คัดลอกลิงก์เเล้ว

TRACER-85 LOVE LINE ตอนที่2 COOL GUY

โดย supernoona

เรื่องสั้นจบในตอนของอี้จ้าน เนื้อหาต่อจากตอน "แก้เผ็ด" นาจา พลอตเรื่องอยู่ในช่วงที่อี้ป๋อแข่งมอเตอร์ไซค์ วันที่2 ที่สนามจูไห่

ยอดวิวรวม

892

ยอดวิวเดือนนี้

167

ยอดวิวรวม


892

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


15
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ส.ค. 62 / 10:23 น.
นิยาย TRACER-85 LOVE LINE ͹2 COOL GUY TRACER-85 LOVE LINE ตอนที่2 COOL GUY | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ส.ค. 62 / 10:23



วะ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า (ᕑᗢ) " 


เขาหลุดหัวเราะเสียงดัง หลังได้ดูคลิปสัมภาษณ์สั้นๆ ของคนคุ้นเคยในเวยป๋อ 


"เซียวจ้าน คุณยังโอเคอยู่นะ?" 


เสียงหัวเราะลั่นน่าตกใจนั่นทำให้ผู้จัดการส่วนตัวของเขาถือวิสาสะแง้มเปิดประตูมาดูความเป็นไป เขาโบกมือเร็วๆ ว่าไม่เป็นไร ยังคงหัวเราะไม่หยุด ขำซะจนน้ำหูน้ำตาไหล


"คูลกายอย่างนั้นเหรอ หวังเหล่าซือ ฮ่าฮ่าฮ่า สมเป็นนาย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"


หวังอี้ป๋อ เจ้าเด็กบ้าบิ่นผู้มีความมั่นใจในตัวเองเต็มเปี่ยมคนนี้ เริ่มจะตอบคำถามสื่อได้อย่างน่าไม่อายเข้าไปทุกที 


เมื่อบังคับตัวเองให้หยุดขำได้ เขาทวนคำในใจอีกครั้ง 'Cool guy' แล้วก็ต้องยอมรับด้วยใบหน้าที่ร้อนเห่อว่ามันเป็นคำนิยามที่ช่างเหมาะเจาะกับคนเพอร์เฟคอย่างเจ้าเด็กนั่น ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ความคูลของอี้ป๋อมีแต่จะมากขึ้น  ทุกที




*****



1ปีก่อน...วันแรกของการเข้าคลาสเวิร์คช็อปละครเรื่องเฉินชิงลิ่ง(ปรมาจารย์ลัทธิมาร


"นายคือเว่ยอู๋เซี่ยน ฉะนั้นต้องเป็นนายนั่นแหละ เซียวจ้าน!" 


วันนั้น เขาถูกผู้กำกับและนักแสดงคนอื่นๆ ทั้งผลักทั้งดันหลังให้เดินเข้าไปหานักแสดงนำอีกคนที่จะมารับบท 'หลานวั่งจี'อีกหนึ่งตัวละครหลัก คู่กับตัวละครของเขา 


หวังอี้ป๋อ ไอดอลหนุ่มหล่อวัย21ปี ผู้เป็นหน้าตาของวงยูนิคคนนี้ มีความสามารถระดับเทพรอบด้านจนเป็นที่ยอมรับทั้งในวงการบันเทิงและกีฬา แต่เพราะเป็นคนยิ้มยาก แถมยังพูดจาขวานผ่าซาก จึงไม่มีใครในกองถ่ายกล้าเข้าใกล้ ตัวเขาซึ่งได้ชื่อว่าเป็นคนเฟรนลี่ อีกทั้งเป็นรุ่นพี่ที่แก่กว่าอี้ป๋อถึง6ปี เลยถูกส่งมาเป็นแนวหน้ากล้าตายอยู่นี่ไง


เขายกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ ขณะมองไปยังสีหน้าเรียบเฉยจนออกจะเย็นชาของไอดอลหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผู้ที่กำลังซ้อมเล่นสเก็ตบอร์ดอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่บนลานกว้างด้านหลังกองถ่าย 


'เอาก็เอาวะ เราแก่กว่าตั้งหลายปี ยังไงเจ้าเด็กนี่คงไม่ถึงกับไล่ตะเพิดเราออกมาหรอกน่า


เขาเริ่มก้าวตรงไปยังไอดอลหนุ่มช้าๆ คิดหาทางตีสนิทไปพลาง พี่ผู้จัดการส่วนตัวของเขาที่เป็นแฟนคลับของอี้ป๋อมานานกระซิบบอกเขามาว่าอี้ป๋อกำลังจะเข้าร่วมรายการเกี่ยวกับสเก็ตบอร์ด เจ้าตัวถึงได้ปลีกตัวออกมาฝึกสเก็ตบอร์ดอยู่คนเดียวในทันทีที่มีเวลาว่าง ไม่สุงสิงอยู่กับเพื่อนนักแสดงคนอื่นๆ 


พอออกมานอกตึก เขาเลือกไปยืนดูดอเมริกาโน่ในมืออยู่ใต้ร่มชายคาเพื่อหลบแดด ห่างออกไปไม่กี่เมตร อี้ป๋อที่กำลังจดจ่ออยู่กับสเก็ตบอร์ดเต็มที่ ยังไม่มีทีท่าว่าจะสังเกตเห็นเขา


'เจ้าเด็กนี่เท่ไม่เบา'


เวลาไถสเก็ตบอร์ดเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนของไอดอลหนุ่มพลิ้วไหวดูอ่อนนุ่ม ภายใต้แสงแดดจ้าของฤดูร้อน แก้มขาวระเรื่อสีเลือดฝาด หยาดเหงื่อผุดพราวดวงหน้าเรียวเล็ก อี้ป๋อในเสื้อยืดแขนสั้นกางเกงขา3ส่วนสีเข้มพยายามเล่นท่ากระโดดอยู่หลายครั้ง แต่ยังไม่สำเร็จ ตกจากสเก็ตบอร์ดจวนเจียนจะล้มทำเอาเขาใจหายใจคว่ำอยู่หลายหน 


หลายนาทีผ่านไป ดูดกาแฟหมดไปครึ่งแก้ว แผนการตีซี้ยังไม่ก้าวหน้า เพราะเขามัวแต่เฝ้ามองตามทุกท่วงท่าแคล่วคล่องของไอดอลหนุ่ม ไม่สามารถละสายตาไปจากดวงตาเรียวเล็กที่ฉายแววมุ่งมั่น เขาควรเอ่ยทักทายออกไปตั้งแต่แรกแล้วแต่เขาก็ไม่ทำ ทำไมนะ เขาเผลอกัดปลายหลอดจนบี้แบน เพราะไม่อยากขัดจังหวะการฝึกซ้อมที่ดูจริงจัง หรือเพียงแค่เขาไม่อยากทำลายภาพชวนมองตรงหน้ากัน 


ทันใดนั้น เมื่อเห็นอี้ป๋อสามารถกระดกสเก็ตบอร์ดยกขึ้นกระโดดสำเร็จ เขาเผลออุทานออกมาเสียงดัง


" Wow! Cool!!! "


ซวยสุดๆ เสียงชื่นชมนั้นกลับทำให้อี้ป๋อประหลาดใจจนเสียหลัก และถึงเขาจะโยนแก้วกาแฟในมือทิ้งอย่างไม่ลังเล แล้วรีบกระโจนเข้าไปช่วยทันทีก็ไม่ทันกาล พระเอกของเขาเพิ่งไถลตกจากสเก็ตบอร์ดล้มก้นจ้ำเบ้าต่อหน้าต่อตา 


เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นไปหมด อี้ป๋อต้องโกรธเขาแน่ แย่แล้ว!


"ขอโทษ!"


ทันทีที่ดึงสติกลับมาได้ เขาเอ่ยขอโทษเสียงดัง ก่อนจะคว้าขมับจับต้นแขนของนักแสดงรุ่นน้องช่วยพยุงให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากปิดสนิทของฝ่ายตรงข้าม 


เมื่ออี้ป๋อสามารถยืนด้วยตัวเองได้อย่างมั่นคง เขารีบถอยออกมาหนึ่งก้าว ไอดอลหนุ่มก้มลงใช้มือปัดฝุ่นออกจากรองเท้าและกางเกงเร็วๆ สีหน้ายังคงไร้อารมณ์ ตรงข้ามกับเขาที่เลิ่กลั่กร้อนรน พยายามกวาดตาตรวจหาความเสียหายบนร่างกายคนตรงหน้าอย่างร้อนใจ


"อี้ป๋อนายมีแผล!?!" เมื่อเห็นรอยช้ำและแผลถลอกจางๆ ตรงหน้าแข้งขาว เขาแทบลมจับ เมื่อคิดว่าตัวเองเพิ่งสร้างบาดแผลบนผิวสวยๆ ของไอดอลชื่อดัง ใจเขาหล่นไปอยู่ตรงตาตุ่ม 


หนุ่มเจ้าของชื่อชำเลืองมองแผลที่ขาตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา "แผลเก่าน่ะ ผมไม่เป็นไรได้ยินแล้วเขาค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย "จ้านเกอออกมาทำอะไรแถวนี้ครับ?" อี้ป๋อถามเขากลับเสียงเรียบ


เอาล่ะสิ เมื่อกี้เขาตกใจหนักมากจนลืมหัวข้อชวนคุยที่เขาอุตส่าห์เตรียมไว้หมดสิ้น จะตอบตรงๆ ว่าเขาถูกส่งมาผูกมิตรด้วยมันก็ฟังไม่เข้าท่าเลยสักนิด มีแต่จะทำให้ถูกเหม็นขี้หน้าเข้าไปใหญ่ 


"ฉัน...เอ่อ...ฉัน...มาดื่มกาแฟน่ะ


"กาแฟ?" 


น้ำเสียงเจือความสงสัยของอี้ป๋อกระตุ้นให้เขาก้มมองสองมือว่างเปล่า กาแฟของเขาหายไปไหนแล้วล่ะเวรละ! เขานึกอยากเขกกะโหลกตัวเองเมื่อหันหลังกลับไปเห็นว่าแก้วกาแฟที่กำลังมองหานั้น บัดนี้ได้หล่นกระจายอยู่บนพื้น ฝาและหลอดกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง อเมริกาโน่หกเลอะพื้นเป็นคราบสีน้ำตาล


"แหะๆ ฉัน...ปะ ไปก่อนนะ"


เขาหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน รีบปรี่เข้าไปเก็บขยะทุกชิ้นบนพื้น ก่อนจะสาวเท้าเร็วๆ ชิ่งหนีกลับเข้าข้างในแทบไม่ทัน


โชคดี คลาสช่วงบ่ายเป็นการฝึกเล่นเครื่องดนตรีโบราณ เขาเรียนเป่าขลุ่ย ส่วนอี้ป๋อไปฝึกดีดพิณอยู่คนละมุมห้อง พอมีระยะห่างให้เขามาตั้งหลักใหม่ ก่อนจะลองปั้นหน้าเข้าไปชวนคุยอีกหน กระนั้น ตลอดชั่วโมงเรียน เป็นเขาที่คอยมองไปยังอีกมุมห้องบ่อยๆ แอบมองไอดอลหนุ่มตั้งอกตั้งใจดีดพิณตรงหน้า ไม่สนใจเพื่อนนักแสดงรอบข้างเช่นเคย และไม่เคยเงยหน้ามองมาทางเขาเช่นกัน 


"คุณเซียวจ้าน!" เสียงดุนั้นทำให้เขาสะดุ้ง "ทำไมไม่มีสมาธิเลย คุณง่วงนอนเหรอ?" เขาฉีกยิ้มแห้งให้ครูสอนดนตรีอย่างละอายใจ กล่าวขอโทษ แล้วเริ่มตั้งใจเรียนเป่าขลุ่ยใหม่ ไม่กล้าวอกแวกอีกเลย


'ถ้าได้กาแฟสักแก้วคงจะดี' เขาคิดขณะเดินกลับห้องพักรวมของนักแสดงที่มีเขามาถึงเป็นคนแรก พอได้หย่อนก้นเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ชิวๆ จู่ๆ พี่ผู้จัดการส่วนตัวก็ยื่นมือออกมาวางกาแฟที่เขากำลังโหยหาไว้บนโต๊ะตรงหน้า 


"ของผมเหรอ?"  เขาสบตาผู้จัดการสาวแล้วชี้นิ้วมาที่หน้าตัวเอง พี่ผู้จัดการอมยิ้มแล้วพยักหน้า "พี่นี่รู้ใจผมจริงๆ " เขายิ้มกว้างพึงพอใจ รีบคว้าหลอดมาดูดอเมริกาโน่เย็นร้านโปรดเข้าไปอึกใหญ่  


"คุณอี้ป๋อฝากมาให้


เขาได้ยินแล้วตกใจพ่นกาแฟพรวดออกปาก พี่ผู้จัดการเห็นแล้วรีบหยิบผ้ามาเช็ดให้อย่างว่องไว


"คุณสองคนเป็นเพื่อนกันแล้วสินะคะ


ผู้จัดการสาวร่างเล็กถามด้วยดวงตาวิบวับ ดูมีความสุขออกนอกหน้า ขณะที่เขาได้แต่ฉีกยิ้มกระอักกระอ่วน ไม่รู้จะตอบว่าอะไร


'เป็นเพื่อนกันแล้ว...เหรอ?' 


เสียงล้อเคลื่อนมาตามทางเดินชวนให้เขาหันมองไปทางประตูที่ยังเปิดกว้าง เห็นอี้ป๋อไถสเก็ตบอร์ดผ่านไป ไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็วแม้แต่น้อย เมื่อเสียงล้อเคลื่อนไกลออกไปจนเหลือแต่ทางเดินว่างเปล่า เขาหันกลับมามองแก้วกาแฟในมือดูดกาแฟอีกอึก แล้วหยักยิ้มจนเห็นฟันกระต่าย


"ครับ (o^^o)♪"  รู้สึกถูกชะตาขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ 




*****




ปัจจุบัน 


หัวค่ำวันเดียวกัน...วีแชทระหว่างอี้ป๋อกับเซียวจ้าน...


"Hi! Cool guy????"


"..."


"อี้ป๋อคนคูลอยู่หนาย (˃˂)Շ^"


"จ้านจ้าน 3ขวบ ไม่เอา ไม่เล่นนะคับ"


"อะไรอ่า นายชอบให้คนอื่นเรียกว่าคูลกายไม่ใช่เรอะ (⁎⁍̴̆Ɛ⁍̴̆⁎)"


"พี่ไม่ใช่คนอื่น"


"(o^^o)"


"อยู่ไหนแล้ว?"


"ในรถตู้ กำลังกลับ นายล่ะ โรงแรม?"


"อืม"


"อารมณ์ไม่ดี?"


"วันนี้ผมเข้าที่3"


"ฉันก็อารมณ์ไม่ดี"


"???????"


"ทีหลังอย่าจับแฮนด์มือเดียวแล้วหันมาอย่างนั้น มันอันตรายนะคูลกาย (#)"


"พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพรุ่งนี้ผมมีแข่ง"


"จะลืมได้ไง เมื่อคืนนายเพิ่งบอกฉัน"


"ละพูดให้อยากไปหาทำไม"


"เมื่อคืนเราคุยเรื่องนี้กันแล้วชะ"


"ก็จ้านจ้านน่ารัก"


"ใครเค้าชมผู้ชายว่าน่ารักกันเล่า(*'Д*)"


"หายเจ็บปากยังคับ? (o^皿^)"


"เจอกันอีกครั้ง นายโดนดีแน่( *ω')"


"ผมแทบรอไม่ไหว(^з^)-"


"ยามไฮ่ละ ทั่นเซียนตู ไปนอนไป๊"


"คุณหมอกู้เว่ยไม่อ่อนโยนเลย"


"เลิกนอยด์ได้ละ พรุ่งนี้ทำให้ดีที่สุดล่ะ( T_T)(^-^ )"


"น่ารักอีกแล้ว (⁎⁍̴̀ ⁍̴́⁎)"


"(,,Ծ‸Ծ,, )??’???’???’?"


"คับผม ไปนอนก่อนละคับ (^)"


"Good night...Mr.Cool Guy...( ˊᵕˋ )"

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ supernoona จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 09:44
    สุดยอดดดดอ่ะะ
    #1
    0