{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 42 : {OS} รักไม่รู้ดับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    3 พ.ค. 61







.



.




.





.




.



.




.



.






















ถึงจะสิ้นวิญญาณกี่ครั้ง

ฉันก็ยังรักเธอฝังใจ

แม้จะสิ้นดวงจันทร์ไฉไล

ไม่เป็นไรเพราะยังมีเธอ















เขาเคาะประตูทั้งที่ปากยังคาบบุหรี่ ควันสีขาวอมเทาลอยฟุ้งเมื่อเขาพ่นมันออกมาทางปาก มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาคีบบุหรี่เอาไว้ด้วยนิ้วชี้และนิ้วกลาง จ้องมองบานประตูเนื้อไม้ของห้องเช่าแห่งหนึ่งย่านสีลมที่มีเสียงเพลงซึ่งกำลังโด่งดังลอดออกมา เขาจำชื่อไม่ได้ ที่จำได้ก็แค่ว่ามันเป็นเพลงรักที่เนื้อเพลงหวานเลี่ยน


แต่ใครจะไปสนใจเรื่องนั้นกัน


บานประตูตรงหน้าเปิดออก ทำให้เขาได้เห็นใครบางคน ซึ่งฝ่ายนั้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า มันอยู่ในสภาพกางเกงขาสั้นตัวเดียว เสื้อก็ไม่ได้สวม ท่าทางเหมือนคนเพิ่งตื่น สภาพดูไม่ได้จนเขาต้องส่งเสียงเหอะในลำคอออกไป


มีอะไร” มันถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง มันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขากลับเดาได้ว่ามันคงจะเป็นลูกกระจ๊อกของคนที่เขาอยากจะมาพบ แต่ในเมื่อไม่อยากให้เสียเวลา เขาจึงหยิบกระดาษยับๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วส่งไปให้


สถานที่นัด” เขาว่าอย่างนั้น สูบบุหรี่เข้าปากครั้งสุดท้ายแล้วโยนมันทิ้งลงพื้น ใช้ปลายเท้าขยี้เปลวสีแดงจนมอดดับ “พี่ครามฝากมาให้ลูกพี่มึง


พอได้ยินชื่อ ‘พี่คราม’ มันก็ดูจะเผยสีหน้าเข้าใจมากกว่าเดิม นอกจากนั้นยังยกยิ้มมุมปากแล้วมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกที


อ้อ.. ลูกน้องไอ้คราม” เขาเริ่มฉุนเมื่อมันส่งสายตาละลาบละล้วงมาให้อย่างปิดไม่มิด


แล้วมึงจะทำไม


เปล่า..” มันยังคงใช้สายตาสำรวจเขา ทั้งรอยยิ้มที่มุมปากที่ดูคุกคามนั่นด้วย “ไม่คิดว่าลูกน้องไอ้ครามจะ..”


“......”


อ้อนแอ้น.. กว่าที่คิด


นั่นทำให้เขาโมโหจัดจนเลือกขึ้นหน้า กำมือแน่นและคิดว่าถ้ามันยังไม่หยุดส่งสายตาน่ารังเกียจแบบนั้นมาจะง้างหมัดจะชกมันสักหน แต่ตอนนั้นเองที่เสียงทุ้มของใครบางคนดังแทรกออกมาจากในบ้านเสียก่อน


ใครมา


เขามองผ่านหลังมันเข้าไปในห้องเช่าแคบๆ ก่อนที่ร่างซึ่งสูงพอกันกับมันจะเดินออกมา ไม่ได้เป็นชีเปลือยแบบไอ้คนแรก แต่ก็ใส่กางเกงขาสั้นเหมือนกัน ยังดีที่มีเสื้อยืดปิดบังท่อนบนลดความอุจาดไปได้บ้าง แม้จะบอกว่าสูงพอกัน.. แต่เชื่อเถอะว่าไอ้คนหลังดูตัวใหญ่กว่ามากโข


ของไอ้ครามน่ะพี่” มันพูดแล้วยื่นกระดาษส่งไปให้ พอได้ยินมันเรียกอีกคนว่าพี่ เขาก็พอจะเดาได้แล้วว่ามันเป็นใคร


เขายืนนิ่ง มองมันกางกระดาษออกอ่าน ครู่หนึ่งมันก็ตวัดสายตามองเขา ละลาบละล้วง แต่ไม่ได้หยาบคายเท่าไอ้คนแรก และไม่ได้ชวนให้มือไม้คันอยากชกเท่าด้วยเช่นกัน


มึงเข้าไปในบ้านก่อนไป


อะไรนะพี่


เข้าไปในบ้านก่อน” มันย้ำกับลูกน้อง.. ขณะที่ยังจ้องหน้าเขาไม่วางตา “กูขอคุยกับไอ้นี่หน่อย


ไอ้ลูกน้องตัวสูงชะลูดคนนั้นยังใส่สายตาแบบเดิมส่งมายังเขา กระตุกยิ้มให้หนก่อนจะเดินเข้าบ้านไปตามคำสั่งของคนเป็นเจ้านาย


เขาลดความไม่สบอารมณ์ลง ช้อนสายตามองหน้าไอ้คนที่ยังยืนคาอยู่ที่หน้าประตู


จะคุยอะไร


อีกเป็นเดือนกว่าจะถึงวันที่นัดมา” มันเกริ่น ยกมือขึ้นกอดอกแล้วพิงกับขอบประตู “ไม่คิดว่าจะนานไปหน่อยหรือ


อย่างนั้นมึงก็ต้องไปคุยกับพี่ครามเอาเอง เพราะกูเป็นแค่คนที่เขาใช้ให้มาส่งข่าวให้” เขาตอบแค่นั้นและรู้ทันทีว่าเผลอทำสีหน้าไม่พอใจใส่มันไป หันหลังเตรียมเดินออกมาจากระแวกซอมซ่อแห่งนี้ แต่ก็ถูกเรียกเอาไว้อีกครั้งเสียก่อน


ชื่ออะไร


เขาชะงักขา เมื่อเสียงทุ้มต่ำนั้นแทรกเข้ามาในโสต.. และมันนุ่มซ่านจนรวมไปถึงสรรพางค์กาย


หันกลับไปมองด้วยท่าทีที่ไม่ต่างจากเดิมราวกับจะซ่อนความสั่นไหวในอกแล้วถามพลัน “อยากรู้ไปทำไม


ฝ่ายนั้นหัวเราะในลำคอแล้วยกยิ้มมุมปาก เผยรอยข้างแก้มที่บุ๋มลงไปเป็นวงกลมเล็กๆ เปลี่ยนจากกอดอกเป็นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของตัวเองแทน


มันเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วจึงว่า


อยากรู้จัก


คำว่าอยากรู้จักพ่วงด้วยแววตาที่สื่อความแบบนั้น มันเป็นสิ่งที่คนอย่างเขาไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน


มันตัวสูงชะลูดและน่าจะสูงกว่าเขาหลายเซนติเมตร ช่วงไหล่กว้าง เสียงทุ้มต่ำ จะว่าไปแล้วก็ต่างกันไปเสียหมด รวมทั้งดวงตากลมโตของมันด้วย


จะมาอยากรู้จักคนอย่างเขาทำไมกัน


บอกชื่อมึงมาก่อนสิ” 


ดังนั้นเขาจึงเผยสีหน้ายียวนกลับไป ทำเป็นยิ้มบ้าง แต่คิดว่าสีหน้าคงต่างกันจนมันหลุดหัวเราะ


ไม่บอก


แล้วเขาก็เผลอขมวดคิ้วขึ้นมาอีกที


ถามก่อนก็ต้องบอกก่อนสิ มันเป็นมารยาท


คงจะหาว่าเขาเป็นประเภทไม่มีมารยาท.. เขาเบื่อความยียวนของมันเหลือเกิน หากก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอันที่จริงแล้วจะหันหลังแล้วเดินออกไปเลยก็ได้ แต่ขณะนั้นก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะเหตุใดถึงได้คิดว่าบทสนทนาของมันดูน่าสนใจ ทั้งที่ยังหาไม่เจอแม้แต่สาระ


แล้วเขาก็เลยบอกชื่อของเขาไปให้มันฟัง


อ้อ.. เหมือนว่าจะเคยได้ยิน” พอบอกไปมันก็ตอบรับว่าอย่างนั้น เขาจึงถามกลับ


แล้วตกลงมึงชื่ออะไร


ก่อนจะเอาจดหมายมาส่ง ลูกพี่มึงไม่ได้บอกมาหรือ


ถ้าบอกมากูจะถามมึงทำไม


มันหัวเราะ พึมพำว่าก็จริงของมึง แต่สุดท้ายมันก็ไม่ทำตามสัญญา “ยังไม่บอกก็แล้วกัน


เขาขมวดคิ้ว มองตามท่าทางของมันที่พาร่างสูงเกินมาตรฐานชายไทยของตัวเองให้ขยับอิริยาบถ น่าเจ็บใจ.. ที่ไม่ว่ามันจะยืนท่าไหนก็ดูดีทั้งสิ้น คนรูปร่างดีมันก็คงจะดีเช่นนี้เอง


เขาเผลอมองอย่างสนใจ เขาเผลอ


ถ้าหากว่าอยากรู้.. ก็มาเจอกันอีก


เผลอจำคำนั้นของมันเอาไว้


จะรอ



เขาจำ.. จนลืมข้อห้ามไปเสียสนิท



















ฟ้าจะมืดจะมัวช่างฟ้า

ขอให้มีสายตาหวานละเมอ

ถึงจะสิ้นแผ่นดินนะเธอ

ให้ได้เจอยิ้มเธอชื่นใจ

















เสียงเพลงดังจากวิทยุในรถ เขายิ้ม และเขาเห็นว่ามันเองก็ยิ้ม


หล่อดีนี่


พอเอ่ยปากชมมันก็ดูจะประหม่า วันนี้มันแต่งตัวเสียดูโก้ ไม่สมกับเป็นมันเลยสักนิด และแน่นอนว่าต่างจากวันแรกที่เราเจอกันลิบลับ


เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้กลับไปเจอมันตามที่มันทิ้งท้ายเอาไว้ เขาบอกพวกคนในกลุ่มว่าจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนที่เคยเรียนมาด้วยกัน โชคดีที่เขาเป็นคนที่การศึกษาดีที่สุดในกลุ่ม ดังนั้นพวกมันจึงไม่ได้นึกสงสัยอะไร


แต่ถ้าพวกมันรู้ว่าเขากำลังทรยศ


คิดอะไรถึงพามาไกลขนาดนี้


ไกลไม่ไกล.. มันขับรถพาเขามาถึงหัวหิน ออกรถมาตั้งแต่เช้า กว่าจะถึงจุดหมายตะวันก็เริ่มคล้อย แต่ถึงอย่างไรบรรยากาศตรงหน้าก็ยังสดใสและน่ามอง


ยิ่งมีมันอยู่ใกล้ๆเขาก็ยิ่งรู้สึกแบบนั้น


ไม่ชอบหรือ” มันถามพร้อมทิ้งสะโพกพิงตรงกระโปรงรถข้างกันกับเขา


เปล่า” เขาปฏิเสธ หรี่ตามองไปยังอาทิตย์ดวงโต “เพียงแต่สงสัยว่าอะไรทำให้มึงไว้ใจพากูมาที่นี่


ถามแบบนี้หรือว่ามึงวางแผนอยากจะฆ่ากู


เขาหัวเราะ เหลือบมองเสี้ยวหน้าสมบูรณ์แบบของมันครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองท้องทะเลเบื้องหน้าตามเดิม “ถ้าพวกมันรู้ คนถูกฆ่าอาจจะไม่ใช่มึง


เพียงเกือบหนึ่งเดินที่เพิ่งเจอกัน แต่เขากลับรู้สึกผูกพันกับมันเหลือเกิน หากก็รู้สึกละอายใจต่อคนที่ตัวเองแสดงความจงรักภักดีมาโดยตลอดไม่ต่างกัน 


มันโอบไหล่ของเขาแล้วกระชับให้เข้าไปชิดกับตัวของมัน แล้วเขาก็คล้อยตาม ทิ้งหัวลงไปตรงลาดไหล่กว้างราวกับเป็นอีกที่พักพิง


แล้วมึงล่ะ.. ไม่คิดว่ากูจะพามึงมาฆ่าบ้างหรือ


ครั้งแรกก็คิด แต่ว่าตอนนี้..” เขาเอียงหน้า ฝังจมูกลงกับไหล่ของมัน “ตอนนี้ก็ไม่คิดแบบนั้นแล้ว


อืม.. ตอนแรกก็คิดว่ามึงอาจจะเรียกใครมาฆ่ากูไหม


“......”


แต่ตอนนี้ก็ไม่คิดแล้วเหมือนอย่างมึง


เขาหัวเราะเบาๆอีกครั้ง พลิกตัวกอดมันได้สำเร็จ ความอบอุ่นจากร่างกายของมันไม่เหมือนกับร่างกายอรชรของผู้หญิงคนไหนที่พี่ครามเคยพามาให้เขาได้ลอง แม้จะเคยอย่างมากก็แค่กอด แต่เขาก็สามารถเปรียบเทียบความต่างของร่างกายได้


และเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาชอบอย่างมัน และชอบอย่างยิ่งที่จะถูกมันกอด


หอมจัง” มันว่าพร้อมกับหอมลงมาที่ข้างขมับเบาๆ ขยับกอดเขาไว้ไม่ต่าง


มึงก็หอม..” 



หอมกลิ่นที่คุ้นเคย.. หอมจนไม่อยากจะปล่อยให้ไปที่ไหนไกล
















ไม่ได้ชิด.. ก็ขอเพียงได้ชม

ไม่ได้สมไม่เห็นแคร์อะไร

















พรุ่งนี้แล้ว



ลูกพี่มึงเขาโกรธกูขนาดนั้นเชียว” มันยังทำทีเล่นทีจริงอยู่ในบ้านพักของมัน บ้านที่ไม่ใช่หลังซอมซ่ออย่างครั้งแรกที่เจอกัน หากคือบ้านที่มันบอกว่าเป็นของพ่อแม่


เขาพยักหน้า พลันเอ่ยตอบ


อืม..”


ก็ไม่แปลก” มันหัวเราะน้อยๆ สูบเอาบุหรี่ลงคอไปอีกหนขณะเท้าแขนแล้วหันหน้าออกหน้าต่าง เขาซึ่งนั่งเปลือยอยู่บนเตียงจ้องมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย หากแต่เสี้ยวหน้าของมันก็ยังเป็นสิ่งที่เขานึกชื่นชม


พี่ครามเขาไม่ชอบ..”


กำลังจะพูดต่อ แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าจะเข้าตัวเองจนเจ็บแปลบที่ใจจนต้องเงียบเสีย แต่เหมือนมันจะรู้.. ไม่รู้ว่ารู้ได้อย่างไร เพียงมองตาก็ดูเหมือนว่าจะรู้ใจกันเสียอย่างกับรู้จักมาแสนนาน 


ไม่ชอบคนทรยศ


รู้ทั้งใจของเขา และใจของพี่คราม


มันวางบุหรี่ลงกับที่เขี่ยซึ่งอยู่ตรงโต๊ะใกล้หน้าต่าง หันมามองเขาแล้วเดินเข้าใกล้ ใช้มือลูบศีรษะเบาๆเหมือนอย่างที่ทำมาตลอดก่อนจะประทับรอยจูบเอาไว้ที่หน้าผากจนเขาต้องหลับตารับ


กูจะไม่ถามว่าลูกพี่มึงคิดจะทำอะไร เพราะกูไม่อยากให้มึงเป็นคนทรยศ


มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็ง หากไม่ได้ดุดันเหมือนอย่างที่มันใช้พูดกับลูกน้องของมัน


แต่ในเมื่อเดาไม่ได้ มึงรู้ใช่ไหมว่าไม่มีอะไรที่แน่นอน


ถ้อยคำนั้นทำเอาหัวใจเอนไหว มันนั่งลงมาบนเตียงข้างกันแล้วระบายยิ้มจาง แววตาของมันอ่อนโยน.. อย่างที่เขาคอยโทษตัวเองอยู่เสมอว่าเหตุใดเราถึงต้องมารู้จักกันภายใต้สถานการณ์แบบนี้


เหตุใดเขาถึงพูดไม่ได้ว่าให้มันหนีไป


หนีไป.. อย่ารอให้ถึงวันพรุ่งนี้เลย


อ้อ แล้วก็มีอีกเรื่อง” มันยิ้มแบบนี้อีกแล้ว.. “รู้ใช่ไหมว่ากูรักมึง


คำพูดนั้นทำให้ผู้ชายอย่างเขาจุกในอก คนที่ไม่เคยสัมผัสถึงคำว่ารักตลอดช่วงชีวิตโผกายเข้ากอดมันแน่น เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้ผูกพันนัก แต่ที่เขารู้คือเขาเองก็รักไม่แพ้กัน


เขารัก.. และเขาเชื่อว่ามันรู้



ในเมื่อหัวใจที่แนบกันกับหน้าอกของมันตอนนี้เต้นแรง ดังสะท้อนก้องอยู่ภายใน




เขาเชื่อว่ามันจะรู้














ขอให้ได้รัก รัก รัก.. รักข้างเดียวเข้าไว้

ไม่เช่นนั้นใจฉันคงหลุดลอย















เขายืนเคียงข้างพี่ครามด้วยหัวใจที่หดหู่ยิ่งกว่าครั้งใด



เสียงผิวปากดังขึ้นในโกดังเก็บของที่ห่างไกลจากพระนคร.. เขาพยายามอย่างเหลือทนที่จะไม่เดินเข้าไป ประคองกายของใครบางคนขึ้นแล้วโอบกอดไว้อย่างแสนรัก พยายามเหลือเกินที่จะเคลือบใบหน้าเย็นชาเอาไว้ทั้งที่ภายในกรีดร้องเมื่อเห็นว่าที่ไรผมของมันมีเลือดซึมออกมา


ไม่นับรวมถึงร่องรอยตามลำตัวที่เขาชอบกอดเพราะมันอบอุ่น ไม่นับรวมถึงใบหน้าที่เขานึกชื่นชมและสุขสมเหลือเกินยามที่ได้มองใกล้ๆ ซึ่งบัดนี้กลับมีเลือดมากมายที่ออกมาจากทั้งจมูก และปาก..


เจ็บไหม


หึ..”


เสียงของพี่ครามกลายเป็นเสียงที่เขาเกลียด


กูก็นึกว่าจะแน่.. หักหลังกูไปเป็นพวกไอ้เสี่ยเหี้ยนั่น ที่แท้ก็แค่หมาตัวเดิม


เขาเกลียด.. และรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดเมื่อพี่ครามใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างคนที่นอนหายใจรวยรินอยู่ที่พื้น เขาอึดอัดไปทั้งอก อยากตะโกนบอกมันว่าอย่ายอมแพ้ อยากให้มันช่วยเก็บความอ่อนโยนเอาไว้ใช้กับเขาเพียงคนเดียว อย่าเพิ่งเอามาใช้ในเวลาที่มันควรจะเข้มแข็งมากที่สุด


แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ได้แต่ส่งสายตาเฉยชาไปให้.. เขาแข็งกระด้าง และเขายังคงเป็นเช่นนั้น


มันเองก็เช่นกัน


มึงไม่คิดจะสู้อะไรกับกูหน่อยหรือวะ” พี่ครามย่อตัวลง แล้วยิ้มเยาะมันที่นอนอยู่ตรงนั้น “แต่ก็โง่เหลือทน.. แค่กูฝากคนไปบอกว่าอยากจะคุยสะสางก็มาจริงๆ


“......”


ปกติมึงไม่ใช่คนโง่นี่.. ทำไมครั้งนี้ถึงโง่วะ


มันไม่ได้โง่


เขาตะโกนตอบในใจ และเมื่อมันตวัดสายตามองก็ทำเอาลมหายใจของเขาขาดห้วง สายตามันอ่อนแรง ไม่มีแววของมันคนเดิม


ที่เขาชอบที่สุดก็เห็นจะเป็นดวงตาของมัน.. เขาเคยพูดให้มันฟังแล้วหรือยัง


เหตุใดถึงไม่มีเวลาได้พูด


มึงจะไม่ดิ้นรนจริงๆหรือ” พี่ครามแค่นหัวเราะ และเมื่อมันไม่ตอบ เอาแต่นอนหายใจพร้อมกับมองมายังเขา พี่ครามจึงหันมาถาม “มันมองหน้ามึงทำไม.. รู้จักมักจี่กันหรือ


เขาไม่ได้ตอบ เพราะไม่ทันได้ตอบ


.. ไม่..”


เสียงของมันแหบแห้ง มันพยายามอย่างยิ่งที่จะพูดแทนเขา


งั้นหรือ” พี่ครามยกยิ้มมุมปาก พร้อมลุกขึ้นยืน “แต่ก็ตลกดีว่ะที่มันทำให้มึงยอมปริปากพูดกับกูได้


พี่ครามถอยออกมาจากมันสองก้าว ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้านหลัง เขาไม่รู้ว่ามันเห็นหรือเปล่า แต่เขาเห็น.. 


ขาของเขาสั่น.. เช่นกันกับมือ และริมฝีปาก



ปืน



ดูท่า.. มึงอาจจะรู้จักมัน


พี่ครามเปิดทาง ตอนนี้เองที่เขาเห็นว่ามันกำลังมองมาที่เขาอย่างไม่มีปิดบัง


อยากสั่งเสียอะไรไหม


เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ในตอนที่มันพยายามจะพูดกับเขา หัวใจเจ็บแปลบจากความกลัว ความห่วงหา อาวรณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาไม่อาจจะปริปากพูด


เขาจ้องมองมัน ดูเหมือนมันเองก็อยากจะพูดอะไรสักอย่างเช่นกัน



'รัก'


เสียงของมันไม่มีอีกแล้ว มันคงเจ็บเกินกว่าที่จะปั้นคำพูดใดๆให้ออกมาจากคอได้อีก ถึงได้ขยับปากบอกกันเหมือนอย่างที่มันเคยพูดตลอดมา


เห็นทีคงมีแต่เขาที่ยังไม่เคย


ในตอนนี้.. มันจะยังรู้ใจกันเพียงแค่สบตาอยู่ไหม


ถ้าอย่างนั้นแล้วมันจะเข้าใจหรือเปล่า มองตาของเขาแล้วคงรู้ใช่ไหมว่าเขาไม่ใช่คนใจร้าย รู้ใช่ไหมว่าเขาเจ็บปวดมากแค่ไหน


รู้ใช่ไหมว่าคนที่ยังอยู่.. จะเจ็บกว่าคนที่จากไป


เอาล่ะ..”


รู้ใช่ไหม.. รู้ไหม..



'รักเหมือนกัน'




หมดเวลา





ปัง!





เขาหลับตา.. พร้อมกันกับหนึ่งหยดน้ำตาที่ไหลลงมาข้างแก้ม 


หัวใจดวงน้อยแตกสลายคามือของใครสักคนที่น่าจะเป็นตัวเอง






มันหมดลม ส่วนเขากำลังตายทั้งเป็น.. 



ตาย.. ทั้งที่ยังหายใจ




นิรันดร์














ถึงโลกแตกแหลกราญสิบครั้ง

ฉันก็ยังฝังใจรอคอย

แม้จะสิ้นวิญญาณเลื่อนลอย



.. ก็จะคอยพบเธอชาติอื่นเอย






















 TALK:

ลงในทวิตเตอร์ไปแล้ว เอามาลงในนี้อีกทีนะคะ


ตอนแรกว่าจะย้ายบทความ ไม่ย้ายแล้วดีกว่า เลยมาเคลียร์บทความในนี้แทนเพราะรู้สึกขยันขึ้นมา555555555555 ไว้มีเรื่องใหม่ๆ จะเอามาอัพให้อ่านกันค่ะ


ขอบคุณมากค่า





#น้ำผึ้งมะนาวCB






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3322 XMCB_BB (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:54
    น้ำตาซึมเลยเรา ฮืออออ
    #3,322
    0
  2. #3236 CHANBAEK 4ever (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 23:46
    ไม่ดีต่อใจเลยอ่าาาา
    #3,236
    0
  3. #3210 fxrn09 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 03:36
    แงงงงงงงง เศร้ามาก แต่งดีมากๆ กินใจเราสุดๆ รส.เหมือนเป็นนายเอกเลยT_T
    #3,210
    0
  4. #3206 iamkool (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 12:34
    เส้าาาา
    #3,206
    0
  5. #3203 justjuno (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:43
    ฮื่อออออ กดดิสไลค์ได้มั้ยยยยยยยยย เจ็บปวดเหลือเกินนนนน สงสารรรรรร อึดอัดไปหมด ฮื่ออออ
    #3,203
    0
  6. #3197 Mulberrryyy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    เจ็บปวดมากๆ ไม่มีคำไหนอธิบายได้เท่านี้แล้ว
    #3,197
    0
  7. #3196 NewOnLy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 14:09
    ฮึก แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ขอตายแทนจะได้ไหมคะ ชั้นอยากให้ทั้งคู่สมหวังงงแงงงงง
    #3,196
    0
  8. #3194 bammbn (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 23:04
    ฮืออออออออออ มาต่ออีกนะคะ รออยู่
    #3,194
    0
  9. #3188 pim pimmi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 16:44
    ฮือออออออออ
    #3,188
    0
  10. #3185 julyr5 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:39
    ชานย๊อลลลล 😭😭
    #3,185
    0
  11. #3179 KDWNTY (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:40
    ตายๆๆๆๆ เราเบลอเลย
    ฮืออออ สงสาร
    #3,179
    0
  12. #3178 kdklhhcb (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:19
    ฮือเป็นความรักที่โคตรแสนน่ารัก พี่ครามมุงงงงงง
    #3,178
    0
  13. #3177 para_aloha (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:27
    ฮือออ เจ็บปวดดดด
    #3,177
    0
  14. #3176 -E_Tang- (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:59
    โอโห้ เจ็บ!
    #3,176
    0
  15. #3175 litterrabbitza (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 07:59
    โอยยย ฮืออ เศร้ามากก
    #3,175
    0
  16. #3174 mam_sukanya35 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 07:33
    ดีมากๆ
    #3,174
    0
  17. #3171 luck_0x3_lux (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 03:09
    เราชอบเพลงนี้อะ แต่เนื้อเรื่องมันเศร้ามากเลย ฮือออออ
    #3,171
    0
  18. #3170 123456789ice (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 02:31
    ฮรึกกกก นั้มตามา
    #3,170
    0
  19. #3169 baseballyoong (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:45
    เดี่ยวนะ ;-;
    #3,169
    0
  20. #3166 ppinjimm (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:06
    ร้องไห้จนได้ค่ะ...
    #3,166
    0
  21. #3165 jyyj25 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:52
    ก็ไม่นึกว่าจะเศร้าจนได้อ่าน...
    #3,165
    0
  22. #3164 Ms.MISOYaa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:46
    เศร้าอะไรขนาดนี้ ฮืออออ
    #3,164
    0
  23. #3163 24/7-B (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:59
    เจ็บปวดดดดด
    #3,163
    0
  24. #3162 Melinoa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:52
    โอ้ย เศร้า
    #3,162
    0
  25. #3160 ซินจ์เนเจอร์ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:55
    ฮือออ ปวดใจเลย TT น่าสงสารมากๆ /ขอหวีดฉากหัวหินหน่อยค่ะ อินมากๆเลย แม้จะไม่รู้โลเคชั่นแต่อินไปแล้วค่ะ มันอยู่ในสายเลือดมาก 555555
    #3,160
    0