คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

672

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


672

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 เม.ย. 58 / 23:54 น.
นิยาย Can i Get...You? [SHINee 2Min x OnKey Short Fiction] Can i Get...You? [SHINee 2Min x OnKey Short Fiction] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

 

TITLE :: CAN I GET YOU?

AUTHOR :: SUPER NOONA

GENRE :: ROMANTIC COMEDY



xxxDON'T FORGET! เนื้อหาในฟิคมาจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นนะจ๊ะxxx 



 

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 เม.ย. 58 / 23:54


TITLE :: CAN I GET YOU?

AUTHOR :: SUPER NOONA

GENRE :: ROMANTIC COMEDY

 


หลังเวลางานอันวุ่นวายผ่านมาได้ราวชั่วโมง ความเงียบอย่างแท้จริงเพิ่งมาเยือนเมื่อเพื่อนร่วมงานคนสุดท้ายบอกลา ในร้านเหลือเพียง..คีย์..บาริสต้าหนุ่มไฟแรงผู้ควบตำแหน่งหนึ่งในหุ้นส่วนร้านกาแฟชื่อดังในย่านคังนัมกำลังง่วนอยู่กับการเช็คสต็อกของอย่างคร่ำเคร่ง โดยไม่ลืมที่จะกวาดสายตาตรวจตราความสะอาดบนบาร์และถ้วยแก้วที่ตนเป็นผู้รับผิดชอบอย่างละเอียด ไม่ว่าเศษฝุ่น คราบลิปสติกติดปากแก้วหรือหยดกาแฟเพียงนิดถือเป็นตำหนิที่คนนิยมความสมบูรณ์แบบอย่างคีย์รับไม่ได้ ทันทีที่จัดการทุกสิ่งเสร็จสรรพ ริมฝีปากได้รูปที่มักเหยียดตึงขึงขังเสมอของคีย์ถึงเริ่มหยักเป็นรอยยิ้มสดใส พอใจกับอีกหนึ่งวันทำงานที่กำลังจะจบลงโดยไร้ปัญหากวนใจ

ตีหนึ่ง..คีย์เหลือบมองนาฬิกาติดผนังบนล็อคเกอร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วๆ ก่อนฉวยหยิบโค้ทตัวยาวสีแดงสวมทับเสื้อคอเต่าสีขาวของตนอีกชั้น สะพายกระเป๋าเหน็บข้างลำตัว ปิดไฟ แล้วเริ่มสาวเท้าเร็วๆไปยังประตูหลังร้าน เตรียมตัววิ่งฝ่าอากาศหนาวดิ่งตรงไปยังคอนโดของตนที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ทว่าในทันทีที่ผลักประตูเปิด…

!!!..เสียงฝีเท้าจากคนนับสิบที่กำลังวิ่งผ่านหลังร้านอย่างเร็วทำให้คีย์ชะงัก คีย์รอกระทั่งเสียงเซ็งแซ่จากคนกลุ่มนั้นเงียบหาย ถึงค่อยๆแง้มประตูดูสถานการณ์ภายนอกด้วยสีหน้างุนงง เพราะขณะนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า คีย์ไม่คุ้นเคยกับเสียงอึกทึกในย่านธุรกิจหรูที่มีแต่ตึกสูงระฟ้า ที่ไม่มีสถานที่เที่ยวกลางคืนใดๆให้วัยรุ่นได้มาจับกลุ่มสังสรรค์เฮฮา       

พลันลมหนาวลอดผ่านช่องประตูมาปะทะหน้า คีย์ปิดประตูหลบอยู่ครู่หนึ่ง ขณะรอให้รู้สึกอุ่นขึ้น คีย์เริ่มหาว ชัดเจนว่าฤทธิ์ของกาแฟหลายชนิดที่คีย์ดื่มมาตลอดวันนั้นกำลังจะหมดลง ความง่วงเร่งให้คีย์ต้องแง้มประตูสำรวจดูอีกครั้ง

จากประตูหลังร้านถึงประตูรั้วไม้ระแนงเตี้ยๆห่างกันไม่ถึงสิบก้าว ทางขวามีพื้นที่ว่างแคบๆไว้วางลังสินค้า ติดรั้วด้านซ้ายมีต้นไม้ใหญ่ที่ยืนต้นมายาวนานจนเจ้าของตึกนึกเสียดายหากจะตัด ร่มไม้ช่วยทำให้กลางวันร่มรื่น ทว่าพอตกกลางคืน เงามืดใต้ต้นกลับทำให้บริเวณนั้นมืดครึ้มได้อย่างน่าวังเวงเหมือนกัน   

ครั้นชะโงกหน้าออกมามองอีกหน่อย คีย์สังเกตเห็นชายแปลกหน้ายืนหันซ้ายหันขวาอยู่ใกล้ๆประตูรั้ว แว่นดำและหมวกแก๊ปที่ชายร่างสูงใส่อำพรางหน้าตาชวนให้คีย์นึกถึงคนร้ายมากกว่าคนดีอย่างช่วยไม่ได้ ดังนั้น เพื่อความปลอดภัย คีย์จึงตัดใจจากแผนเดิมเปลี่ยนเป็นเดินอ้อมออกทางประตูหน้า ทว่าไม่ทันได้ไปไหนไกล เสียงอึกทึกที่แว่วดังมาอีกครั้งพลันฉุดให้คีย์หันเดินกลับมาแอบเปิดประตูดูอยู่เงียบๆอีกหน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

จากหลายๆเสียงเรียกหาปะปนจนฟังไม่ได้ศัพท์ รอก่อน แทมินอา มีเสียงเรียกหนึ่งของหญิงสาวดังชัดจนคีย์สามารถจับใจความได้       

แทมิน? ชื่อคุ้นๆ คีย์พึมพำ และขณะกำลังพยายามนึกให้ออก จากทางซ้ายมือของรั้วไม้ระแนง ปรากฏหนึ่งร่างผอมบางในเสื้อกันหนาวสีเขียวสวมฮู้ดขนสัตว์คลุมปิดหน้าวิ่งกระหืดกระหอบผ่านหลังร้านตน สลับกับเหลียวมองหลังเรื่อยๆเหมือนกำลังถูกไล่ตาม

ต่อจากความรู้สึกแปลกใจที่ยังสดใหม่ หัวใจคีย์เกือบหยุดเต้นด้วยความตระหนก ในจังหวะที่เห็นชายร่างสูงที่ถูกคีย์ตีตราว่าเป็นผู้ร้ายฉวยคว้าแขนเด็กหนุ่มร่างผอมบางคนนั้น แล้วถือวิสาสะเปิดประตูรั้วร้านตน ดึงคนตัวเล็กกว่ามาหลบอยู่ในเงามืดใต้ต้นไม้ ก่อนใช้มือปิดปากคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมให้ส่งเสียง

อื้ออื้อ เมื่อเห็นคนตัวเล็กเริ่มดิ้นรน คีย์เตรียมผลักประตูออกไปช่วยเดี๋ยวนั้น

ชูว์ แทมิน นี่พี่เอง คำพูดฟังสนิทสนมของชายร่างสูงทำให้คีย์ต้องถอยกลับมาตั้งหลักใหม่ 

พี่มินโฮ! หนุ่มร่างผอมกระซิบตอบ สีหน้าประหลาดใจ

คีย์เฝ้ามองคนทั้งสองปิดปากเงียบอย่างรู้กันและรอกระทั่งหญิงสาวเจ้าของเสียงอึกทึกกลุ่มใหญ่วิ่งผ่านหลังร้านไปนานพอสมควร หนุ่มร่างเล็กที่ชื่อแทมินถึงค่อยๆถอดฮู้ดขนสัตว์ของตนออก เผยให้เห็นใบหน้าสะสวยที่ทำให้คีย์นึกออกว่าแทมินคนนี้เป็นใคร

ถึงคีย์จะทุ่มเทเวลาเกือบทั้งหมดในแต่ละวันให้กับงานบาริสต้าของตน แต่คงไม่มีใครไม่รู้จักไอดอลชื่อดังในนาทีนี้ที่สามารถพบเห็นได้จากสื่อโฆษณาในทุกสถานที่ อีกทั้งยังออกทีวีไม่เว้นวัน ส่วนคนใส่แว่นดำที่ชื่อมินโฮคนนี้ ถ้าคีย์เข้าใจไม่ผิดก็น่าจะเป็นไอดอลดาวรุ่งอีกคนที่อยู่ในสังกัดเดียวกัน         

พี่รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่? แทมินเงยหน้าถามคนตัวสูงกว่า น้ำเสียงตื่นเต้น ไม่รอที่หอล่ะฮะ...

ไม่ทันจบคำถามดี มินโฮถอดแว่นดำออกและก้มลงจูบริมฝีปากที่กำลังขยับพูดนั่น ดื่มด่ำจนไม่ใช่แทมินเท่านั้นที่เข่าอ่อน คีย์เองก็ตกใจกับภาพที่ตนไม่สมควรเห็นจนแทบทรุดลงกับพื้นเช่นกัน

ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มินโฮผละจุมพิตจากปากอิ่มเพื่อเอ่ย ไม่คิดถึงกันบ้างหรือไง อ้อนน้องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนก้มลงจูบซอกคอขาวแล้วค่อยๆไล่ไซร้ขึ้นมาถึงใบหู

แทมินเบือนหน้าหนีน้อยๆ ถามมินโฮกลับเขินๆ ที่อินเดีย สนุกไหมฮะ อ้อมแขนของพี่ที่รั้งร่างตนเข้าแนบสนิท เบียดชิดเสียจนแทมินสะท้านวาบ

สนุก มินโฮตอบสั้นๆ แต่คงไม่สนุกเท่าที่นายหนีออกมาเที่ยวกับไคหรอกมั้ง เอ่ยเหน็บแล้วขบหูแทมินเบาๆ

ผมไม่ได้ไปกับไคแค่สองคนสักหน่อย เมื่อกี๊พี่จงฮยอนก็อยู่ด้วยนะฮะ แทมินรีบสบตาและอธิบาย  

พี่รู้ว่านายเป็นเด็กดี มินโฮใช้สองมือประคองใบหน้าน้องทะนุถนอม แต่บางทีรูปที่แฟนคลับของนายถ่ายมาได้ก็ทำให้ใครหลายคนเข้าใจผิดได้เหมือนกัน

แทมินสบตามินโฮกลับและมองเห็นความไหวหวั่นที่มีตนเป็นต้นเหตุ อยากบอกนะว่าพี่ตามผมทางทวิต แทมินหยอกรุ่นพี่ขี้หึงด้วยรอยยิ้ม สองแขนเรียวค่อยๆเลื่อนกอดคอพี่ เหนี่ยวให้โน้มเข้าหา ในเมื่อพี่อุตส่าห์จับตัวผมได้ทั้งที... แทมินหัวเราะคิกก่อนเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้มยั่วยวน เรามาสนุกกันดีกว่าไหม ซาแซงของผม     

สิ้นเสียงเชื้อเชิญของไอดอลคนน้อง คีย์รีบหันมองทางอื่นด้วยรู้สึกผิดต่อพฤติกรรมถ้ำมองของตน ลมหนาวที่เคยทำให้กายสั่นสะท้านบัดนี้กลับร้อนผ่าว อบอ้าวด้วยถูกไฟรักจากสองร่างใต้เงาไม้เผาผลาญ

พี่ฮะ เสียงเพรียกหาแผ่วเบาของไอดอลคนน้องทำให้คีย์ค่อยๆหันกลับไปลอบมองด้วยพ่ายแพ้แก่ความอยากรู้ และสิ่งที่ได้เห็นคือหนุ่มน้อยร่างสะโอดสะองกำลังยืนเกาะโคนต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้รุ่นพี่ร่างสูงค่อยๆเปลือยท่อนล่างของตนจนเหลือแต่เรียวขาขาว ท้าลมหนาวกระสับกระส่าย เร็วหน่อยสิฮะ ผมหนาวแล้วนะ เป็นคำเชื้อเชิญที่แม้แต่คีย์ยังเผลอกลืนน้ำลาย  

เด็กลามก มินโฮหัวเราะครึ้มก่อนจับสะโพกขาวเป็นหลักยึดแล้วกดสะโพกโถมเข้าใส่ตามคำขอ ในจังหวะที่แทมินแอ่นหยัดรับแรงสอดแทรก คีย์สะท้านวาบไปทั้งร่าง รีบฝืนเบือนหน้ามองอีกทาง พยายามหักห้ามใจตนไม่ให้เลื่อนฝ่ามือลงสัมผัสเป้ากางเกงที่เริ่มโป่งนูน

จากระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว เสียงร้องครางอย่างสุขสมของไอดอลคนน้องที่ลอดผ่านช่องประตูมาเข้าหูฟังดังชัดจนคีย์ต้องกัดฟันข่มอารมณ์หวาม คีย์พยายามหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อตั้งสติ หากแต่สติกลับแตกกระเจิงไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อถี่กระชั้น เสียงลมหายใจหนักหน่วงจากการร่วมรักกันอย่างรุนแรงเหนี่ยวนำทำให้ลมหายใจคีย์ติดขัด ฝ่ามือเย็นเฉียบค่อยๆขยับเลาะเลียบลงไปสัมผัสไอร้อนใต้เป้ากางเกงอย่างไม่อาจห้ามใจตัวเอง

ชั่วลมหายใจขาดห้วงหนึ่ง เมื่อร่างขาวพราวหยดเหงื่อซึมจวนเจียนจะทะยานถึงจุดแตกหัก ศักดิ์ศรีมากมายที่คีย์มีผลักดันให้คีย์ถลันก้าวไปข้างหน้า ดิ่งตรงไปยังทางออกหน้าร้านรวดเร็วเท่าที่สองขาสั่นเทาคู่นี้จะทำได้ ทว่าก่อนถึงจุดหมายเพียงไม่กี่ก้าว..คลิ๊ก..คีย์ชะงักและจ้องมองไปยังประตูหน้าร้านที่เพิ่งถูกไขกุญแจและกำลังถูกเลื่อนเปิดช้าๆ

คีย์ นายยังอยู่ที่นี่จริงๆด้วย ชายผู้มีน้ำเสียงอบอุ่นรีบก้าวเข้าหาคีย์ทันทีที่สบตา ดึกป่านนี้ ทำไมไม่กลับบ้าน ไม่ใช่คำถามของคนตรงหน้าที่ทำให้คีย์ผวา หากแต่เป็นเพราะสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นบนต้นแขนสองข้างของตนที่ทำให้รู้สึกดีมากจนสะท้านวาบไปทั้งตัว    

พี่จินกิ คีย์ขานชื่อบุคคลผู้เป็นทั้งหัวหน้า รุ่นพี่ที่ดูแลกันมาแต่เด็ก และชายหนุ่มผู้เพิ่งสารภาพรักกับคีย์เมื่อ2อาทิตย์ที่ผ่านมาและยังรอฟังคำตอบจากตนที่มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้คำตอบพี่เขาสักที

จากที่พร่ำตำหนิตัวเองที่ไม่ไปจากที่นี่ตั้งแต่หลายนาทีก่อน วินาทีนี้..ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง..คีย์กลับรู้สึกขอบคุณไอดอลทั้งสองที่ทำให้คีย์ไม่อายที่จะโผเข้ากอดชายแสนดีที่คีย์เองก็แอบมีใจให้เล็กๆตั้งแต่แรกพบกัน

แม้ว่ากำลังตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือของคีย์ผู้เข้มงวดและเย่อหยิ่ง จินกิยังสามารถตั้งสติค่อยๆเลื่อนมือขึ้นมาสวมกอดคีย์กลับ ปฏิกิริยาตอบรับของจินกิทำให้คีย์ยิ้มกริ่ม ก่อนเริ่มกระชับอ้อมกอดของตนจงใจขยับเข้าเบียดชิด แนบสนิทเสียจนจินกิสามารถรับรู้ถึงความตื่นตัวจนทำให้หัวใจสั่นระรัวเบื้องล่างได้                 

“ Can I get...you? ”

สิ้นเสียงคีย์กระซิบถามติดริมฝีปาก กลับกลายเป็นจินกิที่เป็นฝ่ายได้รับคำตอบ ความกระตือรือร้นอย่างมากมายของคีย์จุดประกายไฟในตัวจินกิให้ลุกโชนได้ในทันที หลังถูกผลักให้หงายนอนลงกับพื้นไม่กี่ชั่วอึดใจ จินกิค่อยๆผ่อนลมหายใจขณะเฝ้ามองสีหน้าสุขสมคละเคล้าความเจ็บแปลบของบาริสต้าหน้าสวยที่กำลังขยับสะโพกโอบรัดตนอยู่บนร่าง เป็นการตอบรับรักที่คุ้มค่ากับการรอคอยมานาน และเป็นโชคดีของเขาที่เลือกจังหวะก้าวเข้ามาในร้านได้อย่างถูกต้องพอดิบพอดี

.

.

.

he he he he

.

.

.

คิดถึงreaderทุกคนนะจ๊ะ

SUPER NOONA    

    

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ supernoona จากทั้งหมด 23 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 00:28
    นี่อ่านมานั่งขำคีย์คือยืนมองจนเขาจะเรียบร้อย?55555555555555
    #11
    0
  2. วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 23:48
    ลั่นแรง แอร๊ยยยยย อิแทมมมมม ><
    #10
    0
  3. #9 bmw snw ;) (@bmwbeebie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 20:44
    อะโห ร้อนแรงฝุดๆ ใต้ต้นไม้เลยหรอคะ ส่วนคีย์ ก็... อร้ายยยยย 5555
    #9
    0
  4. #8 SweetiMargarine (@mymelody-tame) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 18:24
    OMG!! คือไม่ได้รู้สึกเขินเวลาอ่านฟิคแบบนี้มานานเท่าไหร่เเล้ว แบบเหยชเว ใต้ต้นไม้อ่ะ ใต้ต้นไม้ แทมินก็อีกคน คิดว่าโตแล้วจะยั่วพี่ยังไงก็ได้ใช่มั้ย คุณคีย์!!ช่างยั่วพี่จินกิ กรี๊ดดดดดดด โอ้ยตายย TT//////TT รักไรท์ อะเฮื้อออออออ ฝีมือไม่มีตก
    #8
    0
  5. วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 18:10
    ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ไรเตอร์กลับมาแต่งฟิคให้อ่าน  ดีใจมากเลยค่ะ 
    เรื่องนี้ทำให้อ่านไปซับเลือดไปเลยทีเดียว  ก็ทูมินเล่นกันกลางแจ่งท้าลมหนาวซะขนาดนั้น พี่คีย์ก็มาเห็นถูกจังหวะจริงๆ 

    #7
    0
  6. วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 18:08
    ก่อนอื่นต้องขอบคุณที่ไรเตอร์กลับมาแต่งฟิคให้อ่าน  ดีใจมากเลยค่ะ 
    เรื่องนี้ทำให้อ่านไปซับเลือดไปเลยทีเดียว  ก็ทูมินเล่นกันกลางแจ่งท้าลมหนาวซะขนาดนั้น พี่คีย์ก็มาเห็นถูกจังหวะจริงๆ 

    #6
    0
  7. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:36
    ขอบคุณที่ยังแต่ง ฟิค shinee อยู่น้า
    #5
    0
  8. วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:19
    คิดถึงไรเตอร์ >_____<~~~

    /// ร้อนแรงที่สุดเลย ให้ตายเถอะค่ะ!


    #4
    0
  9. #3 TAEMINHO (@taeminhoshawol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:40
    ค่าาาาาาาา ใต้ตนไม้เลยค่า พี่คีย์นี่ก็แบบนะ...มองอยู่ได้ 5555555 ไรเตอร์กลับมาหลังจากเค้าเพิ่งกลับไปตามฟิคเรื่องก่อนๆของไรท์อะ
    #3
    0
  10. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:28
    ทำไมเรื่องนี้รุนแรงมากแฮะ 5555555
    #2
    0
  11. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:36
    คิดถึงไรเตอร์ที่สุด

    กลับมาพร้อมทูมิน อนคีย์ุสุดเร่าร้อน

    เขินเหอะให้ตาย

    #1
    0