{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 6 : {OS} our room

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    1 พ.ค. 59

  CR.SQW






เคยรักและห่วงหนักหนา

 

.

.

.

 





 

 

ไปก่อนนะ เดี๋ยวรีบกลับ

 

 

เสียงใสที่เอื้อนเอ่ยทำให้ชานยอลยกยิ้มก่อนจะใช้มือลูบศีรษะไล่ลงมาถึงเส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อนอย่างที่เขาชอบของคนตรงหน้า อีกคนยกยิ้มให้อย่างสดใสเช่นทุกวันก่อนจะคว้ากระเป๋าขึ้นเตรียมออกจากห้อง

 

รีบกลับนะ ระวังฝนตกด้วยล่ะรู้ไหม

 

 

รู้แล้วจ้า เป็นแฟนหรือพ่อเนี่ย รอยยิ้มน่ารักผุดขึ้นมาอีกครั้งจนชานยอลอดจะยกยิ้มตามไม่ได้ ไปก่อนนะเดี๋ยวสาย ป่านนี้เพื่อนรอหมดแล้วเนี่ย

 

 

ชานยอลไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงเดินไปหอมแก้มอีกคนฟอดใหญ่ก่อนจะปล่อยตัวประกันให้เป็นอิสระ รายนั้นเบ้หน้า แต่สุดท้ายก็ยิ้มขำออกมาก่อนจะโบกมือหยอยๆให้อีกรอบแล้วเดินออกจากห้องไป

 

 

ชีวิตวันอาทิตย์อันแสนน่าเบื่อของชานยอลเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนวัฏจักร เขาเบื่อทุกครั้งเวลาที่คนรักซึ่งแชร์ห้องด้วยกันจะออกไปข้างนอก แต่ก็นั่นแหละ เขาไม่มีสิทธิ์ไปห้ามอะไรมากมายนักหรอก เพราะเขารู้ดีว่าแต่ละคนก็ควรจะมีเวลาส่วนตัวเป็นของตัวเองกันบ้าง ดังนั้นชานยอลจึงใช้เวลาว่างเหล่านี้ในการนอนเอกเขนกดูทีวีหรือไม่ก็แต่งรูปที่ทำงานค้างไว้ในคอมสักรูปสองรูป

 

 

และสำหรับวันนี้เขาเลือกที่จะดูทีวีเงียบๆเพราะอากาศมันดีจนอยากจะหลับ

 

 

เสียงเฮฮาจากรายการวาไรตี้ดังเข้าหูจนชานยอลต้องหัวเราะตาม แม้การดูรายการจะไม่ใช่แนวถนัดของเขานักแต่มันก็ยังดีกว่านั่งเงียบๆ ชานยอลชอบดูภาพยนตร์เป็นเรื่องๆมากกว่าอะไรทั้งหมด แต่เท่าที่มีแผ่นอยู่ในห้องเขาก็ดูมันจบไปสี่ถึงห้ารอบแล้ว

 

 

ชานยอลหาววอด รู้สึกไม่มีอะไรทำอย่างถึงที่สุด หากเป็นวันเสาร์เขาก็คงจะโทรชวนไอ้พวกก๊วนเพื่อนออกไปเที่ยวอยู่เหมือนกัน แต่ติดตรงที่ว่าพวกมันดันไม่ว่างวันอาทิตย์กันสักคน สงสัยจะมีแค่ชานยอลคนเดียวนี่แหละที่ทำตัวว่างเสียเหลือเกิน

 

 

ร่างสูงค่อยๆเอนหลังนอนลงไปบนโซฟา เขากะว่าจะหลับยาวรอจนคนรักกลับมาปลุกเสียเลย เพราะถึงยังไงวันอาทิตย์ที่น่าเบื่อนี้ก็คงไม่มีอะไรให้เขาทำมากไปกว่านี้อยู่ดี

 

 

 

ติ๊ง..

 

 

 

แต่เสียงกริ่งหน้าห้องทำให้ชานยอลต้องลืมตาขึ้นหลังจากเพิ่งจะหลับไปได้ไม่กี่วินาที

 

 

คนตัวสูงยันร่างกายขึ้นนั่งบนโซฟาก่อนจะมองไปที่ประตูหน้าห้อง คิดไม่ออกเลยว่าเป็นใครที่มากดกริ่งในเวลานี้ จะว่าเป็นคนรักของเขาย้อนกลับมาก็คงไม่น่าใช่ รายนั้นมีคีย์การ์ดรูดเข้ามาได้สบาย ไม่ต้องเสียเวลากดกริ่งเลยด้วยซ้ำ

 

 

หรือจะลืมคีย์การ์ด?

 

 

คิดได้อย่างนั้นชานยอลก็ลุกขึ้น แต่ไหนแต่ไรแฟนเขาก็เป็นประเภทขี้ลืมอยู่แล้ว คงไม่แปลกหรอกถ้าจะลืมสิ่งสำคัญๆเอาไว้ในห้อง คนตัวสูงเดินไปที่ประตูอย่างไม่เร่งรีบก่อนจะกระชากมันให้เปิดออก

 

 

ลืมอะไร..”

 

 

ชานยอลหุบปากลงในตอนนั้นเมื่อเห็นหน้าคนที่มายืนอยู่หน้าห้องชัดๆ

 

 

ร่างเล็กๆในชุดเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงยีนส์พร้อมกับทรงผมสั้นทรงเดิมกำลังส่งยิ้มมาให้ แก้มอูมๆแทบปริแตกเมื่ออีกฝ่ายยิ้มกว้างขึ้นไปอีกตอนที่เห็นหน้าเขา

 

 

ชานยอล

 

 

ชานยอลยืนนิ่งในตอนนั้น สมองของเขาหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ นานทีเดียวกว่าจะดึงสติกลับมาได้ ก็ตอนที่อีกฝ่ายทำหน้าสงสัยนั่นแหละ แต่ควรจะเป็นเขามากกว่าไม่ใช่หรอที่ควรจะสงสัย ควรเป็นเขาที่ควรจะถามออกไปเลยว่า มาทำไม!’ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ชานยอลพูดอะไรไม่ออกแล้ว

 

 

ฉันซื้อของกินมาเพียบ หวังว่านายจะยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงหรอกนะ

 

 

.....

 

 

ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ อีกฝ่ายหัวเราะ ขอเข้าไปหน่อยนะ

 

 

พูดจบก็เดินแทรกเข้าไปทันใด คนตัวสูงพยายามจะดึงสติให้กลับมามากที่สุด เขาหันไปมองร่างเล็กที่เดินเข้าไปยังห้องครัวอย่างชำนิชำนาญ แล้วถ้าจะให้ไล่ไปตอนนี้ก็คงจะไม่ทันแล้ว อีกอย่างอีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ชานยอลจะไม่ทำตัวไร้มารยาทถึงขั้นนั้นหรอก

 

 

เขาหันมาปิดประตู ก่อนจะเดินตามอีกคนไปที่ห้องครัว จ้องมองแผ่นหลังเล็กที่กำลังง่วนอยู่กับการหยิบนั่นจับนี่ ทั้งช้อนและจานชามถูกหยิบออกมาก่อนจะเทอาหารลงไปในนั้นแล้วลำเลียงเดินไปยังโต๊ะอาหารเอง

 

 

ชานยอลมองเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วก็เห็นด้วยว่าร่างเล็กๆนั้นดูมีความสุขเหลือเกิน

 

 

อีกฝ่ายทำท่าทางร่าเริงเหมือนเดิมในตอนที่เขาตัดสินใจไปร่วมโต๊ะอาหารด้วย นับว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เรามานั่งร่วมโต๊ะกันอีกครั้ง ชานยอลไม่ได้ยิ้มออกไปแต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าหงุดหงิดใจ ผิดกับอีกคนที่ยิ้มกว้างเหมือนอย่างเคยราวกับมีความสุขนักหนา

 

 

อันนี้ไก่ทอดร้านเดิมที่นายชอบ ฉันแวะไปซื้อมาให้น่ะ

 

 

....

 

 

ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ

 

 

ชานยอลลอบถอนหายใจตอนที่เจ้าของร่างเล็กทำหน้าสงสัยที่เคลือบไปด้วยรอยยิ้มบางเบาเหมือนอย่างเคย เขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของการที่อีกคนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งหลังจากหายไปนานหลายปี

 

 

และแน่นอน เขาคงไม่มีวันเข้าใจมัน

 

 

ฉันก็แค่สงสัยว่านายมาที่นี่ทำไม

 

 

ถ้าไม่ตัดสินใจถาม

 

 

ชานยอลเห็นแล้วว่าอีกฝ่ายชะงักไปพร้อมกับใบหน้าที่หม่นหมองเพียงเสี้ยววินาที ความสั่นคลอนในแววตาของคนตัวเล็กนั้นมีหรือที่ชานยอลจะไม่สังเกตเห็น ไม่ใช่คนไม่รู้จักกันเสียหน่อย ในทางกลับกัน เราน่ะรู้จักกันดีเลยต่างหาก

 

 

ก็นึกออกว่าจะผ่านมาแถวนี้.. เลยซื้อของเข้ามากิน แบคฮยอนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูจะคลายความมั่นใจลงไปเล็กน้อย หวังว่านายคงไม่รังเกียจ

 

 

ชานยอลไม่เคยนึกรังเกียจ เขาไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องรังเกียจหากได้มานั่งกินข้าวร่วมกันอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะกระทันหันขนาดนี้ ไม่คิดว่าอีกคนจะเข้ามาโดยไม่บอกเขาเลยสักคำ

 

 

ไม่หรอก กินเถอะ ชานยอลตัดบทก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมาทานอาหารบนโต๊ะและพยายามทำให้สถานการณ์เป็นปกติมากที่สุด

 

 

ไม่มีเสียงพูดคุยกันระหว่างเราตลอดช่วงเวลาบนโต๊ะอาหารจนกระทั่งทุกอย่างถูกจัดการจนหมดเกลี้ยง ชานยอลอาสาเก็บจานโดยไม่ได้พูดอะไร เขาใช้วิธีแสดงออกด้วยท่าทางแทนการพูดจากับอีกฝ่าย พอล้างทุกอย่างเสร็จสรรพก็เดินออกมา ก่อนจะเห็นว่าอีกคนนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาแทนแล้วและชานยอลก็เดินไปนั่งข้างๆ โดยเว้นระยะห่างเอาไว้ตามความเหมาะสม

 

 

ช่องของรายการวาไรตี้ที่เขาเปิดทิ้งเอาไว้เปลี่ยนมาเป็นละครรีเมคแทนแล้ว ชานยอลเห็นว่าอีกฝ่ายชันเข่าขึ้นมานั่งดูมันเหมือนกับว่าเป็นห้องของตัวเอง แต่เขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะถึงจะไม่ใช่เจ้าของห้องแต่ก็คงใช้คำนั้นไม่ได้เสมอไป

 

 

ห้องยังเหมือนเดิมเลยเนอะ

 

 

จู่ๆอีกคนก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ชานยอลจึงใช้ตากลมๆสอดส่องไปทั่วห้องบ้าง

 

 

ก็ไม่เหมือนเดิมไปทั้งหมดหรอก

 

 

นั่นสิ น้ำเสียงกลั้วหัวเราะไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นมาแม้แต่นิด เฟอร์นิเจอร์พวกนี้ไงที่ไม่เหมือนเดิม นายเปลี่ยนมันหมดเลยหรอ

 

 

ใครมันจะบ้าใช้ของตอกย้ำความทรงจำกัน.. นั่นคือสิ่งที่ชานยอลคิดในใจ

 

 

ใช่ แฟนฉันไม่ชอบสีอ่อนๆน่ะ เขาบอกว่ามันเปื้อนง่าย

 

 

ผู้มาเยือนพยักหน้าเข้าใจก่อนจะยกยิ้มแล้วใช้ตาเรียวๆสำรวจไปรอบห้อง ทุกอย่างถูกจัดอยู่ในที่เดิม แตกต่างกันไปตรงที่เฟอร์นิเจอร์หรือสิ่งของแต่ละอย่างนั้นไม่มีอะไรเลยที่เป็นของเดิม แม้กระทั่งทีวีที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เพราะก่อนหน้านี้มันเคยเป็นสีอ่อนๆอย่างพวกสีครีมหรือสีน้ำตาลอ่อนแบบที่แบคฮยอนชอบ แต่ตอนนี้กลับถูกเปลี่ยนให้เป็นสีเข้มไปเสียหมด

 

 

รวมไปถึง..

 

 

นั่นแฟนนายหรอ น่ารักจัง

 

 

รูปภาพนับสิบรูปที่แปะอยู่ตรงผนังนั่นก็เปลี่ยนไปด้วย

 

 

ร่างเล็กลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปยังบรรดารูปภาพดังกล่าว ภาพที่ถูกถ่ายขึ้นในเวลาเดียวกันแต่คนละอิริยาบถทำให้คนทั้งสองคนในภาพดูมีชีวิตชีวา แค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้ถึงความสัมพันธ์แล้ว เดาได้ไม่ยากเลยว่าทั้งคู่รักกันมากมายเพียงไหน

 

 

แบคฮยอนรู้ดี เพราะก่อนหน้านี้เขาก็เคยมีความรู้สึกเหมือนคนในรูปเช่นกัน

 

 

เธอชื่ออะไรนะ เขาหันไปถามคนที่ยั่งนั่งมองมาจากตรงโซฟา

 

 

โซบยอล

 

 

อ่า ใช่ๆ โซบยอล คนตัวเล็กหันกลับไปมองรูปที่แปะตรงผนังอีกครั้ง ฉันได้ยินจงแดเพื่อนของนายเคยเล่าให้ฟังตอนบังเอิญเจอกันน่ะ

 

 

....

 

 

รักกันดีใช่ไหม

 

 

น้ำเสียงของแบคฮยอนไม่ได้แฝงไปด้วยความประชดประชัน เขาตั้งใจจะถามเพื่อต้องการสื่อให้รู้ว่าเขานั้นอยากจะเห็นความเป็นไปของอีกคนจริงๆ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องความคุ้นเคยมันก็สาดเข้ามาจนแบคฮยอนรู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว

 

 

ก็นี่มันเคยเป็นห้องของเขานี่นา

 

 

..ห้องของเขากับชานยอล

 

 

ก็คบกันเรื่อยๆ ไม่ได้หวือหวาอะไร

 

 

ดูเหมือนคำพูดของชานยอลจะไม่ได้เข้าหูแบคฮยอนเลยด้วยซ้ำ คนตัวเล็กเอาแต่ใช้ปลายนิ้วสวยๆไล้ไปบนรูปภาพนับสิบรูปบนผนัง เขายังชอบฝีมือการถ่ายภาพของชานยอลเสมอ อีกฝ่ายเป็นช่างภาพที่เก่งในสายตาของคนทั่วไป แล้วแบคฮยอนเองก็คิดแบบนั้น

 

 

เขาอยากถามว่า แล้วรูปของเราหายไปไหนล่ะ แต่แบคฮยอนไม่ใช่ประเภทที่ชอบย้อนวันเวลา

 

 

ชานยอลเคยบอกว่าสเป็คที่แท้จริงคือผู้หญิงผมยาวสีน้ำตาลอ่อนๆ เธอคนนั้นจะต้องยิ้มสวย ตาโต และน่ารักที่สุดจนใครๆก็ต้องอิจฉา ตอนที่ชานยอลพูดแบบนั้นทำให้แบคฮยอนงอนไปหลายวัน แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาคืนดีจนได้เมื่ออีกฝ่ายพูดออกมา

 

 

นั่นมันก็แค่สเป็คที่ฉันฝันไปวันๆ ตอนนี้นายน่ะคือเรื่องจริงนะแบคฮยอน

 

 

นั่นแหละที่ทำให้เขาหายงอนอีกฝ่ายเป็นปลิดทิ้ง

 

 

แบคฮยอนมองไปที่กรอบรูปขนาดใหญ่อีกหนึ่งรูปซึ่งแขวนไว้ที่ผนัง รูปภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวยยกยิ้มให้กล้อง ดูลักษณะการถ่ายแบคฮยอนก็รู้แล้วว่าเป็นฝีมือของชานยอล และเขาเองก็รู้สึกยินดีกับชานยอลด้วยใจจริง รู้สึกยินดีเหลือเกินที่ชานยอลพบเจอกับคนในฝันที่แท้จริงเสียที

 

 

โซบยอลมีผมสีน้ำตาลอ่อน ตากลมโต พร้อมกับรอยยิ้มที่สว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าเสียอีก

 

 

ชานยอลช่างโชคดีเหลือเกิน

 

 

ส่วนเธอเองก็โชคดีมากเช่นเดียวกัน

 

 

แบคฮยอน

 

 

คนตัวเล็กหันไปตามเสียงเรียกหลังจากที่พาตัวเองเดินมาจนถึงอีกฝั่งหนึ่งของห้อง ชานยอลยืนอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวีที่เดิม อีกฝ่ายไม่ได้แสดงสีหน้า แต่จะว่าไปแล้วชานยอลก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาเลยตั้งแต่แรกที่แบคฮยอนเดินเข้ามา

 

 

อะไรหรอ เอ่ยถามเสียงใสออกไปพร้อมกับยิ้มบางๆ

 

 

อีกเดี๋ยวโซบยอลคงกลับมา

 

 

.....

 

 

ฉันคิดว่านายควรจะกลับได้แล้ว

 

 

นั่นสินะ

 

 

เพราะคงไม่ดีแน่ถ้าเธอมาเห็นเขาซึ่งเป็นแฟนเก่าของแฟนตัวเองมาอยู่ในห้องแบบนี้

 

 

โอเค ฉันจะกลับแล้ว แบคฮยอนยกยิ้มอย่างจริงใจ แต่ก่อนกลับ ฉันมีเรื่องอยากจะถาม

 

 

แบคฮยอนเห็นว่าชานยอลทำหน้าตาสงสัยเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นเคย ดังนั้นเขาจึงไม่รีรอที่จะถามคำถามซึ่งค้างคาอยู่ในใจมานานออกไป

 

 

แฟนนายทำอาหารเป็นไหม

 

 

คำถามโง่เง่าคำถามแรกถูกถามออกไป แน่นอนว่าชานยอลไม่ได้ตอบในทันที แบคฮยอนเห็นแล้วว่าอีกคนไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร แต่เขาไม่ได้ต้องการอะไรหรอก นั่นเป็นคำถามที่เขาต้องการคำตอบจริงๆ

 

 

ถ้าทำเป็น แล้วข้าวผัดกิมจิของเธอถูกปากนายไหม

 

 

....

 

 

เธอรู้ใช่ไหมว่านายไม่กินของเผ็ดๆ

 

 

....

 

 

ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพนายน่ะ ไม่มีอะไรหรอก แบคฮยอนยิ้มอีกครั้ง ถ้าเธอดูแลนายได้ดี ทุกอย่างมันก็ดีไม่ใช่หรอ แค่นั้นแหละที่ฉันต้องการ

 

 

ชานยอลไม่พูดอะไรอีกแล้ว และแบคฮยอนก็รู้ดีว่านั่นเป็นเพราะอีกฝ่ายนึกรำคาญใจว่าเขามาพูดบ้าบออะไรอยู่ตรงนี้ ทางที่ดีเขาควรจะกลับบ้านดีกว่า ขืนอยู่นานๆจะทำให้ชานยอลลำบากใจเอา

 

 

อ่า.. ฉันกลับแล้วก็ได้ ยังไงก็ดูแลตัวเองดีๆนะ

 

 

ฝากดูแลห้องของเราให้ดีๆด้วยล่ะ

 

 

ฉันจะคิดถึงนาย

 

 

เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญ เป็นความทรงจำอันแสนดีที่ฉันไม่เคยลืม

 

 

แบคฮยอนยิ้มให้อีกฝ่ายอีกครั้งแล้วโบกมือให้ ใบหน้าของชานยอลในตอนนี้ไม่ได้เรียบเฉยแต่ก็ไม่ได้ส่งยิ้มคืนมาให้เหมือนอย่างที่เขาหวัง มีเพียงหัวคิ้วเท่านั้นที่ขมวดเข้าหากันเพราะไม่เข้าใจ แต่ช่างเถอะ ถึงชานยอลจะไม่เข้าใจแต่แบคฮยอนก็คงไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้แล้ว

 

 

บ้ายบายชานยอล

 

 

 

เพราะสำหรับเขา แค่การที่ได้เห็นว่าชานยอลยังมีความสุขดี

 

แค่นั้นก็เพียงพอ

 



 

 

 



 

TALK :

เทศกาลฉลองวันเลิก(อย่างเป็นทางการ) ผ่านไปแล้ว สถานีต่อไปเทศกาลฉลองวันคบ(ของชานแบค) รออยู่ค่ะ อิอิ

ตอนสั้นๆจากอารมณ์ชั่ววูบมาเสิร์ฟแล้วค่า ♥

สำหรับตอนนี้เราไม่ได้บอกนะคะว่าเลิกกันอิท่าไหน แต่คิดว่าจากท่าทีของคนทั้งคู่น่าจะพอบอกได้ บางทีแบคฮยอนอาจจะทำไว้แสบพี่ชานเลยมีท่าทีแบบนี้ หรือบางทีก็อาจจะไม่ ดังนั้นพี่ชานอาจจะใจร้ายหรือไม่ใจร้ายก็ได้ แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนที่อยากจะมองเลยค่ะ เราเปิดโอกาสให้เต็มที่ แฮร่

เอ็นจอยรีดดิ้งนะคะ





#น้ำผึ้งมะนาวCB

 

 

 


 

 

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3352 areenachesani (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 17:26
    โหหห เส้านะ แต่มันก็ถูกต้องแล้ว
    #3,352
    0
  2. #3276 BN0412 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2561 / 08:53
    เศร้าอ่าาาา น้องแบคหายไปไหนมาาา
    #3,276
    0
  3. #3200 gan8824 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 10:27
    แบคต้องรกัษาตัวฟรือดปล่าถึงหายไป
    #3,200
    0
  4. #3192 jyyj25 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 17:55
    อื้อหือออ
    #3,192
    0
  5. #2824 เอาตรงตรงตรงเลยนะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 19:02
    แต่ละเรื่องส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องราวหลังจากเลิกกันหรือไม่ได้เจอกันหลายปี หักมุมแนวฟิคจีบกันไปเลย ชอบบบบ หน่วงไปหน่อยแต่ก็โอเค TT
    #2,824
    0
  6. #2761 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 16:19
    หน่วงๆ นะ55555
    #2,761
    0
  7. #2662 LuhanBen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 22:09
    ไรท์อย่าทำงี้อีกนะ55555555 ฮืออออ เล่นเลิกกันตั้งแต่ต้นเรื่องเลย
    #2,662
    0
  8. #2459 MONARCHs. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 19:34
    อหหหห. ไม่สมควรเรียกชานแบคเพราะพวกนางสุดท้ายก้ไม่ได้ลงเอยกัน งืออออออ แต่แบคจะต้องไม่เศร้านานเพราะเราจะส่งฮุนไปพิชิตใจนางงงง!!#มโน ส่วนชานแฮปปี้ดีก้อยู่งั้นต่อไปเถอะ เชอะ!! สาบานว่าเปนเมนชานแต่แค่เปนเมนชานที่เข้าข้างแบคมากแค่นั้นเอ๊งงงงง~
    #2,459
    0
  9. #2455 litterrabbitza (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 16:11
    โถ่ แบคคค
    #2,455
    0
  10. #2418 qqxr_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:39
    ง่ะะะะะ
    #2,418
    0
  11. #2405 byun_bbaek (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:10
    แบบเจ็บบบ จะร้องตามแบค อยากอ่านต่ออ่าา ฮือออออออ
    #2,405
    0
  12. #2373 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 20:57
    อหหหห.
    #2,373
    0
  13. #2246 Miwwxoxo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:23
    ชอบแนวนี้มากเลย หน่วงดี อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ
    #2,246
    0
  14. #2101 baconjelly2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 18:38
    คืออ่านosตอนนี้จบนี่ห้ามใครมายุ่งด้วยบอกเรยเดี๋ยวจะพาล5555555
    #2,101
    0
  15. #2029 CHan CHaNom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 07:14
    อะฮืออออ ทำไมมมม
    #2,029
    0
  16. #1903 BaEk_1992 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:22
    ต้องสตรองแค่ไหนค่ะ แบคสุดยอดมากอ่านไปนี่หน้กใจไป พี่ชานดูใจร้ายอ่ะคนก็เป็นห่วงป่ะล่ะ เห้อออออ
    #1,903
    0
  17. #1836 Noey_unnie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 07:52
    แบคสุดยอดมากปรบมือออออ พี่ชานพี่ไม่รั้งแบคไว้หน่อยหรอ
    #1,836
    0
  18. #1769 -FL- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 11:43
    แบคสตรองมากจริงๆ
    #1,769
    0
  19. #1739 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:28
    แบคเข้มแข็งมากอ่ะเป็นเราคงไม่กลับมาเหยียบให้เห็นอะไรแบบนี้แน่ๆ
    #1,739
    0
  20. #1713 weiweiBB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 16:22
    อ่านแล้วจาร้องงง
    แบคเข้มแข็ลมากง่ะ
    #1,713
    0
  21. #1651 mintun_7269 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 20:57
    อยากให้มีต่ออีกอ่าาา
    #1,651
    0
  22. #1484 oohse_karn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 21:57
    อะไรกัน ฮือออ
    #1,484
    0
  23. #1305 pim pimmi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:27
    เลิกกันอีกแล้ว
    #1,305
    0
  24. #1084 dark chocolate (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 01:54
    อยากรู้จัง ตอนเลิกกันนี่ใครเป็นคนบอกเลิกล่ะเนี่ย เจ็บปวดแต่สวยอะ
    #1,084
    0
  25. #957 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 13:50
    โอ๊ยยยปวดใจ
    #957
    0