LOVELY SHINee 2

ตอนที่ 14 : One

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 229
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ธ.ค. 53




 

아침 햇살이 그대와 같아요 조금 유치하겠죠 그래도 이런 좋은

อา-ชิม แฮซ-ซัน-ริ คือ-แด-วา กัด-ทา-โย ชู-กึม ยู-จิ-ฮา-เก็ท-จโย คือ-แร-โด นัน นิ-รอน เก ชด-ดึน กอล

เปรียบคุณดั่งแสงแดดยามเช้า อาจฟังเด็กไปสักนิด แต่ผมชอบนะ

 

나를 깨워준 그대 옆에 라면 바랄게 없겠죠 이렇게 그댈 보고 싶은

นา-รึล แก-วอ-ชุน คือ-แด ยอพ-เพ รา-มยอน ทอ บา-รัล-เก อ็อบ-เก็ซ-จโย อิ-ร็อด-เค คือ-แดน โพ-โก ชิพ-พึน กอล

ขอเพียงได้อยู่เคียงข้าง เวลาคุณปลุกผมตื่นจากนิทรา ไม่มีสิ่งอื่นใดให้ปรารถนา นอกจากการได้พบคุณ

 

แม้มีเพียงแสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่อง ผิวขาวนวลยังเรืองรองต้องตาต้องใจ ใครกันนะอนุญาตให้น้องสวมใส่เสื้อผ้าเนื้อบางเบาแทบดูโปร่งใส ยามพลิ้วไหวแลลู่แนบไปกับเรือนร่าง น้อมนำทำให้นึกอยากสวมกอดเพราะหวั่นเกรงว่าน้องจะหนาวกาย

ไม่หนาวหรือไง เจ้าตัวเล็ก  หากไม่นับรวมจังหวะขยับหายใจ ด้วยคิดถึงมากจนเข้าขั้นคลั่งไคล้ เขาทำได้ยืนเฝ้ามองเงาสะท้อนของน้องรัก ผู้กำลังปักหลักนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหน้าห่างออกไปไม่ถึงนิ้ว

.

.

.

Flash back

ภายหลังเกิดการทะเลาะเบาะแว้ง กระทั่งเกิดอุบัติเหตุเหนือความคาดหมาย ดวงจิตสลดหดหู่ถูกชักนำเข้าสู่ห้วงแห่งฝันอย่างเสียมิได้..โชคดี..เสมือนมีแสงจันทร์คอยบอกทาง ชี้แนะให้เขาทำตามลางสังหรณ์ด้วยความมั่นใจ

ทว่าหลังจากอุตส่าห์เร่งรีบเดินทางฝ่าป่าลึกมาเนิ่นนาน ลำแสงเรืองรองของดวงจันทร์ดันมาหยุดสิ้นสุดตรงภูผาสูงตระหง่านเบื้องหน้าซะงั้น มันเหมือนกับเขาดำเนินมาถึงทางตัน สองขาเมื่อยล้าถึงกับไร้เรี่ยวแรงในทันใด

โอ้โหแฮะ! เอาเป็นว่า ด้วยพลังแห่งรักล้วนๆ สองขาจึงยังจ้ำอ้าวสำรวจเส้นทางอย่างมีความหวัง กระทั่งมาหยุดยืนอึ้งริมแอ่งน้ำซึ่งถือกำเนิดมาจากน้ำตกใหญ่ยักษ์นิ่งงัน ความอลังการเบื้องหน้านับว่าน่าตื่นตา แต่ก็ทำให้เขานึกฉงนในเวลาเดียวกัน

ชายร่างสูงลองแหงนเงยมองหาต้นกำเนิดกระแสธารา พลางไล่กลอกมองตามแรงโน้มถ่วง จวบจนสายน้ำตกหล่นลงกระทบพื้นหิน กำเนิดแอ่งน้ำวนเชี่ยวกรากและเสียงดังอื้ออึงปิดกั้นการได้ยิน คล้ายต้องการข่มขู่ผู้คิดเดินผ่าน เสมือนเป็นเส้นทางมรณะ มิได้แตกต่างกับการฆ่าตัวตาย

หึหึ น่าสนใจ เพียงแต่ข้อสรุปอันเลวร้ายนั้น ดันไปกระตุ้นต่อมขี้สงสัยของเขาเข้าอย่างจัง

ความต้องการพิชิตน้ำตกแห่งนี้ มิได้เกิดจากอุปนิสัยบ้าพลังเท่านั้น เหตุผลสำคัญคือสัญชาตญาณพร่ำชี้นำ ย้ำว่าด้านหลังม่านน้ำตกจะต้องมีของดีซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

แต่ถึงจะมีความสามารถหนีมาหลบอยู่ในสถานที่แสนลึกลับ แทมินกลับไม่ระวังตัวเท่าที่ควรนี่น่ะสิ น่าตีจริงๆ กว่าจะแหวกว่ายต้านกระแสน้ำวนจนเกือบหมดแรง กว่าจะตะเกียกตะกายโผล่พ้นผิวน้ำเพื่อสูดอากาศอีกครั้ง เขารู้สึกทุกข์ทรมานเหลือจะกล่าว ดูเถิด..แล้วจะไม่ให้เขานึกโมโหน้องได้อย่างไร ในเมื่อกายาไร้เรี่ยวแรง ย่างก้าวโซซัดโซเซกระทั่งถึงจุดหมายอย่างทุลักทุเลเต็มทน หากเป็นคนอื่นคงรู้ถึงการมาของเขาตั้งแต่ต้นเสียด้วยซ้ำ ทว่าแทมินกลับมัวแต่นั่งเหม่อลอย คอยเฝ้ามองแต่ดวงจันทร์ กระทั่งเขามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังยังไม่รู้ ไม่คิดสนใจใยดี

นายบังคับให้พี่ต้องทำแบบนี้เองนะ ภายหลังตัดสินใจโน้มกายลงชะโงกหน้าเอ่ยทัก กลับทำให้น้องรักหวาดกลัวเสียจนร่างกายสั่นเทา กลายเป็นเขาต้องมารู้สึกผิดเสียเอง

사랑이 어리다고 못할 거라 생각하지 말아요

ซา-ราง-งี ออ-ริ-ดา-โก มด-ทัล กอ-รา แซง-กัก-คา-จิ มัล-รา-โย

อย่าคิดว่าสองเรามิอาจรัก เพียงเพราะคุณกับผมยังเด็กนัก

 

나를 늦기 전에 크기 전에 잡아줄 있죠?

มา-รึล ทอ นึด-กิ จอน-เน นา ดอ กือ-กิ จอน-เน จับ-บา-จุล ซู อิด-จโย

ก่อนจะสายเกินไป ก่อนผมจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ขอให้คุณจับผมไว้แน่นๆได้ไหม?

 

사랑해요 그대만을 하늘만큼 정말 그대는 내가 사는 이유인 걸요

ซา-ราง-แฮ-โย คือ-แด-มัน-นึล ชอ ฮา-นึน-มัน-กึม ชอง-มัล คือ-แด-นึน แน-กา ซา-นึน นิ-ยู-อิน กอน-โย

รักมากมายเทียบได้กับท้องฟ้า ผมรักคุณคนเดียวเท่านั้น คุณคือเหตุผลแท้จริง ผู้ผลักดันชีวิตนี้ก้าวเดินไปข้างหน้า

 

그대를 아주 많이 그댈 미치도록 안아주고 싶어

คือ-แด-รึน รา-จู มัด-ดิ คือ-แดน มิ-จิ-โด-รก อัน-นา-จู-โก ชิพ-พอ

แท้จริง..ผมต้องการกอดคุณมากแทบเป็นบ้า

                                                                 

아직 많이 빠른거죠 그런거죠

อา-จิก มัด-ดิ ปา-รึน-กอ-จโย คือ-รอน-กอ-จโย

แต่ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของสองเราจะก้าวหน้ารวดเร็วไปสักหน่อย..ใช่ไหม?

 

ไม่หรอก พี่ชักช้าเกินไปด้วยซ้ำ ^^ ’ ชายหนุ่มผู้พี่คิดเองตอบเองพลางหยักยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่ว่าจะได้ยินคำตอบใดออกจากปากเด็กขี้ลืมด้านหน้า ส่วนตัวล้วนไม่มีนัยสำคัญ เพราะสุดท้ายสองเราต้องเป็นของกันและกัน ข้อเท็จจริงนี้ เขาไม่มีวันยอมให้มันเปลี่ยนแปลง

ในเมื่อร่างเล็กเอาแต่นิ่งงันเนิ่นนานจนอีกคนเริ่มขี้เกียจรอ ผู้เป็นพี่จึงตัดสินใจค่อยๆย่อขาลงคุกเข่า และถือวิสาสะเอื้อมโอบร่างสั่นเทาทะนุถนอม หนุ่มน้อยหน้าหวานถึงกับสะดุ้งเฮือก ตัวแข็งทื่อ แม้ใจจริงอยากดีดดิ้นมิได้คิดยินยอม เพียงแต่ยามอยู่ในอ้อมกอดชื้นแฉะแน่นขนัด ลมหายใจมันติดขัดอย่างไม่เคยเป็น

ทะ..ท่านเป็นใคร? ” แม้ฟังสั่นเครือ เจ้าของเสียงเล็กตัดสินใจรีบไถ่ถามตามตรง

พี่ ยินอีกคนเอ่ยตอบสั้นๆ

ไม่จริง เราไม่รู้จักท่าน ร่างเล็กเร่งทักท้วงทันควัน

มั่นใจ? หนุ่มหน้าคมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจงใจกระซิบถามกลับชิดใบหู

เราไม่รู้จักท่าน! ผู้น้องเน้นย้ำถ้อยคำเดิมดื้อรั้น

น่าเชื่ออยู่หรอก แทมิน นายยังไม่ทันได้ลืมตามองพี่ด้วยซ้ำ พี่หน้าคมหยักยิ้มยียวนกวนประสาท

“ …กะ..ก็ เพราะท่านกอดเราเสียแน่นขนัด แล้วเราจะหันกลับไปมองได้ไงเล่า เจ้าของเสียงเล็กเร่งเถียงกลับ ไม่ยอมแพ้

จะบอกให้ปล่อยว่างั้นเหอะ ยินเสียงทุ้มเอ่ยหยอกขำขัน

ท่านกำลังทำให้เราเปียกไปด้วย คนแปลกหน้า ร่างเล็กสะบัดหน้าหันหนี พร้อมกับเอ่ยตำหนิชัดถ้อยชัดคำ

ข้อเท็จจริงที่ผู้พี่เพิ่งตระหนัก มันทำให้รู้สึกผิดจนถึงกับยิ้มไม่ออก และในทันทีที่ร่างสูงจำต้องผ่อนแรงคลายอ้อมกอด ร่างเล็กเร่งยึกยักพยายามหันเบี่ยงกาย ด้วยสีหน้าท่าทางเอาเรื่องเต็มที่ เพียงแต่...

ท่าน..ดวงตาสีอำพัน..เสือดำ..คาริส? ด้วยสีหน้าตะลึงงัน เสมือนถ้อยคำในความคิดกำลังพรั่งพรูออกจากริมฝีปากเป็นกระจับหมดสิ้น

แหม..ทีคนนี้ล่ะ จำแม่นนักนะ เจ้าของแก้วตาสีสวยแสร้งเอ่ยตัดพ้อ

แล้วทำไม... ดวงตากลมกลอกมองมนุษย์เพศชายเบื้องหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

น่าเศร้าที่นายจำได้แต่เจ้าเสือดำนั่น เฮ้อ..เอาเถอะ คาริส เขาไม่เคยทำให้นายเสียใจนี่เนอะ เหตุเพราะไม่อยากตอบคำถามแสลงหัวใจ ร่างสูงรีบยกมือประกบปิดกลีบปากอิ่ม พลางเอ่ยตัดพ้อด้วยสีหน้าปลงตก

“ ??? ” แม้นทุกถ้อยคำจากปากบุรุษเบื้องหน้า รังแต่ทำให้หนุ่มน้อยยิ่งไม่เข้าใจ ทว่าโดยไร้เหตุผลสิ้นดี ร่างเล็กกลับเชื่อมั่นว่าสองเราน่าจะเคยรู้จักกันจริง

อันยองฮาเซโย พี่ชื่อ ชเว มินโฮ ยินดีที่ได้รู้จักนะ จวบจนวินาทีนี้ เขาล้มเลิกความตั้งใจเดิมหมดสิ้น และโดยไม่รอช้าเขารีบเดินหน้ามุ่งสู่จุดหมายใหม่ทันใด

อะ..อันยอง เอ๊ะ? ฉับพลัน ครั้นถ้อยคำจากปากมันแปลเปลี่ยนไปคล้ายสำเนียงของผู้มาใหม่ ร่างเล็กถึงกับตกใจ

ฮาฮาฮา เอาเป็นว่า..ลี แทมิน..เรารู้จักกันแล้วนะ ^^ ” มินโฮยิ้มกว้าง ส่งให้น้องหน้าหวานอย่างเป็นมิตร

เราสองคนเป็นเพื่อนกันแล้วใช่รึเปล่า? ” และด้วยความหวังอันล้นปรี่ แทมินรีบยิ้มหวานตอบรับ

เปล่า ทว่าร่างสูงกลับเอ่ยปฏิเสธหน้าตาเฉย

อ้าว! คำตอบรับผิดคาด ทำให้หนุ่มน้อยหน้าหวานหงอยเหงาลงอย่างเห็นได้ชัด 

그녀의 눈이 마주칠 때마다 얼굴에 번지는 미소가
คือ-นยอ-วี นุน-นิ มา-ชู-จิน แด-มา-ดา แน ออน-กุน-เร บอน-ชิ-นึน มิ-ซู-กา

คราใดสองเราได้สบสายตา สงสัยนักว่ารอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของผม

혹시나 그대 마음의 한켠에 닿을까
ดก-ชิ-นา คือ-แด มา-อึม-วี อัน-กยอน-เน ดัด-ดึน-กา
จะสามารถเข้าถึงสักมุมหนึ่งในใจของคุณบ้างไหม?

 

ท่านกำลังเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า คือเราเป็น.. ถ้อยคำหวานหยดชวนให้หนุ่มน้อยงุนงง เฝ้าจดจ้องบุรุษเบื้องหน้า ตาไม่กระพริบ กระทั่งสมองเริ่มแปลความ ร่างเล็กกระพริบตาปริบๆ ก่อนโผล่งเปล่งคำทัดทาน ด้วยคาดเดาว่า ชเว มินโฮ คนนี้กำลังคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงแหงม

นายก็เป็นซะอย่างนี้อะนะ เฮ้อออ ดูเหมือนพี่ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นจริงด้วยแฮะ ทว่ายินเสียงทุ้มเอ่ยแทรกอย่างไม่ใส่ใจ พลางถอนหายใจเหยียดยาว ท่าทางเหนื่อยหน่ายมากเอาการ

ท่านจะบ้าเหรอ นี่ท่าน!ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะ! ครั้นตระหนักถึงแรงโอบรัดรอบเอวบางค่อนข้างหนักหน่วง ร่างเล็กเร่งผลักดัน พร้อมกับแผดร้องคัดค้านเสียงหลง

        ท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่อง ลอดผ่านปล่องช่องหินผา แลเป็นลำสีเหลืองเรืองรองมองนวลตา ลงมากระทบสองร่างกับสี่มือซึ่งกำลังสลับกันจับกุมและปัดป่ายแลพัลวัน กระทั่งพลาดพลั้งเสียหลักพลัดตกจากปลายโขดหินซะงั้น

ครั้นมนุษย์ทั้งสองร่วงหล่นลงกระทบผิวน้ำเรียบสงบกำเนิดเสียงซู่ซ่าดังสนั่น ระยะทางถึงก้นแอ่งมิได้ถือว่าลึกล้ำ แต่เพราะสติสะตังของร่างเล็กดันแตกกระจายฉับพลัน ทำให้จมดิ่งสู่เบื้องล่าง โดยไร้ทีท่าจะแหวกว่ายขึ้นมาสูดอากาศหายใจ

ตลกน่า เรากำลังจะตายจริงเหรอ อุตส่าห์ได้เจอเขาแล้วแท้ๆ เนื่องจากสำลักน้ำเข้าปอดจนขาดสติไปชั่วครู่ รู้ตัวอีกที สองแขนสองขามันหนักอึ้ง ไม่สามารถเคลื่อนไหว ขณะรอบกายถูกโอบอุ้มด้วยอณูสายน้ำเย็นฉ่ำ ทุกวินาทีชีวิตเขารู้สึกอึดอัดแทบขาดใจ สองตาได้แต่เฝ้ามองความเวิ้งว้างเบื้องหน้าอย่างปลดปลง แลค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นมืดมิด เมื่อเปลือกตาของหนุ่มน้อยแสนสวยกำลังจะคล้อยปิดสนิทตลอดกาล

กระนั้น เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะสิ้นสติไปอีกหน แขนเรียวถูกเกี่ยวพร้อมเหนี่ยวรั้งขึ้นด้านบน เอวบางเริ่มรู้สึกถึงแรงโอบรัด พร้อมสัมผัสอบอุ่นเหนือริมฝีปากซีดเซียว สัญชาตญาณสั่งการให้แขนขาเร่งเกาะเกี่ยว พลางขยับกลีบปากอ้ารับอากาศจากแหล่งกำเนิดลมหายใจหนึ่งเดียว โดยไม่ทันได้คิดแม้แต่เปิดตาขึ้นมอง

บัดนี้ ความทุกข์ทรมานเมื่อสองสามนาทีก่อน ล้วนละลายหายไปกับสายน้ำสิ้น สองหูอื้ออึงเริ่มได้ยิน ขณะปลายจมูกสามารถสัมผัสลมหายใจของใครอีกคน กระนั้นหนุ่มน้อยมิได้มีท่าทีตระหนกหรือรีบเร่งหนีห่าง สองแขนเรียวยังคงเหนี่ยวรั้งท้ายทอยได้รูปโน้มเข้าติดชิด พร้อมบดเบียดจุมพิตที่ทั้งสองเฝ้าโหยหา สัมผัสแห่งรักหวานซึ้งดุจดั่งลูกกุญแจล้ำค่า ใช้ไขเปิดกล่องเก็บความทรงจำ ทุกเหตุการณ์ ทุกถ้อยคำค่อยๆทยอยหวนกลับมา

ฮึก..ฮือ.. ครั้นดวงจิตอันว่างเปล่าถูกเติมเต็มอีกหน ปรากฏสายน้ำอุ่นล้นท้นแทรกผ่านสองเปลือกตาแดงก่ำ ยินเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้น ด้วยคิดถึงรักแท้ของตนสุดหัวใจ

พี่รักนาย แทมิน ได้ยินไหม พี่รักนายนะ เมื่อน้ำตาเริ่มทำให้จุมพิตมีรสชาติแปร่งปร่า ชายหนุ่มผู้พี่จำต้องถอยริมฝีปากออกห่างอย่างเสียมิได้ ก่อนอ้อยอิ่งไล่ซึมซับหยาดน้ำตาปริ่มสุข สลับเปล่งบอกถ้อยคำที่ตนไม่มีโอกาสได้เอ่ยมานานแสนนาน      

아스라한 너의 마음 속에 아름다운

อา-ซึ-รา-ฮัน นอ-วี มา-อึม กือ ซก-เก มา-รึม-ดา-อุน

ผมกระซิบกระซาบแผ่วเบาข้างใบหูแสนสวย

 

귓가에 속삭여 사랑하는 나의 마음

กวิด-กา-เอ ซก-กัก-กยา นอน ซา-ราง-ฮัน-นึน นา-วี มา-อึม

หัวใจของคุณคงยังไม่มั่นใจนัก กับความรู้สึกรักที่ผมมีให้

 

I’ll be taking you, Girl, I know without you

สักวันผมจะชนะใจคุณ ที่รัก ผมรู้ดี

 

Without you, I miss you, 언제까지나 그대를 원하죠

Without you, I miss you, ออน-เจ-กา-จิ-นา คือ-แด-รึน วอน-ฮา-จโย

เมื่อไม่มีคุณ ผมคิดถึงคุณนะ และจะเฝ้าโหยหาแต่คุณเสมอไป

 

원하고 바라는 , 깊어지는 사랑 이상 숨길 없어 그대는 나인 Girl

วอน-ฮา-โก บา-รา-นึน มัม, โด กิบ-พอ-จิ-นึน ซา-ราง ดอ อิ-ซาง ซุม-กิล ซู อ็อบ-ซอ คือ-แด-นึน นา-อิน Girl

ความรู้สึกอันล้นท้น ด้วยปรารถนาและความหวัง รักกำลังหยั่งรากลงเสียลึกล้ำ

กระทั่งผมไม่สามารถปิดบังความรู้สึกเหล่านั้นได้อีกต่อไป คุณก็คือผม ที่รัก

 

ฮยองครับ ฮึก มินโฮฮยอง ฮือออ ร่างเล็กยังคงร่ำไห้ไม่หยุด ได้แต่สวมกอดพี่ชายแน่น ใบหน้าสวยเฝ้าซบลงกับบ่ากว้างของรักแท้ ผู้ห่างหายไปจากความทรงจำเสียเนิ่นนาน

마음이 그댈 잡고 놓질 않죠 그대도 느껴지나요

แน มา-อึม-มี คือ-แดน ชับ-โก นุด-ชิน รัน-ชโย คือ-แด-โท นึอ-กยอ-ชิ-นา-โย

หัวใจดวงนี้จะคอยจับคุณไว้ ไม่มีวันปล่อย คุณรู้สึกถึงมันมั้ย?

 

나를 Oh 늦기 전에 크기 전에 잡아줄 있죠?

นา-รึน Oh ดอ นุด-กิ ชอน-เน นา ดอ กือ-กิ ชอน-เน ชับ-บา-จุล ซู อิด-จโย

ก่อนจะสายเกินไป ก่อนผมจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ช่วยยึดผมไว้แน่นๆได้ไหม?

 

แทมิน กลับมาเถอะ กลับมาอยู่ด้วยกัน ได้โปรดยอมรับฟังคำขอโทษจากพี่อีกสักครั้ง อีกครั้งเดียวเท่านั้น ร่างสูงเฝ้าตระคองกอดน้องน้อยด้วยความรัก เอียงศีรษะอิงแอบ พร้อมเลื่อนปลายนิ้วไล่เกลี่ยลงไปตามเส้นผมยาวสยาย เพียงแค่เริ่มขยับปากเอ่ยอ้อนวอน ปรากฏหยดน้ำจากสองตาลูกผู้ชาย ภาวนาให้พอช่วยชำระชะล้างพฤติกรรมอันเลวร้าย ที่เขาเคยทำให้หัวใจดวงน้อยต้องตรอมตรม  

아직 그대 마음이 곁에 없는 알아요 근데

อา-จึก คือ-แด มา-อึม-มี-เน กย็อด-เท อุล ซู อ็อบ-นึน กอน รัน-นา-โย คืน-เด

ผมรู้ หัวใจของคุณยังไม่สามารถมาอยู่เคียงข้างผมได้

 

그대 하나만 나의 하나라고 불러도 되나요

คือ-แด ฮา-นา-มัน นา-เย ฮา-นะ-รา-โก พุล-รอ-โด ดวี-นา-โย

กระนั้น ขอแค่ได้เรียกคุณว่า..หนึ่งเดียวของผม..นะครับ?

 

우리같이 One, two, three, oh! 시작해요 그댄 나의 하나죠 나의 전부인걸요

อู-ริ-กัท-จิ One, two, three, oh! จา-ชิ-จัก-แฮ-โย คือ-แดน นา-เย ฮา-นะ-จโย นา-เย จอน-บู-อิน-กอน-โย

สองเราร่วมกัน หนึ่ง สอง สาม โอ้ ได้เวลาเริ่มต้นเสียที คุณคือหนึ่งเดียวของผม คุณคือทุกสิ่งทุกอย่าง

 

ผมขอโทษครับฮยอง ผมให้สัญญากับเขาไว้แล้ว ไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว! เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเฝ้าเว้าวอน ยิ่งทำให้ร่างเล็กคร่ำครวญหนักหนาสาหัส

เขารึ นายหมายถึงเจ้านั่นใช่มั้ย มันเป็นใครกันแน่ แทมิน นายวางใจให้เขาเข้ามาควบคุมร่างนายได้ยังไง พฤติกรรมของเขาคนนั้น ช่างเลวร้าย ครั้นหวนนึกถึงเจ้าตัวแสบนั่น คับแค้นกับการกระทำผิดศีลธรรม คิดอยากจับตัวมาลงทัณฑ์ให้หลาบจำสักที

นินทากันลับหลังแบบนี้ ไม่ดีเลยนะครับ มินโฮฮยอง  ฉับพลัน ยินเสียงแขกมิได้รับเชิญเอ่ยแทรกบทสนทนา ไม่มีเกรงใจ

นายนั่นเอง เหนือโขดหินใกล้ๆ ร่างเล็กต้นเสียงกำลังนั่งยองๆ เฝ้ามองมารักแท้ทั้งสอง พลางหยักยิ้มละไม

เก่งนี่ อุตส่าห์เรียกความทรงจำอันหวานชื่นคืนกลับมาจนได้นะ ร่างเล็กแสร้งปรบมือเผาะแหผะ

นายควรคืนร่างให้แทมินเสียที มินโฮออกคำสั่งเสียงเข้ม

เฮ้อออ เบื่อจะอธิบาย คงต้องพึ่งนายแล้วล่ะ พี่ชาย แม้นดูยิ้มแย้ม ทว่าดวงตาเยือกเย็นจงใจจับจ้องมายังฝาแฝดของตนเขม็ง

อะไรกัน นายมีน้องด้วยเหรอ? หนุ่มหน้าคมก้มลงมองร่างเล็กในอ้อมแขนงุนงง

เชื่อเขาเถอะครับ มินโฮฮยอง ทุกคำบอกเล่าล้วนเป็นเรื่องจริง เขาก็คือผม เราคือดวงจิตของคนๆเดียวกัน แม้ว่าเจ็บปวด หากแต่จำเป็นต้องยอมรับ ร่างเพรียวขยับเคลื่อนกายออกห่างจากพี่ชายนิดหน่อยเพื่อสบสายตา ก่อนเริ่มต้นเอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น

“ ? ” ส่วนชายหนุ่มตาคมได้แต่จดจ้องน้องน้อยนิ่งงัน

เขา คือจิตวิญญาณอีกดวง ซึ่งถือกำเนิดมาจากความอ่อนแอของผม เสมือนเพื่อนแท้พึ่งพาได้เสมอ แม้ในช่วงเวลาขื่นขม ช่วยผมฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆมาได้หลายครั้งหลายครา จนกระทั่ง..คืนนั้น ดำเนินมาถึงที่สุดของความบอบช้ำ ผมไม่สามารถทนกล้ำกลืนความทุกข์ระทมของตนได้อีกต่อไป แทมินหันไปสบสายตาคู่แฝดของตนอย่างอ่อนโยน พลางเปล่งเปรยเรื่อยๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

แทมิน ร่างสูงเร่งกระชับอ้อมกอดเหนี่ยวรั้งร่างเล็กไว้ หวาดหวั่นว่าน้องจะไม่ให้อภัย

พันธะสัญญาระหว่างสองดวงจิต มิได้เกิดจากการบังคับขู่เข็ญ ทุกถ้อยคำล้วนเห็นอกเห็นใจ ทุกการกระทำกำเนิดจากความหวังดี ขอเพียงร่างกายและหัวใจดวงนี้ ได้สัมผัสกับความสุข..อีกครั้ง หนุ่มหน้าสวยถอนหายใจสั้นๆ ก่อนหันมาสบสายตาคมเข้มด้านหน้าอีกหน เพื่อบอกเล่าความเป็นไปด้วยน้ำเสียงปลดปลง และจบท้ายลงด้วยแววตาแสนร้าวราน

ฮยองกำลังทำให้พวกเราแตกแยก เหอะๆ ผลลัพธ์คงออกมาแปลกประหลาดพิลึก ดวงจิตลำดับสองค่อยๆหย่อนกายลงนั่งห้อยเท้าแกว่งไกวสัมผัสผิวน้ำ ท่าทางแลเหนื่อยหน่ายสุดๆ

แตกแยก! ทำไมล่ะ กลับมากลมเกลียวกันเหมือนเดิมไม่ได้รึ มินโฮรีบเอ่ยถามน้องรัก ก่อนเหลือบมองทางคู่แฝดบนโขดหิน จงเกลียดจงชัง

ถ้าสองดวงจิตมีรักแท้เพียงหนึ่งเดียวเหมือนแต่ก่อน คงไม่มีปัญหา แทมินตอบพี่ สีหน้าเคร่งเครียด ลำบากใจเหลือจะกล่าว

เพียงแต่บัดนี้กลับกลายเป็นสอง..ผมรักคีย์ฮยอง..ข้อเท็จจริงนี้ ฮยองเพิ่งได้เห็นกับตาตัวเอง มิใช่รึ หึหึ แฝดน้องสบสายตาคมกลับไม่เคยหวาดหวั่น พร้อมหยักยิ้มเย้ยหยันส่งให้

“ … ” ได้ผลชะงักงัน คำพูดเมื่อครู่ ทำให้พี่ชายหน้ามนตีสีหน้าเคร่งเครียดฉับพลัน

ฮยองจำเป็นต้องเลือก หนทางแก้ฟังคล้ายง่ายดาย ทว่าน้ำเสียงของน้องชายกลับสลดหดหู่จนผู้พี่ใจเสีย

หนึ่ง..เลือกผม..เมื่อฮยองตื่นจากฝัน ทุกเรื่องราวจะดำเนินไปตามปกติ ดั่งเช่นเหตุการณ์ในปัจจุบัน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง น้องชายผู้มีแววตาก้าวร้าวชิงกล่าวออกมาก่อน

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว นายทำให้พวกเราร้าวฉานมามากเกินพอ ยินเสียงทุ้มปฏิเสธทันควัน

อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจไป หึหึ เสียงเล็กโต้ตอบกลับในทันใด ด้วยท่าทีเป็นต่ออย่างเห็นได้ชัด

แทมิน ความมั่นใจนั้น มันทำให้มินโฮต้องรีบหันมาถามร่างบอบบางเบื้องหน้าอย่างเป็นกังวล

แม้..ร่างกาย..ได้อยู่ใกล้ แต่..หัวใจ..ไม่มีวันได้ผูกสัมพันธ์ คือบทลงโทษของผู้คิดตระบัดสัตย์เช่นตัวผม แทมินก้มหน้าก้มตาเอื้อนเอ่ย พร้อมสังเวยคำสัญญาด้วยหยดน้ำตาแห่งความเศร้า หนึ่ง สอง สามหยด ร่วงหล่นละลายหายไปกับผิวน้ำ ไม่อาจกำเนิดเกรียวคลื่นแม้เพียงบางเบา จวบจนวินาทีนี้ น้ำตาของคนผิด ถือว่าปราศจากนัยสำคัญ

ทะ..ทำไมล่ะ ยังไง ทำไมจะไม่ได้ ร่างสูงคว้าจับไหล่บางเขย่า พร้อมซักถามย้ำคิดย้ำทำ

ฮยองจะรู้เหตุผลไปทำไมเล่า ไม่เห็นจำเป็น ในเมื่อทุกเส้นทางรัก ล้วนมุ่งสู่จุดหมายเดียวกัน คือ..ทางตัน..เข้าใจหรือยัง เฮ้อออ แล้วเมื่อไหร่นายจะขึ้นจากน้ำเสียที แทมิน เดี๋ยวได้เจ็บไข้กันพอดี จิตวิญญาณอันแข็งแกร่งปรับเปลี่ยนอีริยาบทเป็นลุกยืนคล่องแคล่ว แล้วยื่นมือหวังฉุดรั้งดวงจิตแสนเปราะบางขึ้นสู่แอ่งน้ำ ท่าทางเอน็จอนาถใจ

“ … ” ทว่าปฏิกิริยาตอบรับ กลับเป็นเพียงการส่ายหน้าบอกปัดช้าๆ ทำให้ผู้หวังดีด้านบนไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

เฮ้อ เอาเถอะ แล้วแต่นายตัดสินใจ เราจะรอพวกนายอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ใจกลางอาณาจักร เพียงแต่ ขอให้เร่งรีบกันหน่อย เพราะสถานการณ์ในปัจจุบัน มันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ข่าวคร่าวทิ้งท้ายก่อนเรือนร่างผ่องแผ่วจะสืบเท้าห่างหายไปในความมืดมิด มีแต่ทำให้รักแท้ยิ่งรู้สึกผิด ครุ่นคิดเสียจนหน้านิ่วคิ้วขมวด  

.

20 นาทีผ่านไป

.

ไม่หนาวรึ? ภายหลังสองพี่น้องต่างฝ่ายต่างแหวกว่ายอยู่ภายในแอ่งน้ำเงียบเชียบ กระทั่งเวลาผันผ่านไปสักพักอย่างไร้คุณค่า จู่ๆร่างสูงผู้พี่ฉุกนึกเป็นห่วงสุขภาพของร่างเล็กฉับพลัน

คะ..ครับ มินโฮฮยอง ไม่ครับ บรื๊อออ! ขณะเคลื่อนไหวแขนขาเชื่องช้า ประคองกายาแหงนหงายอาบแสงจันทร์ ครั้นได้ยินเสียงทุ้มไถ่ถามไม่ทันตั้งตัว หนุ่มน้อยผู้กำลังเหม่อลอยได้ที ถึงกับผวาเอ่ยตอบส่งๆ ไม่ทันได้สำรวจตัวตน

เฮ้อ.. หนุ่มหน้าคมเฝ้ามองร่างเล็กสั่นเทา พลางถอนหายใจออกมาสั้นๆ รู้สึกเอ็นดูสุดหัวใจ ก่อนหยักยิ้มละไมและยกมือกวักเรียกน้องรักไวๆ

แหะๆ แทมินรับทราบคำสั่ง พลางยิ้มแหยๆ ขวยเขินพิกล ก่อนเร่งรีบแหวกว่ายมาเกาะตรงโคนโขดหินกระตือรือล้น เว้นระยะห่างจากร่างสูงพอสมควร

ปีนขึ้นเองได้หรือไง? ว่าด้วยท่าทีกระสับกระส่ายผิดปกติ มีหรือ พี่ชายคนสนิทจะอ่านใจน้องของตนไม่ออก จึงแกล้งเอ่ยสัพยอก จงใจท้าทายร่างเล็กด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท

ชิ! ร่างเล็กแหงนมองเชิงผาสูงชันด้านหน้าเร็วๆ พลางอุทานออกมาแผ่วเบา หากเขาต้องปีนหรือเหยียบบนตะไคร่น้ำเรียบลื่นนั่น มีหวังได้ร่วงหล่นลงหมดท่าแน่นอน เจ็บใจนัก

หึหึ เอาเป็นว่าบริเวณโขดหินที่เขากำลังเกาะอยู่นี้ ช่างเหมาะเจาะพอดีต่อการปีนป่ายจนน่าหมั่นไส้

ฮยองขึ้นไปก่อนสิ สถานภาพอันเป็นรอง ไม่เคยลดทอนความดื้อรั้นของเขาได้ ขณะจำใจเคลื่อนกายเข้าใกล้ร่างสูงใหญ่ทีละนิด สังเกตเห็นรอยยิ้มขำขันชัดเจนขึ้นอีกหน่อย ทำให้น้องน้อยนึกโมโหพี่ชายตงิดๆ

ขอบอกตามตรง พี่จะไม่ยอมปล่อยให้นายอยู่ในน้ำคนเดียวอีกเป็นอันขาด ด้วยสีหน้าแววตาจริงจัง รู้กันอยู่ เขาพูดคำไหนคำนั้น

เขยิบออกไปหน่อยสิครับ เอาเข้าจริง ดวงตาคู่สวยกำลังทำให้หนุ่มน้อยใจสั่น ไม่มีว่างเว้น แต่ด้วยทิฐิอันแรงกล้าจากความทรงจำครั้งเก่าก่อน บังคับให้หัวใจต้องเข้มแข็งกว่าที่เคยเป็น

เมื่อได้ประสบกับท่าทีเดียดฉันท์ ร่างสูงหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น ครั้นจะจับเอวบาง ช่วยประคองกายขณะปีนป่าย น้องชายกลับเหลียวหลังหันมาส่งสายตาจิกกัดซะงั้น

ฮยอง ตัดสินใจหรือยังครับ? ทันทีที่ปีนป่ายถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย ยินเสียงหวานถอนหายใจโล่งอก พลางแย้มยิ้มเปรมปรีติ เพียงแต่ความรู้สึกยินดีชั่วครั้งชั่วคราวคอยจะละลายหายไปกับหยดน้ำซึ่งกำลังลู่หล่นจากปลายผม จนวงแขนเรียวจำต้องเอื้อมโอบรอบตัวตน พยายามกอบเก็บความสุขอันน้อยนิดไว้กับตัว กระทั่งสามารถทำใจประคองตนหันหลังกลับมาเผชิญหน้า ค่อยๆหย่อนกายลงนั่งห้อยขา และกลั้นใจไถ่ถามพี่ชายด้านล่าง ท่าทางช่างขื่นขม

แม้นได้ยินถ้อยคำถามดังชัด ร่างสูงผู้พี่ยังไม่คิดเอ่ยตอบกลับ เพียงแต่เริ่มขยับกายปีนป่ายขึ้นตามทางลาดชันคล่องแคล่ว แก้วตาสีอำพันไม่เคยละไปจากเรือนร่างผ่องแผ่วภายใต้ชุดกางเกงผ้าแพรสีขาวบางเบา ผู้กำลังนั่งกอดเข่าเฝ้ามองมาทางเขา ด้วยแววตาทุกข์ระทม

จวบจนถึงระยะห่างประมาณหนึ่ง ดวงตาหวานหยดถึงกับเบิกกว้างตื่นตระหนก ครั้นข้อเท้าบอบบางถูกคว้าจับ บังคับให้ยืดเหยียดเรียวขาลง เพื่อให้ผู้พี่หน้ามนก้มลงกดประทับจุมพิตเหนือหลังเท้าขาวเนียน

มินโฮฮยอง! ในวินาทีที่ได้สบสายตาคมกล้าอีกหน คนน้องขวยเขินไม่อาจทน ด้วยใบหน้าแดงก่ำจำต้องเสมองทางอื่นอย่างเสียมิได้ เพราะนัยน์ตาสีสวยไม่เคยเก็บความรู้สึกไว้กับตัวสักนิด ถึงจะลึกซึ้งจนเรียกได้ว่าน่าอาย ทว่าพี่ชายคนนี้พร้อมเปิดเผยความปรารถนาของตนเสมอ ไม่มีเกรงอกเกรงใจ

อย่าคิดคาดโทษแต่เขา ผิดตรงเรือนร่างสดสวยเบื้องหน้าต่างหาก ยามได้จรดริมฝีปากลิ้มลอง ยากหักใจถอดถอน ขณะสองตาไล่มองตามกางเกงขายาวขาวบริสุทธิ์ของน้องผู้กำลังส่งสายตาเว้าวอน แล้วจะไม่ให้เขาคลุ้มคลั่งได้อย่างไร ในเมื่อกางเกงผ้าแพรเปียกแฉะเอาแต่ลู่แนบไปกับผิวผ่อง แทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียว

อย่าแกล้งกันอย่างนี้สิ ผมจั้กจี้นา ยินเสียงเล็กทักท้วงทันควัน ครั้นมือหนาสอดลอดใต้กางเกง ลูบไล้ไปตามเรียวขา พร้อมบรรจงประพรมจุมพิตไล่เรื่อยขึ้นมา ค่อยๆขับเคลื่อนสู่เบื้องบนเอื่อยเฉื่อย เฝ้าพะเน้าพะนอ

อยากให้พี่เอาจริงเลยหรือไงฮึ ภายหลังปล่อยกายใจตกอยู่ในภวังค์อันสวยงาม ครั้นได้ฟังคำทักท้วงจากกลีบปากหวาน ร่างสูงผู้พี่ไม่รอช้าเร่งเอ่ยดักคอน้องรักอย่างรู้ทัน

ถ้อยคำละลาบละล้วงทว่าจริงจัง ทำให้ริมฝีปากอิ่มจำต้องเม้มปิดสนิท ทั้งนี้มิได้หมายความว่าร่างเล็กจะยินยอมอยู่นิ่งเฉย อันนี้เป็นที่รู้กัน

ใครใช้ให้นายใส่เสื้อผ้าตัวนี้ แทมิน จงโทษเขาคนนั้น สองตาสีอำพันเฝ้าดื่มดำภาพงดงามเบื้องหน้าพร้อมหยักยิ้มอิ่มหนำ ทุกตารางนิ้วล้วนให้สัมผัสเนียนนุ่มคุ้มค่า ยิ่งโหมกระพือแรงรักอารมณ์ปรารถนา อยากกลืนกินหมดทั้งตัวและหัวใจ

ลามก! ” ขณะพยายามบิดกายเบี่ยงเรียวขาหลบเลี่ยงสัมผัสระราน ยินเสียงหวานเร่งต่อว่า ก่อนเบือนหน้าแสร้งทำหมางเมิน แม้นแท้จริงสุดจะเขิน เมื่อเหลือบแลเห็นพี่ชายตัวดีจงใจคืบคลานเข้ามาใกล้ ไม่มีลังเล

จงโทษ แสงจันทร์นวลผ่อง คอยส่องกระทบเรือนร่างเรืองรอง ยิ่งต้องตาต้องใจ..ทำไงได้ พี่ไม่ใช่คนตาบอดนี่นา ร่างสูงชะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะแหงนเงยแสร้งเอ่ยตำหนิจันทรา กระนั้นมือหนายังคงเลื่อนคลึงเคล้าต้นขาขาว เล้าโลมไม่หยุดยั้ง ทุกสัมผัสล้วนละเมียดละไม

พูดมาได้ ไม่อายปาก ฮาฮาฮา สมน้ำหน้า ร่างเล็กหลุดหัวเราะเยาะออกมาดังลั่น ครั้นสังเกตเห็นพี่ชายก้าวพลาดพลั้ง กระทั่งสองมือต้องรีบฉวยจับเอวบาง เพื่อทรงตัว 

จงโทษ..สายน้ำเย็นฉ่ำ ริอาจพรากความร้อนออกจากกาย ด้วยความหวังดี พี่คนนี้ ขออาสาช่วยเติมเต็ม อิอิ และในทันทีที่ตั้งหลักได้ ร่างสูงไม่รอช้า รีบคว้าจับข้อเท้าบางอีกข้างดึงลงด้านล่าง พร้อมกับก้าวขาปีนป่ายกระทั่งสามารถมาหยุดยืนอยู่ระหว่างสองขาเรียวยาว

มินโฮฮยอง..ระวังหน่อยสิครับ ถ้าตกลงไปทั้งคู่ อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ  คราวนี้กลายเป็นน้องน้อยผู้ได้แต่กลั้นใจเฝ้ามองพฤติกรรมเสี่ยงตายของพี่ชาย จนสุดท้ายไม่อาจทนนั่งนิ่งดูดายได้อีกต่อไป สองมือจำต้องรีบคว้าจับบ่ากว้างยึดไว้มั่น ป้องกันมิให้ร่างกำยำเสียหลักหงายหลัง เป็นห่วงเป็นใย

จงโทษ..ความรู้สึกคิดถึง ทำให้นึกอยากตรึงนายอยู่ใต้ร่าง ไม่มีวันยอมให้ห่างไกล ชายหนุ่มหน้าคมเฝ้ามองน้องเล็กของตนรักใคร่ ก่อนโน้มเข้าประทับจุมพิตเหนือหน้าผากมนเนิ่นนาน พร้อมค่อยๆคืบคลานขึ้นคุกเข่าเหนือโขดหินได้อย่างปลอดภัย

ภายใต้ร่างบุรุษผู้เป็นเจ้าของแววตาร้อนผ่าว เร้าให้ร่างขาวผ่องต้องรีบถัดกายถอยห่างอย่างเสียมิได้ และถึงแม้พยายามหลบสายตาและส่ายหน้าไปมาหมายปฏิเสธพี่ชาย เพียงแต่จอมวายร้ายหน้ามนไม่มีทีท่ายินยอมรับฟัง 

จงโทษ..กระแสลมพัดโบกเบาบาง มิอาจสะบัดปลดเปลื้องเสื้อผ้าเปียกชื้นออกจากร่าง หากนายเป็นหวัด พี่คงโดนตำหนิแย่ ^^ นอกจากจงใจไม่ทำตามคำร้องขอ ฝ่ามือระรานยังฉกฉวยโอกาสสอดลอดใต้ชายผ้าเปียกแฉะ แลบรรจงคลึงเคล้าเนื้อเย็นแผ่วเบา พอกระตุ้นให้ร่างนุ่มเบื้องล่างสะท้านไหวสั่นเทา เฝ้าโหมกระพือไฟรักเก่าให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครา

ฮยองครับ น้องหน้าหวานเฝ้าส่งสายตาเว้าวอน สองมือบอบบางยกผลักดันอกกว้างไว้ก่อน พร้อมเอ่ยทัดทานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ไร้ประโยชน์ ในเมื่อนิ้วเรียวยังคงเกี่ยวชายเสื้อบางเบาถลกขึ้น ขณะใบหน้าคมคอยก้มลงหอมแก้มนิ่มอย่างหมั่นไส้ แม้นรีบเบือนหน้าหันหนีทว่ากลับถูกผู้พี่ตามหยอกเย้า ไล้ปลายจมูกไล่ติดชิดเสมอไป สลับขโมยประทับจุมพิตแผ่วเบาว่องไว กระนั้น..ยังไม่สามารถแตะสัมผัสกลีบปากเย้ายวน

จงโทษ..อารมณ์เหงาเคล้าความขื่นขม ครั้นมีโอกาสได้ชื่นชม ยิ่งกระหายหารสหวาน ไม่อาจห้ามใจ..หึหึ.. เพราะน้องน้อยช่างดื้อรั้น อีกทั้งว่องไวจนเกินเหตุ เขาจึงต้องทิ้งน้ำหนักลงทาบทับปิดโอกาสมิให้ร่างเล็กกว่าดีดดิ้น ขณะสองมือยกประคองใบหน้างามหยุดนิ่ง บังคับรับจุมพิตตอกย้ำความสนิทชิดเชื้อเหมือนเมื่อวันวาน

(งื้อ)..อย่า อย่า! จวบจนถึงวินาทีนี้ แม้มิใช่หนแรก เพียงแต่หนุ่มน้อยยังไม่อาจทำใจปลดปลง มิใช่ไม่รักไม่หลง ทว่าแรงโอบรัดรอบจุดไวสัมผัสโดยไม่บอกกล่าว มันกำลังทำร่างเล็กตื่นตระหนกจนไม่สามารถควบคุมตน        

จงโทษ..รัตติกาลเงียบสงัด หากขจัดด้วยสุ้มเสียงไม่ได้ศัพท์ คงฟังระรื่นหูกว่าเป็นไหนๆ เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่ากับการขยับข้อมือจับสาว จนน้องรักดิ้นเร่า หอบกระเส่าคล้ายกำลังทุกข์ทรมาน ขณะสองตาเฝ้าจับจ้องเรือนร่างกึ่งเปลือยเคลิบเคลิ้ม ยิ่งโหยหา เสียงคร่ำครวญชวนให้เสียวซ่านไปถึงแก่นกายเบื้องหน้า คอยแต่กระตุ้นฝ่ามือฮึกเหิมให้เร่งจังหวะปรนเปรอ  

“ !!! ” แม้แท้จริง นึกอยากกรีดร้องระบายความอัดอั้น ทว่าริมฝีปากดื้อรั้นยังฝืนเม้มปิดสนิท ไม่ยอมให้เป็นตามความประสงค์ของพี่ชายง่ายๆ ยิ่งกว่านั้น ยังอุตส่าห์ฝืนปรายตามองท้าทาย ไม่วายหาเรื่องใส่ตัว ครั้นถูกผู้พี่กดใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอ

อย่าหลงลืมกล่าวโทษ..ตัวเอง..แทมิน นายหนีพี่ไป จงใจปล่อยให้พี่พร่ำเพ้อ คอยโหยหานายเหมือนคนบ้า นายต้องชดใช้ น้องรัก ร่างสูงพร่ำกระซิบบอกความรู้สึกอันปวดร้าว คราวต้องถูกน้องน้อยทอดทิ้งช่างเศร้าหมอง พาลเหนี่ยวนำทำให้อารมณ์ยิ่งฉุนเฉียว สัมผัสซ้ำๆ ย้ำจุดเดียว ยิ่งสุดเสียวตามครรลอง และยิ่งได้ยินเสียงเล็กหวีดร้อง ยิ่งแข็งขืน หัวใจเหิมเกริมยิ่งสั่นระรัว

มะ..มินโฮฮยอง! ” คงต้องยอมรับแต่โดยดี ว่าชายหนุ่มผู้น้องเริ่มปล่อยกายไหลลื่นไปกับสัมผัสโลมเร้าตั้งแต่หลายนาทีก่อน กระทั่งดำเนินมาจนถึงจุดสูงสุดของปล่องภูเขาไฟ ลาวาร้อนในกายจวนปะทุในอีกไม่กี่อึดใจ ทว่าจู่ๆทุกการเคลื่อนไหวของใครอีกคนกลับหยุดชะงัก และแปรเปลี่ยนเป็นฉวยฉุดร่างเพรียวลุกนั่งคร่อมสัมผัสความแข็งขันอัดอั้น ด้วยสีหน้าท่าทางตะลึงงัน

 รักแท้ทั้งสองเฝ้าสอดประสานกันชั่วครู่ ก่อนร่างสูงจะโผเข้าสวมกอดร่างบอบบางกระชับ พลางเริ่มขยับริมฝีปากตอบคำถามสำคัญ ด้วยแววตามุ่งมั่นสะท้อนให้เห็นความจริงใจ     

หนึ่งเดียว..ไม่เคยผิด บริสุทธิ์เกินคิดคาดโทษ ยากนึกโกรธหัวใจไร้เดียงสา

คือ รักหนึ่งเดียวของพี่ ที่มอบให้..อี แทมิน..ผู้เป็นอีกครึ่งของชีวิต ประหนึ่งแก้วตา

รักเดียวให้ได้เพียงหนึ่งหน เพื่อหนึ่งคนเท่านั้น เพราะพี่บรรจงคั้นรักออกจนหมด ไม่มีเหลือสักหยดในหัวใจ

ถึงใจนี้ต้องห่อเหี่ยว ขอมีแค่หนึ่งเดียว แม้พี่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว จักเฝ้ามองเพียงรักแท้หนึ่งเดียว..คนนี้..ชั่วนิจนิรันดร์

มินโฮฮยอง! ” ยินเสียงเล็กอุทานขานเรียกพี่ชาย สีหน้าตื่นตระหนก แม้รู้สึกดีใจมากอยู่แต่กลับสลดหดหู่เฉกเช่นเดียวกัน เห็นน้ำตาแห่งความสุขร่วงผล็อยลงพร้อมกับความโศกศัลย์ ในอ้อมกอดของกันและกัน ทุกวินาทีล้วนมีคุณค่าไม่อาจประเมิน

พี่รักนาย น้องเล็กผู้น่ารัก ภายใต้ลำแสงจันทราสีเหลืองแลนวลตา ความเงียบงันช่างหาญกล้าเข้าแทรกแซงบทสนทนาของรักแท้ทั้งสอง ขณะร่างสูงเฝ้าโอบกอดร่างเล็กกว่าประคับประคอง พลางดูดซับสายน้ำตาของผู้น้อง พร้อมพร่ำบอกข้อความจากหัวใจ

ปล่อยผม! ทว่าคำตอบรับจากกลีบปากอิ่มกลับฟังห้วนสั้น เสียจนผู้เป็นพี่ต้องคลายอ้อมกอด ด้วยรู้สึกสงสัย

그대를 아주 많이 그댈 미치도록 사랑하고 싶어

คือ-แด-รึน อา-จู มัด-ดิ คือ-แดน มิ-จิ-โด-รก ซา-ราง-ฮา-โก ชิพ-พอ

แท้จริง ผมอยากรักคุณมากจนแทบบ้า

 

이제는 그래도 되죠 그런거죠

อิ-เช-นึน คือ-แร-โด ดเว-จโย คือ-รอน-กอ-จโย

ตอนนี้ ผมสามารถทำตามนั้นได้แล้ว..ใช่ไหม?

 

เมื่อแรงโอบรัดลดลงพอมีที่ว่างให้ร่างเล็กขยับเขยื้อนกายา โดยไม่รอช้าแขนเรียวเร่งเหนี่ยวท้ายทอยร่างสูงเบื้องหน้า ชวนโน้มลงมาลิ้มรสริมฝีปากแสนหวาน แม้หนุ่มตาคมจะแลตื่นตะลึงในตอนต้น ไม่ถึงครึ่งวินาทีดี ผู้พี่ก็สามารถปรับรับอารมณ์ผันผวนของน้องน้อย และรีบเร่งสนองตอบคล้อยตาม

ร่างกำยำคอยเลื่อนสองมือประคองพลางคลึงเคล้าแผ่นหลังเนียนนุ่ม พร้อมขยับกลีบปากดื่มด่ำรสรักกลมกล่อมที่ผู้น้องบรรจงป้อน กระทั่งยินเสียงครางต่ำในลำคอระหงส์ รอยยิ้มกรุ้งกริ่งกำเนิดจากร่างนุ่มพร่ำถัดไถสะโพกนิ่มบดเบียดความอัดอั้น ย้ำๆซ้ำๆจนเคลิบเคลิ้ม สติสะตังเริ่มไม่อยู่กับตัวตน และโดยไม่บอกกล่าว นิ้วเย็นเร่งกำจัดอุปสรรคกั้นขวางระหว่างเนื้อหนังว่องไว ก่อนคว้าจับความก้าวร้าวขยับข้อมือบางปรนเปรอ

แทมิน! ประหลาดใจนัก กับพฤติกรรมสุดโต่งของน้องเล็กผู้ไร้เดียงสา ดูสิ ยังมีหน้ามาหยักยิ้มยั่วเย้า ครั้นเห็นเขาพลั้งถอดถอนจุมพิตเพื่อผ่อนลมหายใจ

มินโฮฮยอง..รักแท้หนึ่งเดียวของผม..ได้โปรดเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..อย่าหยุด.. จากสีหน้าและท่าทางกระสับกระส่าย หมายว่าผู้พี่กำลังพยายามอดทนอดกลั้นสุดชีวิต เพื่อต่อเวลาแห่งความสุขสันต์ หากแต่ความตึงเครียดในกำมือพอช่วยให้น้องน้อยหยั่งรู้อนาคตทันควัน ดังนั้น...

รักผม..นะครับ เกิดมากว่ายี่สิบปีเพิ่งจะได้เรียนรู้ ว่าเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาข้างใบหู กับการขับเคลื่อนผ่านช่องทางรัดรึงจนสุดโดยไม่ทันตั้งตัว สามารถนำมาจับเข้าคู่กันได้ดี บังคับให้เขาต้องจดจำความรู้สึกสุขสุดยอดนี้ ไปจนวันตาย   

그대를 아주 많이 그댈 미치도록 사랑하고 싶어

คือ-แด-รึน อา-จู มัด-ดิ คือ-แดน มิ-จิ-โด-รก ซา-ราง-ฮา-โก ชิพ-พอ

แท้จริง ผมปรารถนาที่จะได้รักคุณมากจนแทบบ้า

 

이제는 그래도 되죠 그런거죠

อิ-เช-นึน คือ-แร-โด ดเว-จโย คือ-รอน-กอ-จโย

และในตอนนี้ ผมสามารถทำสิ่งที่ต้องการได้แล้ว..ใช่หรือไม่?





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #98 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 15:03
    >/////////////////<
    #98
    0
  2. #82 TAEMINHO (@taeminhoshawol) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 02:24
    อห อี แทมิน
    #82
    0
  3. #54 lekleborn (@lekleborn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2553 / 01:39

    ดีกันซักทีนะ
    แต่ดีกันในฝัน 555+

    #54
    0
  4. #49 Fern Nee (@mymelody-tame) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 16:46
    -/////- บอกคำเดียวเขินอ่า.....

    ตกลงพี่เค้าดีกันในฝัน แล้ววันจริงยังไม่ดีกันนี่มีงอลนะรูมิน
    #49
    0