SHORT FICTION #MARKBAM

ตอนที่ 13 : VioletRed|3|100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 450
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    23 ม.ค. 61


SUN & STAR
แบมแบมเป็นดวงอาทิตย์ที่หม่นแสง ส่วนมาร์คในตอนนี้เป็นดาวฤกษ์ที่ดูทั่วไปและใกล้ดับลง

เสียงปิดประตูที่ดังจนสามารถทำให้อะไรบางอย่างพังทลายได้
เสียงเดินปึงปังที่ดังไกลออกไปพร้อมกับเสียงถอนหายใจหนักๆ  ลมหายใจร้อนถูกปล่อยออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ช่วยให้มาร์ครู้สึกดีขึ้น กลับกันตอนนี้เขารู้สึกราวกับกระเพาะของตนเองเต็มไปด้วยตะกอนขุ่นที่ถูกรบกวนเหมือนน้ำโคลน

มาร์คยังยืนอยู่ที่เดิม 
ทบทวนความคิดและภาพเหตุการณ์เมื่อครู่

" พี่หมายความว่าไง " สีหน้าที่ถ่ายทอดอารมณ์ของเจ้าตัวออกมาได้ดีราวกับจะบีบมาร์คให้ตัวเล็กลง ถูกดันอัดเข้ากับกำแพงแข็ง " ที่บอกว่าจะออกจากวง พี่หมายความว่ายังไง " ถามย้ำอีกครั้ง พร้อมกับพายุลูกใหญ่ที่อาจฉีกมาร์คจนกระจาย 
" ......... " มาร์คเลือกที่จะเงียบและเบือนหน้าหนี คิดไม่ออกว่าควรอธิบายให้แบมแบมฟังได้อย่างไร ในเมื่อคำตอบของมาร์คไม่สามารถทำให้อารมณ์ของใครในตอนนี้เป็นไปในทางที่ดีได้

" พี่มาร์ค "

" ........ "

" ........"

ความเงียบไม่เคยทำให้มาร์ครู้สึกกลัว แต่ตอนนี้มาร์คกลับกลัว

นึกอยากอธิบายเหตุผลที่มีน้ำหนักและจะไม่ทำให้ใครอีกคนเกลียดกัน แต่ในความเป็นจริงเหตุผลของมาร์คมันแย่จนคิดว่าแบมแบมต้องเกลียดกันแน่ๆ

เห็นใจกันหน่อยสิแบมแบม เห็นใจพี่หน่อย

" พี่เบื่อที่อยู่กับพวกผมแล้วหรอ เบื่อที่ต้องร้องเพลง? พี่มีปัญหาอะไรก็คุยกันดิอย่าทำแบบนี้ " ริมฝีปากของแบมแบมบดเข้าหากันพร้อมกับแรงกัด

เขาเกลียดเหตุการณ์ที่ไม่สามารถรับมือได้ เกลียดที่ตัวเองไม่รู้เหตุผลและสับสนกับปัญหา 
แบมแบมเกลียด

" พี่จะไม่พูดอะไรเลยใช่ไหม " มองไปยังคนที่อายุมากกว่าตน มองด้วยสายตาที่มาร์คไม่ชอบใจ

" พี่จะทำแบบนี้จริงๆหรอ.......เอาแบบนี้ใช่ไหม " พยักหน้ากับตนเองเหมือนเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ

ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องของมาร์ค ถึงแม้ว่าทุกครั้งแบมแบมจะเผลอคิดไปว่าเราทุกคนคือทีมเดียวกันแต่บางทีมาร์คอาจคิดต่างออกไป สุดท้ายก็ทำได้แค่นี้
เดินออกมาพร้อมพายุลูกใหญ่ในใจที่เพิ่มขนาดใหญ่ขึ้น มันอาจพัดให้อะไรก็ตามพังทลายลงแต่ตอนนี้แบมแบมห้ามมันอย่างที่เคยทำไม่ได้ เขาคงทำให้มาร์คโกรธเข้าแล้ว

แต่ตอนนี้แบมแบมไม่สน
เขาสนแค่ใจตัวเองที่แหลกเหมือนถูกบด

พี่ที่ดีที่สุดได้หักหลังแบมแบม ทั้งที่แบมแบมคิดว่าจะไม่มีวันนั้น


สายตาที่มองมาดวงนั้นทำให้มาร์ครู้สึกหายใจลำบาก มีเพียงแค่แผ่นหลังที่ห่างออกไปกับเสียงประตูที่ถึงแม้จะดังแค่ไหนก็ไม่ทำให้มาร์คได้ยิน

สัญญาที่คิดจะรักษาไว้สุดท้ายมาร์คก็ทำมันพัง
เขาเป็นไม่ได้ทั้งพี่ชายที่ดีและคนที่ซื่อสัตย์

พี่ชายบ้าอะไรกัน มาร์คก็แค่คนขี้โกหกคนหนึ่ง
โกหกทั้งตัวเองและแบมแบม

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มาร์คเริ่มกลายเป็นคนทำดีหวังผล
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มาร์คอยากให้แบมแบมมองเขาออก

หรือบางที

บางที

แบมแบมอาจรู้ แต่เลือกที่จะมองข้าม






มาร์คยังคงยืนอยู่ที่เดิมเฝ้ามองทั้งแบมแบมในตอนนั้น และแบมแบมในตอนนี้

' เข้าบ้านก่อนสิ ' เป็นประโยคที่หลุดออกจากปากของมาร์คหลังจากที่เขาความหาเสียงของตัวเองเจอ

ไม่คิดว่าคนที่กำลังนึกถึงจะโผล่มาหน้าบ้านของตัวเองในบ่ายของวันอังคาร

แบมแบมยังเหมือนเดิม เวลาไม่ได้ทำให้แก้มย้วยนั้นเล็กลง
แต่ดูเหมือนจะผอมลงจนมาร์คนึกห่วง

เดินเข้าหาอีกคนก่อนช่วยยกกระเป๋าลากใบใหญ่ของเจ้าตัวเข้าบ้าน พร้อมกับแบมแบมที่เดินตามหลังมาโดยมีเจ้าบัมบัมที่ถูกทิ้งไว้ด้านนอก " จะมาทำไมไม่บอกกันก่อน " มาร์คถาม วางกระเป๋าลงที่ข้างโซฟาสีเข้มพร้อมกับหันหลังกลับไปมองอีกคน 

" ก็อยากให้พี่ตกใจไง " แบมแบมตอบ อมยิ้มที่มุมปากน้อยๆอย่างที่เจ้าตัวชอบทำส่งให้ ก่อนกวาดสายตาไปรอบบ้านที่เจ้าตัวเคยมาเพียงสามครั้ง เขาไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆในบ้านนอกจากเจ้าตัวด้านนอกที่อารมณ์ดีผิดกับอากาศ แบมแบมนึกอยากเรียกให้เข้ามาด้านในจริงๆ 

" ตัวนั่นใช่ไททันที่พี่เคยส่งรูปมาให้ดูไหม " แบมแบมเอ่ยถามก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟา มองมาร์คที่เดินกลับมาจากห้องครัวพร้อมน้ำเย็นหนึ่งขวด  
แบมแบมยื่นมือไปหาเพื่อรับน้ำมาเปิดขวดขึ้นดื่มก่อนจะเบนสายตาออกไปด้านนอกอีกครั้ง มองเจ้าสุนัขตัวที่มาร์คน่าจะเคยส่งรูปให้ตัวเองดู หลังจากนั้นจึงเงยหน้ามองเจ้าของของมันเพื่อรอคำตอบ

" อืม...ใช่ " ตอบคำถามพร้อมนั่งลงข้างกัน นึกขำตัวเองในใจที่แค่จะบอกชื่อสุนัขมาร์คยังโกหก แต่จะให้พูดออกไปว่าชื่อบัมบัมอย่างที่แบมแบมนึกอยากตั้งชื่อให้ตอนเอาโคโค่มาเลี้ยง ก็เป็นเรื่องยากสำหรับมาร์ค

ทำได้แค่นั่งมองเหงื่อที่เริ่มซึมเข้ากับผิวหน้าของอีกฝ่าย 
แก้มที่มีเลือดฝาดเนื่องจากแดดและอากาศด้านนอกยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเด็กลงกว่าเดิม 

แบมแบมเหมือนเดิมเลย 
ทั้งที่ไม่เหมือนแล้ว

" แล้วนี่มาทำงานหรือว่ามาเที่ยว " ถามออกไปตามความน่าจะเป็นที่จะเกิดขึ้น แบมแบมส่ายหน้าให้กับตัวเลือกทั้งสองน้อยๆ พร้อมตอบคำถามที่ทำให้ลมหายใจของมาร์คสะดุด " มาหาพี่ "

" แล้วก็มาพักผ่อนด้วย " ต่อประโยคจนจบ พร้อมกับจังหวะลมหายใจที่เริ่มเป็นปรกติ

เสียงเครื่องปรับอากาศกำลังทำงานพร้อมไอเย็นที่ถูกปล่อยออกมา เจ้าของบ้านยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่ม และเลือกทิ้งสายตาไว้ที่ตำหนิเม็ดเล็กใต้ดวงตาที่มาร์คก็มีเช่นกัน

นึกอยากถามว่าไม่ชวนเจ้าสาวมาด้วยหรอ อย่างที่แจ็คสันจะถาม
หรือว่าหนีมาคนเดียวระวังยูบินเหงานะ อย่างที่แจบอมจะบอก

แต่ทั้งสองคนไม่ใช่มาร์ค 
มาร์คเลือกที่จะเงียบและคิดเรื่องเดิมๆ


" ไปนั่งรถเล่นกันไหม "

" ตอนตีสองเนี่ยนะ  " แบมแบมเบิกตากว้าง จ้องไปยังพี่ใหญ่ของวงที่ยืนควงกุญแจรถผู้จัดการอยู่ มองไปยังมาร์คที่อยู่ในชุดเตรียมพร้อม มีเพียงเสื้อยืดสีดำและเสื้อคลุมตัวโคล่งอย่างที่เจ้าตัวชอบใส่ กางเกงยีนสีเข้มขาดประปรายและกระเป๋าตังค์ในมืออีกข้าง " นอนไม่หลับไม่ใช่หรอ " โน้มตัวมากระซิบเสียงเบากับคนที่นั่งเล่นอยู่บนโซฟา 

อีกฝ่ายดูกังวลเล็กน้อย แต่ก็แค่นั้น
สุดท้ายมาร์คก็พาแบมมาจนได้

แบมแบมที่ไม่ได้เตรียมตัว กับมาร์คที่ทำตัวเร่งรีบ
วันนั้นทั้งสองไม่ได้ลงจากรถด้วยซ้ำนอกจากจะลงไปซื้อเครื่องดื่มเพียงครู่เดียว มาร์คยังจำได้ว่าแบมแบมมีสีหน้าแบบไหน ดูผ่อนคลายยังไง และหลับไปตอนไหนในระหว่างที่มาร์คกำลังขับรถกลับ อันที่จริงมาร์คหลงทางนิดหน่อยแต่ทั้งสองก็กลับถึงหอได้ทันเวลา

มาร์คเป็นคนความจำดีเกินไป บางครั้งเขาก็รำคาญตัวเอง


" ไปนั่งรถเล่นกันไหม "

" ตอนบ่ายเนี่ยนะ " รูปประโยคอันแสนคุ้นเคยเรียกกลิ่นความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมา มาร์คกลายเป็นคนทำตัวปุบปับในขณะที่คนที่เพิ่งเดินทางมาถึงได้ไม่นาน ถึงกับมึนงง
มาร์คยิ้มและพยักหน้ายืนยันให้กับความคิดตัวเอง มองใบหน้าที่คุ้นเคยดีของอีกฝ่าย

คิ้วเรียวที่เริ่มยู่กับปากที่เริ่มแบะ บางทีแบมแบมอาจจะยังไม่หายจากโรคกลัวแดด

" อืม...ตอนนี้แหละ " มาร์คมองอย่างมีความหวัง นึกอยากได้คำตอบในรูปแบบเดิมกลับมา

และขอบคุณที่ครั้งนี้มาร์คสมหวัง

.
.
.

40%







[ 09.00 PM ] 

แบมแบมในตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ แล้วมาร์คในตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่

มาร์คไม่รู้ว่าทำไมเสียงทุ้มที่ดังเป็นจังหวะถึงได้ส่งเสียงเรียกร้องขนาดนี้ เขารู้สึกปวดหนึบไปหมดเพราะการเต้นของหัวใจที่ถี่เกินไป 

แบมแบมกำลังเล่นงานมาร์คอีกครั้ง

" เราไม่ได้เมาใช่ไหม " มาร์คเอ่ยถามเสียงแหบพร่า พร้อมกับมือข้างขวาของตนเองที่ในตอนนี้กำพวงมาลัยรถไว้จนแน่น ข้อนิ้วที่สีซีดจางลงบ่งบอกได้ดีว่ามาร์คออกแรงไปกับมันมากขนาดไหน

" เมา... " แบมแบมตอบชิดริมหูอีกฝ่าย ฝังหน้าไปกับคอที่มีเส้นเลือดนูนขึ้นมาเพื่อหล่อเลี้ยง จูบซับให้กับความอุ่นและชีพจรน้อยๆที่สั่นไหวอยู่ " ผมกำลังเมา " ความอุ่นร้อนเป่ารดที่ซอกคอที่แกร็งแน่นขึ้น สะโพกที่ยกตัวและบดลงมาทำให้มาร์คต้องขบสันกรามของตัวเองอย่างอดทน เขาไม่ได้เบี้ยวนัดกับเพื่อนเมื่อตอนบ่ายมาเพื่อมาเจอสิ่งนี้ 

" งั้นลงรถ เดี๋ยวพี่จะชงน้ำขิงให้ดื่ม " มือข้างซ้ายที่ปล่อยไว้ข้างตัวออกแรงดันคนที่นั่งคร่อมตนเองอยู่ มาร์คใช้แรงไม่มากนัก ไม่รู้ว่าเพราะกลัวใครอีกคนเจ็บหรือเพราะมือตนเองที่เริ่มสั่น 

มาร์คโกรธที่แบมแบมเป็นแบบนี้ และโกรธที่ตัวเองเป็นแบบนี้ด้วย 

หลังจากที่มาร์คเอ่ยชวนแบมแบมให้มานั่งรถเล่นด้วยกันนั้น ไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าแบมแบมจะตอบตกลง แต่เพราะว่าแบมแบมตอบตกลงเรื่องมันถึงได้มาอยู่ใจจุดนี้ คนที่อายุน้อยกว่าไม่ได้บ่นเรื่องอากาศอย่างที่มาร์คคิดไว้ เจ้าตัวทำเพียงแค่นั่งเงียบและมองสิ่งรอบข้างมาตลอดทาง คิ้วเรียวที่ขมวดแน่นขึ้นอย่างลืมตัวเหมือนมีเรื่องราวมากมายให้คิด นั่นทำให้มาร์คต้องเอ่ยถาม แต่คำตอบที่ได้มีเพียงการส่ายหน้าน้อยๆแล้วบอกว่าตนเองไม่เป็นอะไร

แบมแบมเป็นแบบนี้เสมอ ชอบที่จะจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว
แต่ครั้งนี้มีบางอย่างที่มาร์ครู้สึกว่าผิดปรกติ

แบมแบมที่มาร์คคุ้นเคยจะไม่หนีปัญหา แต่ครั้งนี้เหมือนแบมแบมจะทำแบบนั้น
แบมแบมกำลังหนี
หนีมาหามาร์คและทิ้งบางอย่างไว้ที่เดิม เพียงแค่แบมแบมหยุดความคิดที่ติดตามมาด้วยไม่ได้

มื้อเย็นของเราสองคนเป็นเบอร์เกอร์กับน้ำคนละแก้ว และเบียร์อีกหนึ่งถุง
น่าตลกที่เราสองคนซื้อแอลกอฮอล์มามากมายขนาดนั้นในขณะที่เราทั้งคู่ดื่มมันได้ไม่ดี

มาร์คเลือกที่จะแตะเพียงเล็กน้อย เพราะต้องขับรถในขณะที่กระป๋องที่เหลือเป็นหน้าที่ของแบมแบมทั้งหมด พอเวลาใกล้สามทุ่มรถของมาร์คก็พาเขาสองคนกลับมาถึงบ้านพอดี และแทนที่เราสองคนจะได้เข้าบ้าน ปรากฎว่ากลายเป็นมาร์คเองที่ติดอยู่บนรถเนื่องจากน้ำหนักที่กดทับจากคนด้านบน

นอกจากแบมแบมจะไม่ให้ความร่วมมือแล้ว น้ำหนักมือที่ลากผ่านต้นขายิ่งเป็นการขัดขวางจนมาร์คนึกกลัว
มาร์คผละมือออกก่อนจับเข้าที่ท้ายทอยของอีกฝ่าย ออกแรงบีบเบาๆหวังให้ใครอีกคนรู้สึกตัว

" ไม่เอาแบบนี้สิแบม " เอ่ยเสียงแข็งขึ้นเมื่อมาร์คเริ่มจริงจัง อาจเป็นเพราะตอนนี้เขาเริ่มโมโหทั้งแบมแบมและตัวเอง 

โมโหที่แบมแบมเหมือนกำลังลองใจ หรือไม่ก็กดมาร์คให้จมลง
โมโหที่เขาเองมีความคิดชั่ววูบขึ้นมาช่วงนึง 
โมโหที่ใจเต้นแรง
โมโหที่เหมือนว่าถ้ามากกว่านี้อีกนิด มาร์คจะพ่ายแพ้ต่อความต้องการของตัวเอง

คนตรงหน้าคือแบมแบมนะ 
แบมแบมที่มาร์คมองมาตลอด
ต้องการมาตลอด

เรื่องจริงในตอนนี้คือมาร์คไม่ได้เป็นคนใจแข็งเอาซะเลย

" แบม " เอ่ยย้ำอีกครั้งก่อนจับหน้าคนอายุน้อยกว่าให้เงยหน้าขึ้นมามองกัน ตาที่เคยเป็นประกายตลอดเวลาตอนนี้ขุ่นหมอง มาร์คในตอนนี้มองเห็นเพียงตะกอนของความคิดที่วิ่งวนอยู่ในหัวของแบมแบม สายตาที่มองกลับมามาร์คไม่เข้าใจความหมายแต่เพราะว่ามันคุ้นเคย มาร์คเลยรู้สึกว่าตอนนี้แบมแบมกำลังต้องการที่พึ่ง

" ผมจะหย่า " 





.........

มาร์คสมองตื้อไปชั่วขณะรู้แค่เพียงว่าตอนนี้แบมแบมกำลังรู้สึกแย่ เขาไม่รู้ว่าควรให้คำแนะนำหรือความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้ มาร์คไม่มีประสบการณ์ไม่มีคำชี้แนะ มีเพียงความรู้สึกแย่ในอีกหนึ่งรูปแบบเข้ามาแทนที่

รู้สึกแย่ที่มาร์คดีใจ และให้ความหวังกับตัวเอง

ตอนนี้มาร์คเหมือนคนพิการ ใจที่เต้นเร็วขึ้นเป็นสิ่งเดียวที่สวนทางกับทุกอย่าง มาร์คเกลียดที่ตัวเองรู้สึกดีและมีความหวัง เขาถูกหักหลังซ้ำๆด้วยความหวังที่มี แต่ก็หยุดไม่ได้ที่จะเก็บมันมาเติมลงไปจนเต็ม

เหมือนคนใบ้มาร์ครู้สึกหมดคำพูด เขาควานหาเสียงตัวเองไม่เจอด้วยซ้ำ มีเพียงดวงตาคู่เดิมที่จ้องมองไปยังดวงตาคู่เดิม มองสันกรามของอีกคนที่เริ่มมองเห็นได้ยากเนื่องจากระยะที่ใกล้กันจนเกินไป ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดทำให้มาร์ครู้สึกเหมือนต้องยอมแพ้ 

'อย่านะมาร์ค' เขากำลังบอกตัวเองแบบนั้น แต่ก็อย่างที่บอกมาร์คว่าเขาไม่ใช่คนใจแข็ง

ไม่รู้ตัวว่าเมาแบมแบมได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ว่าจะเป็นร่างบางที่โยกตัวอยู่บนตักหรือมือของตนเองที่คอยประคองสะโพกนั้นไว้ กลิ่นเหงื่อที่เริ่มผสมกันจนมาร์คอยากสูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุดกำลังบอกมาร์คว่า 

ตอนนี้เขาก้าวขาลงนรกไปข้างนึงแล้ว







ทุกอย่างกำลังยุติลง หัวเล็กที่ทิ้งลงพาดบนลาดไหล่ของมาร์คกำลังบอกแบบนั้น เขาทำได้เพียงเอนตัวพิงเบาะรถเพื่อรับน้ำหนักที่ส่งผ่านมาไว้ เส้นผมที่สัมผัสผิวให้ความรู้สึกที่ดี ทุกอย่างเริ่มเงียบลงจนกระทั่งความเปียกชื้นที่ทำให้เสื้อของมาร์คเริ่มเปียก
 
" ผมขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ...ผม..ฮรึก.. "  แบมแบมกำลังร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเด็กอายุ 17 ในวันนั้น มาร์คไม่รู้ว่าแบมแบมกำลังขอโทษใคร เจ้าสาวคนนั้นหรือว่ามาร์คที่อยู่ตรงหน้า แรงกอดรัดที่แน่นจนมาร์คหายใจลำบาก บ่ากว้างที่เปียกชื้นผสมกลิ่นเหงื่อและความร้อนชื้นของน้ำตา มาร์คทำได้เพียงแค่ลูบกลุ่มผมสีดำนุ่มนั้น ทุกอย่างที่อยู่บนรถยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้ เตือนว่าตอนนี้มาร์คกำลังกลายเป็นคนอย่างไรและแบมแบมกำลังกลายเป็นคนแบบไหน

มือหนายังคงลูบแผ่นหลังบางนั้นที่ยังคงดูน่าถนอมไม่เคยเปลี่ยน มาร์คไม่เคยเข้าใกล้แบมแบมได้มากขนาดนี้ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าการเข้าใกล้ขนาดนี้จะเป็นอันตราย

มาร์ครู้สึกเหี้ยกับตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

โอบคนที่นั่งอยู่ด้านบนให้แน่นขึ้น พร้อมกับย้ำซ้ำๆว่าคนตรงหน้าจะไม่เป็นอะไรทั้งๆที่มาร์คก็ไม่ได้แน่ใจในคำพูดของตนเองมากนัก แบมแบมในตอนนี้เหมือนคนหลงทางในป่า มาร์คไม่รู้ว่าแบมแบมเจออะไรมา แต่ตอนนี้คนที่ตัวเล็กอยู่แล้วยิ่งดูเล็กไปใหญ่จนภาพแบมแบมที่มาร์คคุ้นชินกำลังเลอะเลือนไป แทนที่ด้วยเด็กตัวเท่าบ่าคนนั้นที่เดินเข้ามาหาเขาในห้องซ้อมในวันแรกที่เราเจอกัน แรงสั่นที่มากขึ้นเนื่องจากคนอายุน้อยกว่ากำลังสำลักและไออกมาปนกับน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด 

พอแล้วแบมแบม พอแล้ว

ลูบแผ่นหลังซ้ำไปซ้ำมา พร้อมกับพาเด็กที่หอบจนตัวโยนออกมาจากรถ 
มาร์คอยากให้แบมแบมนอนหลับเสียแต่ตอนนี้ เพราะเสียงที่เปล่งออกมาทำให้มาร์คเหมือนจะตาย 
แบมแบมเป็นคนร้องไห้ไม่บ่อยนัก ชอบร้องไห้คนเดียวเงียบๆเพราะกลัวคนเห็นและทุกครั้งแบมแบมจะพาตัวเองกลับมา แต่ครั้งนี้แบมแบมเหมือนคนที่บางอย่างในตัวกำลังพังทลาย 

ใครก็ได้ช่วยที ตอนนี้มาร์คห้ามไม่ให้แบมแบมร้องไห้ด้วยน้ำตาของตัวเองไม่ได้หรอกนะ

เขาในตอนนี้กำลังนั่งมองแบมแบม ทบทวนบางอย่างที่มันเกิดเร็วมากจนมาร์ครู้สึกว่าตัวเองทำพลาด
เขากับแบมแบมกำลังหักหลังใครอยู่หรือเปล่า ที่แบมแบมร้องไห้เพราะรู้สึกผิดต่อเขาคนนั้นหรอ หรือว่าร้องไห้เพราะเหนื่อยเกินไป มาร์คผละตัวเองออกมาจากโซฟาที่มีร่างบางของคนอายุน้อยกว่ากำลังนอนอยู่ ลมหายใจในจังหวะสม่ำเสมอมีสะดุดเล็กน้อยในบางครั้งที่เจ้าตัวสะอึก คิ้วที่ยังคงขมวดเข้ากันแม้เวลาที่แบมแบมกำลังหลับ 

' ผมจะหย่า ' คำพูดนี้ของแบมแบมยังคงวิ่งวนอยู่ในหัว มาร์คไม่รู้ว่าคนที่ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกันได้ไม่นานต้องเผชิญกับอะไร แต่มันคงทำให้แบมแบมเสียหลักมากพอสมควร ซึ่งมาร์คมองว่านั่นไม่ดีเลย 

มาร์คทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องครัว มองออกไปยังคงมองเห็นแบมแบมที่กำลังหลับอยู่ ชุดที่มาร์คไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้หรือร่างกายที่ยังคงไม่ได้ชำระ มาร์คในตอนนี้ไม่มีแรงพอที่จะทำอะไรยกน้ำเย็นขึ้นดื่นจนหมดไปค่อนขวด  

เป็นครั้งแรกที่มาร์คไม่อยากให้แบมแบมตื่นขึ้นมา เขาไม่รู้ว่าคำพูดที่เราควรพูดคุยกันหลังจากนี้ควรจะเป็นอย่างไร มาร์คนึกไม่ออกและหวาดกลัวความเปลี่ยนแปลงนี้ ทำได้แค่ยกน้ำขึ้นดื่มต่อไปและภาวนาในใจ

ว่าเหตุผลที่มาร์คและแบมแบมใจเต้นแรงในตอนนั้นมันจะมีความหมายไปในทิศทางเดียวกัน








 
































(ขอโทษที่ครั้งนี้หายไปนานมาก ช่วงนี้เหมือนมีอาการผีสิงค่ะ อารมณ์ไม่ดีเลย และโมโหทั้งตัวเองทั้งมาร์คในเรื่อง มีความรู้สึกว่าตัวละครมีความย้อนแย้งและเกินไป55555555555 ถ้ามีโอกาส(อาจจะอีกนาน55555)คงจะรีไรท์ใหม่แต่ยังก่อน ส่วนเรื่องนี้สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะแต่งให้จบ ไม่อยากทิ้งเรื่องที่ยังแต่งไม่จบเลยรู้สึกขาดความรับผิดชอบ แต่บางทีก็ทำขอโทษนะคะ ขอบคุณคนที่เขามาอ่านมาเมนท์ขอบคุณค่ะ ) //มาต่อแต่ก็ยังรู้สึกว่าสั้นอยู่ดีเนอะ555555555 
#REDMB













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

477 ความคิดเห็น

  1. #476 eye_au (@eye_au) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 14:00
    หน่วงโว้ยยยย จะฟินก็ฟินไม่สุดอ่ะ ฮืออออ
    #476
    0
  2. #472 ซารางเฮMT (@MT_NNKks_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:15
    หน่วงแบบแปลกๆ คือไม่รู้ว่าตอนนี้น้องคิดอะไร ตัวพี่เองก็หวัง แต่แบบมันก้อึดอัด
    #472
    0
  3. #141 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:19
    เป็นการเสมือนสมหวัง(??)ที่เจ็บปวด ถ้ามาร์คต้องการแค่ร่างกายแบม คงไม่เจ็บแบบนี้ รู้สึกว่าทัั้งสองก็รู้ว่ามันผิดขณะที่ทำกัน(มีอะไรกันแล้วใช่ไหม5555) แบมมีปัญหาอะไรนะถึงอยากหย่า. แล้วถ้่าเป็นคนอื่น แบมจะทำแบบนี้ด้วยไหมมม จะเป็นไงต่ออเนี่ยย เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากคนหนึ่งไม่เตรียมพร้อมกับอีกคนที่รีบเร่ง จะฟินก็ไม่สุดด
    #141
    0
  4. #140 bbboobb (@bbboobb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:23
    ค้างแรง มันหน่วงกว่าเดิมอี้กก เหมือนเป็นคน มีอะไร ไม่พูดมาอยุ้ด้วยกัน มันยิ่งอึดอัด
    #140
    0
  5. #137 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 23:07
    แบมก็จะออกไปขี่รถกับมาร์คเหมือนเมื่อก่อนสินะ แล้วชีวิตคู่ไปได้ดีไหมอะ ._ .
    #137
    0
  6. #135 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 23:56
    สมหวังอะไรรร รอค่ะไรท์ T^T
    #135
    0