{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 38 : {SF} ก่อนวันวาน - ๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 พ.ค. 61
















แอบอารมณ์ละมุน อุ่นไอรักชักพา
ให้วิญญาสองเรารื่นสราญ
















- 2006









หลังจากวันนั้น ดูเหมือนเข็มนาฬิกาของเราจะเดินตรงกันมากขึ้น




เขาพบเจอร่างเล็กในชุดนักเรียนสลับกันกับชุดพละบนรถไฟฟ้าทุกวันยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์ บางวันเขาก็จะเห็นอีกฝ่ายกำลังเดินขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีสยาม ในขณะที่บางวันก็จะขึ้นมาที่สถานีอโศก โบกี้ที่สามเหมือนจะกลายเป็นโบกี้สำหรับการนัดเจอของเราไปเสียแล้ว แม้แท้จริงจะเป็นเพียงความบังเอิญก็ตาม


แต่เรื่องที่เขาไม่ยอมลงสถานีอโศกทั้งที่ต้องกลับบ้าน อันนี้เขาตั้งใจ


เหมือนอย่างวันนี้ที่เขามองร่างเล็กในชุดพละซึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้นั่งตัวริมสุดของรถไฟฟ้า ใบหน้านั้นเรียบเฉย ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา แล้วไม่นานก็หยิบเอาหนังสืออะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วกางออกอ่าน จมอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์


ส่วนคนที่คอยลอบมองอย่างเขา.. ก็ยืนจับห่วงที่ห้อยอยู่ตรงราว แล้วมองจากตรงนี้เท่านั้น


ที่สถานีเอกมัย มีเด็กน้อยตัวเล็กๆเข้ามาใหม่ ดังนั้นคนที่เขามองอยู่จึงลุกขึ้นแล้วสละที่นั้นให้เธอนั่ง พร้อมกับคำขอบคุณจากปากแม่ของเด็กคนนั้นที่ดังขึ้นมา แล้วคนถูกขอบคุณก็ยิ้มรับคำ


เขาทอดมองรอยยิ้มนั้น.. ไม่ต่างไปจากเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนที่ได้เห็น แม้จะเป็นรอยยิ้มธรรมดาๆที่ใครต่อใครก็คงสร้างมันได้ แต่สำหรับร่างเล็กที่มีอิทธิพลต่อหัวใจ เขาคิดว่ามันคล้ายกับแสงจากดวงดาวสุกใสสักดวง


แล้วรถไฟฟ้าก็เคลื่อนจอดเทียบที่สถานีปลายทางอ่อนนุช


คนทั้งหมดในขบวนจะต้องลงที่สถานีนี้ ดังนั้นในตอนที่ทยอยกันลงมันจึงดูวุ่นวายมากเป็นพิเศษ แต่เขากลับยึดสายตาเอาไว้ที่ร่างเล็กซึ่งเดินนำหน้าออกไปก่อน พ่วงมาด้วยเสียงจ้อกแจ้กจอแจที่ดังไม่ขาดสาย หากก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา


“น้องคะ! กระเป๋าเงินหล่น!”


เขาและอีกหลายคนหันกลับไปมองในขบวนตามสัญชาตญาณ ก็เห็นผู้หญิงในวัยทำงานคนหนึ่งถือกระเป๋าสตางค์สีน้ำตาลเอาไว้ในมือ เธอชะเง้อชะแง้ ทำท่าจะเดินออกจากขบวน แต่ก็เดินไม่ได้เพราะติดฝูงชนมากมายที่ยืนออกันอยู่


“ของคนไหนเหรอคะ” เป็นผู้หญิงอีกคนเอ่ยถาม


“เอ่อ.. น่าจะของน้องที่ใส่ชุดพละเมื่อกี้ค่ะ แต่เดินออกไปไกลแล้ว”


ที่ใส่ชุดพละเมื่อครู่แล้วอยู่แถวนี้ก็มีแค่คนเดียว..


เขาใช้เวลาในการทบทวนความคิดไม่นาน ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในขบวน ตรงไปหาผู้หญิงคนดังกล่าว แล้วว่า “กระเป๋าสตางค์.. ของเพื่อนผมเองครับ”


“……..”


“เดี๋ยวผมรีบเอาไปให้เขาเอง น่าจะยังไปไหนไม่ไกล”


เอ่ยอาสาและขอโทษอยู่ในใจที่โกหก แต่คงไม่ผิดมากนัก เพราะเขาเองก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด


ในตอนนั้นเพียงแค่คิดว่าถ้าเราได้คุยกันสักหน่อยมันก็คงจะดี



ถ้าได้เห็นรอยยิ้มเจิดจ้านั้นอีกครั้ง.. คงจะกล่อมให้หลับฝันดี เหมือนอย่างคืนวันนั้นที่ได้รับมันเป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน






- - - - - - - - -






ในมือของเขาถือกระเป๋าสตางค์ใบสีน้ำตาลที่มีคนทำหล่นเอาไว้ 




เขารีบเดินลงมาจากบันไดเมื่อกวาดสายตาแล้วมองไม่เจอร่างเล็กร่างเดิมยืนอยู่ที่ริมชานชาลาอีก แต่ก็ทำมันได้ไม่เร็วนัก เมื่อที่บันไดยังมีคนอื่นๆต่อแถวเดินลงไปกันอยู่เยอะพอสมควร เขาชะเง้อมองลงไปด้านล่าง ก่อนจะเห็นแล้วว่ามีใครบางคนยืนอยู่ตรงตีนบันไดด้วยท่าทางเหมือนกำลังว้าวุ่นใจ ดูเหมือนอยากจะวิ่งขึ้นมาด้านบนเต็มแก่ แต่ที่ว่างตรงบันไดนั้นก็ไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย


กระทั่งเขาเดินมาจนถึงตีนบันได.. แล้วหยุดอยู่ตรงนั้น แทนที่จะไหลไปตามฝูงชนซึ่งกำลังเดินไปยังทางออกของสถานี


สะกิดเข้าที่หัวไหล่อีกฝ่ายก่อนที่ร่างเล็กจะหันมามองด้วยสีหน้าตื่นๆ แล้วเขาก็ยื่นกระเป๋าสตางค์สีน้ำตาลใบนั้นให้


“ทำตกไว้หรือเปล่า”


นั่นเป็นประโยคแรกระหว่างเราที่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะลืมแม้จะผ่านไปนานเพียงใดก็ตาม ร่างเล็กยิ้มร่าเพราะดีใจ ก่อนจะพยักหน้าแล้วคว้าเอากระเป๋าสตางค์ใบนั้นไปถือเอาไว้ “หล่นอยู่ตรงไหน.. ชานชาลาเหรอ” ส่วนนี่ก็เป็นประโยคแรกจากปากของอีกฝ่าย ที่เขาคิดว่าจะไม่มีทางลืมเช่นกัน


เขาคิดว่าตัวเองไม่อาจลืมเสียงผู้ชายที่สูงกว่าเสียงของเขา.. ไม่อาจลืมได้เลยว่าสีหน้าตอนที่อีกคนพูดนั้นเป็นอย่างไร


เขาคิดว่ามันจะตราตรึงในใจของเขาเรื่อยไป


ในตอนนั้น.. เขาคิด


“เปล่า มันตกอยู่ในขบวนรถ”


“อ๋อ.. นึกว่าจะหายไปแล้ว” ว่าพร้อมกับทำหน้าตาดีใจหากก็ไม่ได้แสดงออกอะไรมากมายนัก “ขอบคุณมากนะ.. ในนี้มีแต่ของสำคัญทั้งนั้นเลย”


เขาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากรอยยิ้มบางๆ.. ส่วนร่างเล็กก็เอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังแล้วเตรียมเดินจากไปเหมือนอย่างทุกวัน แล้วคนที่ไม่ได้หวังอะไรตั้งแต่แรกนอกจากได้คุยกันสักสองสามคำก็เตรียมเดินขึ้นรถไฟฟ้าอีกฝั่งเพื่อกลับไปยังสถานีอโศกเหมือนอย่างทุกวันเช่นกัน


แต่ขณะที่หันหลังเตรียมออกเดิน ตอนนั้นเองที่เสียงเดิมเรียกเขาเอาไว้


“เอ่อ.. เดี๋ยวก่อน”


แล้วเขาก็หันกลับไปมอง.. เพื่อพบกับร่างเล็กๆร่างเดิมซึ่งดูเหมือนกำลังประหม่า กับการที่ต้องพูดประโยคถัดไป


“คือ.. ข้างล่างสถานีมีร้านชานมไข่มุก”


“……..”


“ไปด้วยกันไหม.. เดี๋ยวเราเลี้ยง” ว่าพร้อมกับชูกระเป๋าสตางค์ในมือขึ้นมาเล็กน้อย “พอดี.. เราอยากขอบคุณที่เก็บอันนี้มาให้”


เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหวังของเขามากมายเหลือเกิน.. มากเสียจนต้องพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มเพื่อตบปากรับคำ ขณะนั้นหัวใจของเขาค่อนข้างอิ่มเอิบ แม้ว่าจะต้องเพิ่มเงินค่าตั๋วรถไฟฟ้าอีกหน่อย แต่เขาคิดว่ามันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มที่ได้เดินขนาบข้างกายอีกคน




เป็นอีกวัน ที่เขาคิดว่าไม่อาจจะลืมได้ลง






- - - - - - - - - - -







- 2017







“ต้องถามก่อนว่าอยากได้บ้านแนวไหน.. เพราะแต่ละโครงการก็มีแบบบ้านที่ไม่เหมือนกัน”



เขาเอ่ยบอกก่อนจะยิ้มบางๆเมื่อเห็นว่าพี่รหัสของน้องสาวดูมีสีหน้าหนักใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก เอินทำท่าคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงบอกกับเขา “เอ่อ.. เอาเข้าจริงผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ พี่พอจะแนะนำได้ไหมครับ”


เขาพยักหน้าก่อนจะวุ่นวายอยู่กับเครื่องแมคบุ้คขนาดพกพาที่อยู่ตรงหน้าพักหนึ่ง ตอนนี้เราทั้งหมด เขา เอิน และบีม นั่งอยู่กันที่ร้านกาแฟซึ่งไม่ไกลจากคอนโดของเขามากนัก เอินค่อนข้างจริงจังกับการเลือกบ้านซึ่งจะเอาไว้เป็นเรือนหอ และเขาเองก็ยินดีที่จะช่วย เนื่องจากมีประสบการณ์ด้านนี้พอสมควร


“ถ้าตามงบที่ให้มา.. มันก็จะมีสไตล์ยุโรป คอทเทจ โมเดิร์น” เขาพูดก่อนจะคลิกอะไรอีกสองสามครั้ง แล้วหันจอให้พี่รหัสของน้องสาวดู “ลองเลื่อนดูก่อนก็ได้ ถ้าชอบสไตล์ไหนเดี๋ยวพี่จะลองดูโครงการให้อีกที”


อีกฝ่ายกล่าวขอบคุณเล็กน้อยแล้วจึงเลื่อนดูสไตล์บ้านในจอ ส่วนเขาก็นั่งนิ่งๆ จ้องมองน้องสาวที่กำลังออกความคิดเห็นอย่างเต็มที่ ดูแล้วก็ยิ้มบางๆไปด้วย นึกไม่ออกเลยว่าพอถึงวันหนึ่งที่น้องสาวของเขาต้องเป็นคนที่นั่งตรงตำแหน่งของเอิน วันนั้นก็คงเป็นอีกวันที่เขาจะมีความสุข ปนกับความวูบโหวงในใจด้วยเช่นกัน


แต่ว่า.. มันก็เป็นเรื่องของอนาคต เขาเองก็ไม่อยากคิดมากเลย


“ผมว่าแบบโมเดิร์นก็ดีครับ แต่แฟนผมเขาอาจจะชอบแบบคอทเทจมากกว่า” เอินว่าก่อนจะหันหน้าจอกลับคืนมาให้เขา


“อ้อ” เขาตอบรับคำ “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ดูให้ทั้งสองอย่างเลยแล้วกัน แป๊บนึงนะ”


เอินยิ้มให้เขาเป็นการตอบรับ ส่วนเขาก็เริ่มค้นหาข้อมูลเท่าที่พอมีในเครื่อง ส่วนอีกสองคนฝั่งตรงข้ามก็พูดคุยกันตามประสาพี่รหัสและน้องรหัส เวลาผ่านไปค่อนข้างนาน กระทั่งฝนข้างนอกเริ่มพรำจนกระจกรอบด้านมีหยดน้ำฝนเกาะกระจายอยู่ทั่วไป


“โอเค ลองดูอีกทีนะ” เขาเลื่อนจอให้เอินดูอีกครั้งเมื่อรวบรวมข้อมูลเสร็จ ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไปเลื่อนดู “พี่เปรียบเทียบข้อดีข้อเสียให้หมดเลย ปกติข้อมูลพวกนี้จะไม่บอกให้ลูกค้าหรอก เห็นว่าเป็นพี่รหัสของน้องสาวนะเนี่ย”


“โห.. ขอบคุณมากนะครับพี่ เอาไว้วันไหนผมจะพาไปเลี้ยงข้าว”


เขาหัวเราะน้อยๆขณะปล่อยให้เอินศึกษาข้อมูล เห็นอีกฝ่ายพิมพ์อะไรใส่โทรศัพท์ขณะมองหน้าจอคอมพ์ไปด้วย ท่าทางว่าจะพิมพ์บันทึกข้อมูลไว้ หรือไม่ก็ส่งไปปรึกษาแฟน


“ขอบคุณพี่มากนะครับ” แล้วเอินก็พูดขึ้นตอนที่ดูข้อมูลและถามเรื่องต่างๆกับเขาจนเข้าใจแล้ว และคงจะตัดสินใจได้แล้วว่าควรจะเลือกบ้านโครงการไหน “เอาไว้ผมซื้อบ้านจะให้พี่เข้าไปตรวจบ้านให้”


“อันนั้นคงต้องให้เพื่อนพี่ไป เพราะพี่ตรวจบ้านไม่เป็น” 


“อ่อ ครับ” เอินยิ้มแล้วหัวเราะน้อยๆ “แต่ผมว่าแค่นี้พี่ก็เจ๋งมากแล้วนะครับ ถึงตอนบีมจะให้พี่เขาเลือกให้ไหมเนี่ย”


“อ้าว ก็แน่ดิ พี่บีมเก่งขนาดนี้อะ” ยัยน้องสาวก็ชื่นชมเสียจนพี่ชายแทบลอย “ปวดฉี่อะ บีมไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะ เดี๋ยวมา”


น้องสาวว่าอย่างนั้นก่อนจะคว้าเอากระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเองแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำที่หลังร้าน ทิ้งเอาไว้ให้เหลือแค่ชายวัยทำงานสองคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวเดิม ผู้เป็นพี่ชายไม่ได้รู้สึกว่าบรรยากาศอึดอัดแต่อย่างใด อาจเป็นเพราะมนุษยสัมพันธ์ที่ดีของคนฝั่งตรงข้ามจึงทำให้เราพูดคุยกันได้อย่างถูกคอ


“เอินรู้จักแฟนบีมไหม” ได้ทีเขาจึงเอ่ยถาม.. อยากรู้จักคร่าวๆก่อนเหมือนกัน ถามยัยบีมมันก็ไม่ยอมบอก คงกะจะเซอร์ไพร์สพี่ชายทีเดียวตอนเจอกัน


“รู้สิครับ มันเป็นเพื่อนในกลุ่มของผมเอง” อีกฝ่ายตอบกลับมา “มันก็ดีนะครับ นิสัยเหมือนคนปกติธรรมดาทั่วไป แต่ฐานะที่บ้านก็ค่อนข้างโอเค”


“คนปกติธรรมดาทั่วไปนี่ดีหรือไม่ดี”


“ก็คนทั่วๆไปอะพี่ ผมเป็นเพื่อนมันมานานเลยไม่รู้แล้วว่าแบบมันเรียกนิสัยดีหรือเปล่า แต่มันก็ไม่มีนิสัยอะไรที่ไม่ดีนะ นอกจากเวลาอยู่บ้านจะชอบไม่อาบน้ำ”


“เออ.. ถ้าเรื่องนั้นพี่ก็เป็นเหมือนกัน”


“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็คงเข้ากับมันได้อยู่หรอกครับ” เอินว่ายิ้มๆ ก่อนจะเบิกตาเล็กน้อยเมื่อดูเหมือนจะนึกอะไรออก “เออ ผมลืมเลย”


เอินล้วงมือลงไปในกระเป๋าของตัวเองแล้วหยิบเอาซองสีครีมออกมา ก่อนจะยื่นมันให้กับเขา “การ์ดแต่งงานครับ ผมเชิญพี่ด้วยนะ”


เขายิ้มบางๆอย่างรู้สึกยินดี เพราะเป็นประเภทชอบงานรื่นเริงและงานมงคลแบบนี้อยู่เป็นทุนเดิม มือเล็กเปิดซองออกก่อนจะหยิบเอาการ์ดออกมา เป็นการ์ดที่เรียบๆ แต่ดีไซน์ทันสมัย และดูเขากับคนตรงหน้าเขาดี


“ได้.. พี่จะเคลียร์งานแล้วก็ไปพร้อมยัยบีมเลย”


“ถึงวันนั้นพี่อาจจะต้องไปพร้อมว่าที่น้องเขยด้วยก็ได้นะครับ”


“เออ นั่นสิ” เขายิ้มอีกครั้งเมื่อนึกไปถึงวันที่จะต้องพบเจอกับว่าที่น้องเขย ยกกาแฟร้อนบนโต๊ะขึ้นดื่ม แล้วทอดมองออกไปนอกร้านอีกครั้งหนึ่ง “พี่ก็คิดแบบนั้นแหละ”


ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนที่เข้มงวดอะไรมากนัก ที่บ้านเองก็ไม่ใช่เหมือนกัน ถ้าคนที่น้องสาวของเขาเลือกนั้นเป็นคนดี เขาก็ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายอีก ดังนั้นขอแค่มาพูดคุยกันเป็นกิจจะลักษณะว่าต้องการดูแลน้องสาวของเขาจริงๆ เพียงเท่านั้นเขาก็พอใจ


“โอ๊ะ เดี๋ยวนะครับ”


ร่างเล็กละสายตาออกจากละอองฝนด้านนอก หันมามองคนตรงข้ามที่กำลังกดอะไรในโทรศัพท์มือถืออยู่สักอย่าง แล้วไม่นานก็เงยหน้ามองเขา “ดูเหมือนพี่จะได้เจอว่าที่น้องเขยเร็วขึ้นอีกหน่อยแล้ว”


“........”



“มันแชทมาบอกว่า.. มันกำลังจะมาหาบีมที่นี่ครับ”













โอ้ความรักนั่นอยู่ไหน ใยจึงไม่เห็น

มองหาเช้าเย็นมิพบพาน










- 2006








ชายหนุ่มใจเต้นตึกตัก ขณะที่เปิดคอมพิวเตอร์พร้อมกับหน้าต่างแชท



เขาไม่รู้เช่นกันว่าตัวเองไปรวบรวมความกล้ามาจากไหน ในตอนที่เรากำลังกินชานมไข่มุกอยู่ในร้านหนึ่งที่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้า ตอนนั้นความเงียบแวดล้อมเรา เนื่องจากเราไม่ได้สนิทกันถึงขนาดนั้น เขาดูดชานมแล้วเคี้ยวไข่มุกพร้อมกลืนลงคอ ขณะที่คนฝั่งตรงข้ามก็ทำเช่นกัน แต่ไม่ได้เงยหน้ามองเขาเลยด้วยซ้ำ


ตอนนั้นเองที่เขากล้าบอก


‘เรา.. ขอเอ็มเอสเอ็นหน่อยได้ไหม’


อีกฝ่ายเงยหน้ามองก่อนจะพยักหน้ารับ จากนั้นก็คว้าเอาเศษกระดาษในกระเป๋าพร้อมปากกาขึ้นมาจดให้ แล้วกระดาษแผ่นนั้นเองที่ทำให้เขาต้องมานั่งเครียดอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ในขณะนี้


ที่จริงก็ส่งคำขอเป็นเพื่อนไปแล้ว.. แต่เขาลังเลเป็นอย่างยิ่งว่าควรทักไปว่าอย่างไรดี


อีกฝ่ายใช้ดิสเพลย์รูปสุนัขซึ่งเขาค่อนข้างมั่นใจว่าเป็นตอนเด็กของโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ เขายิ้มบางๆ ก่อนจะเริ่มต้นทักทายอีกคน



C.

- ( :



ทักทายไปคำแรก.. ไม่สิ คงต้องเรียกว่าสัญลักษณ์แรกมากกว่าถึงจะถูก เขากดส่งไปพร้อมกับความรู้สึกซึ่งยากจะอธิบาย แล้วไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา


BBBBBB)

- หวัดดี


เขากำลังประหม่า.. อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


จำได้ดีว่าตอนที่ทักน้องน้ำผึ้ง เด็กคอนแวนต์ไปครั้งแรก ก็ไม่เห็นว่าจะต้องประหม่าขนาดนี้ แต่เขาเองก็รู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร 


อาจเป็นเพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันคนแรกที่เขาไม่ได้ทักไปในฐานะเพื่อน หรือเพื่อนของเพื่อน หรือคนรู้จัก


C.

ทำไรอยู่


BBBBBB)

กำลังจะทำการบ้าน


C.

วิชา?


BBBBBB)

 ศิลปะ


C.

แสดงว่าวาดรูปเก่งอะดิ


BBBBBB)

ไม่อะ วาดน่าเกลียด

แต่เป็นการบ้านเลยต้องทำ


C.

อ๋อ

เออ ลืมถาม

ชื่ออะไรหรอ


อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับมาทันทีเหมือนอย่างบทสนทนาก่อนหน้านี้ แต่กลับเงียบไปเกือบห้านาทีถึงจะตอบกลับมา


BBBBBB)

ไม่บอก


เขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นอีกฝ่ายว่าแบบนั้น


C.

บอกหน่อยย

อยากรู้


BBBBBB)

แล้วชื่อไรอะ

บอกเรามาก่อน


C.

ชื่อชัช

บอกแล้ว บอกเรากลับด้วยเลย


BBBBBB)

ไม่บอก


C.

อ้าว อะไรเนี่ย

ขี้โกง


BBBBBB)

เรายังไม่ทันบอกเลยว่าเราจะบอก


C.

งั้นเดี๋ยวเราเดา

ชื่อบอล


BBBBBB)

บ้าหรอ แมนไป


C.

ก็เห็นตัวบีเต็มเลยอะ

งั้น บาส


BBBBBB)

แมนพอกับบอลเลย


C.

บอย

บีม

บิว

แบม

บุ๋ม

บูม


BBBBBB)

เลิกทายได้แล้ว

ที่ทายมาอะ ผิดหมดเลย


C.

จะไม่บอกจริงหรอ

: (


BBBBBB)

จริง


C.

งั้น

เราเรียกว่าบีแล้วกันนะ


BBBBBB)

อือ

แล้วแต่




เขายกยิ้ม.. ก่อนที่บทสนทนาของเราจะเริ่มไปเรื่อยๆราวกับว่าจะไม่มีที่สิ้นสุด และคืนแรกคืนนั้นที่เราคุยกัน กว่าเขาจะนอนหลับก็ปาเข้าไปตีสาม ทั้งที่ปกติตีหนึ่งคือเวลานอนของเขา


ทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกนอนดึกตื่นเช้า


และทำให้รู้อะไรอีกมากมาย.. ที่ทำให้เขารู้สึกชอบมากเข้าไปเรื่อยๆ



C.

บี ฝันดีนะ


BBBBBB)

อื้อ

ฝันดี ชัช




และเขารู้สึกดีกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้เหลือเกิน







- - - - - - - - -  -







- 2017







ในร้านกาแฟร้านเดิม น้องสาวของเขาออกจากห้องน้ำและกลับมานั่งที่เดิมแล้ว



คนทั้งสองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามดูตื่นเต้นที่แฟนหนุ่มของบีมกำลังมาหา ส่วนเขาก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มบางๆเท่านั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตื่นเต้นไปเพราะอะไร แต่พอถามไปก็ได้ความกลับมา


“บีมกลัวพี่ไม่ชอบเขาอะ”


“เห็นพี่เป็นยักษ์ใจร้ายหรือไง” เขาขมวดคิ้วบางๆ “มีเหตุผลอะไรที่พี่จะต้องไม่ชอบเขาล่ะ ไร้สาระ”


“ถ้างั้นพี่ต้องสัญญาก่อนนะว่าถ้าไม่ชอบเขาพี่จะเงียบไว้”


เขาถอนหายใจเมื่อเธอว่าอย่างนั้น เดิมทีตั้งแต่เกิด ตัวเขาเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบพูดอะไรมากมายอยู่แล้ว แถมยังเก็บอาการเก่งยิ่งกว่าใคร ก็เลยไม่เห็นว่าน้องสาวที่โตมาพร้อมกันจะมาเครียดกับเรื่องอะไรแบบนี้


แน่ล่ะ.. เขาไม่กล้าพูดหรอก ถ้าเกิดว่าไม่ชอบ


และถ้าชอบ เขาก็จะไม่พูดเหมือนกัน


“บีม มันมาแล้วหรือเปล่า” เอินเอ่ยถามก่อนจะพยักเพยิดออกไปทางหน้าร้านที่มีรถคันหนึ่งเทียบจอด มันเป็นรถสีดำสนิทซึ่งคนที่ไม่เชี่ยวชาญชำนาญเรื่องรถอย่างเขาไม่สามารถตอบได้ว่ามันคือรุ่นใดแม้จะรู้จักยี่ห้อของมัน แต่ก็เป็นรถที่เคยเห็นตามท้องถนนอยู่บ่อยๆเหมือนกัน


บีมขอตัวออกไปรับแฟนเข้ามาในร้าน ส่วนเขาผู้เป็นพี่ชายจึงเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อรับกาแฟร้อนที่เมื่อห้านาทีที่แล้วเขาสั่งมันให้กับว่าที่น้องเขย เขาคิดเอาเองว่าสิ่งนี้มันอาจจะทำให้การพบเจอกันครั้งแรกของเขาและอีกคนไม่เกิดบรรยากาศอึดอัด


เขายกแก้วกาแฟโดยการถือที่จานรองของมัน ก่อนจะยิ้มให้พนักงานตามมารยาทแล้วหันหลังกลับมา


กำลังจะเดินไปที่โต๊ะอยู่แล้ว ถ้าหากว่าไม่ต้องหยุดขาเอาไว้เพื่อมองคนที่กำลังเดินตามหลังน้องสาวของเขาเข้ามาในร้าน


เขามอง.. มองส่วนสูงของอีกคนที่น่าจะสูงกว่าเขา หรือเผลอๆอาจจะสูงกว่าเอินซึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่กำลังมอบให้เพื่อนตัวเอง 


เขามองเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำสนิทของอีกคน มองจมูกโด่งได้รูป มองริมฝีปากหยักอิ่ม และอย่างสุดท้าย.. เขามองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ที่ตอนนี้ว่างเปล่า


แม้รู้ว่าระยะห่างระหว่างเรามันไกลขนาดนี้ แต่เขาก็มั่นใจเหลือเกินว่าเขามองไม่เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตาคู่นั้น ถึงแม้ว่ามันจะมีอยู่ก็ตาม


เขามอง.. คนที่ไม่ได้เจอกันมานานเกือบสิบปี


และเขาได้ยิน.. เสียงปริแตกของหัวใจตัวเอง



แผ่วเบา แต่ย้ำชัดเจน.. ว่าที่ผ่านมาไม่มีเรื่องไหนเลยที่เป็นเรื่องหลอกลวง



ณ ขณะนี้เองก็เช่นเดียวกัน






- - - - - - - - - - -





TALK:

จบดี อย่าห่วงเลย

เชื่อสิ นะ




 #ก่อนวันวานCB




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #2665 KoTU! (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 21:32
    ขำไม่ไหวเเล้ว5555555
    #2,665
    0
  2. #2124 pim pimmi (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 16:39
    55555555
    #2,124
    0
  3. #1778 -FL- (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 10:45
    แสบมากกกกกกก
    #1,778
    0
  4. #1765 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 17:07
    ขำหนักมาก 55555555555555555
    #1,765
    0
  5. #1706 EATWELL (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 20:45
    ชานกาก5555555
    #1,706
    0
  6. #1597 dovy_bubble (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 12:32
    เด็กหัวม่วงแสบใช่เล่ยพี่ปาร์คโดนหลอก 555555555555555555555555
    #1,597
    0
  7. #1589 kkimmaggurren (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 08:36
    ไม่ต่างจากจงอิน555555555555555555555555555555555555555
    #1,589
    0
  8. #1573 tttttttle (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 04:34
    ชอบแบคแสบๆเซี้ยวๆอย่างงี้555555555 ตะหงิดๆตั้งแต่หันหลังแล้วแต่ต้องมีเหตุผลแน่เลยว่าเอาไปทำอะไร._. พี่ชานอย่าโกรธน้องเลยเนอะเห็นตอนแรกชอบตอนหลังนี่ไอเด็กหัวม่วง555555555555
    #1,573
    0
  9. #1536 peachhhhhhhhh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 02:57
    เด็กหัวม่วง แสบมาก 555555555555555
    #1,536
    0
  10. #1517 Nursery*purr-fect (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 12:43
    เด็กแสบบบบ จะตามตัวยังไงล่ะเนี่ยพี่ชาน ชื่อแซ่ก็ยังไม่รู้เลย
    #1,517
    0
  11. #1509 dark chocolate (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 00:47
    ตอนแรกนึกว่าเจ้าหัวม่วงนี่จะสายอ่อย โอ้ยยยยยยยย ร้ายมาก
    #1,509
    0
  12. #1504 nyjdr (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 09:02
    เจ้าเด็กหัวม่วงตัวแสบ5555555
    #1,504
    0
  13. #1503 Chakbann (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 19:30
    ถ้าไรท์ว่างก็ๆขอสักร้อยตอนเบาๆ#ล้อเล่ง 555555555 
    #1,503
    0
  14. #1501 พูลิน พูลิน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 23:32
    อ่าวน้องหัวม่วงแสบใช่เล่นนะเรา พี่ชานสู้ค่ะสู้
    #1,501
    0
  15. #1496 nuttopk625 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 18:04
    เจ้าเด็กแสบ 55555
    #1,496
    0
  16. #1495 empty XOXO (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 09:01
    ขำแรงมาก55555555555 
    #1,495
    0
  17. #1494 toonny_do (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 23:10
    แสบมากแบคฮยอน55555
    #1,494
    0
  18. #1493 AikoPikachu (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 01:49
    น่ารักแน่ๆอ่ะ นี่ว่าละถ้าหัวม่วงคือยัยน้องนะ นางต้องจิ้กมือถือชานยอลแน่ๆอ่ะ แต่นางอาจจะมีข้อแก้ตัวที่ดีก้ได้นะ ตอนชานยอลไปเจอนางอีกทีอ่ะ 5555555555 แบบเพราะพี่หล่อและดูท่าจะหลอกง่าย ไรงี้ 555555555555555
    #1,493
    0
  19. #1492 FaaSyy (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 01:36
    พีค55555555
    #1,492
    0
  20. #1491 bbbbbbbys (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 15:44
    คือขำ5555555555 ว่าแล้วต้องขโมยโทสับแน่ๆ ถถถถถถถถ
    #1,491
    0
  21. #1489 อิ อิ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 09:26
    กร๊ากกกกกกกกกกกกก 555555 ขำแรง สงสารพี่ชานเลย 555555555
    #1,489
    0
  22. #1488 zeriesqx (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 07:30
    55555555555555555555555555555555555 โอยขำแง
    #1,488
    0
  23. #1485 JRNXQ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 23:06
    น่าจับตีก้นจริงๆ-เด็กหัวม่วง5555555
    #1,485
    0
  24. #1483 เเพนด้าตาขีดเดียว (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 21:48
    เเสบมาก5555555
    #1,483
    0
  25. #1482 คนรักแบคฮยอน (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 17:41
    แสบมากกกกกก 5555 ชานเสียรู้จ้าาาา
    #1,482
    0