{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 41 : {OS} attention please

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    3 พ.ค. 61









.

.




.


.




.


























บยอนแบคฮยอนกำลังโมโห!!



“เออน่า มึงหายใจเข้าลึกๆนะ หายใจเข้าลึก ลึ้กกก”


“ว้อยยยยย ไม่! กูจะไม่ทนแล้ว!”


โมโหเหมือนกับ.. อืม..


ถ้าให้เพื่อนสนิทอย่างคิมมินซอกคนนี้อธิบายล่ะก็ บยอนแบคฮยอนกำลังโมโหจนคล้ายกับมังกรที่พ่นไฟได้เข้าไปทุกที ตอนแรกมันก็โมโหน้อย ๆ อยู่หรอก แต่พอได้พูดเรื่องราวเก่า ๆ ในวันเกิดของตัวเองที่ผ่านมา แบคฮยอนก็ดันโมโหหนักซะงั้น


แล้วคนซวยจะเป็นใคร


“มึง!” ..ครับ กูเอง “มึงเข้าใจกูใช่ป่ะ แม่งใช้ไม่ได้ ใช้ไม่ได้โคตร ๆ !”


“เออ กูเข้าใจมึง”


“แม่ง มีอย่างที่ไหนวะ ของขวัญก็ไม่เคยซื้อให้ อวยพรวันเกิดก็มีแค่โทรมาแล้วบอกสุขสันต์วันเกิด กูก็รอว่ามันจะพูดอะไรต่อไหม สุดท้ายก็เงียบอะ!”


มินซอกถอนหายใจก่อนจะตบไหล่เพื่อนเบา ๆ เออ ไอ้เขาก็เข้าใจหรอกว่าแบคฮยอนกำลังหงุดหงิดเรื่องอะไร มันก็คงเป็นเรื่องที่แฟนของมันผู้ซึ่งคบกันมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่งใหม่ ๆ จนกระทั่งตอนนี้ที่อายุใกล้จะครึ่งห้าสิบเข้าไปทุกที ปาร์คชานยอลก็ยังเป็นแบบเดิม เป็นผู้ชายที่แลดูจะไม่ใส่ใจแฟนมากที่สุดเท่าที่มินซอกเคยเจอมา


“มันเป็นแบบนี้ทุกปีเลยนะเว้ย มึงจะให้กูคิดยังไงวะ”


“แหม.. แต่อย่างอื่นมันก็ดีไง แบบ พามึงไปเลี้ยงข้าวเงี้ย”


“เฉพาะวันครบรอบ” แบคฮยอนพูดพร้อมกับทำหน้านิ่ง ๆ “วันครบรอบบางทีก็จำไม่ได้ ต้องให้กูถามเตือนตลอดว่าวันนี้วันอะไรเอ่ย”


“เอ่อ.. ก็.. มันคงอยากประหยัดเงินมั้ง” มินซอกหัวเราะแหะๆ แล้วจึงว่าต่อ “แต่มันก็ชอบซื้อขนมมาให้มึงไม่ใช่เหรอ เนี่ย ๆ ข้อดีเลย”


“กูชอบกินนมสตรอว์เบอร์รี่ แต่มันก็ซื้อนมช็อคโกแลตมาให้ตลอดเลย”


ตรงนี้มินซอกเผลอกลอกตามองบนให้กับความเยอะของเพื่อนตัวเอง มันช็อคโกแลตอร่อยดี ก็กิน ๆ เข้าไปเถอะน่า แต่พอเขาทำท่าเหมือนเหม็นเบื่อมันก็คงจะเห็น เลยรีบบอกกลับมา


“มึงจะหาว่ากูเยอะใช่ป่ะล่ะ” อุ๊ยตาย รู้ทัน “คือถ้ามันซื้อมาให้เฉย ๆ กูจะไม่ว่าเลยเว้ย นี่แม่งยื่นมาให้แล้วบอกว่า อ่ะเธอ เราจำได้ว่าเธอชอบ คือกูไม่ได้ชอบป่ะวะ กูบอกเป็นล้านรอบแล้วว่าชอบกินนมสตรอว์เบอร์รี่ว้อยยยยย”


มินซอกแทบจะเอานิ้วอุดรูหู ก็เสียงแบคฮยอนเวลาขึ้นสูงหรือคำรามทีก็เล่นเอาขี้หูเต้นระบำตลอด เขามองซ้ายมองขวา ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนออกไปอย่างนึกระแวง “นินทามันเข้าไป มึงแน่ใจนะว่าแฟนมึงไม่ได้ติดกล้องวงจรปิดหรือเครื่องดักฟังไว้อะ”


“คนที่ไม่สนใจแม้กระทั่งวันเกิดกูจะติดอะไรแบบนั้นไปทำเพื่อ”


เออ ก็จริงของมัน


มินซอกขยับตัวบนโซฟาของเพื่อนเล็กน้อยเพราะเริ่มเมื่อยก้น วันนี้จู่ ๆ แบคฮยอนก็โทรศัพท์มาหาเขาตั้งแต่ตอนบ่าย บอกว่ามาหาที่ห้องไหม เพราะชานยอลแฟนมันไม่อยู่ พอมาถึงก็จัดแจงทำกับข้าว แกะขนมนมเนยให้เขากินเหมือนอย่างทุกที ไอ้นี่มันสายบริการ อยากกินอะไรพี่จัดให้อยู่แล้ว นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้มินซอกตอบรับคำชวนของแบคฮยอน


แต่ให้ฟ้าผ่าตาย ถ้ารู้ว่าแบคฮยอนมันจะให้เขามาเพื่อรับฟังเรื่องระหว่างมันกับแฟนเป็นรอบที่พันล้าน รับรองได้เลยว่ามินซอกจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด!


“แล้วนี่แฟนมึงไปไหนอะ”


“ออกไปหาเพื่อนฝูงมั้ง เดี๋ยวก็คง–“


ถ้าเทียบกับตดก็คงยังไม่ทันหายเหม็น จู่ ๆ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของปาร์คชานยอล ผู้ซึ่งมีเส้นผมสีดำสนิท หน้าตาดีชนิดหาตัวจับได้ยาก ใส่ฮู้ดตัวเบ้อเร่อที่มีเสื้อยืดสกรีนลายกราฟิกอยู่ข้างใน แล้วก็กางเกงยีนส์สีดำ มันก้ม ๆ เงย ๆ ตรงหน้าประตูเพื่อถอดรองเท้าผ้าใบออก แล้วพอหันมาเห็นเขาก็เอ่ยทัก


“อ้าว มาหาแบคฮยอนเหรอ” มินซอกไม่ได้สนิทกับชานยอลนักหรอก เพราะตอนที่เรียนก็เรียนกันคนละคณะ เขาจึงทำได้แค่พยักหน้ายิ้ม ๆ ให้อีกคนเท่านั้น “ตามสบายนะ”


พูดเสร็จก็ถอดฮู้ดออกให้เหลือแค่เสื้อยืด ทำท่าจะเดินเข้าห้องนอนที่อยู่แยกออกไป แต่ก็โดนแบคฮยอนเรียกเอาไว้ก่อน


“เธอ” คนตัวเล็กเรียก แล้วคนตัวโตก็หันมามอง “ออกไปไหนมาอะ ตั้งแต่เช้า”


“ไอ้จงอินมันให้ออกไปเล่นเกมเป็นเพื่อน เธอมีอะไรเปล่า”


“เปล่า” แบคฮยอนส่ายหัวก่อนจะหันกลับมานั่งตรง ๆ ส่วนชานยอลก็แยกเข้าห้องไปเพื่อให้เพื่อนมีเวลาได้อยู่ด้วยกันลำพัง 


“แฟนมึงนี่หล่อแบบเสมอต้นเสมอปลายเลยเนอะ”


“ใช่ ไม่ใส่ใจกูแบบเสมอต้นเสมอปลายเหมือนกัน”


อ้าว โมโหอะไรอีกแล้ววะ


“นี่ มึงเป็นเมนส์หรือไงถึงได้โมโหตลอดเวลาเนี่ย”


“กูเป็นผู้ชาย เป็นเมนส์ไม่ได้ป้ะ”


“อะ แล้วหงุดหงิดอะไรไม่ทราบ”


“มึงก็ดูดิ” แบคฮยอนยกมือขึ้นกอดอกแล้วทำหน้ายุ่ง “ออกไปข้างนอกนะ ไม่เคยซื้อของมาฝากกูเลยอะ!”


มินซอกก็คิดนะว่านี่มันวันขุดคุ้ยเรื่องความไม่เอาใจใส่แฟนของปาร์คชานยอลหรือไง ถึงปกติแบคฮยอนมันจะบ่นเรื่องนี้ให้เขาฟังบ้างก็จริง แต่ก็ไม่เคยมีวันไหนที่จะเอาทุกเรื่องมารวม ๆ กันแล้วระเบิดทีเดียวแบบนี้


“มึงอัดอั้นตันใจอะไรมากหรือเปล่าวะ จริง ๆ บอกกูได้นะ เผื่อกูจะช่วยมึงได้” เขาเอ่ยอย่างสัตย์จริง แบคฮยอนดูเครียดกว่าปกติไปมาก


ซึ่งพอบอกไปอย่างนั้นไอ้ตัวดีก็หันมามองหน้าเขาแล้วทำตาละห้อย เสร็จแล้วมันก็พูดประโยคนึงที่ทำเอาหน้าหมา ๆ ของมันน่าสงสารขึ้นมาทันใด


“หรือว่าที่จริงแล้ว.. ชานยอลมันไม่เคยรักกูเลยวะ”



สงสัยมินซอกคงต้องกลับบ้านแล้วปล่อยมันเคลียร์กันเองแล้วล่ะมั้ง









มินซอกกลับไปแล้ว.. มันบอกว่าต้องรีบกลับไปเลี้ยงหลาน



แบคฮยอนถอนหายใจขณะยกกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จหมาด ๆ มาตั้งบนโต๊ะ มันก็เป็นอาหารง่าย ๆ ที่เขาพอจะทำได้ ทั้งที่วันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีแต่ก็อยากทำขึ้นมาซะอย่างนั้น ทั้งที่ปกติเขากับชานยอลมักจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก ตามประสาวัยรุ่นที่ก็ไม่ได้ขยันทำอาหารกันขนาดนั้น


คนตัวเล็กถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้องนอนเพื่อจะเรียกแฟนออกมากินข้าวด้วยกัน แต่พอเห็นว่าชานยอลนอนหลับอยู่บนเตียง แบคฮยอนก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปใกล้แฟนตัวโตก่อนจะเขย่าร่างหมอนั่นให้ตื่น


“เธอ” อย่างชานยอลต้องเขย่าแรงหน่อย เพราะขี้เซาอย่างกับอะไรดี “เธอ.. เธอเว้ย”


“…….”


“ชานยอล!”


พอตะโกนหน่อยล่ะสะดุ้งเด้งตัวขึ้นมานั่งบนเตียงแทบไม่ทัน ชานยอลใช้มือขยี้ผมยุ่ง ๆ ก่อนจะมองหน้าแบคฮยอนแล้วส่งยิ่มมาให้


“ข้าวเสร็จแล้ว ออกไปกิน”


“อ้าว วันนี้เธอทำกับข้าวเองเหรอ”


“อือ”


“เหรอ ตอนแรกว่าจะพาไปกินข้าวข้างนอกซะหน่อย”


“ใครมันจะไปรู้ล่ะ!” แบคฮยอนทำหน้ามุ่ย ปกติชานยอลเคยพาเขาออกไปข้างนอกที่ไหน ยกเว้นวันครบรอบ(ที่ก็ต้องถามตั้งนานว่าวันนี้วันอะไร) “เราทำไปแล้ว เธอจะกินไหมล่ะ”


“กินดิ.. แล้วนี่หงุดหงิดอะไรเนี่ย หิวข้าวเหรอ” ชานยอลเอ่ยถามตาใส ไม่รู้เลยว่าเป็นต้นเหตุทำให้แฟนงอนตุ๊บป่อง “งั้นเธอออกไปรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวเราเปลี่ยนกางเกงแป๊บ”


แบคฮยอนทำตามอย่างไม่อิดออด แต่ก็แอบเดินลงส้นเพื่อแสดงให้ชานยอลรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจ จริง ๆ วันนี้ชานยอลก็ไม่ได้ทำอะไรให้หรอก แต่พอได้เล่าวีรกรรมของหมอนั่นให้มินซอกเพื่อนซี้ฟังมันก็พาลโกรธลามมาถึงตอนนี้เลย 


ชานยอลไม่เคยใส่ใจแบคฮยอนเลย!


“น่ากินอะ เรากินเลยนะ” 


แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไร เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าชานยอลไม่เคยรอคำตอบจากเขาหรอก เหมือนอย่างตอนนี้ที่หมอนั่นกินข้าวกินปลาแบบไม่เงยหน้ามาสนใจ หรือแม้กระทั่งตักนู่นตักนี้ให้เขาเหมือนที่คนเป็นแฟนกันทำให้กันเลยสักนิด


วันก่อนนะ แบคฮยอนไปเที่ยวกับเพื่อนในกลุ่ม พวกมันพาแฟนไปเขาก็เลยพาชานยอลไปด้วย จะขอยกตัวอย่างแฟนของยัยเซจองก็แล้วกัน รายนั้นน่ะมีแฟนเป็นนักธุรกิจไฟแรงแถมหล่อมากอีกต่างหาก เอาใจนางสารพัดแบบที่เซจองแทบจะไม่ต้องขยับเขยื้อนเคลื่อนตัวไปไหนเลยด้วยซ้ำ เหมือนกันกับเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ก็มีแฟนเป็นเภสัชกร หรือไม่ก็เป็นคุณหมอ


ตัดภาพมาที่ปาร์คชานยอลแฟนหนุ่มนักดนตรีของเขา.. ไอ้บ้านี่เอาแต่นั่งกินข้าว มีเงยหน้าขึ้นมาคุยนั่นคุยนี่กับเพื่อนของเขาบ้าง แต่ก็ไม่เห็นจะอี๋อ๋อจ๊ะจ๋าอะไรกับเขาเลย


รู้หรอกว่าชานยอลไม่ใช่ประเภทแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่เขาก็อยากให้แฟนตัวเองมีมุมแบบนั้นบ้างนี่นา


‘เออน่า.. ก็แฟนมึงเป็นนักดนตรี มันก็ติสท์ ๆ แบบนี้แหละ เอาใจไม่เก่งเหมือนพวกที่ต้องเจอคนเยอะ ๆ แบบแฟนยัยพวกนั้นหรอก’


มินซอกพูดให้กำลังใจเขามาแบบนี้หลังจากที่เขาโทรศัพท์ไประบายความในใจใส่ก่อนจะชวนมันมาที่ห้อง แบคฮยอนไม่อยากกลายเป็นคนที่น่ารำคาญ ไม่อยากเป็นคนงี่เง่าเลย แต่บางทีมันก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าชานยอลรักเขาจริง ๆ ไหม หรือที่ผ่านมาก็แค่รู้สึกกับเขาแบบเพื่อนเท่านั้น ทำไมการเอาใจใส่มันถึงน้อยจัง


เขาไม่เข้าใจเลย


“เธอ” คนที่กำลังขุ่นข้องหมองใจเอ่ยเรียกแฟนที่นั่งซดน้ำซุปเสียงดังอยู่ฝั่งตรงข้าม พ่อคนหน้าตาดีช้อนตามองก่อนจะเลิกคิ้ว


“ว่า”


“พรุ่งนี้วันอะไรเหรอ”


ชานยอลนิ่งไปเล็กน้อยพลางขมวดหัวคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไร แต่แบคฮยอนรู้หรอก อย่างปาร์คชานยอลน่ะ เวลาเขาถามแบบนี้ทีไรก็มีแต่คำตอบแบบเดิม ๆ ทุกที


“พรุ่งนี้วันเสาร์ไง ทำไมเหรอ”


นั่นแหละ มันตอบได้โคตรซื่อ ซื่อจนแบคฮยอนแทบจะบ้า


ร่างเล็กสูดหายใจเข้าลึก ๆ จนสุดขั้วปอด เขารวบช้อนส้อมทั้งที่ยังกินไม่อิ่ม ก่อนจะเอ่ยปากถามอีกคนออกไป


“ถามจริง ๆ เลยนะชานยอล”


“……..”


“เธอจำอะไรเกี่ยวกับเราได้บ้างหรือเปล่าวะ”


ชานยอลคงเริ่มรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาบ้างแล้วถึงได้รวบช้อนส้อมแล้วหยิบแก้วน้ำขึ้นมาเพื่อกระดกน้ำลงคอ อีกฝ่ายมองหน้าแบคฮยอนนิดหน่อย แล้วจึงตอบคำถามกลับมา “ก็.. จำได้นะ ทำไมเหรอ”


“เธอจำได้ไหมว่าเราชอบดอกไม้อะไร”


“เอ่อ..” ชานยอลนิ่งไปเหมือนกำลังคิด “ก็.. ดอกกุหลาบมั้ง”


“ผิด ดอกเดซี่”


“…….”


“แล้วเธอจำได้ไหมว่าเราชอบสีอะไร”


“คงจะ.. ฟ้ามั้ง”


“เราชอบสีน้ำตาล”


แบคฮยอนเห็นเหมือนที่ขมับชานยอลจะมีเหงื่อผุดออกมาเม็ดสองเม็ดยังไงก็ไม่รู้ หมอนั่นเงียบไปนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยกลับมาด้วยเสียงร่าเริง “อะๆ เธอถามมาอีกดิ ครั้งนี้เราแน่ใจว่าเราตอบได้”


“เราชอบแมวหรือหมามากกว่ากัน”


“โห ข้อนี้ตอบได้แน่ ถ้าผิดเราให้เธอเตะเลย”


“……..”


“แมว!”


ตอบพร้อมกับสีหน้าคาดหวังเต็มที่ว่ามันจะถูก แต่พอเห็นว่าแบคฮยอนเงียบพร้อมกับบรรยากาศอึมครึมที่เริ่มเข้าโอบล้อมเราทั้งคู่ ชานยอลจึงลดรอยยิ้มลง แล้วก้มหน้ามองตักของตัวเอง


“เราจะชอบแมวได้ยังไง.. ในเมื่อเราบอกเธอไปแล้วว่าตอนเด็ก ๆ เราเคยถูกแมวกัด”


“…….”


“อ้อ.. แต่ลืมไป” แบคฮยอนแค่นหัวเราะ “คนที่จำไม่ได้แม้กระทั่งวันครบรอบแบบเธอ จะจำรายละเอียดพวกนั้นได้ยังไง จริงไหม”


“เฮ้ยเธอ..” ชานยอลถอนหายใจก่อนจะพูดออกมา “เราก็เป็นของเราแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เธอจะมาโกรธอะไรเราตอนนี้วะ” 


ยิ่งได้ฟังถ้อยคำที่ติดจะรำคาญพร้อมสีหน้าอย่างเดียวกันแบบนั้นก็ยิ่งทำให้แบคฮยอนผิดหวัง ร่างเล็กเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวที่จมูกเหมือนน้ำตามันกำลังตีรื้น


“ก็ใช่ไง.. เพราะว่าเธอเป็นแบบนี้ตลอด”


“……..”


“จนบางทีเราก็โคตรสงสัยเลย ว่าเป็นเราหรือเปล่าที่รักเธออยู่คนเดียว”



คงเป็นแบคฮยอนเองที่คาดหวังแล้วก็งี่เง่ามากเกินไป พอคิดได้อย่างนั้นเขาเลยลุกขึ้นแล้วเอาจานข้าวในส่วนของตัวเองไปเก็บ ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไปแบบเงียบ ๆ โดยไม่ได้หันกลับไปมองแฟนที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมอีกเลย










“ท่าจะอาการหนัก”


แบคฮยอนมองเพื่อนฝั่งตรงข้าม ไอ้มินซอกกับไอ้เซฮุน มันสองคนมองเขาก่อนจะพากันถอนหายใจแล้วส่ายหัวออกมา ใช่สิ.. ก็ตอนนี้สภาพเขาดูได้ที่ไหน หลังจากพาตัวเองเข้าไปขังอยู่ในห้องก็ร้องไห้ออกมาอย่างกับจะเป็นบ้า แถมเมื่อคืนชานยอลก็ออกไปข้างนอกแล้วก็ยังไม่ได้กลับมาห้องเลยด้วยซ้ำ จนเขาออกมาหาพวกเพื่อน ชานยอลก็ยังไม่กลับ


ชานยอลอาจจะเบื่อคนงี่เง่าแบบเขาแล้ว..


เขาก็เบื่อพวกที่ไม่เอาใจใส่แฟนแบบนั้นเหมือนกันแหละ!


“มึงอยากกินอะไรไหม ขนมปังปิ้ง กาแฟ”


“หึ.. ไม่อยาก” แบคฮยอนส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองโต๊ะในร้านกาแฟ บนโต๊ะก็ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก เหมือนแบคฮยอนนี่แหละ


สงสัยแบคฮยอนจะไม่มีอะไรน่าสนใจ ชานยอลก็เลยไม่สนใจกันเลย


ให้ตายสิ เขาคิดถึงชานยอลอีกแล้ว


“เออ.. เดี๋ยวเซจองมันจะมา เห็นว่าเพิ่งเลิกกับแฟน” แบคฮยอนขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อได้ยินเซฮุนอย่างนั้น ล่าสุดที่เจอเซจองก็ดูมันรักกับแฟนมันดีนี่นา แล้วทำไม..


“จ้า ดีจ้า เอาคนทะเลาะกับผัวกับคนเลิกกับผัวมาเจอกัน” มินซอกพูดประชด


“นาน ๆ ทีจะรวมกันได้นี่หว่า กูก็ไม่อยากให้เซจองมันฟุ้งซ่านด้วย เลยนัดออกมา” เซฮุนพูดก่อนจะมองเลยไหล่แบคฮยอนไปตรงหน้าร้าน “นั่นไง มาพอดี”


แบคฮยอนหันไปมองเพื่อนในกลุ่มสมัยมหาวิทยาลัยอย่างเซจอง ยัยนั่นเดินเข้ามาด้วยสภาพซอมบี้เสียยิ่งกว่าเขา มันแทบไม่ได้แต่งหน้าแต่งตาเลยด้วยซ้ำ แถมตาก็ช้ำเหมือนร้องไห้มาสามวันแปดคืนติดต่อกัน เซจองหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ตัวข้าง ๆ เขา ก่อนจะเผยสีหน้าไม่สู้ดีออกมา “ไอ้ฮุน ไปสั่งโกโก้ร้อนให้กูแก้ว”


เซฮุนที่ปกติจะเป็นคนกวนประสาทเพื่อน ในวันนี้กลับไม่พูดอะไรนอกจากทำตามคำสั่งเซจองอย่างดี เงียบกันไปพักหนึ่งก่อนที่ยัยนั่นจะหันมามองเขาก่อนจะเอื้อมมือมาตบไหล่แปะ ๆ พลางเอ่ยบอก


“ไงมึง เห็นไอ้เซฮุนมันบอกกูว่ามึงทะเลาะกับชานยอลเหรอ”


“อ.. อือ” แบคฮยอนตอบรับ “แล้วมึงอะ.. ทำไมเลิกกับแฟนวะ”


เซจองทิ้งตัวลงกับเก้าอี้แล้วทำหน้าตาเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ไม่นานนักเซฮุนก็กลับมาพร้อมกับแก้วโกโก้ร้อนในมือ มันเสิร์ฟให้เซจองเสร็จสรรพ ก่อนจะนั่งลงที่เดิม


“มันมีคนอื่นว่ะ”


“…….”


สามคนที่เหลือออกจะตกใจในคำตอบนั้นเหมือนกัน.. 


แฟนของเซจองในความทรงจำของพวกเราเป็นคนที่หล่อ อัธยาศัยดี คุยเก่ง แถมยังดูแลและเอาใจใส่เซจองเหมือนรักมันมาก ๆ พวกเขาต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่าเซจองจะต้องลงเอยกับคนนี้ แล้วก็ต้องเป็นคนแรกในกลุ่มของพวกเราที่ได้แต่งงานแน่


แต่ทำไม..


“กูก็คิดอยู่แล้ว.. มันชอบออกไปเที่ยวกลางคืน กลับอีกทีก็เช้า ในห้องต้องมีเหล้ากับบุหรี่อย่าให้ขาด แล้วที่แย่ที่สุดคืออะไรรู้ไหม”


“……..”


“มันชอบตบหน้ากู”


คราวนี้เพื่อนทั้งสามคนเบิกตากว้างอย่างพร้อมเพรียง แล้วเป็นแบคฮยอนที่เอ่ยถามออกไป “เฮ้ย แล้วทำไมมึงไม่บอกพวกกูวะ”


“กู.. กูคิดว่ากูจะเปลี่ยนมันได้”


“…….”


“แต่ก็ไม่เลยว่ะ ยิ่งนานวันก็ยิ่งแย่ จนสุดท้ายกูต้องตามมันไปที่ผับแล้วก็เห็นกับตาว่ามันมีคนอื่น”


จมูกเซจองเริ่มขึ้นสีระเรื่อเหมือนคนกำลังร้องไห้ เห็นอย่างนั้นแบคฮยอนก็เลยเอื้อมมือไปพาดไหล่ของเพื่อนเอาไว้แล้วตบเบาๆ 


“กูเสียใจว่ะมึง.. มันจะเอาใจใส่กูไปทำไมวะ ในเมื่อสุดท้ายมันก็จะทิ้งกู ทำไมมันต้องทำให้กูรักมันด้วย”


“เออน่า ๆ มึงก็คิดซะว่าเสียคนชั่ว ๆ ไปคนนึง” มินซอกเอ่ยปลอบเพื่อน


“ใช่ กูก็คิดแบบนั้นแหละ ตอนนี้เลยเริ่มทำใจได้แล้ว” เซจองบอกก่อนจะสูดน้ำมูกหนึ่งหนแล้วหันมาถามเขาบ้าง “แล้วมึงอะแบคฮยอน ทะเลาะอะไรกับแฟนมึงมา”


แบคฮยอนขยับตัวยุกยิกนิดหน่อยซ้ำยังมีท่าทีอึกอัก จะพูดก็ไม่ยอมพูดเสียทีเหมือนอมอะไรไว้ จนสุดท้ายก็กลายเป็นมินซอกที่ทนไม่ไหว เปิดปากบอกเพื่อนที่เหลือออกไปเอง


“มันโกรธที่ชานยอลไม่ยอมใส่ใจมัน”


“ชานยอลไม่ใส่ใจมึงเหรอ”


“อ.. เออ” แบคฮยอนตอบอ้อมแอ้มเมื่อจนมุม “พวกมึงคิดว่ากูงี่เง่าไหมวะ”


“งี่เง่า”


“ไอ้มินซอก เดี๋ยวกูเตะเลย”


“ก็งี่เง่าจริง ๆ นี่หว่า สำหรับกูอะนะ” มันว่าอย่างนั้นแล้วก็พูดต่อ “มึงลองเล่าให้ไอ้สองคนนี้ฟังดิ มันก็คงคิดแบบกูแหละ”


พอได้รับสายตาคาดคั้นจากทั้งเซจองและเซฮุน แบคฮยอนจึงเริ่มเล่าเรื่องต่าง ๆ เหมือนที่เมื่อวานเขาระบายให้มินซอกฟัง ตั้งแต่เรื่องที่ชานยอลไม่บอกรักเขา ไม่เคยมีของขวัญวันเกิดให้เขา มีแค่คำอวยพรโง่ ๆ แบบที่ใครก็พูดได้ ชานยอลไม่เคยพาเขาออกไปกินข้าวข้างนอกเลยนอกจากวันครบรอบที่เขาต้องเป็นคนกระตุ้นให้จำได้ ชานยอลไม่เคยจำได้เลยว่าเขาชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร ชานยอลเป็นแบบนั้นมาโดยตลอด


แล้วเขาก็แถมเรื่องที่เราเพิ่งทะเลาะกันเมื่อวานไปด้วย


“แต่ตอนเรียนมหาลัย กูเห็นว่าชานยอลมันก็ชอบซื้อขนมมาฝากมึงที่คณะไม่ใช่เหรอวะ” เซฮุนเอ่ยถาม ซึ่งมันก็จริงตามนั้น “หรือขนมพวกนั้นมีแต่ของที่มึงไม่ชอบ”


“ก็ไม่เชิงไม่ชอบ.. แต่มันก็ไม่ใช่ของที่กูชอบอะ มึงเขาใจไหม”


พอเขาตอบกลับไปเซฮุนก็พยักหน้า ก่อนที่เซจองจะเป็นคนพูดบ้าง “แบคฮยอน กูมีอะไรจะถามมึงหน่อย ในฐานะที่กูเพิ่งเลิกกับแฟน”


“ถามอะไรวะ”


“ชานยอลมันเคยนอกใจมึงหรือเปล่า”


ได้ยินอย่างนั้นแบคฮยอนก็นิ่งไปนิดหน่อย เขาพยายามขุดคุ้ยเรื่องราวนับตั้งแต่คบกันมาเป็นเวลาหลายปีว่าเคยมีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้นไหม “เท่าที่จำได้ก็.. ไม่เคย”


“เหรอ.. แล้วมันติดเหล้าติดบุหรี่ไหม”


“เหล้าบุหรี่เหรอ.. อืม..” แบคฮยอนคิด ก่อนจะตอบกลับไป “มันจะดื่มเฉพาะตอนออกไปสังสรรค์ ในห้องก็ไม่เคย.. ส่วนบุหรี่ก็มีบ้าง แต่ไม่ได้ถี่ถึงขนาดติดบุหรี่”


“แสดงว่าเป็นพวกกินเหล้าเพื่อสังคม สูบบุหรี่เพื่อคลายเครียด ตามประสานักดนตรีงั้นสิ”


แบคฮยอนพยักหน้า “ก็คงทำนองนั้นมั้ง”


“มึงถามทำไมวะเซจอง” เป็นมินซอกที่เอ่ยถามออกไปแทนใจแบคฮยอน คิมเซจองนั่งหลังตรงกว่าเดิมเล็กน้อย ก่อนจะหันมาพูดประโยคที่ทำให้แบคฮยอนนิ่งไป


“มึงเป็นคนที่โชคดีที่สุดเลยแบคฮยอน”


ประโยคที่แบคฮยอนไม่เคยคิดเลย..


“เท่าที่มึงเล่า กูเดาต่อได้เลยว่าคนแบบชานยอลต้องไม่เคยทำร้ายร่างกายมึงแน่ ใช่ไหม”


เรื่องนั้นก็ไม่.. ชานยอลไม่เคยทำแม้แต่จะตีเขาเลยด้วยซ้ำ เวลายุงเยอะ ๆ ก็เป็นชานยอลที่ค่อยปัดไล่ยุงพวกนั้นให้ ชานยอลเคยบอกว่าอย่าปล่อยให้ยุงกัด เพราะผิวของแบคฮยอนจะเป็นรอย ผิวสวย ๆ ชานยอลไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น


แล้วก็อย่าหาว่าทะลึ่งเลย.. แม้กระทั่งเรื่องอย่างว่า ชานยอลก็ไม่เคยรุนแรง ซ้ำยังถามอีกต่างหากว่าแบคฮยอนโอเคไหม ขออนุญาตก่อนทุกอย่างด้วยซ้ำไป


“กูไม่คิดว่ามันจะมีใครสมบูรณ์แบบไปทุกอย่างหรอกนะ”


เซจองพูดต่ออีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่แบคฮยอนเปิดใจฟังสิ่งที่เพื่อนกำลังพูด


“อย่างแฟนเก่ากู.. มันเป็นคนเอาใจใส่ก็จริง แต่มันทำร้ายร่างกาย นอกใจ ซึ่งบางคนอาจจะรับได้ แต่กูและคนส่วนใหญ่ไม่ ก็เลยต้องเลิกกัน”


“……..”


“แต่แฟนมึง.. ถึงภายนอกมันจะดูซกมกไม่แคร์โลกแล้วก็ไม่ใส่ใจมึงไปหน่อย แต่มันก็หล่อ ดูแลมึงดีมาตลอด แถมยังรักเดียวใจเดียวด้วยนะ”


“……..”


“มึงรู้ไหม ถ้าให้คนอื่นเลือกว่าจะเอาแบบแรกหรือแบบที่สอง ใคร ๆ ก็คงจะเลือกแบบที่สองว่ะ”


แบคฮยอนมองหน้าเซจองที่ส่งยิ้มมาให้ แล้วเขาก็หันไปมองหน้าเพื่อนอีกสองคนที่ก็ส่งยิ้มมาให้เช่นเดียวกัน พวกมันคงต้องการให้เขาลองคิดดูดี ๆ อีกที


“มึงไม่ใช่คนงี่เง่าหรอก.. แต่มึงแค่ยังไม่เข้าใจว่าสิ่งที่มึงมีอยู่น่ะดีที่สุดในโลกแล้ว”



นั่นสินะ



หรือว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่แบคฮยอนจะต้องมองแฟนของเขาใหม่เสียที



มองในแง่ดีกว่าที่เป็นอยู่









แบคฮยอนกลับมาถึงห้องตอนช่วงหัวค่ำ หลังจากพาเซจองคนอกหักออกไปกินข้าวดูหนังฟังเพลงเรียบร้อยแล้ว



เขาเปิดประตูห้องออกแล้วก็พบกับความมืดมิด แบคฮยอนเดาเอาเองว่าชานยอลยังไม่กลับมา คิดได้อย่างนั้นเขาก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าและถุงเท้าของตัวเองออกโดยที่ยังไม่เปิดไฟ พอจัดการเรื่องเท้าเสร็จเขาก็เอื้อมมือไปขึ้นไปเปิดไฟตรงสวิตช์ที่อยู่ข้างประตู


แล้วพอไฟสว่าง.. เขาก็เห็นชานยอลยืนอยู่ตรงกลางห้อง


ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ โดยมีช่อดอกเดซี่ดอกเบ้อเริ่มอยู่ในอ้อมแขน ชานยอลยังอยู่ในชุดแบบเดิม คือเสื้อยืดลายกราฟิกที่มีฮู้ดสีดำตัวใหญ่ทับอยู่ กับกางเกงยีนส์สีดำที่อีกฝ่ายไม่ชอบซัก แล้วพอเขาจะเอาไปซักก็จะถูกชานยอลโวยวายทุกที แต่ก็น่าแปลกที่ชานยอลไม่เคยโกรธเขาเลย


รอยยิ้มกว้าง ๆ ที่เขาเคยคิดว่ามันโง่สิ้นดีประดับอยู่บนใบหน้าของชานยอล เหมือนวันแรกที่หมอนี่เข้ามาขอเบอร์เขาตอนที่เขานั่งอยู่หน้าคณะ


“อะไรเนี่ย” แบคฮยอนเอ่ยถาม ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย


“ก็.. ที่เธอถามเราไงว่าวันนี้วันอะไร”


“…….”


“จริง ๆ เราจำได้นะ”


เชื่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้แบคฮยอนเผลอยิ้มออกมาเสียอย่างนั้น เขาไม่ได้ยิ้มกว้างหรอก ก็แค่ยิ้มแบบกดมุมปากแบบวางฟอร์มเท่านั้น อยากจะรู้ว่าไอ้คนที่บอกว่าจำวันครบรอบของเราได้น่ะจะพูดว่าอะไรอีก


“แบคฮยอนจำได้ไหม ตอนที่เราคบกันปีแรก”


“………”


“ตอนนั้นเราจำวันเกิดเธอไม่ได้ แล้วเธอก็โกรธเราใหญ่เลย ไม่คุยกับเราตั้งหลายอาทิตย์แน่ะ” แบคฮยอนจำได้ดีเลยล่ะ ตอนนั้นน่ะ “พอมันเป็นอย่างนั้น เราก็สัญญากับตัวเองว่าปีหน้าเราต้องจำวันเกิดของเธอให้ได้ แล้วเราก็จำได้จริงๆ”


ใช่.. แล้วปีต่อ ๆ มาชานยอลก็ไม่เคยลืมวันเกิดของแบคฮยอนอีกเลย อีกฝ่ายโทรศัพท์มาหาตลอดว่าสุขสันต์วันเกิด หรือถ้าปีไหนที่อยู่ด้วยกันชานยอลก็จะเดินมาบอกเขาเอง พร้อมกับหอมแก้มไม่ก็จุ๊บเบา ๆ หนึ่งครั้ง


ปราศจากของขวัญ.. ไม่มีคำพูดอะไรอีกต่อจากนั้น


“เธอก็รู้ว่าเราไม่มีเงินไปซื้อของขวัญแพง ๆ ให้หรอก จะทำของแฮนด์เมดเราก็ทำไม่เป็น ขอให้เพื่อนแนะนำของที่พวกมันซื้อให้แฟนแต่ละอย่างก็ติงต๊องไม่มีประโยชน์”


“……..”


“เราพูดไม่เก่ง.. เราไม่รู้จะทำยังไงนอกจากทำให้เธอรู้ว่าเรา..”


“………”


“เรารักเธอ”


คราวนี้คนที่กำลังวางฟอร์มหลุดมาดทันใด.. คำว่ารักจากปากชานยอลยากเหลือเกินที่เขาจะได้ยิน แต่ตอนนี้อีกฝ่ายพูดมันออกมาแล้ว


“เราพูดไม่เก่ง แต่เรารักเธอนะ”


ช่อดอกเดซี่ถูกยื่นมาให้แบคฮยอน มันเป็นช่อดอกไม้ช่อที่สองที่เขาได้รับจากชานยอล ส่วนช่อแรกเป็นงานวันรับปริญญา วันนั้นก็เป็นดอกเดซี่เหมือนกัน เขาร้องไห้เหมือนน้ำตาจะเป็นสายเลือดจนเพื่อน ๆ พากันหาว่าเขาเกินเหตุ แค่ช่อดอกไม้จะร้องไห้อะไรขนาดนั้น


แต่พวกมันไม่รู้หรอก กว่าชานยอลจะซื้อของให้เขาทีนึงมันยากแค่ไหน


ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินหรือไม่อยากซื้อ แต่เขารู้ว่ามันเป็นนิสัยของชานยอลไปแล้วที่ไม่อยากซื้ออะไรซึ่งสิ้นเปลืองและไม่มีประโยชน์ให้เขา


ทั้งที่รู้.. แต่เขาก็ยังน้อยใจ


แบคฮยอนนี่ใช้ไม่ได้เลย


“ปีที่แล้วที่เธอโมโหเรื่องเราจำวันครบรอบไม่ได้ เราก็เลยปรับปรุงตัว” ชานยอลยิ้มกว้าง ก่อนจะคว้าเอวของเขาเอาไว้ “ปีนี้เราจำได้แล้วนะ”


แบคฮยอนพยักหน้ารัว ๆ รับคำพูดนั้น เขาโถมตัวเข้ากอดร่างสูง ๆ ของแฟนหนุ่มเอาไว้ทั้งที่ในมือยังมีช่อดอกเดซี่ที่อีกฝ่ายเพิ่งจะยื่นมาให้


“เราขอโทษ เรางี่เง่าเอง”


“ไม่หรอก.. เราก็ผิดเองที่ทำตัวแบบนี้” ชานยอลกอดแบคฮยอนให้แน่นขึ้นอีก “ต่อจากนี้เราจะพยายามจำให้ได้ว่าเธอชอบอะไร จะไม่ขี้ลืม ไม่ละเลยแล้วนะ”


แบคฮยอนพยักหน้าที่ฝังอยู่กับลาดไหล่ของอีกคน “เราก็จะไม่งี่เง่าแล้วเหมือนกัน”


ที่พูดว่าจะไม่งี่เง่าแล้วแบคฮยอนพูดความจริงนะ..


เพราะหลังจากได้ฟังเรื่องของเซจองแล้วก็เรื่องที่ยัยนั่นบอก มันก็คงจะเป็นความจริง คนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง แล้วแบคฮยอนก็โชคดีเหลือเกินที่ได้แฟนที่มีข้อดีในแบบที่ใครหลายคนต้องการ


แม้ว่าข้อเสียจะเป็นประเภทขี้ลืมไปหน่อยก็เถอะ


“งั้นวันนี้อยากกินอะไร เดี๋ยวเราจะพาไปกิน”


“เธอเลี้ยงนะ”


“ครับ ๆ เลี้ยงทั้งชีวิตยังได้เลย”



แต่ขอแค่รักและดูแลแบคฮยอนตลอดไปแบบนี้ เขาคิดว่ามันก็โอเคแล้ว



ไม่สิ.. 



มันดีมาก ๆ เลยต่างหาก













แรงบันดาลใจจากรายการพุธทอล์คพุธโทรสายนึงค่ะ




#น้ำผึ้งมะนาวCB






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3405 BabyP2304 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 04:42
    นอนร้องไห้หมอนเปียกหมดเลย
    #3,405
    0
  2. #3404 Modmenre (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 04:05
    ร้องไห้เลยค่ะ ดีมากเลย
    #3,404
    0
  3. #3403 WhiteNoise (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:08
    เหมือนเห็นตัวเองเลยอะ 😂😂😂
    #3,403
    0
  4. #3384 BYUNEE04 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    อินมากเลยค่ะ ฮือจบดีด้วย ชอบมากๆ
    #3,384
    0
  5. #3267 som1313 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 11:36
    สุดยอดเลยค่ะ ไรท์แต่งดีมากๆๆๆ อ่านตั้งแต่มอปลายจนเข้ามหาลัยแล้วค่ะ 55555555555 ชอบมากๆ
    #3,267
    0
  6. #3235 srpanda_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:18
    อ่านไปอ่านมา น้ำตาไหลลงมาเฉยเลยย มันดีมากมากกก
    #3,235
    0
  7. #3229 pmhee (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 23:57
    อ่านแล้วจะร้องไห้เลยง่ะ แงงง อินมาก อินเหมือนเป็นแบคฮยอน เขียนดีมากๆเลยค่ะ อารมณ์ถึงมาก ㅠㅠ
    #3,229
    0
  8. #3208 Sepnposh (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:31
    น่าร้ากมากTT
    #3,208
    0
  9. #3204 DevilRoman (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:02
    ดนตรีมา!!พูดไม่ค่อยเก่งแต่รักหมดใจ~~~น่ารักมากกก
    #3,204
    0
  10. #3201 justjuno (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:31
    ชานยอลนิสัยแบบผู้ช๊ายผู้ชายอ่ะ แต่น่ารักมาก เขินมาก
    #3,201
    0
  11. #3195 mimiimee (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 01:18
    ฮือออ ถึงจะขี้ลืมแต่รักจริงน้าา
    #3,195
    0
  12. #3189 pim pimmi (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 16:59
    น่ารักมากเลย
    #3,189
    0
  13. #3167 jyyj25 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:39
    แงงงชอบอ่ะ น้ำตารื้นเฉยย
    #3,167
    0
  14. #3161 ซินจ์เนเจอร์ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:12
    น่ารักมากๆเลยค่ะ ฮึก ชอบความเรากับเธอ ทำไมน่ารักๆๆๆๆๆๆ ชานยอลน่ารักๆๆๆๆ แบคฮยอนน่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #3,161
    0
  15. #3155 _nxxkk_ (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 15:06
    สนุกมากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #3,155
    0
  16. #3145 Primchidap (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:31
    คิดถึงจังค่ะกลับมาแร้วววววว
    #3,145
    0
  17. #2402 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 17:47
    หงึงงงง
    #2,402
    0
  18. #1879 PtrsdBr. (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 16:13
    ไรท์จ๋ามาต่อเถอะน้าาาาาาา
    #1,879
    0
  19. #1828 nuttopk625 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 02:03
    เจัาของความสุขไม่ใช่ยอลหรอแบค ._.
    #1,828
    0
  20. #1827 bbbbbbbys (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 15:44
    มันจะต้องม่าแน่ๆแงงงง
    #1,827
    0
  21. #1826 Nursery*purr-fect (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 01:26
    ดราม่าเลยชานนอง T.T บรรยายตอนท้ายๆ เกือบจัลล้องหั้ยยยยย จริงๆ นะคะ รู้สึกเศร้าตามอ่ะ มันเป็นความเศร้าลึกๆ ในใจที่ชานยอลเก็บไว้ แค่ให้ได้ทำเพื่อแบค ถึงแบคจะไม่เห็นความสำคัญก็ตาม ประมาณนั้น ฮืออออออ
    #1,826
    0
  22. #1824 borbor' (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 23:52
    ตั้งใจจะรอครบ100% แต่มีความคิดว่ารอไม่ไหวแล้วว ฮืออ คิดถึงฟิคซันมากๆ เราเลยมาคอมเม้นเสียหน่อย // เราชอบแนวดราม่า 555555555 แต่ขอจบสวยๆนะ สู้เค้านะ ติดตามฟิคอยู่จ้าา
    #1,824
    0
  23. #1823 a'aue (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 23:20
    ดราม่า ฮือออออออออออออออออออออ
    #1,823
    0
  24. #1821 partji (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 14:40
    ชอบอ่าาา. มาต่อไวๆน้าาาา อย่าม่าหนักนะ.. ขอร้องพรีสสส.. เอาเเบบลงเอยกันงี้น่ารักนะ.. ;-;
    #1,821
    0
  25. #1820 Pattarasuda. (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 13:50
    โอ้ว กำลังหาเเบบนี้อ่านอยู่พอดีเลย ม่าก็ม่าค่ะ อยากได้
    #1,820
    0