LOVELY SHINee 2

ตอนที่ 1 : Like a Rollercoaster ride, my baby boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 พ.ย. 53





너왜 너왜 DOWN이야 기분이 오왜 오왜 척하면

นอ-แว นอ-แว DOWN-อี-ยา คี-บุน-อี โอ-แว โอ-แว ชอค-ฮา-มยอน ชอค

โอ้! ทำไม? ทำไมคุณอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วล่ะ? โอ้! ทำไม? ทำไมนะ..จะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย?

 

너왜 너왜 UP이야 기분이 오왜

นอ-แว นอ-แว UP-อี-ยา คี-บุน-อี โอ-แว

ทำไม? ทำไมจู่ๆอารมณ์ดีขึ้นซะงั้น? โอ้! อะไรกันนี่?

 

너는 UP, DOWN 기분이 맨날 달라 이리 저리 흔들까 
แว นอ-นึน UP, DOWN คี-บุน-อี แมน-นัล ทัล-รา นัล อี-รี ชอ-รี ฮึน-ดึล-กา

คุณขึ้นๆลงๆ เปลี่ยนแปลงตลอด แตกต่างกันทุกวัน ผมต้องคอยไล่ตามให้ทัน ตรงนั้นที ตรงนี้ที

 

문을 들어선 순간부터 눈치만 보는  
ชอ มุน-อึล ทึล-ออ-ซอน คือ ซุน-กัน-บู-ทอ นี นุน-ชี-มัน โพ-นึน นา 
ในชั่วขณะคุณก้าวผ่านประตูบานนั้น คุณกลายเป็นหนึ่งเดียวที่ผมเฝ้ามอง 

 

6.45 น. เดือนเมษายน ปี 2010

ฮยองงง!...อย่าน่า เริ่มต้นจากถ้อยคำกระซิบห้าม น้ำเสียงค่อนข้างแตกตื่น แม้แผ่วเบา..ทว่าเมื่อรับรู้ร่วมกับการขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวข้างกายอีกเพียงนิด กลับสามารถสะกิดนิทราอันแสนสั้นให้สิ้นสุดลงอย่างง่ายดาย

กระนั้น..สติกึ่งหลับกึ่งตื่นของเขายังคงเต็มใจปล่อยให้ร่างกายแสนอ่อนเปลี้ย เฝ้าพะเน้าพะนอคลอเคลียสัมผัสนุ่มนิ่มเย็นสบายภายในวงล้อมของอ้อมแขนกำยำเสียชื่นฉ่ำใจ

ผมไม่เป็นไร...มินโฮฮยอง!...อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่สิ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ครั้นเสียงกระซิบกระซาบค่อยๆแปรเปลี่นเป็นแข็งกร้าว ชัดถ้อยชัดคำ ทำให้เขาจำต้องฝืนเรียกตัวตนออกจากความฝัน กระนั้น..สองแขนดื้อรั้นยังไม่ยอมไหวติง เว้นแต่ปลายจมูกโด่งเรียวยังคงเที่ยวไล่ซุกไซ้สูดดมกลิ่นหอมหวานเบื้องหน้า ตามสัญชาตญาณ

มินโฮ..นายถอยไป..เดี๋ยวเราจัดการเอง ความสงบสุขในจิตใจมลายหายสิ้น ครั้นสองหูได้ยินเสียงหวานของน้องชายคนสนิท ขู่คำรามออกมาจากลำคอระหงส์

ออมม่า!!! ขณะร่างนุ่มในอ้อมกอด ขดกายกลมแลแผดเสียงร้องดังลั่น จังหวะเดียวกันนั้นร่างของเขาถูกยัน(อย่างแรง) เห็นกลิ้งกระเด็นไปในทิศทางตรงกันข้ามทันใด

เหวอ! เอาเถอะ..วินาทีนั้นเขาพูดไม่ออกนอกจากอ้าปากค้าง พลางกระดกศีรษะขึ้นถ่างตามองสถานการณ์รอบด้าน อย่างงัวเงียและงุนงง

โธ่! อนยูฮยอง! ” คงมีแต่เจ้าของดวงตากลมโตคู่นี้คนเดียวกระมัง ที่ยังนึกห่วงใยและรีบคลานเข่าตรงเข้ามาโอ๋เขาบนเตียงริมหน้าต่างของน้องชายอีกคน ท่าทางกระวนกระวาย

แทมิน..ถ้าไม่อยากไปโรงเรียนสาย นายควรรีบอาบน้ำเสียเดี๋ยวนี้ น้องร่างสูงก้าวขายาวๆอ้อมมาหยุดยืนอยู่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่..เขาไม่แน่ใจนัก..ทว่าโดยไม่ต้องฝืนปรือสองตาเรียวเล็กเบิกมองสีหน้าท่าทาง น้ำเสียงทุ้มต่ำจนทำให้ขนลุกขนพอง บ่งบอกชัดเจนว่ามินโฮกำลังโมโหมากพอดู

ผมดูแลตัวเองได้..ขอบคุณ นึกเสียดายไม่น้อย เมื่อฝ่ามือเย็นสบายละออกจากการปลอบประโลมเหนือหน้าผากมึนงงของตน เพื่อสะบัดปัดสัมผัสระรานจากพี่ชายหน้าคมตรงข้อมือบางด้านตรงข้ามอย่างฉับพลัน ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ตากลมกลอกสบสายตาคมขุ่นเคือง พลางเอ่ยบอกเสียงแข็งกร้าวทว่าไม่ถึงกับก้าวร้าว ใบหน้าหวานจะหันมองมาทางเขาอีกหน แววตาค่อนข้างเป็นกังวล ก่อนจะโค้งศีรษะเร็วๆ หมายขออนุญาตแยกย้ายออกไปทำกิจวัตรส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

웃어줄까 (Hey baby 오늘은 baby) 
อุ ซ-ซอ-จุล-กา (Hey baby โอ-นึล-อึน baby)

คุณจะยิ้มรึเปล่า? ( เฮ้ ที่รัก จะเป็นแบบไหนนะ ที่รัก )

 

울적해 보일까 (Hey baby 어떨까 baby) 
อุ ล-จอค-แฮ โพ-อิล-กา (Hey baby ออ-ตอล-กา baby)

หรือว่าคุณจะโศกเศร้า? ( เฮ้ ที่รัก แล้วผมจะทำอะไรเพื่อคุณได้บ้าง ที่รัก)

 
종잡을 수도 없어 더는 모르겠어

ชง-จัม-อึล ซู-โด ออบ-ซอ คือ-แร-ซอ แช-มี-อิซ-ซอ

แต่เพราะไม่อาจคาดเดานั่นแหละ มันถึงได้สนุกสุดๆ  

 

마치 Rollercoaster Ride 
นอน มา-ชี Rollercoaster Ride

คุณทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาไม่มีผิด

 

ปึ้ง! ” สองตาหรี่ปรือกลอกมองตามร่างเล็ก กระทั่งบานประตูห้องนอนถูกผลักปิด และยังอุตส่าห์สะดุ้งโหยงตอบรับเสียงดังสนั่นหวั่นไหวนั้นด้วยอารามตกใจสุดชีวิต แม้จะเคยประสบกับอารมณ์ผันผวนของน้องน้อยมาบ้างแล้วก็ตาม

จากเด็กชายตัวจ้อยเติบใหญ่เข้าสู่วัยแรกรุ่น..ลี แทมิน ( Lee Taemin )..มักเน่หน้าหวาน ผู้เปี่ยมด้วยพลังงานมหาศาล ไม่เคยรู้เนื้อรู้ตัวเลยว่า อุปนิสัยน่ารักไร้เดียงสาของตนส่งผลทำให้พี่ชายทั้งสี่เต็มใจเฝ้าดูแลตามติด จนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน

오늘까지 one, two 이틀은 하얀 미소로 세상을 내게 줄듯이

(Crazy crazy baby)

โอ-นึล-กา- จี one,two อี-ทึล-อึน ฮา-ยาน มี-โซ-โร เซ-ซัง-อึล แน-เก ทา จุล-ดึซ-อี

(Crazy crazy baby) 
จนถึงวันนี้..หนึ่ง..สอง..เป็นเวลาสองวันแล้วนะ ราวกับว่าคุณจะมอบโลกทั้งใบให้ผม ด้วยรอยยิ้มแสนสดใส

(Crazy, crazy baby)

 

찬바람 쌩쌩 불도록 쌀쌀한 날엔 존재도 잊는

ชัน-บา-รัม แซง-แซง บุล-โด-รค ซัล-ซัล-ฮัน นัล-เอน แน ชน-เจ-โด อิท-นึน ดึท 
กระนั้น..มันคล้ายกับสายลมโหยหวน ในคืนวันอันหนาวเหน็บ

เหมือนทำให้ผมหลงลืมตัวตนไปชั่วขณะ

กระนั้น..ครั้นย่างเข้าขวบปีที่ 17 (หรือคือ 18 หากนับตามปฏิทินประจำชาติ) น้องเล็กเมื่อวันวาน แปรเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปงามผู้มีเครื่องหน้าสวยหวานเสียจนพี่ๆชักหวั่นไหว กอบกับโครงสร้างเอวบางร่างน้อยแลสะโอดสะอง ทั้งที่มิได้ตั้งใจ ทำให้เจ้าตัวได้แต่ปลดปลงเพราะไม่เคยพึงใจกับภาพลักษณ์คล้ายอิสตรี   

ขำขัน..ถ้าลองแอบนับปริมาณอาหารการกินของแทมินในแต่ละวัน..มากมาย..เพียงแต่ร่างกายเล็กๆนั้นสามารถเผาผลาญได้อย่างหมดจด เหลือสะสมเฉพาะบริเวณพวงแก้มป่องผ่องแผ้วมองแล้วยิ่งน่ารักน่าชัง ตรงกันข้ามกับท่าทีขึงขัง ซึ่งถือว่าผิดจากวัตถุประสงค์หลักของน้องชายอย่างแรง

อารมณ์ไม่ได้อีกแล้ว น้องเรา วัยรุ่น..นิยามของช่วงเวลาแห่งความฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด อารมณ์มักแปรปรวนยากทวนกระแส แม้ตัวเขาเองจะเพิ่งผันผ่านระยะวัยวุ่นมาแค่ 2-3 ปี นับว่าไม่นาน กระนั้น..ด้วยสังคมและเทคโนโลยีที่เจริญเติบโตแบบก้าวกระโดด ทุกสิ่งล้วนต้องเปลี่ยนแปลงตามโลกกว้างด้วยเช่นกัน หลายเรื่องยากตามทัน หลายเหตุการณ์มันผันผวนมากเสียจนเกินทำความเข้าใจ

เฮ้อ... ยินเสียงถอนหายใจสั้นๆเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนสองตาเรียวเล็กค่อยๆเหลือบมองน้องชายอีกคน ด้วยรู้สึกหวาดหวั่น..มินโฮ..น้องชายรองสุดท้องรายนี้ ยังไม่ผ่านพ้นช่วงอายุวายร้ายดี ทว่ามีวิธีคิดอ่านยิ่งใหญ่เกินนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่งทั่วไป

ผมรู้ว่าฮยองไม่ได้ตั้งใจ แต่ต้องขอบอกตามตรง..ฮยองทำให้ผมหงุดหงิดสุดๆ เมื่อได้สบกับสายตาคมกริบตามคาด ด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึก ยินเสียงทุ้มชิงเอ่ยบอกข้อความบาดหูเรียบเฉย ก่อนเร่งสาวเท้ายาวๆห่างหายออกจากห้อง โดยไม่คิดรอฟังคำอธิบาย

การเรียน , การงาน และความรัก..สามปัจจัยหลักมักทำให้น้องชายผู้อ่อนน้อม แสดงกิริยาท่าทางมืดหม่นอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ ทว่า..ปฏิกิริยาหุนหันทันควันโดยไม่อาจควบคุมอารมณ์ คงหนีไม่พ้นปัญหาเกี่ยวกับมักเน่ ( maknae ) จอมซนของเขานั่นเอง

เฮ้อออ..เราเผลอทำอะไรลงไปอีกล่ะ ท่ามกลางความเงียบงันเสมือนอยู่ตามลำพัง อนยูถอนหายใจเสียงดังก่อนเอื้อนเอ่ยเลื่อนลอย จนถึงป่านนี้เขายังรู้สึกงัวเงียสุดจะทน

กายาแสนเพลียบังคับให้เขาทิ้งร่างปรกเปลี้ยหงายเด้งไปกับเตียงของน้องชายอีกหน ก่อนหลับตาลงหมายผ่อนคลายความเมื่อยล้าจากการงานอันหนักหน่วง แม้กำลังอยู่ในช่วงหยุดพักการโปรโมท mini album RDD แต่เขากลับต้องสูญเสียพลังงานไปอย่างมากมายกับละครเวทีเรื่องแรกในชีวิต คงไม่อาจกล่าวโทษใครได้ นอกเสียจากความอยากรู้อยากลองของตัวเอง

เหนื่อยมากเหรอ? ฉับพลัน..แก้มนิ่มรับสัมผัสเย็นสบายจากฝ่ามือน้องชายอีกคน..ให้ตาย..เขาลืมเสียสนิท

“ …เออ...คิบอม...พี่ ด้วยอารามตกใจสุดขีดกับระเบิดลูกใหญ่ที่ตนหลงลืม พาลทำให้เขาผวาผุดลุกนั่งตั้งฉากกับเตียงหนานุ่มทันควัน กระนั้นในจังหวะใกล้เคียงกัน..กลับถูกผลักดันสองบ่าบังคับให้เอนหลังหงายนอนลงไปอีกครั้ง ขณะสองตาพยายามเปิดมองทว่ากลับถูกฝ่ามือเรียวประกบปิด เฉกเช่นเดียวกับริมฝีปากจนไม่อาจอ้าเอ่ยคำอธิบายใดๆ

ชูว์...นอนต่อเถอะ จินกิ บ่ายนี้ฮยองมีซ้อมละครไม่ใช่รึ? ยินเสียงหวานเอ่ยบอกเป็นห่วงเป็นใยผิดคาด ทำเอาเขาซาบซึ้งน้ำตาแทบไหล

ใจดีจัง ^^ ” เขาพยายามฝืนเปล่งเสียงอู้อี้ลอดผ่านฝ่ามือนิ่ม พร้อมหยักยิ้มกว้างอย่างมีความความสุข

คิกคิก เขาหลับตาลงตามคำบอกของน้องรักแต่โดยดี พร้อมปล่อยกายรับสัมผัสเย็นสบายจากปลายนิ้วเรียว ค่อยๆลากไล้ไปตามรูปหน้า สลับสางเกี่ยวเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเล่นอย่างอ่อนโยน

หัวเราะอะไร..ฮึ? ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก เขาหยักยิ้มนิดหน่อย ไม่เข้าใจนัก ขณะสองตายังคงปิดสนิท ฝ่ามือข้างถนัดสู้อุตส่าห์ฝ่าความเกียจคร้านยื่นออกไปด้านหน้า เพื่อสัมผัสใบหน้าสวยตามสัญชาตญาณ

จินกิ..ทีหลังอย่ารับงานมากมายอย่างนี้สิ ฮยองน่ะ หลับลึกแล้วละเมอระรานน้องไปเรื่อย เฮ้อ..เป็นอย่างนี้ทุกทีสิน่า ถึงแม้เขายังมิได้ฟังคำตอบดั่งใจหวัง แต่ด้วยน้ำเสียงครึกครื้นจนทำให้หัวใจเริ่มไหวหวั่น เจ้าของกลีบปากสวยพร่ำต่อว่าต่อขาน พร้อมกับขยับเรือนร่างเพรียวบางนอนตะแคงแนบชิดติดสีข้าง วางศีรษะซบกับอกกว้าง พลางสวมกอดเขาเสียแน่น

คิดถึงพี่ล่ะสิ เขาอมยิ้มอิ่มเอม ขณะเลื่อนมืออุ่นลูบไล้แผ่นหลังแมวเหมียวขี้อ้อนอย่างรักใคร่

น่าเศร้า..คงมีแต่เราฝ่ายเดียวกระมัง ที่ต้องทนเหงา ใบหน้างามก้มลงซุกไซ้ พลางเปล่งเปรยเสียฟังน่าสงสาร

หึหึ..อย่ามาทำเป็นออเซาะหน่อยเลย ตัวนายเองมัวแต่สนุกอยู่ในครัวจนลืมนึกถึงพี่มากกว่า เขาแสร้งตัดพ้อ เพราะช่วงนี้..ตัวน้องเองก็มีตารางงานแน่นขนัดไม่แตกต่างจากเขาสักเท่าไหร่

ใครว่า..อยู่กับฮยอง..สนุกกว่าตั้งเยอะ คิกคิก  น้องชายหน้าสวยเอ่ยขำขัน ขณะบรรจงลากปลายนิ้วไล่จากกึ่งกลางหน้าอกลงมาถึงท้องน้อยแบนราบ..วู้..เขามั่นใจนักว่าความรู้สึกวาบหวิวเสียจนมัดกล้ามท้องขมวดเกร็งเมื่อสักครู่  มิได้กำเนิดจากความหิวแน่นอน

อิอิ บนเตียงของเจ้ามิโน..คงไม่เหมาะกระมัง เสมือนถ้อยคำเย้ายวนและสัมผัสเร้าใจของคนรัก ทำให้กายาอ่อนเปลี้ยหวนกลับมามีกำลังวังชาอย่างน่าประหลาด ยินเสียงหัวเราะแทรกสอดลอดออกมาจากรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แผ่วเบา ตามติดด้วยจังหวะหัวใจเต้นโครมคราม ยามชายหนุ่มกระตุกมือหนาจับร่างนุ่มพลิกกายหงายลงบนเตียงของตน (ซึ่งอยู่ติดกัน) ก่อนเร่งขับเคลื่อนตัวตามทาบทับย่ามใจ

ชัดเจน..ว่าละครเวทีเรื่องนี้ ช่วยพัฒนาทักษะด้านการแสดงของฮยองดีขึ้นผิดหูผิดตา คิบอมหยักยิ้มกรุ้มกริ่ม พลางเลื่อนสองแขนโอบรอบเอวเขาหลวมๆ

พี่ไม่เข้าใจ เขาเอ่ยถามอย่างสงสัยขณะไล่ขบเม้มไปตามซอกคอขาว กลิ่นกายของน้องชายยามเช้าอบอวลไปด้วยฟีโรโมนหอมเย้ายวนตามธรรมชาติ ปราศจากกลิ่นหอมสังเคราะห์ใดๆ กลิ่นหอมเฉพาะตัวนี้แลที่ทำให้เขาคลั่งไคล้โง่งม

ฮยองไม่ได้เหนื่อยล้าเท่าตาเห็นซะหน่อย เจ้าของเสียงหวานตัดพ้อพลางเบือนหน้าหันมองไปอีกทาง จงใจหลบเลี่ยงจุมพิตแสนหวานที่เขากำลังจะมอบให้

เอาเป็นว่า..คำตอบของทุกข้อสงสัย คือ ตัวนาย..เชื่อพี่และหุบปากเสียทีเถอะ เชฟคีย์คนเก่ง ฝ่ามืออุ่นประคองแก้มเนียนแกมบังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้า แม้นรู้จักมักคุ้นมาเนิ่นนาน ทว่าดวงตาเรียวสวยคู่เดิมไม่เคยทำให้เขาชินชา สิเน่หายิ่งเข้มข้นรุนแรง

ภายหลังรวบรัดตัดความตอบทุกข้อซักถาม เพราะไม่ต้องการสูญเสียช่วงเวลาอันมีค่าสักวินาที กระนั้น..น้องชายคนดีกลับแกล้งบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยง ส่งเสียงหัวเราะขำขันเมื่อเห็นเขาเริ่มฟึดฟัด ก่อนจะยินยอมอยู่เฉยให้เขาสัมผัสคลึงเคล้าเฝ้าขยับริมฝีปากเชยชม  

ฮยอง...แทมิน ยินน้องรักเอ่ยทักท้วงทันทีที่มือหนาเริ่มสอดลอดผ่านขอบกางเกงนอนเนื้อนุ่ม แม้รู้อยู่แก่ใจว่าอีกไม่นาน น้องเล็กจะต้องเข้ามาแต่งตัวและตระเตรียมข้าวของไปโรงเรียนเป็นกิจวัตร

ทันถมเถ เขาชำเลืองมองนาฬิกาหัวเตียงเร็วไว ก่อนกระซิบบอกน้องรักสั้นๆ ไม่เคยคิดหยุดการเคลื่อนไหว

“ …บ้าดิจินกิ ปากพร่ำขยับหักห้าม ทว่ากายายังคงยักย้ายยึกยัก จงใจบิดเบี่ยงเพิ่มผิวสัมผัส ยากยับยั้งชั่งใจ ใบหน้างามแหงนเงยเผยลำคอขาวยาวระหงส์ เสมือนเปิดโอกาสให้เขากดริมฝีปากลงขบเม้มตามใจ

น่านะ เขาออดอ้อนเสียงยานคาง พลางปรนเปรอร่างด้านล่างไม่ยั้ง

“ !!! ไม่อาจห้ามใจมิให้คำรามในลำคอครึ้ม ขณะสองหูเฝ้าฟังเสียงหวานครางต่ำดังกระหึ่ม ผสมผสานจังหวะลมหายใจหอบโหยขาดช่วง ยามข้อมือกำยำขยับพลิ้วไหว

นายจะได้คิดถึงพี่มากขึ้นอีกนิดไง คิบอม หึหึ ยินเสียงนุ่มกดใบหน้าลงกระซิบบอกข้างใบหูคนรู้ใจ ฟังแหบแห้ง

ฮยอง! ” ความหฤหรรษ์สิ้นสุดพร้อมการหน่วงเหนี่ยวกอดกระชับ เพื่อกดริมฝีปากแดงก่ำลงกับบ่าเบื้องบน แลแผดเสียงร้องผ่อนคลายความสุขล้นท้นจากแรงระเบิดครั้งใหญ่ในรอบหลายสัปดาห์

อ่า ครั้นเสร็จสรรพจากภารกิจพิศวาส เขาส่งยิ้มให้กับใบหน้าอิ่มเอมด้านล่าง แลก้มลงจุมพิตเหนือผมหน้าม้าหลายเฉดสีรักใคร่ ก่อนพลิกกายอ่อนระโหยหงายลงนอนเคียงข้าง ท่าทางปรกเปลี้ยเต็มทน

แม้นรู้สึกคล้ายพลังงานชีวิตลดลงถึงจุดต่ำสุด ดวงตาหรี่ปรือยังอุตส่าห์เบิ่งมองร่างขาวผ่องด้านข้าง ค่อยๆพยุงกายลุกนั่ง พวงแก้มแลแดงก่ำ คิบอมส่ายหน้าไปมาเร็วๆคล้ายกำลังตั้งสติ ก่อนเหลือบมองมาทางเขาและส่งยิ้มขัดเขิน แต่แล้วฉับพลัน..เขาเดาว่าน้องคงเพิ่งนึกขึ้นได้กระมัง จู่ๆถึงสะบัดหน้าหันมองไปยังบานประตูปิดสนิทเร็วไว ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ฮาฮาฮา ยากสะกดกลั้นความรู้สึกขบขัน ครั้นได้เห็นท่าทีกระวนกระวายของน้องชายผู้เก่งกล้า เขาพลั้งหัวเราะออกมาเสียงดัง

คิบอมหันควับกลับมาจดจ้องเขาตามคาด และเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น..สัมผัสได้ถึงสายตาจิกกัดฉายวาบออกมาจากดวงตาเรียวสวย ทว่าด้วยระยะเวลาแสนสั้นเกินกว่านำมาคิดใส่ใจ เขาแค่หยักยิ้มกว้างส่งให้มิได้รู้สึกหวั่นเกรง

น้องหน้าสวยอมยิ้มนิดหน่อย ก่อนค่อยๆเคลื่อนกายคว่ำลงทาบทับกลางลำตัวกำยำ พลางซบใบหน้างามแนบชิดอกอบอุ่นอีกครั้ง ด้วยท่าทางไร้พิษสง คิบอมเงยหน้าขึ้นส่งสายตาใสซื่อ เสียจนสมองของเขาซึมกะทือ ตะลึงงันจนคิดอะไรไม่ออก

“ ? เขาได้แต่สบสายตาน้องกลับงวยงง

แปลก..ทำไมเช้านี้แทมินอาบน้ำนานจังนะ เจ้าของดวงตาเรียวเล็กเสมองไปทางบานประตู พลางเปล่งบอกข้อสังเกตของตนลอยๆ มิได้ใส่ใจมากมาย

หึหึ ได้ฟังดังนั้น เขาจึงหยักยิ้มเริงร่าพึงพอใจ

รักฮยองจัง คิกคิก และโดยไม่มีเหตุผล คิบอมหัวเราะคิกคักพลางสวมกอดเขาเสียแน่น

อารมณ์ดีเชียวนะ..อยากได้อะไรอีกล่ะฮึ ห้านิ้วเรียวยกขึ้นสางเส้นผมสีดำตรงของน้อง ก่อนเอ่ยถามอย่างรู้เท่าทัน

รับปากผมก่อนว่าฮยองจะตอบตกลง ^^ ร่างนุ่มขยับเลื่อนกายขึ้นบรรจงมอบจุมพิตหวานหยด พาลทำให้หัวใจไวไฟของเขาสั่นระรัวอย่างช่วยไม่ได้

ตกลง ดั่งถูกสะกดด้วยมนตรามหาเสน่ห์ สั่งการให้กลีบปากคู่นี้เร่งเปล่งวาจาตอบรับอัตโนมัติ

ดีใจจัง..หึหึ..เอาเป็นว่าตั้งแต่คืนนี้..ผมขอ.. ครั้นสิ้นคำเขา ราวกับเจ้าแมวเหมียวขี้อ้อนแปลงร่างกลายเป็นเสือแม่ลูกอ่อนพลัน จากรอยยิ้มพิมพ์ใจกลับกรุ้มกริ่มปริ่มด้วยเลศนัย

 

너왜 너왜 DOWN이야 기분이 오왜 오왜 척하면

นอ-แว นอ-แว DOWN-อี-ยา คี-บุน-อี โอ-แว โอ-แว ชอค-ฮา-มยอน ชอค

โอ้! ทำไม? ทำไมอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วล่ะ? โอ้! ทำไม? ทำไมนะ ต่อไปจะเป็นอะไรล่ะนี่?

 

마치 Rollercoaster Ride 
นอน มา-ชี Rollercoaster Ride

เหมือนผมกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาไม่มีผิด

 

너왜 너왜 UP이야 기분이 오왜

นอ-แว นอ-แว UP-อี-ยา คี-บุน-อี โอ-แว

ทำไม? ทำไมคุณอารมณ์ดีขึ้นซะงั้น? โอ้! อะไรกัน?

 

마치 Rollercoaster Ride 
นอน มา-ชี Rollercoaster Ride

เหมือนผมกำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาไม่มีผิด

 

 

ในห้องน้ำ เช้าวันเดียวกัน

ครั้นบรรยากาศเย็นเฉียบในช่วงปลายฤดูหนาวย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ กระทบกับความร้อนระอุของสายน้ำจากฝักบัวตัวเดิมซึ่งถูกปรับเพิ่มอุณหภูมิมากเสียจนผิวขาวผ่องแลแดงก่ำ กำเนิดอณูไอน้ำมหาศาลอัดแน่นอยู่ภายในห้องทรงสี่เหลี่ยมเกือบจัตุรัส ทำให้ทัศนะวิสัยรอบด้านแลพร่าเลือนจนน่าหงุดหงิด

เบื่อชะมัด! ” ฟังจากสุ้มเสียงขุ่นเคืองกึกก้อง สะท้อนให้เห็นว่ากระแสน้ำร้อน มิได้ช่วยสลายความหมองหม่นออกจากกายาเปลือยเปล่านี้สักนิด

สองตากลมกลอกมองท่อนแขนเรียวเล็กของตน พลางถอนลมหายใจเหนื่อยหน่าย แม้นกำลังย่างเข้าขวบปีที่ 18  ทว่าร่างกายยังคงปราศจากมัดกล้ามเฉกเช่นเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน มันดูไม่สมดุลกับหัวใจและสติปัญญาซึ่งเติบใหญ่นำหน้ารูปลักษณ์ภายนอกอยู่หลายขุม (ในมุมมองของตัวเขาเองอะนะ)

ทำไม!ทำไม!ทำไม!ทำไม! ” ยินเสียงเล็กกู่ร้องออกมาเสียดังลั่น เพียงเพื่อความสะใจ..ก็เท่านั้น..มิได้คิดหวังให้ใครมาช่วยตอบคำถามค้างคาใจ แม้แต่พระผู้เป็นเจ้าซึ่งเขาเคารพบูชา    

อย่าบังคับขู่เข็ญให้เขาตอบคำถามซึ่งตัวเองยังไม่รู้คำตอบ ทุกอารมณ์ผันผวน ทุกกริยาท่าทางร้ายกาจ  เขาปักใจเชื่อว่าเป็นผลจากฮอร์โมนบ้าคลั่งที่หลั่งออกมาจากต่อมใต้สมอง กระนั้น..ถึงตัวตนจะอยู่ในวัยคึกคะนอง แต่เขาสามารถพูดได้เต็มปากว่าน้องเล็กคนนี้ยังคงเป็นเด็กดีของพี่ๆเสมอ ไม่มีเปลี่ยนแปลง

หากบอกเล่าปากเปล่า คงมิแตกต่างจากคำกล่าวโป้ปด หรือคงถูกจิกตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า แล้วเอาเขาเหมารวมไปกับพวกคนเสียสติ..เจ้าของพฤติกรรมก้าวร้าวเหล่านั้น มันไม่ใช่ตัวเขา..ข้อเท็จจริงบ้าบอคอยแต่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ยากอธิบายให้ฟังน่าเชื่อถือ ย่ำแย่ตรงสีหน้าท่าทางกระด้างกระเดื่องมีแต่ยิ่งรุนแรง ทุกเหตุการณ์ล้วนมิอาจคาดเดา เพราะขนาดตัวเขาเองยังกระทำไปโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว    

กินเข้าไปตั้งมากมาย หายไปไหนหมดอา หนุ่มน้อยครุ่นคิดแล้วนึกหงุดหงิดตงิดๆ ยามเลื่อนฝ่ามือบอบบางถูสบู่เหลวไปตามหน้าท้องแบนราบ ปราศจากไขมันส่วนเกิน

ทว่า..ฉับพลัน..ครั้นฉุกคิดได้ว่าวันนี้มิใช่วันว่าง ทุกวินาทีผันผ่านหมายถึงการเข้าเรียนสาย เด็กชายวัยรุ่นผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างขาวผ่องจึงเร่งชำระล้างฟองสบู่หอมฟุ้ง ก่อนรีบคว้าผ้าเช็ดตัวห่อหุ้มพลางพุ่งตรงไปยังทางออกว่องไว

เหวอออออ!!! ถึงคราว(จำเป็น)ต้องรีบเร่ง หนุ่มน้อยแทมินก็คล่องแคล่วเสียจนหน้าใจหาย แต่เพราะอุปนิสัยซุ่มซ่ามไม่มีละเว้นแม้เวลาเยื้องย่างกาย สุดท้าย..จังหวะเปิดประตูก้าวเหยียบพรมเช็ดเท้า..ไม่วายไถลลื่นหงายหลังแลล่องลอย

โชคดีแค่ไหน..อาหารตั้งมากมายไม่เคยทำให้นายอ้วนขึ้นสักนิด แม้นแขนแข็งแรงจะสามารถประคองรอรับร่างเบาหวิวได้อย่างทันท่วงที ทว่าอารมณ์ความรู้สึกของเขาในอ้อมกอดอบอุ่นนี้ มันช่างตรงกันข้ามกับคำว่าพึงพอใจโดยสิ้นเชิง

ฮยองแอบฟังผมอีกแล้วใช่ไหม? ใบหน้ารูปไข่เหลียวหันกลับไปต่อว่าร่างสูงด้านหลังตนทันใด พลางพยายามบิดเบี่ยงกายสุดชีวิต หวังหลุดพ้นจากการจับกุม 

ลองคิดในแง่ดี แทมินอา นายสูงกว่าเดิมตั้งเยอะ ทั้งนี้ทั้งนั้น..คุณพี่เสียงทุ้มเพียงแต่หยักยิ้มน่ารักส่งให้  โดยไม่มีทีท่าจะคิดใส่ใจกับพฤติกรรมงุ่นง่านของเขาสักนิด

เลิกพูดเรื่องความสูงของผมเสียที โดยเฉพาะพี่...มินโฮฮยอง ครั้นได้ฟังประโยคขัดรูหู..เขาฉุนขาด..สูงเรอะ!ตลกละ!..พี่คนนี้ต้องก้มหน้าลงมองเขาเสียด้วยซ้ำ

ทำไม..นายถึงเย็นชากับพี่นัก แทมิน เพราะน้ำเสียงขุ่นเคืองเมื่อสักครู่กระมัง มือหนาจึงคว้าจับสองบ่าบังคับให้เขาหันกลับมาเผชิญหน้าพลัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเสียติดชิด ขณะร้องขอคำตอบจากปากเขา ด้วยแววตาแสนร้าวราน

ปล่อยได้หรือยัง..ฮยองกำลังทำให้ผมไปโรงเรียนสายนะครับ อีกแล้ว..แก้วตาหวานซึ้งมักทำให้เขาใจอ่อนเสมอไป..ไม่สิ!ไม่อีกต่อไป!.. เขาจะไม่มัวหลงโง่งมกับลูกไม้เก่าๆเหมือนคนงี่เง่า เดรัจฉาน..มันยังเจ็บแล้วจำ..ใช่ไหม? เอาอะไรกับเขาซึ่งเป็นมนุษย์มีชีวิตจิตใจ แววตาใสซื่อไม่เคยทำให้เขาอยู่รอด หากแต่เป็นความเยือกเย็นต่างหาก ช่วยให้เขาฝ่าฟันผ่านช่วงเวลาแห่งความขมขื่นมาได้อย่างปลอดภัย

วันนี้...นายเลิกเรียนกี่โมง? แม้นคำพูดของเขาควรเร้าให้บทสนทนายิ่งเดือดดาลคุกรุ่น หากแต่ตรงกันข้ามอย่างไม่คาดฝัน แรงบีบเหนือลาดบ่าบอบบางกลับเริ่มผ่อนคลายเสียจนเขานึกประหลาดใจ ก่อนจะได้ยินคำถามลำดับสองของวัน น้ำเสียงทุ้มต่ำช่างอบอุ่นฟังอ่อนโยน

ด้วยใบหน้ามุ่ยตุ้ย สองตากลมโตแอบชำเลืองมองพี่ชายเร็วๆหวังลอบสังเกตทีท่า แต่ดันประสบกับสายตาคมเข้าอย่างจัง ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเพิ่มจังหวะขยับเต้นไม่หยุดยั้งกระทั่งเขานึกโมโหตัวเอง ทั้งที่อุตส่าห์เร่งหันมองทางอื่นแล้วเชียวหนา ยังไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาหนึ่งเดียว ซึ่งเขาพยายามกักขังมันไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ  

근데 어떡해 너무 빠르게 주위에서 이렇게 가득히 맴도는데

คึน-แด ออ-ตอค-แฮ นอ-มู ปา-รือ-เก แน ชู-วี-เอ-ซอ อี-รอ-เค คา-ดึค-ฮี แมม-โด-นึน-เด

แต่ผมจะทำอะไรได้ล่ะ ในเมื่อคุณทำให้ผมหัวหมุนติ้วไม่เป็นท่า

 

오늘 한번 한번 웃어주면 그냥 넘어가는걸

โอ-นึล ฮัน-บอน ตัค ฮัน-บอน อุซ-ซอ-จู-มยอน คือ-นยัง นอม-ออ-กา-นึน-กอล

วันนี้ ขอเพียงคุณส่งยิ้มให้ผมสักหนึ่งครั้ง แค่หนเดียวเท่านั้น ผมจะปล่อยให้มันผ่านพ้นไป

 

หึ ไม่จำเป็นต้องเจียดเวลาว่างอันน้อยนิดมาใส่ใจผมหรอก มินโฮฮยอง...ดูแลตัวเองบ้าง อย่าหักโหมจนได้รับบาดเจ็บอีกล่ะ พลังแห่งรักแท้ยังคงแผ่อานุภาพรุนแรงจนเขาเริ่มปลดปลง ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยันเล็กๆเหนือมุมปากด้านหนึ่งขณะนึกคิดสมเพชตัวตน ก่อนตัดสินใจเงยหน้าสบสายตาพี่ชายตรงๆ เพื่อเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี ทุกถ้อยคำล้วนจริงใจ

Oh no, Oh no 너무 예뻐 뭐든 모두 잊게

Oh no, Oh no นอ-มู เย-ปอ มวอ-ดึน โม-ดู ซัค อิท-เก ทแว

Oh no, oh no...น่ารักจัง คุณทำให้ผมหลงลืมทุกสิ่ง 
Oh no, Oh no
너무 예뻐 Oh no

Oh no, Oh no นอ-มู เย-ปอ Oh no

Oh no, oh no...น่ารักจัง...oh no

 

“ … ” เบื้องต้นพี่ชายเอาแต่เงียบงันและยังคงสบสายตากันอยู่อย่างนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่แล้ว..ไม่ว่าเพราะพวงแก้มเริ่มเจือสีแดงระเรื่อ หรือแววตาไหวหวั่นเฝ้าป่าวประกาศว่าเขากำลังรู้สึกสับสนอย่างเห็นได้ชัด ทุกเหตุผลล้วนโน้มนำทำให้ระยะทางจากสายตาคม แลลดน้อยลงเรื่อยๆในทุกวินาที..ใกล้เกินไปแล้ว..เขาได้แต่คิด ครั้นกลีบปากนุ่มสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าว กายาผ่องแผ้วภายใต้ผืนผ้าเช็ดตัวเปียกชื้นเริ่มสั่นสะท้าน โดยมิได้เกี่ยวดองกับบรรยากาศเหน็บหนาวรอบด้านแม้แต่น้อย

...ผมต้องรีบแล้วล่ะ   สารภาพตามตรง..หลายวินาทีทีเดียว เขาหลงพร่ำเพ้อไปถึงความทรงจำแสนหวานจนเคลิบเคลิ้มลืมตน..แต่..แต่ด้วยฮอร์โมนอันแปรปรวนพลุ่งพล่าน ร่วมกับทิฐิทับถมมาเนิ่นนาน มันสูงส่งเสียจนยากก้าวลง เพียงพอทำให้เขากลั้นใจกระตุกสองมือบางยกขึ้นผลักดันอกกว้างเพื่อถอยห่าง และเร่งผงกศีรษะเร็วๆลาจาก ไม่มีลังเล

.

.

.

อุ๊ย! ขอโทษครับ เพราะกำลังเร่งรีบ เขาจึงโผล่งเข้าห้องไม่ดูตาม้าตาเรือ หลงลืมเคาะประตูเสียสนิทใจ

แทมิน! เข้ามาเถอะ เดี๋ยวพี่จะออกไปแล้วล่ะ ^^ ” พี่คีย์รีบเอ่ยเรียกเขาทันที เมื่อสังเกตเห็นเขาก้มหน้าก้มตาก้าวถอยหลังลุกลี้ลุกลน

ครั้นได้ยินดังนั้น ร่วมกับเขาเหลือเวลาแต่งตัวอีกไม่มากนัก บีบบังคับให้หนุ่มน้อยจำเป็นต้องเดินก้มหน้าเข้ามาในห้องช้าๆ ค่อนข้างลังเล ก่อนจะเร่งสาวเท้าว่องไวไปยังตู้เสื้อผ้าของตน โดยไม่คิดเหลียวมองอีกสองร่าง ซึ่งยังคงเฝ้าคลอเคลียกันและกันไม่ห่าง

อย่าลืมกินข้าวเช้านะ แทมินนี่ พี่ทำสุดฝีมือเลยล่ะ ยินเสียงหวานเอ่ยบอกอารมณ์ดี

ครับ เขาผงกหัวรับและตอบกลับสั้นๆ ขณะพยายามผูกเนคไทลำบากลำบน

หันมาทางนี้สิ เดี๋ยวพี่ช่วย ได้แต่นึกทึ่งพี่ชายคนนี้เสมอไป ไม่เคยมีสิ่งผิดปกติใดเล็ดลอดจากสายตาของออมม่าคีย์ได้เลย

ขอบคุณครับ ปากอิ่มส่งยิ้มให้พี่ชายใจดีขวยเขิน

ตั้งใจเรียนนะ..แทมิน..แล้วเย็นนี้เจอกัน..อ่อ..พี่วางข้าวกล่องอยู่บนโต๊ะอาหารนะ อย่าลืมกินข้าวเช้าด้วยล่ะ เสียงหวานย้ำบอก ขณะบรรจงพันผูกเนคไทเสียสะสวย ก่อนเอื้อมหยิบกระเป๋าเป้และผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้มตระเตรียมส่งให้เขาเสร็จสรรพ

ครับ ครับ..ผมไปก่อนนะ..คีย์ฮยอง..เอ่อ..อนยูฮยอง สวัสดีครับ เขารีบตบปากรับคำ ก่อนโน้มศีรษะลงบอกลาพี่ทั้งสอง ด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด มิให้ใบหน้าแดงก่ำมากมาย

.

.

.

...คลิ๊ก เสียงบานประตูปิดลงแผ่วเบา พอเดาได้ว่าผู้บิดกลอนคงรู้สึกเกรงใจเขาทั้งสองสุดชีวิต ตามติดด้วยเสียงกดล็อคจากด้านใน ไม่ต้องการให้ใครอื่นเข้ามารบกวน

คิกคิก หนุ่มหน้าสวยหัวเราะขำขัน ขณะย่างก้าวมาหยุดยืนอมยิ้มกรุ้มกริ่มส่งให้พี่ชายตรงปลายเตียงนั้นเอง

พี่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นด้วยเหรอ คิบอม อนยูกระดกศีรษะขึ้นสบสายตาเรียวเบื้องหน้า ค่อนข้างลังเล พลางเอ่ยถามย้ำอีกครั้งเผื่ออน้องรักจะคิดเปลี่ยนใจ

ฮยองรับปากผมแล้วนะ ร่างเพรียวค่อยๆคืบคลานจากปลายเตียงช้าๆ จงใจวางฝ่ามือสัมผัสหลังเท้าพี่ชาย ก่อนเลื่อนลูบไล้ผ่านผืนผ้าฝ้ายกระทั่งถึงต้นขา พร้อมขับเคลื่อนกายากดน้ำหนักบดเบียดเริ่มจากกึ่งกลางกายค่อยๆไล่ขึ้นมา พลางจิกสายตามองอย่างเอาเรื่อง ทว่าช่างเย้ายวน

“ yeah,chef ^^; ” เมื่อสัมผัสวาบหวาม มันตรงกันข้ามกับสายตาจิกกัดอย่างสุดขั้ว ถึงจะกลัวแสนกลัว แต่อีกนัยกลับยิ่งทำให้ผู้พี่รู้สึกคึกคัก แลกระชุ่มกระชวย

หึหึ...ปิดตาลงก่อนสิ จินกิ ผมจะทำให้ฮยองฝันดี..จนไม่อยากตื่นเชียวล่ะ คิกคิก ^^

.

.

.

พักหลัง...ไม่ค่อยได้เห็นตัวเป็นๆของมินโฮโอปาเลยอะ...คิดถึงจัง คิกคิก ขณะนั่งรับประทานพุลโกกิ (Bulgogi - เนื้อวัวหมักย่าง)แสนอร่อยฝีมือคีย์ฮยอง..แทยอน..เพื่อนสาวผู้คลั่งไคล้ชายนี่(ยกเว้นตัวเขากระมัง?) พร่ำเพ้อถึงพี่ชายหน้าคมไม่หยุด กระทั่งเขาเริ่มรู้สึกรำคาญพิกล

“ … ” เขาแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ และบรรจงใช้ตะเกียบหนีบเนื้อย่างเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

วันนี้โอปาจะมารับแทมินรึเปล่าจ้ะ? ดูเหมือนเพื่อนซี้ผู้ร่าเริงจะไม่ยอมแพ้ ตั้งใจกระเซ้าเย้าแหย่เขาอยู่เรื่อย

“ … ” เขาส่ายหน้าไปมาช้าๆ พลางเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ไม่คิดต่อคำสนทนา

ว๊า! ถึงเราจะชอบดู DREAMTEAM อะนะ แต่เราก็อยากเจอโอปาตัวจริงเสียงจริงมากกว่าอยู่ดีนั่นแหละ แทยอนทอดเสียงสูงพร้อมแสดงสีหน้าเสียดายอย่างสุดซึ้ง

“ … ” ดวงตากลมชำเลืองมองเพื่อนสาวของตนพลางแอบอมยิ้มขำขัน..เฮ้อ..อย่าว่าแต่แทยอนเลย หากไม่เหมารวมตอนอยู่บนเวทีคอนเสิร์ต น้องเล็กอย่างเขายังไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดคุยกับพี่ หรือรักแท้ของตนดั่งเช่นแต่ก่อน..เกือบครึ่งปีแล้วกระมัง

แทมินไม่เหงาเหรอ? ครั้นเพื่อนสาวหันมาไถ่ถามเสียงใส ทำให้เนื้อย่างรสเลิศในกำมือแปรเปลี่ยนเป็นเฝื่อนลิ้นทันใด

.

.

.

เรา...เหงารึ? เปล่านะ บ้าสิ เราอะนะ..เหงา..ไม่มีทาง เราไม่ได้เหงาซะหน่อย ริมฝีปากเป็นกระจับพร่ำบ่นพึมพำกับตัวตน ย้ำไปย้ำมาหลายหน อีกทั้งฟังไม่ได้ศัพท์

หนึ่งปึกกระดาษบันทึกบทเพลงใหม่เอี่ยมอ่อง ถูกเขาถือและจดจ้องอยู่แต่เนื้อร้องบรรทัดแรกๆ ยังไม่มีท่าทีพลิกเปลี่ยนแผ่นง่ายๆ แม้นสองตากลมโตไล่กลอกไปตามบรรทัดตัวโน้ตเอาเป็นเอาตาย ไม่วายเผลอคิดไปถึงคำถามจี้ใจดำเมื่อตอนกลางวัน เพียงแค่ข้อความสั้นๆแต่สามารถสะกิดสะเก็ดแผลเก่าในหัวใจ

แทมินไม่เหงาเหรอ?

ไม่! ยินเสียงเล็กพลั้งตะโกนปฏิเสธออกมาดังลั่น

ไม่..อะไร? แทมิน ไม่เข้าใจตรงไหน? จงฮยอนหันขวับมาเอ่ยถามน้องน้อยผู้นั่งๆนอนๆอยู่ด้านข้าง เป็นห่วงเป็นใย

ปะ..เปล่าครับ คือ เอ่อ..อ่านแล้วงงนิดหน่อย..ไม่มีอะไร แหะๆ เพราะเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้ว่ามิได้อยู่ตามลำพัง ยิ่งทำให้ตื่นตระหนก คำอธิบายข้างๆคูๆจากปากฟังตะกุกตะกักเต็มทน จนเขานึกอยากเขกกะโหลกตัวเองนัก

ค่อยๆทำความเข้าใจไปเรื่อยๆ นายไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองมากมาย..แทมิน..เข้าใจที่พี่พูดรึเปล่า? พี่จงฮยอนเอ่ยปลอบพลางลูบศีรษะเขาไปมาอย่างอ่อนโยน

รับทราบคร้าบ จงฮยอนฮยอง เขาตอบกลับอารมณ์ดี พลางส่งยิ้มให้พี่ชายใจดีแก้มแทบปริ

“ …เอ่อว่าแต่เกือบห้าโมงแล้วยังไม่มีใครกลับมาเลยแฮะ เพียงระยะเวลาไม่กี่วินาที ทว่าสายตาของพี่ทำให้เขารู้สึกกระสับกระส่ายพิกล ไม่นานนักผู้พี่กลับมีสีหน้านึกฉงน ก่อนจะรีบเสมองไปทางนาฬิกาติดผนังอย่างรวดเร็ว

คำพูดของพี่ทำให้เขาหวนนึกไปถึงคู่รักหวานฉ่ำเมื่อเช้าตรู่โดยไร้เหตุผล ภาพพี่ชายหน้าสวยกำลังหัวร่อต่อกระซิก พลางกระซิบกระซาบบอกบางสิ่งบางอย่างข้างหูพี่อีกคน แม้ว่าสองตาพอคุ้นเคยกับความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิมสนม เพียงแต่จิตสำนึกไร้เดียงสาไม่เคยชินชา และติดตาทุกคราเวลาบังเอิญเห็นพี่ทั้งสองเฝ้ารักใคร่คลอเคลีย ไม่เกรงใจใคร

ฮยองหิวเหรอ? พวงแก้มผ่องแลแดงระเรื่ออัตโนมัติ ทำให้เขาจำต้องส่ายหน้าไปมาเร็วๆหวังสลัดภาพทะลึ่งติดตา ก่อนเอ่ยถามพี่ชายข้างๆแก้เขิน

นายหิวแล้วรึ? จงฮยอนหันมาสบสายตา และไถ่ถามเขากลับซะงั้น

คาดว่าข้าวกล่องปริมาณมหาศาลของคีย์ฮยอง จะทำให้ผมอิ่มหนำไปอีกหลายวันทีเดียวเชียว อิอิ  เขาตอบพี่ชายตามตรง พร้อมกับลูบหน้าท้องราบเรียบของตนอารมณ์ดี

นายกินได้อีกเยอะ แทมิน นายน่ะ..แขนเล็กอย่างกับผู้หญิง ฮาฮา มือหนายกประคองต้นแขนผอมบางทะนุถนอม คล้ายเกรงว่าจะแตกหักง่ายดายยังไงอย่างนั้น

ใครจะไปล่ำเหมือนฮยองล่ะ..นี่แหนะ อิอิ ได้ยินใครเปรียบเปรยกับเพศแม่เป็นไม่ได้ แม้แต่พี่ชายเขาก็ไม่ละเว้น จึงแลเห็นนิ้วเล็กๆเร่งเอื้อมหยิกต้นแขนกำยำ พลางส่งเสียงหัวเราะเยาะฟังสะใจ

โอ๊ย!เจ้าตัวเล็ก..แสบนักนะเรา มือหนาพยายามคว้าจับข้อมือบางหวังยับยั้ง ยื้อแย่งผลัดกันหยิกสลับกันหยอกกระเซ้าสนุกสนาน

ฮาฮาฮา ครั้นช่วงเวลาแห่งความครื้นเครงล่วงผ่านมาสักระยะ เป็นฝ่ายน้องเล็กผู้น่ารักเริ่มหมดแรงนมกล้วย ขอยอมแพ้พี่ชายแต่โดยดี

แขนขาบอบบางกางออกแผ่หราขณะนั่งเอนหลังเหนือโซฟากว้าง ก่อนร่างกำยำตัดสินใจทิ้งกายลงหงายนอนตาม ค่อยๆหลับตาลงและเริ่มขยับริมฝีปากขับขานบทเพลง

เอ่อ... ดวงตากลมเบิกกว้างกว่าเดิมนิดหน่อย ครั้นมือหนาคว้ามือตนมาเกาะกุมไว้เหนือหน้าขาอบอุ่น แม้ว่าแท้จริงไม่เคยคิดถือสา เพียงแต่หนนี้สัมผัสอันอ่อนโยนในสถานที่รโหฐาน ทำให้หนุ่มน้อยหน้าหวานไร้สมาธิ เพราะรู้สึกขัดเขินพิกล ทว่าอีกใจหนึ่งก็นึกเกรงใจผู้พี่สุดซึ้งยิ่งสับสน สุดท้ายเด็กดีอย่างเขาจึงได้แต่หลับตาลงปลดปลง และผ่อนคลายกายาเพื่อตั้งใจรับฟัง

       

제발 눈치 주길 다른 너인
นอล เช-บัล นุน-ชี แช ชู-กิล นัน โต ทา-รึน นอ-เอ คอล
หวังว่าคุณจะเข้าใจ ผมเปลี่ยนไปแล้ว ที่รัก


어젯밤의 악몽까지 감싸 안아 손을 놓지
เน ออ-เจซ-ปัม-เม อัก-มง-กา-จี คัม-ซา อา-นา ซน-นึล นด-ชี-มา
แม้แต่ฝันร้ายของคุณตั้งแต่เมื่อคืน ผมยังโอบกอดมันไว้ ดังนั้นได้โปรด..อย่าปล่อยมือผมเลยนะ

 

เสมือนมีเมฆหมอกอึมครึมเคลื่อนเข้าปกคลุมจิตวิญญาณสว่างไสว ความหมองหม่นนี้เป็นอะไรที่ไร้เหตุผลสิ้นดี ไม่มีคำอธิบายใดๆ เพียงแต่..ทุกอารมณ์กำเนิดใหม่ ล้วนทำให้เขารู้สึกอึดอัดคล้ายกำลังถูกบีบรัดรอบอกตรอมตรม  

  

욕해 놓쳐버린 욕해
อก-แค นด-ชอ-บอ-ริน นัล ยก-แค
สาปแช่งสิ สาปผมเลย แทนที่จะละทิ้งกันไป

 
무너진 심장은 버리지마 혼자 두지마 외치고 있지만
มู-นอ-จิน แน ชิม-จัง-อึน นัล บอ-รี-จี-มา นัล ฮน-จา ทู-จี-มา เว-ชี-โก อิซ-จี-มัน
หัวใจแตกสลายกำลังกรีดร้อง อย่าผลักไสกันเลย อย่าปล่อยให้ผมต้องเดียวดาย


원해 미친 원해
นอล วอน-แฮ มิ-ชิน ดึช นัน นอล วอน-แฮ
ผมต้องการคุณ ผมปรารถนาคุณแทบบ้า


떠난 입술은 사랑하지마 사랑하지마 버린 거잖아
นัน ตอ-นัน เน อิบ-ซุล-รึน ซา-รัง-ฮา-จี-มา นัล ซา-รัง-ฮา-จี-มา นอล บอ-ริน คอ-จัน-นา
ริมฝีปากของคุณคอยแต่หักห้าม มิควรรัก อย่าได้ริรัก ไม่เช่นนั้นคุณจะทิ้งผมไป

 

สุ้มเสียงอันทรงพลังฟังแล้วต้องอึ้ง ทุกถ้อยคำอัดแน่นด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง จนถึงป่านนี้ยังคงติดตรึงอยู่ในสมอง จังหวะไม่ช้าไม่เร็วสองหูจึงสามารถรับรู้เนื้อร้อง อันแฝงไว้ด้วยความปรารถนาแท้จริงของผู้แต่งชัดเจนในทุกท่วงทำนอง

ฮยอง! ” ข้อสันนิษฐานของเขาจะถูกต้องหรือไม่ มิสำคัญ หนุ่มน้อยตัดสินใจผลักยันกายาลุกยืนฉับพลัน พร้อมกับกระตุกมือบางออกจากการจับกุมอย่างไม่ลังเล หากแต่แทนที่จะหลุดพ้นกลับยิ่งถูกกำกระชับอีกทั้งถูกฉุดรั้งในจังหวะเดียวกัน กระทั่งเสียหลักล้มลงซบอกกว้าง โดยไม่ได้ตั้งใจ

เพลงของพี่มันแย่มากเลยเหรอ..แทมินนี่ เพราะท่าทีลุกลี้ลุกลนของเขาหรือเปล่านะ อ้อมกอดอบอุ่นถึงยิ่งโอบรัดมากขึ้นทุกที

ไม่!ไม่นะครับ...ไม่แย่เลย ดีมากเสียด้วยซ้ำ..เอ่อ..เพียงแต่.. เมื่อตระหนักว่าตนกำลังทำให้ผู้พี่เข้าใจผิด เขารีบปฏิเสธเร็วไวจนทำให้ฟังตะกุกตะกัก ไม่กล้าเอ่ยตอบดั่งใจคิด

พี่หวังว่านายจะมีเหตุผลดีพออธิบายพฤติกรรมใจร้ายเมื่อสักครู่นะ..น้องรัก จงฮยอนเอ่ยพลางหยักยิ้มเจ้าเล่ห์

เอ่อ..อืม..คือว่า.. ส่วนเขาก็เอาแต่อึกอักอ้ำอึ้ง พาลทำให้นึกโมโหตัวเองตงิดๆ

 

곁에 차가워진 곁에
คยอท-เท ชา-กา-วอ-จิน เน กยอท-เท
ข้างกายคุณ..แปรเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ


찢겨진 가슴은 떠나지마 멀어지지마 손을 잡지만
จิซ-กยอ-จิน แน คา-ซึม-มึล นัล ตอ-นา-จี-มา ทด มอล-รอ-จี-จี-มา เน ซน-นึล ชับ-จี-มัน
อย่าทอดทิ้งผมเลย หัวใจดวงนี้มันถูกฉีกทึ้งไม่เหลือชิ้นดี อย่าห่างไกลกันมากกว่านี้ ทั้งที่ผมกำลังจับมือคุณไว้


기억해 끝내 잊지 못해
คี-ออก-แค กึท-แน นอล อิจ-จี มด แท
จำไว้ แม้มันจะจบ แต่ผมไม่วันลืมคุณ


버려진 아픔도 잊지 않아 잊을 없잖아 네가 거잖아
พอ-รยอ-จิน แน อา-พึม-โด นัน อิจ-จี อัน-นา อิจ-จึล ซู ออบ-จัน-นา เน-กา ชุน คอ-จัน-นา
ไม่มีทางลืมความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งขว้าง ผมไม่สามารถลืมมัน ความรู้สึกโศกศัลย์เจียนตาย ที่คุณฝากฝังไว้ให้ผม

 

사랑한다 이유조차 죄가 됐지 깊은 상처들은 들어가 재가 됐지

ซา-รัง-ฮัน-ดา-นึน อี-ยู--จชา ชเว-กา ดแวซ-จี คิพ-พึน ซัง-ชอ-ดึล-รึน ทา ทึล-รอ-กา แช-กา ดแวซ-จี
แม้นว่าด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้รักครั้งนี้เป็นดั่งตราบาป รอยแผลบาดลึกถูกแผดเผาช้าๆกระทั่งหลงเหลือเพียงเถ้าธุลี


하지만 잃는 것보다 잊는 것이 아파올 숨죽이며 이별의 고통에 서서히 죽어갈
ฮา-จี-มัน อิล-นึน คอซ-โป-ดา อิซ-นึน คอซ-ชี ทอ อา-พา-อล ปุน ซุม-ชุก-กี-มยอ อี-บยอล-เร โค-ทง-เอ
กระนั้นการลืมเลือนมันสาหัสยิ่งกว่าสูญเสียคุณไป เหมือนผมกำลังรัดคอตัวเองจนไม่สามารถหายใจ

ผมกำลังจะตายด้วยความทุกข์ระทมของการจากลา


순간으로 bring it back
ซอ-ซอ-ฮี นัน ชุก-กอ-กัล ปุน bring it back
ช่วงเวลาเหล่านั้น..ผมจะนำมันกลับมาให้ได้!


버리지마
นัล บอ-รี-จี-มา
อย่าผลักไสกันอีกเลย

 

จงฮยอนฮยอง...หยุดเถอะครับ จบสิ้นแล้วใช่หรือไม่ พอกันที เขาทนฟังสุ้มเสียงแหลมคมนั้นไม่ได้อีกต่อไป ไม่ไหวแล้ว สองฝ่ามือจำต้องยกประกบปิดสองหูดูทุกข์ทรมาน กายาสั่นสะท้าน รู้สึกสะเทือนใจจนมิอาจกลั้นหยาดหยดน้ำตา

แทมิน อนาถนัก..ชื่อเสียงเรียงนามของตัวเองแท้ๆ เขายังอุตส่าห์สะดุ้ง อีกทั้งอับอายเกินกว่าเงยหน้าขึ้นมาขานรับ..เสียมารยาทแท้

แทมิน! แต่ทว่า..ครั้นเขายังไม่ยอมตอบสนอง เสียงเรียกขานจึงฟังเข้มข้นขึ้นตามลำดับ

ครับ...จงฮยอนฮยอง ด้วยธาราใสบริสุทธิ์เอ่อคลอสองเบ้าตากลมโต มิได้หมายว่าเขากำลังโมโห เพียงแต่รู้สึกอัดอั้นเสียจนเสียงใสฟังสั่นเครือ และถึงแม้การเงยหน้ามันมิได้เหลือบ่ากว่าแรงมากมาย ทั้งหมดเพราะรู้สึกอับอายเกินหาญกล้าสบสายตา

Obsession ^^...ท่าทางนายจะยังไม่ได้อ่านเนื้อเพลงล่ะสิ? ให้ตาย กลายเป็นเขาคิดมากไปเองหรือนี่รอยยิ้มที่คิดว่าน่าจะขึงขัง กลับสดใสเสียจนหัวใจดวงน้อยค่อยๆขยับเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมออีกหน

โอ้!ขอโทษครับ ฮยอง..เอ่อ..ผมยังอ่านเพลงแรกไม่จบเลยอะ แหะๆ เขายิ้มแหยๆขณะเกยคางวางไว้บนอกกว้าง ครั้นรู้สึกสบายใจ ร่างเล็กจึงค่อยๆผ่อนกายซบอกพี่ชายแนบชิด ไม่คิดขัดขืนอีกต่อไป

ว่าแล้วเชียว จงฮยอนเปล่งเปรยแผ่วเบาพลางลูบสางผมหน้าม้ายุ่งเหยิงของเขา อารมณ์ดี

เพลงของฮยอง...เศร้ามากเลย ผมรู้สึกสลดหดหู่พิกล เสียงเล็กเอ่ยวิพากษ์วิจารณ์อย่างจริงใจ

จริงรึ? หึหึ...ทำไมล่ะ? ชายหนุ่มผู้แต่งเนื้อร้องยิ้มแย้มรับคำ ก่อนไถ่ถามกลับกระตือรือร้น

อืม...แปลว่าฮยองสามารถสื่ออารมณ์และความรู้สึกไปถึงคนฟังได้ยังไงล่ะ อัจฉริยะจริงๆพี่เรา ^^ เขาผงกหัวขึ้นลง พร้อมกับส่งยิ้มชื่นชม

ขอแค่..คนเดียว..ก็พอ ผู้พี่เอื้อนเอ่ยแผ่วเบา ขณะเลื่อนปลายนิ้วปาดซับหยาดน้ำตรงหางตาเขาอย่างระมัดระวัง

อะไรนะครับ เขาถามย้ำ และตั้งใจรับฟังข้อความขาดๆหายๆเมื่อสักครู่อีกครั้ง

นาย...แทมินอา เสียงหวานกระซิบบอกคำตอบแทบไร้เสียง ทำให้เขาจำต้องคอยอ่านจากรอยยิ้มอิ่มเอม ในทุกจังหวะริมฝีปากขยับเคลื่อนไหว

ฮึ? ดวงตากลมโตกลอกกลับมาสบสายตาเจ้าเสน่ห์งุนงง คำพูดทีเล่นทีจริงของพี่ชายกำลังทำให้เขาสับสน จนไม่มีความมั่นใจในข้อสรุปของตัวตนอีกต่อไป..เป็นไปไม่ได้..หรือ..ไม่อยากให้เป็นไป..ปัญหารักสามเส้าหนักอกซึ่งเขาพยายามคิดในแง่ดีเสมอว่ามันไม่มีอยู่จริง    

ยามมือข้างนี้จรดปลายปากกาลากไปตามกระดาษว่างเปล่า คล้ายพี่กำลังถูกครอบงำด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ยากอธิบาย ครั้นสองตาได้แต่จับจ้องมองพี่ชายเบื้องหน้า ตะลึงงัน ยินเสียงหวานเริ่มบอกเล่าเป็นจังหวะ ขณะเลื่อนฝ่ามืออบอุ่นลูบสัมผัสแผ่นหลังบอบบางขึ้นลง ช่างอ่อนโยนจนจิตสำนึกแข็งขืนเริ่มโอนอ่อนผ่อนตาม

จั้กจี้อ่า ฮยอง ^^ ” ครั้นมือหนาเลื่อนไล้ลงมาวางรอบเอวบอบบาง ร่างเล็กขยับเบี่ยงกายนิดหน่อยพลางทักท้วงไร้เดียงสา

แต่พี่เพิ่งเข้าใจ เมื่อสองสามนาทีผ่านมานี้เอง...ชัดเจนสุดๆ เสียงหวานเปล่งเปรยต่อเสมือนต้องการปล่อยให้น้ำคำเลื่อยลอยไปในอากาศธาตุ มิได้หวังให้ใครรับฟัง

“ ? ” ถึงกระนั้น ด้วยความอยากรู้ เขาจึงนิ่งงันและเฝ้ารอ

แทมิน..นายอ่านเพลงแรกแล้วใช่มะ จำเนื้อร้องท่อนที่สองของนายได้หรือยัง? เพียงแต่พี่จงฮยอนชิงเปลี่ยนเรื่องก่อนซะงั้น

Her whisper is the LUCIFER เขาแสร้งทำเป็นครุ่นคิดนิดหน่อย หายใจเข้าลึกแล้วเปล่งเสียงขับขานออกมาดังลั่น

เจ้าเด็กบ้า! ผลลัพธ์ของความทะเล้น คือ มะเหงกเหนือกะโหลกดังโป๊ก

โอย!..ฮยอง..ใจร้ายง่า..ฮาฮา..อ่ะ..เอาจริงละ..ท่อนสองใช่มะ ^^

너는 그렇게 맘을 , , , , , 가져놓고
นอ-นึน คือ-รอ-เค แน มัม-อึล ทา, ทา, ทา, ทา, ทา, ทา กา-จยอโน-โค

คุณเอา เอา เอา เอา เอา เอาหัวใจของผมไปหมดแล้ว

 

อ๊ะ! ด้วยดวงตาเบิกกว้าง..ใช่สิ..ชัดเจนสุดๆ..ตามคำของพี่มิมีผิดเพี้ยน ครั้นเขาถูกขโมยดื่มด่ำจุมพิตโดยไม่มีโอกาสได้ติเตียน  

니가 없으면 맘이 타버리게 만든다 

นี-กา-ออบ-ซือ-มยอน-เน-มอ-มิ-ดา-ทา-บอ-ริ-เก-มาน-ดึน-ดา 

หัวใจของผมถูกแผดเผา เมื่อไม่มีคุณอยู่ตรงนี้

 

หวานหอมไม่เคยเปลี่ยน..หึหึ..นายทำพี่หิวเลยแฮะ ภายหลังผู้พี่ถอนถอยริมฝีปากออกห่าง เขายังคงอ้าปากค้างปล่อยให้ลิ้นหนาไล่เล็มเลียหยอกเย้า

“ …ฮยอง ตะลึงงันไม่ถึงหนึ่งนาทีดี เขาเริ่มฝืนขยับริมฝีปากตะกุกตะกัก เวียนหน้าแลสับสนนัก ยากเรียบเรียงแต่ละคำออกมาเป็นข้อความ

แอ๊ด...ปึง ยินเสียงเปิดปิดบานประตูหน้าบ้านเร็วๆ บ่งบอกถึงการมาใหม่ของใครบางคน

ถ้าออมม่าของนายเห็นเราสองคนอยู่ในสภาพนี้..คีย์คงเอาพี่ตาย จากกลิ่นน้ำหอมจรุงใจล่องลอยนำมาตามอากาศ เดาได้ไม่ยากว่าเป็นของพี่ชายหน้าสวยผู้คอยเป็นห่วงและเฝ้าหวงแหน จงฮยอนตระหนักรู้ข้อเท็จจริงนี้ดีเช่นกันจึงเร่งขยับขยายผ่อนคลายอ้อมแขนโอบรัด และจัดแจงให้เขาลุกนั่งเป็นกิจลักษณะอย่างรวดเร็ว

.

.

.

กลับมาแล้ว ^^ แม้นสองหูได้ยินเสียงผู้มาใหม่ใสแจ๋ว ทว่าสองตาคอยแต่จับจ้องยังพี่ชายตัวร้าย ผู้กำลังเยื้องย่างเชื่องช้ามุ่งตรงไปทางห้องครัว สบายอกสบายใจ

แทมินอา...แทมิน? เขาไม่แน่ใจนักว่าพี่อีกคนทิ้งกายลงนั่งเคียงข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ เพียงแต่สะดุ้งนิดหน่อยครั้นรู้สึกถึงสัมผัสเย็นสบายจากฝ่ามือเรียวเหนือลาดไหล่

ค...ครับ...อุ๊บส์...กลับมาแล้วเหรอครับ คีย์ฮยอง คล้ายตุ๊กตาเริงระบำเพิ่งถูกไขลาน จากซีดเผือดไร้ชีวิตชีวาแลเห็นใบหน้าหวานเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ส่วนสองมือหนักอึ้งเสมือนไร้น้ำหนักฉับพลัน พร้อมเพรียงกันยกประกบปิดปากอิ่มเสียมิดชิด ให้ตาย..ปฏิกิริยาตอบสนองอันเฉื่อยชาของเขา มันช่างน่าขันและไร้สาระสิ้นดี

แทมิน!...เป็นอะไร?ไหน? ขอพี่ดูหน่อยซิ พี่ชายพยายามแกะแงะสองมือบอบบางดูวุ่นวาย

ไม่มีอะไรครับ คีย์ฮยอง! ผมสบายดี เสียงเล็กตอบผ่านอุ้งมือตนลำบากลำบน ฟังอู้อี้จนเกือบไม่เป็นภาษา

คีย์...เย็นนี้มีอะไรกินบ้าง!?! ทันใดนั้น..เพียงแต่หนนี้เขาคงไม่เอามาเปรียบกับเสียงสวรรค์ :P..จงฮยอนตะโกนออกมาจากห้องครัวเสียงดังลั่น ช่วยหันเหความสนใจของคีย์ได้ชั่วครู่

ของฮยองน่ะ กินกิมจิ (Kimchi - ผักดอง) กับข้าวเปล่าไปละกัน...อ้าว! แทมิน! ครั้นพี่ชายเผอเรอ เขาจึงรีบฉกฉวยโอกาสอันดีนั้นไว้ โดยการเร่งเบี่ยงกายถอยห่าง และจ้ำอ้าวออกจากห้องนั่งเล่นไม่ลืมหูลืมตา

“ ^^; ” หากไม่หันกลับไปสบสายตา คงเป็นการเสียมารยาทมากพอดู เนื่องจากสองหูได้ยินเสียงหวานเรียกขานดังลั่นซะขนาดนั้น แต่ด้วยไหวพริบปฏิพานที่ยังมีหลงเหลืออยู่บ้าง เขาจึงหยักยิ้มละไมพลางยกแผ่นกระดาษปึกใหญ่ในมือขึ้นโบกไปมา หวังบอกเป็นนัยว่าเขาต้องการศึกษาเนื้อเพลงทั้งหมดตามลำพัง

อ่านเร็วๆนะ แทมิน เย็นนี้พี่จะทำซัมแกทัง (Samgyetang - ซุปไก่) ให้กิน พี่ชายหน้าสวยยิ้มกริ่มครึ้มอกครึ้มใจ

บำรุงพี่ใหญ่ซะออกนอกหน้าเชียวนะ เชฟคีย์คนสวย ฮาฮาฮา ยินเสียงจงฮยอนเอ่ยแซวชัดถ้อยชัดคำ

แน่นอน..ถ้าจินกิหมดแรงซะก่อน ผมก็แย่น่ะสิ คิกคิก พี่คนสวยขานรับกลับทันควัน ก่อนก้าวเดินตามเข้าไปในครัวร่าเริงแจ่มใส

เอ๋? ’ ส่วนตัวเขายังคงยืนนิ่งงัน เพราะกำลังตั้งใจครุ่นคิดถึงบทสนทนาสั้นๆนั้นชั่วครู่ และทันทีที่หยั่งรู้ เขาทำได้แต่หมุนตัวกลับหลังหัน แลรีบสาวเท้าก้าวออกจากห้องว่องไว พลางสะบัดใบหน้าแดงก่ำไปมา หวังขจัดมโนภาพน่าอายที่กำลังปรากฏขึ้นมาในหัวสมองใสซื่อของตน

.

.

.






^^ สวัสดีงามๆหลังจากห่างเหินมาเนิ่นนาน คิดถึงรีดเดอร์ทุกคนสุดๆเลยค่ะ อิอิ หวังว่า(น่าจะ)มีคนรออ่านฟิคเรื่องใหม่ของไรเตอร์บ้างน้าาา แหะๆ

เหมือนเดิม เหมือนเดิม..comment กันได้เสมอจ้า ไรเตอร์จะได้รู้ข้อบกพร่องและนำไปแก้ไข ต้องการให้เป็นแบบไหน แนะนำได้เต็มที่

ปล.เนื่องจาก SHINee อำลา stage กันไปเรียบร้อย ไรเตอร์คนนี้ขอสัญญาว่าจะมา UP ฟิคว่องไวเเน่นอนจ้า ^^


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

100 ความคิดเห็น

  1. #85 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (@valyn-kh) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 13:41
    ถอยไปเลยอิจง แกอย่าทำรักแท้เค้าร้าวฉานนะ 
    แทมนี่ก็ หวั่นไหวอยู่เรื่อย หรือว่าลึกๆแล้วก็ชอบอิจง
    #85
    0
  2. #69 TAEMINHO (@taeminhoshawol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 00:16
    You again?
    #69
    0
  3. #61 phiiws (@phiiws) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2554 / 19:57
    ทำไมเป็ดทำแบบนี้เนี่ยยย~
    เดี๋ยวโฮรู้เรื่องแกแย่แน่ๆอ่ะ
    แต่เอาจริงๆ หนูชอบนะคะ แบบ 3P เนี่ย
    ตื่นเต้นดีจริงๆ แต่ยังไงก็จบขอ ทูมิน แล้วกัน

    555
    #61
    0
  4. #60 aminho-acid_vitataemin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2554 / 23:21
    เป็ดนิสัยไม่ดีเลย





    แทมินอ่า เริ่มโตแล้ว อิอิ
    #60
    0
  5. #59 Prince Of Wind (@Prince_of_wind) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2554 / 06:04
     สังหรณ์ใจพิกลว่าภาคนี้เรื่องราวคงเข้มข้นเรียกน้ำตาเป็นลิตรแน่ๆ

    สู้ๆนะไรเตอร์  รีดเดอร์คนนี้ยังคงรักนิยายเรื่องนี้อย่างหมดใจเลยทีเดียวล่ะ ^^

    #59
    0
  6. #51 as a girl (@shinee-ring) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 19:04
    เป็ดไมทำงี้อะ
    #51
    0
  7. #11 [HC]_2min (@pinhee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2553 / 00:07

    พี่เป็ดอ่ะ อย่าทำงี้ดิ
    ฮ่่าา ๆ

    ทูมินนะทูมิน
    >"<

    #11
    0
  8. #9 Fern Nee (@mymelody-tame) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2553 / 17:38
    ว้าวววว

    พี่มุกก็ยังคงแต่งเก่งมากมายเหมือนเดิม คิคิ

    สู้ๆนะคะ

    ปล.หนูขอบคุณมากจิงๆนะคะ T^T
    #9
    0
  9. #6 lekleborn (@lekleborn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2553 / 23:25

    อย่าเศร้ามานะคะ 
    ติดตามอ่านค่ะ

    #6
    0
  10. #5 trueminame (@trueminame) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2553 / 19:35
    มามะ ไรเตอร์ คิดถึงเกินน
    ช็อตก็อยากอ่าน ฮ่าาาา
    เรื่องนี้จะติดตามนะคร้าบบ
    ทูมินนะ กิ๊กกิ้วววว
    ฮยอนมินมันจะทำให้ปวดใจมั้ยเนี่ย tt
    #5
    0
  11. #1 shika22 (@shika22) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2553 / 11:44

    ภาษาสวยมากเลย
    ยังเป็นทูมินใช่ไหม
    อย่าให้เป็ดมาทำให้แทมหวั่นไหวได้นะ

    #1
    0