{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 9 : {SF} i'm here !!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,720
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 








 

ขอให้เธอได้รู้ไว้แล้วกัน


 .


.


.


 

 

 

 

 



 

นานเกือบชั่วโมงที่ชานยอลนั่งปลอบใจไอ้ตัวหัวม่วงที่กำลังร้องไห้อยู่บนเตียง แบคฮยอนร้องไห้อย่างกับเด็ก อยู่ดีๆนึกจะเงียบก็เงียบจนเขาคิดว่าหลับ แต่เผลอแว้บเดียวก็ปล่อยโฮออกมาอีกรอบเหมือนโดนขัดใจทั้งที่ชานยอลยังไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

 


แน่นอน มันทำให้เขาหงุดหงิด


 

เพราะแบคฮยอนเอาแต่ร้องไห้ให้ไอ้เดือนบริหารนั่นไม่ยอมหยุดเสียที


 

.....

 


ฮึก.. ฮือ

 


ชานยอลรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นตะคริวเมื่อต้องกอดแบคฮยอนเอาไว้ในท่าเดิมโดยไม่ได้ขยับย้ายกล้ามเนื้อ เขารู้สึกตัวชาไปซีกหนึ่งแล้วแต่ก็ไม่ได้บอกแบคฮยอน เพราะเขาจำได้ดีว่าต้องทำอย่างไรเวลาที่อีกฝ่ายร้องไห้

 

 


ฮึก.. 

 


.....

 


อึก.. อื้อ” แบคฮยอนครางครืนแล้วทำปากแจ้บๆ ก่อนจะขยับตัวให้เหมาะสมแล้วก็เงียบเสียงไปอย่างกับเสกได้


 

ก็นะ.. เวลาที่แบคฮยอนร้องไห้ก็ต้องรอให้หลับไปแบบนี้แหละ ดีที่สุด


 

แบคฮยอนหลับน็อคคาอ้อมกอดของชานยอลแล้ว คนตัวสูงพรูลมหายใจก่อนจะจ้องมองใบหน้าลูกหมาที่ตอนนี้ตาบวมอย่างกับรถขนมะกรูดคว่ำใส่ เขาค่อยๆขยับแข้งขยับขาแล้วเอนร่างไอ้ตัวแสบให้ลงไปนอนบนเตียงดีๆ จัดแจงท่าทางให้เสร็จสรรพ และกำลังจะห่มผ้าให้


 

แต่คิดไปคิดมา เขาดูแลมันแค่นี้ก็พอแล้ว ปล่อยให้นอนหนาวไปคงไม่เป็นไรหรอก

 


ชานยอลพยักหน้าให้กับความคิดบรรเจิดของตัวเอง แม้จะเห็นใจขึ้นมากว่าหกสิบเปอร์เซนต์แล้วแต่เขาก็ยังไม่หายแค้นมันหรอกนะ ยังจำได้ดีเลยว่าวันนั้นไอ้เปี๊ยกนี่ทำกับเขาไว้แสบมากแค่ไหน

 


คนตัวสูงคว้ากระเป๋าตรงโซฟาขึ้นมาสะพาย หันไปมองหน้าไอ้แสบที่นอนเผยอปากอยู่บนเตียงแล้วก็ยกยิ้มน้อยๆ ยังไงตอนนี้เขาจะคิดว่าหายกันแล้วก็แล้วกัน เพราะแบคฮยอนก็ได้เจ็บเหมือนอย่างที่เขาปรารถนามาตลอดแล้วนี่นา

 


ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเกลียดมันอีก

 


ร่างสูงนึกยกโทษให้ในใจก่อนจะสาวเท้าเดินเตรียมออกจากห้อง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครบางคนผลักประตูเข้ามาเสียก่อน

 


แหม้ะ หายไปนานเลยนะมึง ชานยอลเอ่ยทักไอ้ตัวกวางที่เดินเข้ามาพร้อมกับถุงจากร้านสะดวกซื้อ ไปซื้อของที่ไหนมาอะ ปูซานหรอวะ

 


อย่ามาแซวไอ่สัด ลู่หานเอ็ดแล้วกลั้วหัวเราะ แล้วนี่มันหลับไปแล้วหรอ เงียบเชียว

 


เออ เพิ่งหลับไปเมื่อกี้

 


อ้อ งั้นดีเลย

 


.....

 


พอดีคืนนี้กูจะไปนอนห้องแฟนอะ ฝากมันหน่อยได้ป่ะ


 

ฝากพ่อง ชานยอลสวนกลับทันควัน เพื่อนใครก็ดูแลเองดิวะ กูจะกลับบ้านว้อย


 

ชานยอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแล้วพยายามจะแทรกตัวเดินออกจากประตูไป แต่ก็ถูกลู่หานมาดักหน้าเอาไว้ก่อน มันใช้ตาหวานๆเยิ้มๆอ้อนวอนเขาจนชานยอลรู้สึกขนลุกแปลกๆ พยายามจะแทรกตัวออกไปอีกครั้งแต่มันก็ยังตามมาดักหน้าอีกอยู่ดี


 

นะมึง.. ลู่หานว่าก่อนจะทำตาปิ๊งๆ เนี่ย กูไม่ได้เจอกับแฟนมาตั้งสองอาทิตย์แล้ว มึงจะขัดขวางความรักของคนอื่นหรอวะ


 

ชานยอลทำหน้าเหม็นเบื่อ แต่เพื่อนมึงสภาพจิตใจแย่อยู่นะ ไม่คิดจะดูแลเพื่อนหรอ


 

แล้วชานยอลก็ต้องกระหยิ่มยิ้มย่องในใจเมื่อลู่หานทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่แว้บหนึ่งเหมือนกำลังคิดหนักถึงเรื่องที่เขาบอกออกไป แต่สุดท้ายก็ต้องหุบยิ้มในใจฉับเมื่อมันเอ่ยประโยคถัดมา


 

ก็มีมึงมาดูแลมันแทนแล้วนี่ไง กูไว้ใจมึงเลยนะถึงยอมทิ้งแบคฮยอนไว้กับ-


 

โอเคไอ้สัส กูดูมันให้ก็ได้

 


ชานยอลชูธงขาวยอมแพ้ เขาคิดว่ายังไงก็คงไม่มีทางสู้ไอ้ลู่หานได้แน่เพราะมันจะต้องหาคำพูดมาพูดแล้วพูดอีกจนคนขี้ใจอ่อนแบบเขายอมเฝ้าเพื่อนมันให้อยู่ดี

 


เอ้อดีมาก ต้องงี้สิพี่ปาร์คแห่งวิศวะตัวจริง

 


พูดมากว่ะ ชานยอลขมวดคิ้ว แล้วไหนข้าวที่มึงบอกจะซื้อให้มันอะ

 


ลู่หานนิ่งไปนิดนึงก่อนจะก้มลงมองถุงมินิมาร์ทของตัวเอง สลับกับเงยมองหน้าชานยอล ทำแบบนั้นสองสามรอบจนเขารู้สึกรำคาญ

 


อะไรของมึง เอามาซะที เดี๋ยวแบคฮยอนตื่นจะได้ให้มันกิน

 


คือว่า..

 


.....

 


กูลืมซื้ออะ

 


.....

 


.....

 


ภาพถัดจากนั้นคือปาร์คชานยอลกำลังกระโดดถีบขาคู่ใส่ลู่หานที่วิ่งแจ้นออกจากห้องไปแทบไม่ทัน มีอย่างที่ไหนหายหัวไปเป็นชั่วโมงแต่ไม่ได้ซื้อข้าวติดมือมาให้เพื่อนวะ!

 

 

ชานยอลส่ายหัวอย่างเอือมระอาก่อนจะปิดประตูห้องแล้วเดินเข้ามามองไอ้หัวม่วงที่นอนหลับอยู่บนเตียง แบคฮยอนอ้าปากหวอกว่าเดิมนิดหน่อย และนั่นทำให้เขาหนักใจ

 


คืนนี้สงสัยต้องปวดหัวกับไอ้(ผู้ใหญ่ที่ทำตัวเป็น)เด็กหัวม่วงนี่อีกยาว

 

 

 


 


 

ชานยอลกดเปลี่ยนช่องทีวีมาประมาณล้านรอบเพราะเขาอยากหารายการวาไรตี้ดีๆดู แต่ช่วงหัวค่ำแบบนี้มันมีแต่ละครน้ำเน่าทั้งนั้น ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่แนวเขาเลย แต่สุดท้ายแล้วก็ต้องทนดูเพราะหารายการวาไรตี้ไม่เจอจริงๆ ชานยอลนั่งเท้าคางไว้กับที่วางแขนตรงเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ตอนที่เห็นนางร้ายตบหน้านางเอก


 

แล้วในที่สุดละครก็จบ ชานยอลอ้าปากหาววอด เขารู้สึกง่วงนอนขึ้นมาเพราะไม่มีอะไรทำ ตามสัญชาตญาณความง่วงก็เลยหันไปมองบนเตียงซึ่งเป็นทีที่น่านอนมากที่สุด


 

เฮ้ย!!”


 

แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นเงาตะคุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนเตียง เนื่องจากตอนนี้ปิดไฟในห้องจนมืดแล้วก็มีเพียงแค่แสงจากทีวีเท่านั้นที่ยังสว่าง แต่พอปรับโฟกัสสายตามองดีๆ ชานยอลถึงได้รู้ว่าไอ้ตัวแสบมันตื่นแล้ว


 

ไง” ชานยอลเอ่ยทักทายแก้อาการขายหน้าที่สะดุ้งอย่างแรงไปเมื่อกี้ หลับสบายมั้ย


 

ลู่หานไปไหนอะ

 


ไปนอนกับแฟนมัน คืนนี้นายคงต้องนอนคนเดียวแล้วแหละ ชานยอลได้ยินเสียงแบคฮยอนครางครืนเล็กน้อย แล้วถัดมาก็เอ่ยถามคำถามเขา


 

ว่าแต่เมื่อกี้นายสะดุ้งทำไมหรอ

 


ห้ะ ชานยอลแสร้งทำหน้าซื่อ ใครสะดุ้ง ไม่มีอะ ตาฝาดแล้วครับคุณ


 

ถ้ามองไม่ผิดชานยอลเห็นว่าแบคฮยอนกำลังหัวเราะอยู่ เขาหมุนคอกลับมาประจันหน้ากับทีวีอีกครั้งแก้ความอายที่เสียฟอร์มไปตะกี้ ชานยอลได้ยินเสียงสวบสาบของผ้าห่มบนเตียงนิดหน่อย หางตาเขาเห็นอะไรบางอย่างสีม่วงๆ(ที่เดาว่าเป็นหัวของแบคฮยอน)เดินเข้าห้องน้ำไป ถัดมาก็เป็นเสียงน้ำ แล้วไม่นานอะไรบางอย่างสีม่วงๆก็เดินออกมายืนอยู่ข้างๆเขา


 

ชานยอล


 

น้ำเสียงแบบเดิมๆทำให้ชานยอลชะงักไปนิดหน่อย แต่เขาจะไม่หันไปมองแบคฮยอนเด็ดขาด สาบานได้เลย


 

นี่ ชานยอล เรียกไม่ได้ยินหรอ


 

.....


 

หูก็กางน่าจะประสาทการได้ยินชัดกว่าคนอื่นนะ ทำไมหูตึงได้ล่ะเนี่ย

 


ย่าห์ ชานยอลหันมาแหวใส่คนที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่ พูดงี้หมายความว่าไงวะ


 

ฮะๆ แบคฮยอนหัวเราะจนตาปิด นั่นทำให้ชานยอลอารมณ์เสียเข้าไปอีก ทีก่อนหน้านี้ร้องไห้อย่างกับจะเป็นจะตาย นี่มายิ้มขำใส่เขาซะงั้น 


 

เรียกทำไม ชานยอลถามห้วนๆพร้อมกับชักสีหน้า


 

ฉัน..


 

ใบหน้าหมาๆของแบคฮยอนเหมือนกับคนที่กำลังคิดหนัก ชานยอลเดาว่าอีกฝ่ายคงจะต้องการเอ่ยขอโทษ ขอบคุณ หรืออะไรสักอย่างที่มันหนักปากและอาจจะทำให้เสียฟอร์มถึงไม่ยอมพูดออกมา เขานั่งหลังตรงพิงพนักก่อนจะมองหน้าของแบคฮยอนอยู่อย่างนั้น

 


บางทีแบคฮยอนอาจจะต้องการบอกว่า ขอโทษนะที่ทำกับนายตอนนั้น กลับมาคบกันได้ไหม หรือไม่ก็ ขอบคุณนะ ฉันซึ้งใจจริงๆที่นายมาช่วยปลอบ และลงท้ายด้วย กลับมาคบกันได้ไหม เช่นเดิม

 


อยากพูดอะไรก็พูดมาสิ รอฟังอยู่ ในความหมายคือ จะขอรีเทิร์นก็รีบๆพูดมา ฉันรอตอบรับคำนั้นอยู่

 


คือฉัน..

 


.....

 


ขอบคุณมากนะ

 


.....

 


แล้วก็..”

 


.....

 



 

ตอนนี้ฉันหิวข้าวอะ พาไปหาอะไรกินหน่อยได้ไหม

 

 

เพล้ง(เสียงหน้าชานยอลแตก)

 


โอเค เขาจะไม่คาดหวังอะไรกับแบคฮยอนอีกต่อไปแล้ว

 




 



อากาศหนาวจนชานยอลต้องกระชับเสื้อโค้ตของตัวเองให้แนบกับร่างกายเข้าไปอีก เขาหันไปมองคนข้างๆที่ใส่เสื้อขนเป็ดสีเทาซึ่งตัดกับผมสีม่วงๆนั่นได้ดี แบคฮยอนกำลังซดน้ำรามยอนเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ดูท่าว่าจะหิวมากจริงๆ เพราะพอมาถึงมินิมาร์ทอีกฝ่ายก็วิ่งแจ้นเข้าไปซื้อรามยอนทันทีโดยไม่รอเขาเลย

 


ฮ้า” แบคฮยอนซดน้ำคำสุดท้ายก่อนจะวางถ้วยรามยอนเอาไว้ข้างตัว ฟุตปาธตรงนี้ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านไปผ่านมานัก ทำให้ชานยอลกับแบคฮยอนสามารถนั่งตรงนี้ได้โดยไม่ต้องระวังว่าจะไปขวางทางใคร


 

โอ้ะ ลืมเลย แบคฮยอนทำท่าตกใจ นายหิวป่าวเนี่ย

 


ขอบใจนะ กินหมดแล้วเพิ่งจะมาถาม


 

อ่า ขอโทษ ก็คนมันหิวจริงๆนี่


 

ช่างเหอะ ชานยอลเอ่ยปัดๆ เพราะอันที่จริงเขาก็ไม่ได้หิวอะไรมากมายนักหรอก กินเสร็จแล้วใช่ไหม ป่ะ กลับห้อง

 


เดี๋ยวดิ แบคฮยอนคว้าข้อมืออีกคนที่ลุกขึ้นยืนให้กลับมานั่งลงที่เดิม ชานยอลขมวดคิ้วฉงน แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เขายอมนั่งลงที่เดิมตามที่อีกคนต้องการ

 


ทำไมอะ อยากนั่งตากลมก่อนหรอ

 


เปล่าหรอก

 


.....

 


แค่จะขอบคุณอีกทีน่ะ

 


แบคฮยอนยกยิ้มบางๆแล้วส่งมาให้ มันเป็นรอยยิ้มที่ชานยอลไม่ได้เห็นมานานแล้ว รอยยิ้มแรกที่แบคฮยอนส่งมาให้เขาอย่างจริงใจหลังจากเลิกกัน เพราะก่อนหน้านี้เวลาบังเอิญเจอ อีกฝ่ายก็จะยิ้มให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และแน่นอนว่าชานยอลก็ไม่ได้ยิ้มตอบกลับไป เขาเลือกที่จะเมินรอยยิ้มโง่ๆบนใบหน้าของแบคฮยอนเหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักกัน

 


ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่เขายิ้มบางๆตอบกลับไป

 


ขอบคุณนะ ขอบคุณมากที่อยู่เป็นเพื่อน

 


......

 


ฉันนี่มันน่าอายชะมัด ร้องไห้แบบไม่ลืมหูลืมตาเลย

 


ไม่หรอกน่า ชานยอลเท้าแขนไปด้านหลังแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ฉันเข้าใจว่ามันเจ็บปวด

 


......

 


ร้องไห้ออกมานั่นแหละ มันดีที่สุดแล้ว

 


......

 


ส่วนเรื่องที่ฉันบอกให้นายเกลียดไอ้อี้ฟานน่ะ ฉันพูดเล่น เพราะถึงยังไงนายก็ทำไม่ได้อยู่ดี

 


แบคฮยอนก้มหน้าลงมองปลายเท้าที่เหยียดตรงออกไปบนถนน คนตัวเล็กยกมือขึ้นเอาผมทัดหูตัวเอง ก่อนจะยิ้มออกมาบางเบา

 


นั่นสินะ..

 


......

 


มันคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

 


ชานยอลไม่ได้ตอบอะไรเพราะเขาไม่รู้ว่าตอนนี้แบคฮยอนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาผินหน้ากลับมามองเจ้าของเรือนผมสีม่วง แบคฮยอนตีขาไปมากับพื้นถนนเหมือนเด็กๆ และอีกฝ่ายคงไม่ได้มีความคิดที่ซับซ้อนเหมือนอย่างเขา ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้ว

 


ชานยอลหัวเราะเยาะตัวเองในใจให้กับความคิดหนึ่งของตัวเอง ทั้งที่เป็นเขาเองที่ตั้งแง่กับแบคฮยอนมาตลอด ทำท่าว่าเกลียดมาตลอด แต่สุดท้ายก็มาพ่ายแพ้ให้กับความจริงที่ว่ายังอยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

 

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาคิดอย่างหนึ่ง แบคฮยอนก็จะคิดในเรื่องที่ตื้นๆกว่าเสมอ


 

คงจะเหมือนกับตอนนี้ที่เขาคิดว่าอยากให้เราคืนดีกัน

 

 

แต่แน่นอนว่าแบคฮยอนคงไม่ได้คิดแบบนั้น

 

 

กลับห้องเถอะ หนาวจะแย่” ชานยอลเอ่ยขัดความเงียบก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขายื่นมือไปให้อีกฝ่ายที่นั่งอยู่ แบคฮยอนมองมือของเขาเหมือนกำลังชั่งใจ แต่สุดท้ายคนตัวเล็กก็ยอมจับมือเพื่อพยุงให้ตัวเองลุกขึ้นได้อย่างสะดวก

 


มือนิ่มเหมือนเดิมเลยนะ ชานยอลคิดในใจ เขาไม่กล้าบอกแบคฮยอนหรอกน่า มันเหมือนคนโรคจิตจะตายไปไม่ใช่หรอ

 


อยากจะเข้าไปซื้ออะไรอีกไหม ชานยอลผินหน้าไปทางมินิมาร์ท แล้วแบคฮยอนก็ส่ายหัวตอบกลับมา งั้นกลับห้องแล้วกัน

 


ชานยอลอ่า


 

.....


 

ขอบใจอีกครั้งจริงๆนะ


 

ชานยอลไม่ได้ตอบอะไรนอกจากส่งยิ้มบางๆไปให้อีกครั้ง

 

 

ก็ถือว่ายังดี ที่อย่างน้อยเขาก็ได้มิตรภาพกลับมา

 





 


หอนายน่าจะมีลิฟต์นะ

 


ชานยอลรู้สึกเหนื่อยทุกครั้งเวลาที่ต้องเดินขึ้นลงบันไดหอของแบคฮยอน ถ้ามันมีสักชั้นสองชั้นเขาจะไม่บ่นแบบนี้หรอก แต่นี่ตั้งหกชั้น แล้วกว่าจะเดินถึงก็เล่นเอาหอบแห่กทุกที

 


คืนนี้นายจะนอนที่นี่ไหม แบคฮยอนเอ่ยถาม แล้วนั่นก็ทำให้ชานยอลหน้าร้อนขึ้นมา


 

อ่า.. ไม่มีเสื้อผ้าอะ คงไม่นอน


 

งั้นหรอ..

 


ทำไม อยากให้นอนหรอ


 

เปล่าซะหน่อย คนตัวเล็กหัวเราะเบาๆ แล้วก็มือน่ะ..

 


.....”


 

ปล่อยได้แล้วมั้ง

 


ชานยอลสะดุ้ง เขาหัวเราะแหะๆก่อนจะปล่อยมือเล็กให้เป็นอิสระ แบคฮยอนคงคิดในใจว่าเขาเนียน แต่ก็เนียนจริงๆนั่นแหละ เพราะตั้งแต่ช่วยพยุงแบคฮยอนให้ลุกขึ้นยืนที่หน้ามินิมาร์ทเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือจนกระทั่งตอนนี้


 

ถ้างั้นก็.. กลับดีๆนะ


 

อื้อ ชานยอลพยักหน้า อย่าแอบร้องไห้คนเดียวอีกล่ะ


 

แบคฮยอนยิ้มจนตาปิด ไม่ร้องแล้วๆ ..ยังไงเดี๋ยวพรุ่งนี้เอาขนมไปให้ที่คณะ

 


โอเค จะรอ ชานยอลเองก็ยิ้มกลับไปเช่นกัน เขาโบกมือให้แบคฮยอนนิดหน่อย ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหันหลังเตรียมจะเดินกลับมา

 


แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อมีใครบางคนยืนอยู่ตรงนั้น


 

แบคฮยอนนี่..


 

ใครบางคนที่มองผ่านเขาไปเพื่อสบตากับแบคฮยอน

 

 

พะ.. พี่อี้ฟาน

 


ใครบางคนที่แบคฮยอนเพิ่งจะร้องไห้ให้มันมา.. กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง


 

แบคฮยอนไปไหนมา พี่รอนานจนต้องลงไปนั่งที่ล็อบบี้เลยนะ อี้ฟานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหันมาสบตากับชานยอล แล้วนี่..


 

......” ซึ่งชานยอลเองก็จ้องตากลับไปอย่างไม่หวั่นเกรงเช่นเดียวกัน


 

อ๋อ.. แฟนเก่าแบคฮยอนนี่เอง อี้ฟานครางครืน ว่าแต่เป็นแค่ แฟนเก่า จะมาหาแบคฮยอนทำไมหรอ

 


โถ.. ชานยอลส่ายหัวไปมา มึงก็แฟนเก่าเหมือนกันนั่นแหละวะ"



อี้ฟานเองก็ส่ายหัวไปมาอย่างยียวนเช่นกัน "ก็เดี๋ยวมาดูกัน ว่าตกลงใครกันแน่ที่จะเป็นแฟนเก่าตัวจริง"




"เหอะ กูไม่แข่งกับมึงหรอก ไอ้เลว"


 

“ไอ้ชานยอล!" อี้ฟานตะคอกอย่างขุ่นเคือง "กูเป็นรุ่นพี่มึงนะ พูดจาแบบนี้กับรุ่นพี่หรอวะ!”


 

รุ่นพี่ทำตัวเหี้ยๆกูไม่เคารพหรอก!”




"มึง!"

 


พอ! หยุด!” เสียงของแบคฮยอนเรียกให้คนสองคนที่กำลังจะเข้าไปซัดหมัดกันต้องหยุดชะงัก ชานยอลหันไปมองแบคฮยอนที่ยืนตัวสั่นอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาจ้องมองลงไปที่ดวงตาของคนตัวเล็ก

 


ชานยอลอา....

 


“…..”


 

กลับไปก่อนเถอะนะ

 


และนอกจากวันที่ถูกบอกเลิก นี่เป็นครั้งที่สองที่ชานยอลไม่เห็นอะไรในแววตาคู่นั้น 

 


ไม่เห็นอะไร.. รวมไปถึงตัวของเขาเอง





อีกครั้ง



 








TALK:

พยายามจะทำให้จบ แต่ไม่จบจริงๆ เราต้องตัดฉับอีกแล้ว เป็นฟิคที่มีหลายอารมณ์ในเรื่องเดียวจริงๆ 5555555

ตอนหน้าเป็นตอนจบ แล้วก็สั้นที่สุดเลยค่ะ ><

ขอบคุณมากนะคะที่รออ่าน เลิ้ฟๆทุกคนเลย 





#น้ำผึ้งมะนาวCB








  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3278 BN0412 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 22:35
    ชานยอลลลล TT
    #3,278
    0
  2. #3214 DBK1802 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 01:41
    สงสารนาง มาเพื่อเป็นเบอร์สองมากเว่อ ไม่ทุกข์ไม่สุขเป็นฟีลหน่วงไปเลย
    #3,214
    0
  3. #2827 เอาตรงตรงตรงเลยนะ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 19:37
    เป็นเรื่องที่เปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก แต่ดีโคตร5555555 ทำไมฉันต้องมีความสุขขนาดนี้ด้วย แค่ชานยอลบอกว่าให้เปลี่ยนจากเกลียดเป็นรักซะเลย โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย
    #2,827
    0
  4. #2764 pcy921 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:53
    55555555 ดีๆ ชานยอลเป็นคนคิดบวกมาก5555
    #2,764
    0
  5. #2546 litterrabbitza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:00
    พี่ชานสู้ๆค่า
    #2,546
    0
  6. #2420 qqxr_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:58
    หว่ายยยย
    #2,420
    0
  7. #2378 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 20:10
    หูยยยยย
    #2,378
    0
  8. #2051 CHan CHaNom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 16:14
    ทีมพี่ชานคะ
    #2,051
    0
  9. #1838 Noey_unnie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 08:15
    เฮร้ยยยย ชานยอลสู้ๆ
    #1,838
    0
  10. #1741 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:46
    ยังรักเขาอยู่ก็บอกเขาไป ฟอร์มจัง
    #1,741
    0
  11. #1652 mintun_7269 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 21:16
    แล้วทำไมแบคต้องทิ้งชานอ่ะ
    #1,652
    0
  12. #1226 pim pimmi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 21:20
    อ่าาา เดี๋ยวคอยดู
    #1,226
    0
  13. #1124 dark chocolate (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 17:12
    ยังรักก็บอกว่ายังรัก อย่าทำเป็นเกลียด มันไม่เวิร์คนะแก ฉันเคยทำแล้วชยอล แรกๆมันก็สะใจนะที่เขาเสียใจเวลาทะเลาะกับแฟนใหม่ แต่พอเห็นน้ำตาผช แพ้จ้าาาา เจ็บแทนประหนึ่งคบกับผญคนนั้นเสียเอง เอาจริงๆ แกก็ไม่ได้อยากให้แบคร้องไห้หรอก มันเจ็บใช่มั้ยล่ะชยอล ที่ต้องเห็นคนที่เรารักเจ็บปวดน่ะ...
    #1,124
    0
  14. #959 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 15:23
    โอ๊ยยน่ารึกอีกแล้วววววว อยากให้มีเป็นเรื่องยาวจัง
    #959
    0
  15. #528 คปซป. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:55
    อน่าฟอร์มเยอะชานยอล????
    #528
    0
  16. #502 bestye (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:42
    รักก็บอกว่ารักสิไม่ใช่ปากแข็งแบบนี้โง้ยยยยยยยย
    #502
    0
  17. #322 junojunox (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:37
    แง่งงงงงงงงงง ถึงจะบอกว่าสะใจ แต่จริงๆก็ยังไม่เคยลืม-ลูกหมาหัวม่วงแถวนี้สินะ พิชานสู้ไ ทีมพิชานนะรู้ยัง
    #322
    0
  18. #108 ikonsouy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 04:05
    ทำไมนี่มีแต่ความสะใจ ยิ่งแม่งเสียใจยิ่งสะใจ เป็นนางร้ายสินะ 555555
    #108
    0
  19. #82 ❾❶❾❸ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 15:35
    โถชานยอล ทำปากแข็งอ้ะนะ
    #82
    0
  20. #77 บี.เหลือง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 08:48
    ค้างแรงง. พูดเลยย เข้าใจอารมณ์ชานยอลอ่ะ มันสะใจปนแต่ก็เป็นห่วงอยู่ดี เย้ๆ รอต่อไป 55555 สู้ๆ
    #77
    0
  21. #76 ninuttyy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 08:17
    ต้องมีตอนต่อไปนะ! พูดเลย
    #76
    0
  22. #75 empty XOXO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 07:19
    ค่ะค่ะชานยอลลลลล แหม 
    #75
    0
  23. #74 empty XOXO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 07:19
    ค่ะค่ะชานยอลลลลล แหม 
    #74
    0
  24. #72 t-t-thn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 02:10
    เคยเป็นแบชชานยอล สะใจแต่ก็เป็นห่วง เราเข้าใจดีเลยยยย ;________;
    #72
    0
  25. #71 CoffeeMate (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 23:40
    Pcy ปากแข็ง 555555 ลืมเลิม อะไรกัน โกหกทั้งเพ 5555
    #71
    0