teeny-weeny ll chanbaek

ตอนที่ 2 : 02 - ป.. เป็นใครหรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 154 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59




เมื่อแรกเจอกับเธอก็ละเมอ ดั่งต้องมนต์
ก็เหมือนคนที่ถูกสะกดดวงใจ เอาไว้ไม่ให้ไปไหน
เพ้อแต่เธอ 
นี่เธอช่วยหันมามองฉันทีนะคนดี

















“แบคฮยอน”




พี่อี้ฟานปีสี่ประธานชมรมเรียกเขาด้วยเสียงโทนปกติ มันเดินมาพร้อมกล่องอะไรสักอย่างในขณะที่ตอนนั้นแบคฮยอนกำลังนั่งวาดรูปเล่นเพื่อฆ่าเวลาเพราะเพิ่งเสร็จจากการประชุมชมรม อากาศวันนี้เริ่มหนาวได้ที่ แต่ก็ยังไม่หนาวเข้ากระดูกหรอก เขาคิดว่าอีกสักอาทิตย์สองอาทิตย์นี้ถึงจะเริ่มหนาวเหน็บแบบจริงจัง



อืม.. หลังจากวันนั้น เขาก็ไม่ได้จดหมายหรือเห็นร่างสูงๆของเด็กม.ปลายคนนั้นอีกเลย



หมายถึงวันออกบูธชมรมน่ะ แบคฮยอนออกจะตะขิดตะขวงใจแล้วก็รู้สึกแปลกๆในคราวแรก วันถัดมาที่เขากำลังจะไปเรียนแล้วต้องเดินผ่านโรงเรียนนั้น เขาถึงกับยกแฟ้มบังหน้าแล้วรีบๆเดินผ่านให้ไวๆ



ไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่วันสองวัน แต่พอไม่มีเด็กคนไหนมาประกาศตัวว่าชอบเขาอีก แบคฮยอนก็เดินผ่านหน้าโรงเรียนนั้นได้อย่างปกติเหมือนเดิม



ก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเด็กมันไปเจอเขาจากไหน แต่ความเป็นไปได้มันก็มีไม่เยอะเท่าไหร่ ถ้าไม่เห็นตอนเขาเดินผ่านหน้าโรงเรียน ก็ต้องเห็นสักที่แถวๆมหาวิทยาลัยนี่แหละ คงไม่ใช่เด็กที่อยู่ในอพาร์ทเม้นท์เดียวกันหรอก ซอมซ่อขนาดนั้น ลูกท่านหลานเธอคงไม่มาอยู่ให้ลำบากชีวิต



“แบคฮยอน!”



“ห.. หา”



“เป็นอะไร เรียกสามสี่รอบแล้วมัวแต่นั่งเหม่อ” พี่อี้ฟานขมวดคิ้วแล้วเอาซองจดหมายในมือเคาะศีรษะเขาเบาๆ “อาจารย์ที่ปรึกษาเอามาให้ นี่จดหมายของมึง ส่วนนี่..”



“……….”



“ทาด้า” พี่อี้ฟานหมุนกล่องขนาดค่อนข้างใหญ่ในมือให้พวกเขาที่นั่งอยู่เห็นด้านหน้าของมัน “เครื่องผลิตน้ำแข็งไสแบบไม่ต้องใช้แรงคนให้เมื่อยมือ”



แรงเบียดเบาๆตรงสีข้างด้านซ้ายทำให้แบคฮยอนต้องขยับตัวนิดหน่อย ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้มุนบยอลคนเดิม มันขยับตัวเข้ามานั่งชิดแล้วสบตากับเขาอย่างมีความหมาย ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่รู้หรอกว่าความหมายนั้นคืออะไร



“เอ้า เปิดซองจดหมายอ่านซะสิ อ่านออกเสียงด้วย จะได้ได้ยินกันชัดๆ” พี่อี้ฟานว่าอีกที แบคฮยอนจึงต้องละสายตาจากไอ้มุนบยอลที่มองมาแปลกๆ แล้วก็เปิดจดหมายคลี่อ่านตามที่พี่อี้ฟานบอก



“ถึงบยอนแบคฮยอน ปีสอง คณะศึกษาศาสตร์” เขากระแอมน้อยๆแล้วจึงอ่านตัวอักษรที่ดูไม่ค่อยเป็นระเบียบนั่นต่อ “เนื่องจากวันออกบูธชมรมครั้งนั้น ผมเห็นว่าพี่กับเพื่อนในชมรมต้องใช้มือหมุนที่ไสน้ำแข็ง ท่าทางเหนื่อย.. น่าดู..”



เอ่อ.. เขาว่าสำนวนมันคุ้นๆ



แบคฮยอนเข้าใจแล้วว่าที่ไอ้มุนบยอลมองมาแปลกๆนั่นมันหมายถึงอะไร แบคฮยอนหันไปสบตาอีกครั้งก็เห็นมันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกกลับมาให้ ไม่ต้องอ่านต่อยังเดาได้เลยว่าจดหมายนี้เป็นของใคร และกำลังจะพูดอะไรต่อ



“เอ้า อ่านต่อสิ หยุดทำไมวะ” เขาล่ะอยากจะด่าไอ้พี่อี้ฟานจริงๆ เรื่องแบบนี้ล่ะสอดรู้สอดเห็นเป็นที่หนึ่ง!



“เออ อ่านต่อดิไอ้แบค” คราวนี้ไอ้จงอินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดขึ้นบ้าง “อ้าวไอ้นี่ บอกให้อ่านยังนิ่ง งั้นเอามา กูอ่านเอง”



พูดจบมันก็ชะโงกตัวมาคว้าจดหมายในมือเขาไปทันที แบคฮยอนกับมุนบยอลส่งเสียงร้องเหวอออกมาพร้อมกันทั้งคู่ จะเอื้อมไปคว้ากลับก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะไอ้จงอินเอาไปกวาดสายตาแล้วอ่านออกเสียงจนกลัวจะดังไปถึงข้างนอก



“.. ดังนั้นผมก็เลยไปคุยกับพ่อ บอกว่าควรจะช่วยเหลืออะไรชมรมพี่สักอย่าง พ่อก็เลยให้เงินมาจำนวนหนึ่ง บอกให้ผมไปซื้อที่ไสน้ำแข็งแบบไฟฟ้ามาให้พี่ หวังว่าออกบูธชมรมครั้งหน้า พวกพี่จะไม่ต้องเมื่อยมือกันอีกนะครับ”



“…………”



“ปล.”



แบคฮยอนเผลอกลืนนำ้ลายลงคอตอนนั้น เขาคิดว่าไอ้มุนบยอลเพื่อนรักก็กำลังทำแบบเดียวกัน ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่าลงท้ายจดหมายของไอ้เด็กคนนี้มันไม่ธรรมดา มันต้องไม่ธรรมดา มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาช็อค



“ทำใจดีๆไว้นะ”



ขอล่ะ.. ไหว้แล้วก็ได้



“เพราะผมจะชมว่าพี่น่ารักอีกแล้ว”




ให้ตาย



ให้ตายสิ




แล้วเขาจะเอาหน้าที่ไหนไปมองพวกเพื่อนในชมรมที่พากันมองมาด้วยสายตาคาดคั้นแบบนั้นกันล่ะ










แต่ก่อนจะได้ตอบคำถามเพื่อนในชมรม เขาต้องตอบคำถามไอ้หมีที่นั่งตรงหน้านี่ก่อน




“ตกลงเรื่องมันเป็นไงมาไง แล้วมึงไปรู้จักเด็กคนที่ส่งจดหมายมาให้มึงได้ยังไง” ตอนที่ทุกคนออกจากห้องประชุมไปแล้วจนเหลือแค่เราสามคน ไอ้จงอินก็กอดอกแล้วถามรัวเป็นปืนกล ไอ้บ้านี่ ไม่คิดจะให้เขาได้หายใจหายคอหน่อยหรือไง “ตอบมาเลยนะ.. มึงด้วยมุนบยอล กูรู้ว่ามึงก็รู้”



“โอ๊ยไอ้เวร มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรไหมล่ะ” มุนบยอลพูดเหมือนจะอธิบาย “ไม่เชื่อถามไอ้แบคสิ”



แล้วก็โยนมาให้เขาแบบดื้อๆ



“ก็วันออกบูธ..” แบคฮยอนถอนหายใจ ไหนๆก็จนมุมแล้ว ยอมเล่าตามที่เพื่อนโยนมาให้ ก็ได้ “ตอนที่มึงไปยืนเต้นอยู่เวทีกลางอะ”



“………”



“ตอนนั้นมันมีเด็กโรงเรียนข้างๆมหาลัยคนนึงมาซื้อน้ำแข็งไส แล้วก็บอกว่าเพื่อนมันชอบกู ให้จดหมายเล็กๆมาใบนึงด้วย--”



“แต่จุดพีคมันคืออะไรรู้มั้ย” ไอ้มุนบยอลพูดแทรก ทำหน้าทำตาจริงจังจนแบคฮยอนไม่อยากขัดแม้จะอยากตบหัวที่มันดันมาอยากพูดเอาตอนนี้ก็ตาม “ท้ายจดหมายมันเขียนว่า ไม่ใช่เพื่อนมันหรอกที่ชอบ แต่เป็นมันเองต่างหาก!”



เกิดความเงียบหลังจากไอ้มุนบยอลใส่อารมณ์กับสิ่งที่เล่าจนจบ เขานิ่ง ไอ้จงอินนิ่ง มุนบยอลเองก็เริ่มนิ่ง เหมือนกับว่าเรากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวแตกต่างกันออกไป ทั้งๆที่ก็เป็นเรื่องเดียวกัน



“แล้วมันเป็นใคร”



“โว้ย กูจะไปรู้ไหม ชื่อแซ่มันก็ไม่ได้เขียนมาในจดหมาย ทั้งฉบับที่แล้วแล้วก็ฉบับนี้เลย” แบคฮยอนตอบ “ที่กูไม่ได้บอกมึงเพราะกูเห็นว่ามันไม่ได้มาแสดงตัวอีก กูคิดว่ามันจะจบแล้วนะ จนวันนี้เนี่ยแหละ”



“เออไง” ไอ้จงอินตบปุๆลงไปที่กล่องเครื่องทำน้ำแข็งไส “เนี่ย มาเป็นโชคลาภก้อนเบ้อเริ่มให้ชมรม ไอ้เด็กนี่ท่าทางสายเปย์เหมือนกันว่ะ”



แบคฮยอนอยากบอกว่ามันไม่ได้เกี่ยวหรอกเรื่องไอ้เด็กนั่นจะเป็นสายเปย์หรือไม่เปย์ แต่การที่มันอุตส่าห์ไปบอกพ่อ(ซึ่งเป็นใครไม่รู้ที่น่าจะรวย)ให้ซื้อของมาให้เขาเนี่ย หมายความว่ามันเองก็ต้องใส่ใจในรายละเอียดระดับนึงเลยใช่ไหม



หรือ.. มันจะหลงผิดมาชอบเขาจริงๆวะ



กำลังจะอ้าปากพูดว่าช่างมันเถอะเพราะเขาเริ่มจะร้อนๆในใจ แต่ไอ้จงอินก็ลุกขึ้นยืนแล้วตบโต๊ะเสียงดังปั้ก จนแบคฮยอนเจ็บมือแทน ตบเสร็จมันก็ทำหน้าตามุ่งมั่นแล้วว่าต่อ “กูจะไปสืบให้ได้ว่ามันเป็นใคร”



“มึงจะเอาอะไรกับเด็กม.ปลายคนนึงวะ” แบคฮยอนขมวดคิ้วถาม “มันอาจจะแค่ทำเอาสนุก อะไรแบบนั้นมากกว่า”



“ทำเอาสนุกอะไรถึงกับลงทุนซื้อที่ไสน้ำแข็งมาให้เลยเนี่ยนะ” 



“ก็บ้านมันรวยไง ไอ้ง่าว” มุนบยอลว่าบ้าง “กูว่าเราปล่อยผ่านไปก่อนเถอะ เด็กมันก็ไม่ได้ดูจริงจังอะไรกับไอ้แบคหรอก นี่ผ่านมาตั้งเป็นอาทิตย์เพิ่งจะโผล่ ถ้ามันจริงจังมันต้องคอยเทียวไปเทียวมาแล้ว”



แบคฮยอนพยักหน้าเห็นด้วย แต่ดูไอ้จงอินจะไม่เห็นด้วยตามเลย.. เขาคิดว่าเด็กมันก็แค่อยากเล่นอะไรสนุกๆเท่านั้น เผลอๆจะพนันกับเพื่อนไว้เหมือนในนิยายด้วยซ้ำ 



ไอ้เขามันก็แค่ผู้ชายหน้าเหมือนก้อนเต้าหู้คนนึง ไอ้เด็กนั่นทั้งสูง.. แล้วก็น่าจะหล่อด้วยมั้ง.. นั่นแหละ เขาจำหน้ามันไม่ค่อยได้แต่ก็จำได้ว่าดูดี เอาเป็นว่าหน้าตาระดับนั้นในอนาคตมันต้องมีสาวมาให้เลือกไม่ซ้ำหน้าแน่นอน



“ไม่” นั่นไง บอกแล้วว่าหน้าแบบไอ้จงอินมันไม่เห็นด้วยหรอก “มึงจำหน้ามันได้ไหม”



“ไม่ค่อย..” เขาตอบ ไอ้มุนบยอลเองก็พยักหน้าเห็นด้วย “ทำไมอะ”



“แล้วถ้าเจอหน้ามันล่ะ มึงจะจำได้ไหมว่านี่คือมัน” ไอ้จงอินไม่ตอบคำถามเขา แต่มันใช้วิธีถามกลับมาแทน



“ได้มั้ง.. ตัวมันสูงพอๆกับมึงอะ” ทีนี้ไอ้มุนบยอลตอบ



“งั้นก็ดีเลย!” 



“…………”



“วันนี้ตอนถึงเวลาโรงเรียนเลิก เราจะไปดักรอไอ้เด็กนั่นที่หน้าโรงเรียนกัน”




คิมจงอินคงเรียนภาษาคนมาน้อย ถึงไม่ค่อยเข้าใจคำว่า ‘ปล่อยไปก่อนเถอะ’ ที่เขากับไอ้มุนบยอลพูดเลย มันทำหน้าตาจริงจังจนเขากับมุนบยอลต้องมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ



เฮ้อ..




นั่นล่ะนะ ที่ผ่านมาเคยมีใครห้ามพ่อคุณเขาได้ที่ไหนกันล่ะ ครั้งนี้ก็คงอีกตามเคย








สุดท้ายก็ต้องมายืนสูดน้ำมูกกันหน้าโรงเรียนเอกชนข้างมหาวิทยาลัยจนได้




ประตูรั้วเปิดแล้วเป็นสัญญาณว่าเด็กๆกำลังจะออกมาจากโรงเรียนกันในไม่ช้า แบคฮยอนกระชับเสื้อโค้ตอีก ที่บอกว่าอากาศวันนี้หนาวไม่มากน่ะ ลืมไปเถอะ เพราะนี่มันโคตรหนาวเลยต่างหาก 


เขาเป็นคนขี้หนาว พอเจออากาศหนาวๆแบบนี้ทีไรก็อยากจะวิ่งเข้าตึกให้รู้แล้วรู้รอด พอบอกไอ้จงอินว่าขอกลับบ้านก่อนได้ไหม มันก็ตอบกลับมาคำเดียว



“ไม่ได้”



นั่นแหละ



“มึงจะทรมานเพื่อนไปถึงไหน-- เนี่ย--” ไอ้มุนบยอลเองก็ขี้หนาวไม่ต่างกัน จมูกมันเริ่มตันจนเสียงพูดเริ่มอู้อี้แล้วด้วย “พวกกู-- ก็หนาวนะ”



“กูก็หนาว มึงก็หนาว” ไอ้จงอินเป็นประเภทขี้ร้อน มันล้วงมือเขากระเป๋าเสื้อโค้ตสบายๆ ไม่ได้ยืนสั่นงกๆเหมือนเขากับมุนบยอล “หรือพวกมึงไม่อยากรู้ว่าไอ้เด็กนั่นมันเป็นใคร”



“กูไม่เห็นจะอยากรู้เลย” แบคฮยอนว่าบ้าง เขาคิดว่าจมูกตัวเองต้องแดงจนน่าตลกแล้วแน่ๆ “มึแต่มึงอะแหละ ลากเพื่อนมาทรมาน กูจะกลับบ้านก็ไม่ให้กลับ ไอ้หน้าหมี!”



ไอ้จงอินหันมาทำท่าจะเอาเรื่อง เขาเลยหดคอเป็นเต่าไปแว้บหนึ่ง พอเห็นว่ามันไม่ได้ทำอะไรต่อจากนั้นก็ยืดคอออกมาตามเดิม เด็กนักเรียนเริ่มทยอยเดินออกมาจากโรงเรียนแล้ว บางกลุ่มก็หันมามองพวกเขานิดหน่อยจนแบคฮยอนเริ่มอายแปลกๆ ส่วนไอ้จงอินก็ยืนหน้าหนาเป็นปูนซีเมนต์แบบเดิม



จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง..



เห็นว่ายืนนาน ลุงยามหน้าโรงเรียนเลยไปหาเก้าอี้มาให้นั่งคนละตัว แบคฮยอนโค้งขอบคุณแล้วก็นั่งไปไม่มีการเกรงใจ พออากาศหนาวมันก็เริ่มปวดกระดูก ไอ้เขาก็ไม่ใช่วัยรุ่นสิบห้าสิบหกเสียที่ไหน กำลังกายก็ไม่ค่อยได้ออก เป็นธรรมดาที่ต้องปวดเมื่อย



“ฟ้าเริ่มมืดแล้วนะไอ้จงอิน มึงจะให้พวกกูนั่งอีกนานมั้ยวะ” เขาเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือที่หยิบมาเล่นเกม “กูหนาว”



“เออน่ะ รออีกแป๊บ เดี๋ยวมันก็คงออกมาแล้วแหละ”



แป๊บของมันก็ผ่านไปอีกชั่วโมง..



คราวนี้ฟ้าเริ่มมืดสนิท ไอ้มุนบยอลที่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านโดนแม่โทรตามยิกเลยต้องกลับบ้านก่อน เหลือแค่ชายหนุ่มสองคน หนึ่งหนุ่มร่างกายแข็งแรงด้วยว่าเป็นนักกีฬาว่ายน้ำมาก่อน ในขณะที่อีกคนเคยออกกำลังกายหนักสุดคือถูบ้านกับซักผ้า ทำให้ตอนนี้ต้องนั่งตัวสั่นงันงกอยู่คนเดียว



จากที่คอยมองเด็กที่เดินผ่านไปผ่านมาตลอด เขาก็ไม่เห็นว่าจะมีเงาของไอ้เด็กที่ตัวสูงๆวันนั้นเลย แบคฮยอนคิดว่าไม่น่าพลาดนะ เขาก็ไม่ใช่พวกสายตาไม่ดีถึงขั้นที่จะมองไม่เห็นเลยว่าไอ้เด็กนั่นเดินออกจากโรงเรียนไปแล้ว



“มึงจำมันไม่ได้จริงๆหรือเปล่าเนี่ย” ไอ้จงอินเอ่ยถาม เพราะเด็กนักเรียนทยอยเดินออกจากโรงเรียนจนเกือบหมดแล้ว



“ก็บอกแล้วไงว่าให้กลับบ้าน มึงจะมานั่งให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไปเพื่ออะไรวะ” เขาขมวดคิ้วฉับเมื่อไม่เห็นว่าการมานั่งตกเป็นเป้าสายตาตรงนี้จะช่วยอะไร “เอาไว้วันหน้าค่อยมาก็ได้นี่”



“มึงก็รู้ว่ากูเป็นพวกถ้าอยากรู้อะไรต้องได้รู้ภายในวันนั้น”



ขี้เสือกนั่นเอง’ ..อันนี้แบคฮยอนนึกในใจ เขาไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับไอ้หน้าหมีนี่ต่อแล้ว เลยนั่งเงียบๆให้ลมตีหน้าเล่นจนคัดจมูกเฉยๆอยู่อย่างนั้น



เสียงโทรศัพท์ของไอ้จงอินแผดขึ้น มันหันมาขอตัวไปรับโทรศัพท์แล้วก็เดินหายจากกรอบสายตาไป ทีนี้ก็เหลือแค่บยอนแบคฮยอนที่นั่งอยู่แถวๆป้อมยามของลุงยาม เขานั่งนิ่งๆ เพราะเริ่มจะหนาวจนเข้ากระดูกแล้ว



ให้ตายสิ.. ไอ้เด็กพวกนี้จะเรียนกันจนเช้ามืดเลยหรือไงกัน



แบคฮยอนหลับตาลงเพื่อพักมันประมาณสิบวินาที ก่อนจะลืมตาขึ้นเมื่อเขาได้ยินเสียงพูดคุยของผู้ชายและเสียงรองเท้าที่ดูเหมือนจะก้าวเข้ามาใกล้ เขาเงยหน้า มองไปยังกลุ่มเด็กนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ทำท่าว่าจะเดินออกจากโรงเรียน




เขาเห็นแล้ว



เจอแล้ว



“………”



กลุ่มเด็กพวกนั้นนิ่งไปเลยเมื่อหันมาเห็นเขา ก่อนที่จะค่อยๆเดินมาอีกรอบ คราวนี้แบคฮยอนเห็นชัด แม้แสงไฟหน้าโรงเรียนจะไม่สว่างพอให้เห็นทั้งใบหน้าแบบชัดเจน แต่เขาก็จำได้ขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเลย



คนตัวสูงๆที่กำลังเดินมาหาเขาน่ะ



“พี่..”



“………”



“มาทำอะไรที่นี่” 



เขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เงยหน้าสบตากับคนที่ก้มลงมามอง ประกายบางอย่างในแววตาของเด็กตรงหน้ามันดึงดูดแปลกๆ คงเพราะอากาศหนาวจัดที่กำลังเล่นงาน ทำให้เขาไม่สามารถจะตอบอะไรออกไปได้เดี๋ยวนั้น



แต่พอเขาไม่ตอบ.. เผลอแป๊บเดียว แป๊บเดียวจริงๆ



เด็กคนนั้นก็นั่งลงไปกับพื้นด้วยท่าชันเข่าขึ้นมาข้างหนึ่ง ย่อตัวลงให้สายตาอยู่ในระดับใกล้เคียงกับเขา



“หนาวหรือเปล่าครับ.. จมูกพี่แดงนะ”



“…………”



วินาทีนั้นแบคฮยอนลืมทุกอย่างว่าเขาจะต้องถามคำถามเด็กคนนี้ออกไปอย่างไรบ้าง.. เขารู้แค่ว่าเขาเห็นอีกฝ่ายปลดผ้าพันคอที่สวมอยู่ ก่อนจะสวมมันให้กับเขาแทน มือใหญ่ๆกำลังขยับผ้าพันคอที่อยู่ตรงคอของเขาให้เข้าที่ ก่อนจะถามอีกครั้งหนึ่ง



“พี่แบคฮยอน.. มาทำอะไรที่นี่หรอครับ”



“อ.. เอ่อ” แบคฮยอนพยายามหาเสียงให้ตัวเอง เขากระแอม แล้วเอ่ยตอบกลับไป “ม.. มา..”



ถ้าตอบว่า ‘มาหานาย’ มันก็ดูเหมือนจะให้ความหวังเด็กคนนี้มากเกินไปไหม เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้จงอินมีจุดประสงค์อะไรถึงพาเขามาที่นี่ เท่าที่มันบอกก็คืออยากจะรู้ว่าเด็กตรงหน้าของเขาเป็นใคร.. แล้วชอบเขาจริงหรือเปล่า



ใช่ แบคฮยอนเองก็อยากรู้



“เพื่อนมารับน้องสาว.. ก็เลยมาเป็นเพื่อนมัน” แบคฮยอนเอ่ยตอบออกไปไม่เต็มเสียงนักเพราะเขากำลังโป้ปดคำโต



“อ๋อ.. งั้นหรอครับ” เด็กตรงหน้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แปร่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบตามองอะไรสักอย่างแล้วว่าต่อ “เพื่อนพี่ใช่คนที่ยืนคุยโทรศัพท์ตรงนั้นหรือเปล่า”



ไอ้จงอินยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ ไม่รู้หรอกว่ามันคุยกับใคร แต่อาจจะเป็นเด็กในสต็อคของมันสักคนนั่นแหละ



“อ.. อื้อ”



พอเขาตอบรับ เด็กตัวสูงก็พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ดีนะที่พี่มีเพื่อนมาด้วย.. ไม่งั้นผมเป็นห่วงแย่เลย”



“………..”



“งั้นผมกลับก่อนนะ”



แบคฮยอนเห็นหน้าเด็กตรงหน้าไม่ชัดอีกแล้ว.. แต่เขาก็พอจะรู้หรอกว่าเด็กคนนั้นยิ้มให้เขาแล้วหันหลังเดินจากไป แผ่นหลังกว้างๆไม่ได้ต่างอะไรไปจากวันแรกที่เราเจอกันเลย และแบคฮยอนคิดว่าเขาจำไม่ผิดแน่ๆ




แต่ไอ้จงอินจะด่าเขาไหมนะ ถ้ามันรู้ว่าเขาเจอเด็กนั่นแล้วแต่ไม่ยอมถามชื่อแซ่ แถมยังไม่เรียกมันให้มาคุยกับน้องเขาอีกต่างหาก





แต่ถ้ามันด่าเขาก็ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงหรอกนะ.. 


เพราะเขาก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน









#teenyweenyCB






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 154 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,575 ความคิดเห็น

  1. #1563 Monmanee (@JeranunRaksaklin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 01:22
    น่ารักอะแงงง
    #1,563
    0
  2. #1560 Ktzxxs (@Toomjup) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 10:28
    หืมมมมม
    #1,560
    0
  3. #1558 PR4EW (@bhkesornkul) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:13
    กลับมาอ่านอีกครั้งก็ยังเขิลลลลล ช่วยล่วยย
    #1,558
    0
  4. #1538 บบตพ ♡ (@twentynoey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 15:30
    น้องน่ารัก แงงงงงงง ส่วนพี่แบคคะ ฮัลโหล มารับเป็นเพื่อนจงอินรับน้องสาวหน้าโรงเรียนชายล้วน ไม่เนียนจีง ฮือ55555555555555
    #1,538
    0
  5. #1530 XMCB_BB (@pornkanok2557) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:10
    น้องจะจีบพี่แบคหรอคะ น่ารักจังเลย ^^
    #1,530
    0
  6. #1524 ZicoXo (@ZicoXo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 21:56
    เด็กมันร้าย มันมีของ55555 ทำเปนเชื่อ
    #1,524
    0
  7. #1523 คยองเกยตื้น (@KyMyLove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:42
    ชายล้วนปะ55555555555
    #1,523
    0
  8. #1521 oumii (@oumhaha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 10:38
    รร.ชายล้วนแต่บอกมารับน้องสาว55555 ไม่เนียนเลยยยย
    #1,521
    0
  9. #1520 bhkesornkul (@bhkesornkul) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 17:40
    อ้าดกกกกกก
    #1,520
    0
  10. #1491 CBforever (@CBforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:23
    โกหกไม่เนียนเลยพี่แบคฮยอนน ชายยอลแลดูอบอุ่นอ่าา
    #1,491
    0
  11. #1472 weathersoom (@weathersoom) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 16:32
    โรงเรียนขายล้วนแต่มารับน้องสาว..
    #1,472
    0
  12. #1464 Supwd0625_ (@Supwd0625_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 09:04
    เหยยยยยยย ทำไมมันอบอุ่นงี้อะ พี่แบคนี่ยังไง หนาวๆอยู่อบอุ่นเลยมั้ย ชานยอลอบอุ่นอย่างฮีทเตอร์ขนาดนั้น 55555555555
    #1,464
    0
  13. #1455 เบค่อนแบร่ (@namwanmooyang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2560 / 21:23
    น้องชานยอลนี่อบอุ่นจริงๆ
    #1,455
    0
  14. #1433 dark chocolate (@namimori13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:45
    เขินนนน ชอบเวลาน้องชานยอลเรียกพี่แบคฮยอน ตายแล้วๆๆๆๆ แล้วนี่สายเปย์อีก อยากทราบว่าต้องทำอย่างไรคะถึงจะเจอผู้ดีๆแบบที่แบคฮยอนเจอน้องชานยอล 55555555
    #1,433
    0
  15. #1429 byjune96 (@byjune96) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 00:12
    เวลาเรียก พี่ นี่มันน่ารัก
    #1,429
    0
  16. #1410 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 06:54
    ควาทเปย์นี้มีติดตัวมาตั้งแต่เด็ก5555
    #1,410
    0
  17. #1397 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:27
    เขิลลลลลลลลลลลลลลลล
    #1,397
    0
  18. #1348 szbH (@exomelo_baby) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 01:53
    โอ้ยยย ใจบางมาก แบคฮยอนถึงกับเด๋อไปเลย ชานยอลหล่อมากสินะ 5555555
    #1,348
    0
  19. #1326 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:05
    ชานยอลหล่อจนต้องเด๋อเลยหรอแบคฮยอน 5555555 เอ็นดู
    #1,326
    0
  20. #1287 sweetpss (@TungPang_Sg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:40
    ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ค่ะแบคฮยอน5555
    #1,287
    0
  21. #1276 aomzhp (@aomma520) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 09:48
    มารับน้องสาวในโรงเรียนชายล้วนเนี่ยนะ55555555
    #1,276
    0
  22. #1246 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 21:36
    เดะนะแบค มารับน้องสาวในรร.ชายล้วนหื้มมมมม55555555
    #1,246
    0
  23. #1242 minddy_apin (@minddy_apin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 17:50
    เขินนนนนน❤
    #1,242
    0
  24. #1222 ` DieKatze (@teukylove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:52
    น่ารัก น่ารักมาก TvT/
    #1,222
    0
  25. #1216 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:46
    มารับน้องสาวโรงเรียนชายล้วน แบคโก๊ะจังเหลยยย5555555
    #1,216
    0