คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

1,239

ยอดวิวเดือนนี้

66

ยอดวิวรวม


1,239

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


25
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  16 ส.ค. 62 / 10:31 น.
นิยาย TRACER-85 LOVE LINE ͹1 TRACER-85 LOVE LINE ตอนที่1 แก้เผ็ด | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ห่างหายจากการเขียนฟิคมา 3ปี กลับมาเคาะสนิมอีกครั้งด้วยฟิคสั้นน่ารัก ๆ ของอี้ป๋อและเซียวจ้านแห่งปรมาจารย์ลัทธิมาร  

พลอตเรื่องอยู่ในช่วงที่อี้ป๋อแข่งมอเตอร์ไซค์ เมื่อต้นเดือนสิงหาคม 2019 ณ สนามจูไห่

*เนื้อหาในนิยายเกิดจากจินตนาการของผู้เขียน*

เนื้อเรื่อง อัปเดต 16 ส.ค. 62 / 10:31


"!!!" 


ทันทีที่ริงโทนคุ้นหูดังขึ้น เขากดรับสาย สีหน้าและแววตาภายใต้แว่นตาดำยังคงเรียบเฉย


"หึ


ได้ยินคนปลายสายส่งเสียงต่ำในลำคอพึงพอใจแล้วนึกฉุนขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็นะ เทรน 'ป๋อ1นาที' ที่แฟนคลับไทยมอบให้เขาได้มามั่วๆ ซะเมื่อไหร่ 


สองตายังคงไล่มองตามมอเตอร์ไซค์สี่ห้าคันของนักบิดที่กำลังลงซ้อมบนสนามแข่งตรงหน้า เขายังเงียบ ไม่ขานตอบ จนฝ่ายพี่ที่ตั้งใจโทรมาง้อแต่แรกต้องเริ่มเอ่ยก่อน น้ำเสียงสดใส 


"วันนี้ขึ้นเทรนในเว่ยแต่เช้าเลยน้า ฉันเห็นรูปนายละ เท่สุดๆไปเลยนะเสี่ยวป๋อ


ให้ตาย คำชมของคนๆ นี้เรียกรอยยิ้มตรงมุมปากเขาได้ทุกครั้งสิน่า อารมณ์ดีขึ้นมาจนน่าหงุดหงิด แต่เมื่อเขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือและตระหนักว่าอีกฝ่ายใช้เวลาค่อนวันกว่าจะโทรกลับมาหา แถมยังไม่อ่านข้อความหลายสิบข้อความที่เขาส่งไปเมื่อเช้าอีก 


"..." 


เวลานี้ เขากำลังหน้าบึ้งจนคนรอบข้างไม่กล้าเข้าใกล้ เขาจะไม่ใจอ่อนกับวิธีง้อเก่าๆ ของพี่ชายคนนี้อีกแล้ว 


"อา หวังอี้ป๋อ!นายจะไม่พูดกับฉันที่อายุมากกว่า6ปีคนนี้ไม่ได้นะน้ำเสียงคนแก่กว่าเหมือนใกล้หมดความอดทน แต่ก็ไม่ใช่ 


"ฉันต้องตื่นแต่เช้ามากองถ่าย ท่องบทกับผู้กำกับมึนๆ แถมยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย ตาลายไปหมด


"พี่อยากกินอะไร?" เขาหลุดปากถามด้วยความเป็นห่วง และพอนึกภาพออกว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มหวานจนทำให้เขาใจสั่นได้ขนาดไหน 


"หม้อไฟ


"ไม่อะ เผ็ดไป


"ทีวันนั้น ฉันก็เห็นนายกินได้นี่


"ผมกินเพราะพี่ชอบกินเขาตอบตามตรง


อีกฝ่ายทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนจะหัวเราะร่วน "เด็กน้อยเอ๊ย นายนี่นะขณะคนพี่นิ่งคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็นิ่งรอฟังใจจดจ่อ  "คืนนี้...เอ๊ยฉันหมายถึงบ่ายนี้ นาย...กำลังจะลงซ้อมแล้วใช่มะ?" 


"ครับเขาขานตอบสั้นๆ ก้มมองหมวกกันน็อคสีสันฉูดฉาดที่วางไว้บนหน้าขา นั่งฟังอีกฝ่ายอ้ำๆ อึ้งๆ ด้วยรอยยิ้มขบขัน


"อืม ฉันอยากจะบอกว่า...เอ่อ...โชคดีนะ หวังอี้ป๋อ นายมันเทพไปซะทุกเรื่องอยู่แล้ว วันนี้ทำให้ดีที่สุด! Okay!" คนพี่โพล่งบอกออกมาเสียงดัง พูดรัวเร็วเช่นนี้ทุกครั้งที่เคอะเขิน


"..." เขาได้ยินชัดทุกคำแต่จงใจไม่โต้ตอบ


"อะไรอีกล่ะ เสี่ยวป๋อเอาใจยากไปแล้วพี่เขาตัดพ้อ 


"แล้วคำตอบเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน?" 


นี่ต่างหากคือสิ่งที่เขาเฝ้ารอ เมื่อคืนเขาถาม พี่ก็เอาแต่ทำหน้าตาใสซื่อหลบเลี่ยง เมื่อเช้าส่งข้อความไปถามย้ำ พี่คนนี้ก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ทำเขาหงุดหงิดมาตลอดทั้งวัน มันน่าแกล้งให้ร้องไห้ไหมเล่า


"..." ปลายสายเงียบไปอีกครั้ง เขาถอนใจเบาๆ และได้แต่หวังว่าจะไม่มีใครแถวนั้นผ่านมาเห็นคนของเขาในสภาพที่กำลังยืนเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก น่ารักเกินกว่าจะแบ่งให้ใครเห็น 


ฉับพลัน "ไม่ๆๆ ไม่ได้!" พี่เขาตะโกนใส่โทรศัพท์ เสียงดังจนเขาต้องดึงมือถือออกห่างจากใบหู "พรุ่งนี้วันแข่งจริงนะเจ้าบ้าคืนนี้นายจะมาเที่ยวเล่นแถวนี้ไม่ได้!" 


เขานิ่งไป ไม่พอใจคำตอบ แต่ก็นะ "แถวนี้ในที่นี้คือห้องพักของพี่เขาที่อยู่ไกลออกไปอีกเมือง ใช่ว่าเซียวจ้านไม่มีเหตุผลเขาต่างหากที่อยากทำตามใจตัวเอง เป็นตัวเขาเองที่ไม่มีเหตุผล 


"อี้ป๋อ ได้เวลาแล้ว!" พอเสียงเรียกของโค้ชดังแว่วเข้ามาในสาย หนุ่มหน้าสวยฉวยโอกาสตัดบท  "ฉันไปหาข้าวกินดีกว่าส่วนนาย..เด็กน้อย ทำให้เต็มที่ล่ะ bye~" เอ่ยจบ คนพี่รีบวางหูใส่เขาทันที




*****



การฝึกซ้อมรถจักรยานยนต์ทางเรียบรอบที่ผ่านไปอย่างราบรื่น อากาศค่อนข้างร้อน แต่เขาก็สามารถทำเวลาออกมาน่าพอใจ หลังก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์คันโปรด เขาหยุดคุยกับโค้ชเกี่ยวกับการซ้อมเมื่อครู่นิดหน่อย ก่อนผู้จัดการส่วนตัวจะพาเขาปลีกตัวจากนักข่าว กลับโรงแรมที่พักที่ตั้งอยู่ห่างจากสนามแข่งขันออกไปไม่ไกล...


"แขกของนายรออยู่ในห้องแล้วนะ


พี่ผู้จัดการหันมาบอก ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู เผยให้เห็น 'แขกของเขาที่กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาตรงกลางห้อง เขาประหลาดใจทว่าไม่แสดงออก เขานิ่งมองใบหน้าสวยของชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิทอยู่ตรงหน้าชั่วอึดใจ ก่อนหันไปขยิบตาส่งให้ผู้จัดการคนสนิท พี่ผู้จัดการพยักหน้าตอบรับอย่างรู้ใจ ค่อยๆ ปิดประตูให้และเดินจากไปอย่างไร้เสียง 


ถึงในห้องจะเปิดแอร์ไว้เย็นเฉียบ ร่างกายภายใต้ชุดแข่งกลับยังคงร้อนรุ่มแปลกๆ เขาถอดหมวกแก๊บสีแดงวางไว้บนโต๊ะไม้ใกล้ๆ ก่อนก้าวตรงไปยังโซฟา ไม่รีบร้อน สองตาไม่เคยละไปจากดวงหน้าของพี่ที่เขาหลงรัก จนมาหยุดยืนอยู่ข้างโซฟาหนังนุ่มสีน้ำตาลอ่อน มือขวาค่อยๆ รูดซิปเสื้อลง เผยอกส่วนบนเพื่อคลายร้อน เขายื่นมือซ้ายออกไปจับพนักโซฟาแล้วโน้มตัวไปข้างหน้า ยิ่งได้มองใกล้ๆ ผิวแก้มใสยิ่งเนียนละเอียด ยิ่งน่าสัมผัส


เขาอมยิ้มเมื่อพี่ชายตรงหน้ายังนอนนิ่ง และยังคงไม่ไหวติง แม้ว่าเขากำลังก้มลงไปชิดใกล้ กระทั่งปลายจมูกแตะปลายจมูกโด่งยังไร้ซึ่งการสนองตอบใดๆ เขาจึงยกมือขวาขึ้นมาประคองแก้มพี่ไว้ ก้มลงอีกนิด บรรจงประทับจุมพิตลงบนริมฝีปากนิ่มอย่างอ่อนโยนหนึ่งครั้ง ก่อนจะถอยห่างออกมาเพื่อส่งยิ้มให้กับคนสวยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโต


"อี้ป๋อ นายรู้ได้ไงว่าฉันแกล้งหลับ?" 


เซียวจ้านคนงามถามอย่างสงสัย เขาหัวเราะหึในลำคอ คนนอนดิ้นอย่างจ้านเกอ ถ้าหลับสนิทจริง ก็ควรจะกลิ้งตกโซฟาลงมานอนขดอยู่บนพื้น ไม่ใช่มานอนเรียบร้อยรอจุมพิตเขาเหมือนเจ้าหญิงนิทราแบบนี้ มันผิดวิสัยเห็นๆ แต่กระนั้น...


"จ้านเกอ ขอบคุณที่มานะครับเขาดีใจจริงๆ ที่พี่มาหา ก่อนการแข่งขันสำคัญวันพรุ่งนี้ เขาย่อมอยากเห็นหน้า 'กำลังใจ'ของเขาเช่นกัน


พอเขาจริงจังขึ้นมา เซียวจ้านมักจะเขินจนหน้าแดงหูแดง เลิ่กลั่กไปหมด น่ารักแบบนี้ใครจะห้ามใจไหว เพียงแต่หนนี้เมื่อเขาจะโน้มเข้าหา คนน่ารักกลับรีบยกมือขึ้นดันอกเขาเบาๆ ห้ามไว้


"ว่าแต่วันนี้ นายเข้าเส้นชัยลำดับที่เท่าไหร่? (⌒▽⌒) "


"2"


"งั้นวันนี้อนุญาตให้จูบ 2ครั้งพอ ✌︎( ̄∀ ̄) "


"อ้าว แต่เมื่อกี้!?! ( д) "


"เท่ากับว่าเหลือแค่ 1 ยังไงล่ะ ƪ˘)ʃ "


"พี่จะเริ่มอีกแล้วใช่มะ จะแกล้งผมให้ได้เลยสินะ (^)"


"เจ้าเด็กบ้า ใครให้นายมาขโมยจูบฉันก่อนเล่า (ω)"


"..."


เมื่อได้ยินคำตัดพ้อ อี้ป๋อหยักยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนก้มลงปิดผนึกริมฝีปากพี่ไว้ด้วยริมฝีปากเขา จากจุมพิตเนิบช้าแผ่วเบาพลันเปลี่ยนเป็นเร่งเร้าดูดดื่ม ปลดปล่อยทุกความปรารถนา นานเข้ากลีบปากเริ่มบวมช้ำจากแรงบดเบียด เปียกชื้นด้วยปลายลิ้นสอดประสาน หวานฉ่ำ เสียวซ่าน เซียวจ้านยกมือขึ้นเหนี่ยวท้ายทอยเขาลงอย่างเผลอไผล เร่งให้เขากลืนกินเสียงครางกระเส่าในลำคอ ไม่ยอมให้เล็ดลอดออกไป อีกแขนโอบเอวชวนให้เขาทิ้งตัวลงแนบชิดโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว 


จังหวะหนึ่งเขาขบฟันเขี้ยวลงบนริมฝีปากล่างของอีกฝ่าย เซียวจ้านคำรามเบาๆ สนองตอบความรู้สึกเจ็บแปลบ เขาลอบหยักยิ้มแล้วใช้ลิ้นเลียรอยเขี้ยวของตน ลิ้มรสฝาดของโลหิตผสานรสหวานของริมฝีปากผู้เป็นที่รักอย่างพึงใจ กดจูบหนักๆอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกมาสบสายตาหวานเยิ้มของพี่ชาย 


เซียวจ้านยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากบวมเจ่อของตัวเองแล้วหัวเราะหึ "วิญญาณพี่วั่งจีเข้าสิงหรือไงฮึเขายักไหล่ทำไม่รู้ไม่ชี้ ยิ้มทะเล้นส่งให้พร้อมกับยื่นมือออกไปดึงมือพี่ ช่วยให้ลุกขึ้นนั่ง 


"พอผมอาบน้ำเสร็จแล้ว ออกไปหาอะไรกินกัน"


ขณะเดินตรงไปยังห้องน้ำ เขาหันกลับมาเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม และก่อนที่ประตูห้องน้ำจะปิดสนิท เขาก็ได้ยินเซียวจ้านตะโกนตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น...


"หม้อไฟ! o(^o^)o "


หวังอี้ป๋อยิ้มกริ่มเมื่อคำตอบของพี่ตรงกับที่เขาคาดการณ์ไว้เป๊ะ เขารีบถอดเสื้อผ้าออกแล้วก้าวเข้าไปยืนอยู่ใต้สายน้ำอุ่นสบายจากฝักบัว หัวเราะครึ้มอกครึ้มใจ เมื่อจินตนาการถึงภาพเซียวจ้านในร้านหม้อไฟบ่นกระปอดกระแปดแสบแผลที่ปากไม่รู้จบ เขาจะไม่ทนกินหม้อไฟรสจัดจนแสบปากแสบท้องอยู่คนเดียวหรอกนะ ขอแก้เผ็ดคนน่ารักสักครั้งจะเป็นไรไป ψ(`∇')ψ




*****



ใครชอบฟิคประมาณนี้ อยากให้เขียนต่อ ขอให้ยกมือขึ้น ^o^


แต่ถ้าใครไม่ชอบ ช่วยติ ช่วยสอน ไรท์ขอบคุณมาก ๆ นะคะ



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ supernoona จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Mikiyaki
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 21:58

    รอติดตามอยู่นะค้าาา????

    #5
    0
  2. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 13:06
    ลบเนื้อเรื่องออกหรอคะ? กะลังตามอ่านอยุ อ่านไม่ทันค่าา
    #4
    0
  3. วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 08:23

    เอ้ยยยย... ต่อสิคะต่อค่ะ​ กระเ-้ยนกระหือรือเหลือเกิน

    วิญญาณ​ หลานวั่งจี5555

    #3
    0
  4. วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 18:02

    วิญญาณพี่วั่ง!!!!

    #2
    0
  5. วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 21:06

    พี่จ้านน่ารักจังอ่างื้ออออออ ทั่นไม่ค่อยเลยน่า หลงพี่มากนะเราอะ ใจเราไม่ใช่ของเราอะเนอะเข้าใจๆ

    #1
    0