SHORT FICTION #MARKBAM

ตอนที่ 27 : ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 449
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ต.ค. 59



สายตาคมยังคงจดจ้องอยู่ที่กลุ่มเมฆบางเบา ไม่ได้ครึ่มอย่างฤดูฝน สีขาวลอยเคลื่อนพาดผ่านสีฟ้าส่วางที่มองเห็นก้อนสีขาวเว้าแหว่งริมขอบฟ้า 
นั่นคือดวงจันทร์ในเวลากลางวัน 

ลมเย็นบนดาดฟ้าของอาคารสูง แสงแดดที่จืดจาง 
เป็นไอแดดในฤดูหนาว

แต่มาร์คไม่ได้หนาว เขาแค่กลัวว่าแบมแบมจะหนาวก็เท่านั้น

มือเรียวขาวซีดกุมมือทั้งสองข้างเข้าหากัน ประสานมือของตนเองท้าวไว้กับขอบปูนสีขาวเย็นเฉียบ นวดปลายนิ้วที่ไม่รู้สึกถึงไออุ่น 
แต่ถ้าได้กุมมือแบมแบมไว้คงอุ่นน่าดู

ก้มมองการจราจรด้านล่าง ที่ไม่ได้ติดขัดมากนัก พื้นถนนสีเทาเข้มที่มีรถแล่นผ่านไปมา เสียงแตร เสียงพูดคุย ผู้คนที่เดินริมฟุตบาท 
ทุกอย่างยังคงดำเนินไป ตรงข้ามกับมาร์คในตอนนี้โดยสิ้นเชิง

เจ้าตัวถอนหายใจ แต่เขาไม่ได้รู้สึกหนาวมากพอที่จะเกิดควันสีขาวจากริมฝีปาก หมุนตัวกลับ ผละออกจากกำแพงและภาพท้องฟ้าด้านหลัง ก้มหยิบสูทสีดำที่พาดมันไว้กับเก้าอี้ไม้สีน้ำตาล สวมมันก่อนจะพาตัวเองจากไป

.

มาร์คก้าวเดินไปตามทางริมฟุตบาท สวนผู้คนที่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้ให้ความสนใจในกันและกัน ล้วงมือเรียวซุกไว้ในกระเป๋าของกางเกงเสล็คสีดำ 
มาร์คไม่ได้หนาว เขาแค่รู้สึกว่ามันโล่งเวลาไม่ได้กุมมือแบมแบม
เท่านี้จริงๆ ที่มาร์คคิด

สายลมเย็นพัดเอาใบไม้สีน้ำตาลเข้มที่ร่วงหล่นปลิวไปตามพื้นอิฐ ฝุ่นละอองบางๆ และกลิ่นแห่งฤดูกาล 

มาร์คพาตัวเองมายังบริเวณหน้าโบสถ์แห่งหนึ่ง ก้าวขาพาตัวเองเข้าไป มันหนักเหมือนถ่วงไว้ด้วยความรู้สึกที่มองไม่เห็น บีบรัดจนมาร์คคิดว่าตัวเองทนได้ยังไง ดอกไม้สีขาวในบริเวณงานที่มาร์คมองอยู่ ความโศกเศร้าของผู้คนที่มาร่วมงาน มาร์คมองเห็นแม่ตัวเองยืนอยู่ตรงนั้น กำลังร้องไห้กับแม่ของแบมแบม มองเห็นแจบอมและจินยองที่นั่งอยู่บนม้านั่ง ยูคยอมและยองแจ รวมทั้งแจ็คสันที่ยืนอยู่หน้าม้านั่งนั้น

รอยยิ้มที่มันหายไป มาร์คไม่รู้ว่าตัวเองจะไปตามหามันได้จากที่ไหน  

มาร์คเดินต่อ 

ก้าวที่หนึ่ง 

ก้าวที่สอง

แค่เดินยังรู้สึกว่าทำได้ยาก อยากมองหา แล้วยังเห็นว่าแบมแบมยังคงยิ้มให้อยู่ตรงนั้น 
ที่ไหนสักแห่ง

ก้าวที่สาม

มาร์คถอดรองเท้าหนังสีดำออก วางฝ่าเท้าไว้บนพื้นสีเข้มเย็นเฉียบ และหวังว่ายังรู้สึก

ก้าวที่สี่

มาร์ครู้สึกว่าตนเองอยากร้องไห้ แล้วตะโกนออกมาให้สุดเสียง 
แต่เขาในตอนนี้ไม่มีน้ำตา และมาร์คก็ไม่ได้ตะโกน

ไม่ทันสักอย่าง 
มาร์คไม่เคยทัน

รู้สึกว่ายังมองรอยยิ้มของแบมแบมไม่คุ้ม
ยังไม่ได้พูดเรื่องที่อยากพูด
ยังไม่ได้บอกเลยด้วยซ้ำ ว่าเหมือนจะอ้วนขึ้นนะเรา
ช่วงนี้ใช้เงินเก่งขึ้นนะ
ต้นไม้ที่เพิ่งปลูกไปมันกำลังเฉาตาย ดูแลมันหน่อยสิ
หรือว่า จะเห็นรึเปล่าว่าแอบซื้อเสื้อให้แล้วสอดไว้ในตู้
เห็นรึเปล่าว่าเพิ่งเปลี่ยนแปรงสีฟันให้ใหม่
รู้รึเปล่า ว่าตอนนี้มาร์คทำผัดไทยเป็นแล้ว
อีกสามวันจะไปเที่ยวกันนี่ ตั๋วเครื่องบินที่จองไปแล้วจะทำยังไงดี
อยากไปสวนสัตว์ไม่ใช่หรอ

แล้วก็ ตอนกลางคืนจะไม่หนาวใช่ไหม
หัดตื่นเช้าได้แล้วนะ 
ตื่นแล้วมาปลุกพี่ไง

ปลุกพี่....
ได้โปรดปลุกพี่ที

สายตาคมยังคงมองหาคนที่ควรอยู่ในงาน แต่กลับไม่มี 
ตัดสินใจเดินออกไปทางด้านข้างของโบสถ์
และสุดท้ายก็หาเจอ

แผ่นหลังบางที่มาร์คอยากกอดมันไว้นานๆ  เท้าเปล่าย่ำลงบนหญ้าสีเขียว ปลายทางเป็นคนที่กำลังตามหา เสี้ยวหน้าที่หันกลับมา มาร์คยังคงมอง ดวงตาแดงก่ำที่ยังคงมีความเจ็บปวดคลอหน่วย ขอบตาคล่ำที่มาร์คไม่รู้เลยว่าอดนอนไปกี่คืนกัน 

ดวงตานั่นมองตรงมา มาร์คแอบหวังว่าแววตานั้นจะสะท้อนภาพของเขา รอยยิ้มที่ควรจะมีให้แค่เขา จะบ่นก็ได้ มาร์คไม่ว่า 
แต่ก็อย่างที่เรื่องมันเป็น
แบมแบมไม่มีทางบ่นเขาอีกแล้ว

มองร่างบางที่เบือนหน้ากลับไป ย่อตัวลงก่อนจะทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้า นอนมองเมฆในวันพฤหัสที่หดหู่จนน่ากลัวว่าจะทนไม่ได้ มาร์คนั่งลงท้าวแขนไปด้านหลัง ข้างๆคนที่กำลังปิดเปลือกตาลง อยากยกมือขึ้นช่วยเช็ดน้ำตาที่ไหลตามแรงโน้มถ่วง 
แบมแบมเริ่มร้องไห้อีกครั้ง 

กัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้น ก่อนเริ่มหอบจนตัวโยน

มาร์คอยากห้ามแบมแบม อยากบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นอะไร
แต่มาร์ครู้ว่ามันเป็น

มองคนที่นอนร้องไห้อยู่ข้างตัว และหวังว่าสักวันหนึ่งแบมแบมจะทนไหว
เหมือนที่มาร์คจะทนให้ไหว

จะอยู่จนกว่าแบมแบมจะรู้สึก
หวังว่าคงมีใครสักคนที่ดีกับแบมแบมให้มากกว่าเขา
แจ็คสันคงดูแลได้ แจบอมกับจินยองก็เช่นกัน
ยูคยอมและยองแจจะเป็นเพื่อนที่เยี่ยม

แบมแบมคงจะโตขึ้น ในแบบที่มาร์คจะภูมิใจ
ก็ในเมื่อเขาเลี้ยงมาแต่เด็กนี่

ไม่อยากปล่อยให้หลุดมือ แต่มาร์คก็จับสิ่งนั้นไว้ไม่ได้

มาร์คเป็นแค่เกราะที่จะปกป้องแบมแบม 
ในตอนนี้เกราะมันแค่ร้าวเท่านั้น สักวันแบมแบมจะซ่อมมัน
และระลึกไว้ว่าเกราะนั้นยังอยู่

แค่ไม่ลืมเขา เท่านั้นเองที่มาร์คต้องการ


มาร์คจะนั่งอยู่เป็นเพื่อน จนกว่าจะมีคนออกมาตามแล้วกัน
จะดูแลจนวินาทีสุดท้าย
จะดูแลให้ดี..



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

477 ความคิดเห็น

  1. #404 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 00:59
    ตอนแรกคิดว่าแบม แต่เป็นมาร์คแทน TT
    #404
    0
  2. #268 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    ในความโรแมนติกมีน้ำตาซ่อนอยู่
    เขียนสื่ออาคมณ์ได้กินขาดทุกเรื่องเลย
    #268
    0
  3. #245 KhunPang Scylo (@khunnie_red) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 10:57
    แงงงงง น้ำตาไหล ฮืออออออ
    #245
    0
  4. #242 Patcha YJ (@patchayj35) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:53
    เรานึกว่าแบมตายทีแรก แงง สุดท้ายคือมาร์ค ยังไงก็เศร้าอ่ะ ร้อง
    #242
    0
  5. #241 hydrangea_pn (@hydrangea_pn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:52
    เศร้ามั้ยไม่รู้ แต่น้ำตาไหลมาเป็นทางเลยฮือออ
    #241
    0
  6. #240 eung_bb (@eung_bb) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:43
    เศร้าอ่ะ มาร์คตายใช่มั่ย
    #240
    0
  7. #239 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:26
    อ่านอีกรอบ มาร์คเสียแน่ๆอ่ะ เศร้าาา แต่ก็สนุกมาก
    #239
    0
  8. #238 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:24
    ตรงท่อนมาร์คทำผัดไทยเป็นแล้วนะนี่แบบแอบกร๊าวใจ ดูมีความผูกพัน
    #238
    0
  9. #237 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 22:23
    สนุกมาก ชอบ การบรรยาย แต่มาร์คตายแล้วเหรอ ทำไมดูจากลาพิกลๆTT
    #237
    0