{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 29 : {OS} 134340

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,904
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 



จางไปตามกาลเวลา


.



.





.





.


.



.







 

 

 

ผมเป็นนักศึกษาปีสองอยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง


 

เรื่องราวของผมตั้งแต่ตอนแรกเกิดจนกระทั่งตอนนี้ก็ไม่มีอะไรน่าหวือหวา.. ผมใช้ชีวิตแบบธรรมดา สมัยเด็กๆก็เล่นเฮฮากับเพื่อนตามประสา พอโตขึ้นมาหน่อยก็เก็บตัวแล้วนั่งติดเกมเหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป จนตอนนี้ก็เรียนและอ่านหนังสือจนแทบจะเครียดตาย แล้วมันก็เป็นแบบนี้มาทุกยุคทุกสมัย สำหรับคนที่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบผม


 

ผมจำไม่ได้แล้วว่าช่วงเวลาไหนตั้งแต่ใช้ชีวิตมาที่มันมีความสุขและสนุกที่สุด พอมานั่งคิดแล้วก็อาจจะเป็นช่วงมัธยมปลายที่ได้โดดเรียนกับเพื่อนกับฝูงและทำวีรกรรมแปลกๆด้วยกัน


 

แต่บางทีอาจจะเป็นสมัยเด็กหรือเปล่านะ?

 


สมัยเด็ก.. ที่ผมแทบจะลืมเรื่องราวทั้งหมดไปแล้ว


 

แบคฮยอน! ลงมาข้างล่างหน่อย!”


 

บ่ายวันหนึ่งขณะที่ผมนอนอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่บนเตียง จู่ๆเสียงแม่เรียกก็ดังขึ้นมาจากชั้นล่าง อาจจะใช้ให้ไปตากผ้าหรืออะไรสักอย่าง และแน่นอนว่าผมก็อิดออดทำเป็นไม่ขาน แต่สุดท้ายพอมีคำด่าพ่วงมาด้วยก็ต้องลุกขึ้นตามคำสั่งคุณนายประจำบ้านอยู่ดี

 


ผมเดินลงมาในคราบเสื้อยืดกับกางเกงบ็อกเซอร์และไม่ได้อาบน้ำ ไม่รู้จะอาบไปทำไมเพราะอากาศก็เย็นๆแถมผมก็อยู่แต่ในห้อง ไม่ได้ไปออกกำลังกายเสียเหงื่อสักหน่อย ดังนั้นการไม่อาบน้ำและผมก็กลายเป็นของคู่กันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 


เอ้า.. มาแล้วนั่นไง

 


ผมยืนนิ่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นเมื่อพบกับคนที่ห่างหายไปนานหลายปี


 

ไม่ใช่แค่หลายปี.. แต่เป็นสิบปีแล้วต่างหาก


 

ไม่ได้อาบน้ำด้วยล่ะสิ เน่าชะมัดลูกชายฉัน แม่ว่าอย่างนั้นแล้วตีมือไปที่โซฟาข้างๆ เอ้า มานั่งก่อน สวัสดีน้าเขาหรือยัง

 


ผมโค้งทักทายคุณน้าผู้ชายคนหนึ่งที่จำได้ว่าเคยเห็นหน้าแต่กลับจำไม่ได้แล้วว่าชื่ออะไร เช่นเดียวกันกับชายหนุ่มตัวสูงอีกคนที่นั่งข้างๆและน่าจะมาพร้อมกับคุณน้าคนนี้ ผมไม่ได้ไหว้เขา แต่กลับยืนนิ่งและมองเขาแบบนั้นอยู่นานหลายนาที

 


ผมจำหน้าเขาได้.. ผมจำได้

 


นี่พี่ชานยอลลูกน้าเขาไง จำพี่เขาได้หรือเปล่า ปีนี้ก็อายุยี่สิบห้าแล้ว


 

ผมมองหน้าพี่เขาที่ก็มองมาแล้วส่งยิ้มบางๆให้ จำได้สิ.. ยังไงผมก็ยังมั่นใจว่าผมจำได้ หน้าตาพี่เขาอาจจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ทำไมผมต้องจำไม่ได้ด้วยล่ะ

 


ในเมื่อแต่ก่อนผมชอบพี่เขาจะตาย


 

เคยเล่นกันอยู่สมัยเด็กไง.. แต่ก่อนแกติดพี่เขาอย่างกับตังเม ขอขี่หลังทุกวันจนฉันล่ะเมื่อยแทน


 

ภาพในอดีตย้อนกลับมาอีกครั้งเหมือนกรอกลับ ผมยิ้มบางๆตอนที่เห็นตัวเองในวัยเด็กขี่หลังพี่ชานยอล จำได้ว่าชอบซุกหน้าลงไปตรงไหล่กว้างๆเพราะมันอุ่นดี แล้วพี่เขาก็ไม่เคยบ่นเลยไม่ว่าผมจะงอแงมากแค่ไหนก็ตาม

 


แต่น่าแปลกใจ.. ที่ผ่านมาผมไม่เคยนึกขึ้นได้เลยว่าเราเคยพบกัน

 


นานมากจนกระทั่งตอนนี้.. มันเหมือนกับโลกหมุนพี่เขาให้กลับมาอีกครั้งเพื่อให้ผมระลึกถึง เพราะผมเกือบจะลืมอยู่แล้วเชียวว่าเราเคยพบกันตอนไหน แล้วก็นึกสงสัยขึ้นมาในใจเล่นๆเดี๋ยวนั้นเองว่าเขาหายไปไหนมา

 


เอ้อ.. แบคฮยอน ออกไปซื้อโคล่าให้แม่สักสองขวดสิ” คุณนายว่าแล้วควักเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงส่งให้ผม เงินที่เหลือก็ซื้อขนมเข้ามาแล้วกัน

 


เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนน้องเองครับ พี่ชานยอลเอ่ยบอก.. เสียงของเขาทุ้มกว่าเมื่อก่อนมากโข ก็แหงล่ะ นี่มันผ่านมาตั้งเป็นสิบปีแล้ว เขาจะเปลี่ยนไปบ้างก็ไม่แปลกอะไร

 


ผมเดินออกมาพร้อมกับเขาเมื่อได้รับการอนุญาต พี่ชานยอลตัวสูงเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน ในขณะที่ผมก็ตัวเตี้ยม่อต้อและคาดว่าระยะห่างของส่วนสูงระหว่างเราคงจะเท่าเดิม ..สักไม้บรรทัดได้มั้ง จำได้ว่าผมเคยวัดอยู่ลางๆ

 


เป็นไงบ้าง จู่ๆพี่เขาก็เอ่ยถามขณะที่เรากำลังสาวเท้าเดินอยู่

 


ครับ?

 


สบายดีไหม

 


คำถามนั้นดูเป็นคำถามที่ปกติมากในความคิดของผม หากแต่มันกลับมีความอบอุ่นบางอย่างแฝงอยู่ สำหรับคนที่ไม่ได้เจอกันมานานทั้งที่แต่ก่อนเราเคยสนิทกันขนาดนั้น คำถามแรกที่ออกมาจากปากเขาก็ทำให้ผมยิ้มกว้างได้อย่างไม่ต้องสงสัย

 


ครับ.. สบายดี ผมเอ่ยยิ้มๆกลับไปเช่นกัน แล้วพี่ล่ะครับ

 


เหมือนกัน เขาว่าอย่างนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังคงค้างอยู่ที่ริมฝีปาก เราโตขึ้นเยอะเลยนะ

 


ผมไม่ได้ตอบอะไรตามประสาคนพูดไม่เก่ง ทำได้แค่พยักหน้าแล้วยิ้มกลับไปเท่านั้น แล้วเราก็เดินมาจนกระทั่งถึงมินิมาร์ท เอาเข้าจริงผมไม่ได้รู้สึกถึงความอึดอัดอะไรระหว่างเดินเงียบๆมาด้วยกัน อาจเป็นเพราะเราเคยสนิทกันมาก และผมยังจำความรู้สึกปลอดภัยตอนอยู่ใกล้ๆเขาได้ดี

 


เรายังชอบกินอันนี้อยู่ไหม จู่ๆเขาก็ถามแล้วชูลูกอมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี่ยี่ห้อดังให้ผมดู ซึ่งแน่นอนว่าผมก็ส่ายหัวกลับไป ลูกอมรสนี้มันไม่ใช่สไตล์ผมเลยสักนิด แบบผมต้องพวกมินท์หอมชื่นใจต่างหาก อ้าว.. งั้นหรอ

 


ครับ ผมชอบกินพวกกลิ่นเย็นๆมากกว่า

 


นั่นสิ พี่ก็ลืมไปเลยว่ามันผ่านมาตั้งสิบปีแล้ว


 

และคำพูดของเขาก็ทำให้ผมชะงักไปอีกครั้ง เมื่อระลึกขึ้นได้ว่าเมื่อก่อนตัวเองชอบกินไอ้ลูกอมรสสตรอว์เบอร์รี่ยี่ห้อนี้มากขนาดไหน

 


มันไม่แปลกอะไรกับคนที่โตกว่าแล้วจะมีความจำที่ดีกว่าหากถูกกระตุ้นเพียงเล็กน้อย สิบปีที่แล้วผมเพิ่งอายุเก้าขวบและอยู่ปอสาม ในขณะที่เขาเองก็น่าจะอายุสิบห้า แต่มันก็อดยิ้มไม่ได้เลยที่เขายังจำเรื่องของผมได้

 


ในขณะที่สมองของเด็กวัยเก้าขวบในตอนนั้นของผม ก็เริ่มจะร้องเตือนว่าผมเองก็จำเรื่องราวของเขาได้เช่นกัน

 


ส่วนพี่ก็ชอบกิน.. น้ำครีมโซดา


 

จำได้ด้วยหรอ เขาว่าแล้วหัวเราะเบาๆ ตอนนี้พี่ก็ยังชอบอยู่นะ

 


จะว่าผมใจง่ายหรอครับ ผมเอ่ยถามยิ้มๆ เริ่มรู้สึกเป็นกันเองกับเขามากขึ้นแล้ว


 

ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น แค่พูดให้ฟังเฉยๆ เขาเอ่ยตอบยิ้มๆแล้วเดินนำผมไปยังโซนตู้แช่ ก่อนจะหยิบโคล่าในนั้นขึ้นมาสองขวดตามที่แม่สั่ง ว่าแต่มินิมาร์ทร้านนี้เปิดมานานหรือยัง พี่จำได้ว่าเมื่อก่อนไม่มี


 

สองปีเศษๆเองครับ

 


เขาพยักหน้ารับรู้แล้วหย่อนสองขวดนั้นลงตะกร้าที่ถืออยู่ มือพี่เขาใหญ่มากจนตะกร้าดูเล็กไปเลย แล้วมันก็ไม่ต่างอะไรจากเมื่อก่อนเช่นกัน ที่พี่เขาจะเป็นคนถือของทุกอย่างให้เวลาผมขอเงินแม่ไปซื้อขนมนมเนยที่ร้านโชห่วยแถวๆปากซอย

 


ผมลอบยิ้มเบาๆอีกครั้งเมื่อนึกได้

 


สิบปีที่ผ่านมานี้พี่เป็นยังไงบ้าง แล้วผมก็เอ่ยถามออกไปตามที่ใจอยากรู้ ..อยากรู้ว่าเขาเป็นอย่างไร ชีวิตราบรื่นดีหรือเปล่าหลังจากที่จากกันไปตั้งนาน

 


แล้วยังนึกถึงผมอยู่บ้างไหม

 


อืม.. เขาทำท่านึกนิดหน่อยก่อนจะตอบกลับมา หลังจากย้ายบ้านไปก็ไม่มีอะไรหวือหวาหรอก พี่เข้าเรียนโรงเรียนแถวนั้น แล้วก็ต่อมหาลัยเหมือนเด็กทั่วๆไป

 


ก็เหมือนกับผม..

 


พี่ชานยอลไม่ได้เล่าอะไรต่อจากนั้นเพราะเขาคงไม่มีอะไรแล้วจริงๆ ผมส่ายหัวให้กับตัวเองที่ปรารถนาจะได้ยินคำพูดว่าคิดถึงจากเขา ทั้งที่ผมเองยังลืมเลือนเขาไปแล้วด้วยซ้ำ

 


นับประสาอะไรกับเขาที่โตกว่า.. การจะลืมผมไปก็คงไม่ยากเพราะสภาพแวดล้อมที่ต้องเจอใครต่อใครมากมาย และคงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเคยรู้จักกันก็ตอนเห็นหน้าเมื่อกี้เช่นเดียวกับผม

 


ที่จริงผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเราเคยสนิทกันมากๆเมื่อก่อน ผมเอ่ยบอกไปอย่างเถรตรง พอนึกได้ก็เหมือนกับฝันไปเลย.. ผมจำได้ว่าเคยขี่หลังพี่ด้วย

 


พี่เขาหัวเราะเบาๆ พี่จำได้นะ.. แต่มันก็ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่


 

ใช่ๆ มันเลือนลางมากๆ.. เหมือนกำลังจะหายไป


 

..........


 

ขอบคุณนะครับที่กลับมา ไม่อย่างนั้นผมคงลืมไปแล้ว

 


ผมยกยิ้มให้เขาที่ก็ยิ้มมาให้เช่นกัน มันเป็นความรู้สึกฟูๆอยู่ในหัวใจแบบอธิบายไม่ถูกและไม่เชิงดีใจ ผมกำลังคิดว่าตัวเองเคยทำใครหายไปจากความทรงจำสักกี่คนแล้วนะ อาจจะเป็นเพื่อนสมัยเด็กหรือใครอีกหรือเปล่าที่ผมไม่ได้นึกถึงมาตั้งนานแล้ว

 


โดยเฉพาะกับคนสำคัญๆในชีวิตแบบพี่เขา.. มีใครอีกไหมที่ผมลืม


 

พี่ชานยอลหล่อขึ้นเยอะเลยพอมองจากตรงนี้ เขากำลังหันหน้าเข้าเคาน์เตอร์คิดเงินเลยทำให้ผมเห็นสันดั้งเขาชัดเจน ภาพของเด็กหนุ่มวัยรุ่นคนนั้นย้อนเข้ามาในความคิดอีกครั้ง มันเลือนลางไปบ้างแต่ก็ไม่ได้จางหาย และผมดีใจจนแทบบ้าเมื่อรู้ตัวว่ามันคงไม่หายไปไหนแล้ว อาจจะอีกสักสิบถึงสิบห้าปีต่อจากนี้

 


เราเดินขนาบข้างกันกลับมาบ้านอีกครั้งด้วยระยะห่างที่น้อยลงกว่าเดิม


 

ผมไม่ใช่เด็กคนเดิมที่จะบอกกับเขาว่า พี่ชานยอล ขอขี่หลังหน่อยได้ไหม ดังนั้นสิ่งที่จะทำให้ผมรู้สึกกลับไปเหมือนเด็กที่ถูกพี่ชายสักคนปกป้องคุ้มครองและให้ความรู้สึกปลอดภัยอีกครั้งก็คงจะเป็นการเดินชิดกับพี่เขาแบบนี้

 


มันอบอุ่นเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปอีกครั้งจนผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

 


จริงสิ.. ที่จริงแล้วผมยังไม่เคยได้บอกเลยว่าเมื่อก่อนชอบเขามากขนาดไหน


 

ถุงจากมินิมาร์ททั้งหมดถูกหิ้วผ่านผู้ใหญ่สองคนที่ยังคุยกันอย่างออกรสชาติอยู่ตรงห้องนั่งเล่น ผมกับพี่ชานยอลช่วยกันเอาของเก็บเข้าตู้เย็นก่อนจะพากันกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้งด้วยความรู้สึกใหม่

 


เหมือนได้ย้อนกลับไปตอนนั้น ที่ผมก็สนิทกับเขา.. อาจจะไม่ได้หมดทั้งใจเท่า แต่มันก็รู้สึกดีไม่แพ้กัน

 


เป็นยังไงบ้าง แบคฮยอนดื้อใส่หรือเปล่า ประโยคนี้แม่ถามพี่ชานยอลจนผมต้องยู่หน้ากลับไปให้


 

ไม่ครับ น้องดูสุภาพกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

 


เข้ากันดีจนผมต้องทำหน้าเหม็นเบื่อ.. ทั้งหมดยกเว้นผมพากันหัวเราะที่สามารถยั่วอารมณ์จนทำให้ผมหน้าบูดได้ แต่ก็ช่างเถอะ ผมน่ะถูกแกล้งแบบนี้มาตั้งแต่เล็กๆแล้ว โดยได้รับเหตุผลว่าพวกเขาเอ็นดูผม ถ้าตอนนี้เหตุผลยังเป็นเหมือนเดิมจะไม่ว่าอะไรแล้วกัน

 


ยังไงต้องพาแม่หนูคนนั้นมาเจอน้าด้วยนะ อยากเห็นหน้าดูสักที

 


ได้ครับ.. แต่ยังไงวันงานคุณน้าก็ต้องเจออยู่แล้ว

 


จวบจนกระทั่งเขากำลังคุยกันถึงเรื่องที่ผมเริ่มจะเข้าไม่ถึง


 

สีหน้าพี่ชานยอลและพ่อของเขาดูอิ่มเอม โดยเฉพาะกับพี่ชานยอลที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนแก้มบุ๋มและหูแดงไปหมด นี่ผมกำลังพลาดเรื่องสำคัญๆอะไรไปหรือเปล่านะ

 


จัดตั้งที่โซลเชียว.. น้ายังไม่แน่ใจเลยว่าจะไปได้หรือเปล่า แม่พูดอย่างนั้นก่อนจะหันมาหาผม แล้วแกล่ะ จะไปงานพี่เขาหรือเปล่า

 


.. งานอะไรกัน

 


อ่อ ลืมบอกไปเลย แม่คว้ากระดาษฉลุลายกุหลาบจากบนโต๊ะมายื่นให้ผม อ่ะนี่ ดูวันเวลาซิ แกไปได้ไหม

 


ผมรู้สึกใจวูบโหวงไปเล็กน้อยเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆของกระดาษที่ลอยมาแตะจมูก

 


ผมรับกระดาษที่เป็นการ์ดใบนั้นมาแล้วเปิดออกดู.. ก่อนที่ความจริงบางประการจะปรากฏแก่สายตาว่าท้ายที่สุดแล้วคนสำคัญในชีวิตของผมอีกคนก็กำลังจะมีอนาคตที่สมบูรณ์แบบ

 


การ์ดงานแต่งงานของพี่ชานยอลกับหญิงสาวอีกคนที่ผมไม่คุ้นชื่อ

 


เสียดายจังครับ.. ผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่ามันเป็นแบบไหน ช่วงนั้นผมติดสอบพอดี คงไปร่วมงานไม่ได้

 


จริงๆมันก็เป็นงานสำคัญของคนที่สำคัญ.. แต่เหตุใดผมถึงได้ปฏิเสธออกไปทั้งที่ตอนนั้นไม่ใช่ช่วงสอบอย่างที่พูด ก็ไม่กล้าถามใจตรงๆดูเหมือนกัน

 


แต่บางทีการที่ทำได้แค่ระลึกถึงต่อจากนี้.. มันคงไม่แย่เท่าไหร่นัก


 

และถึงแม้ว่าเขาจะมาเพื่อแจกการ์ดงานแต่งให้กับแม่ของผม ไม่ได้มาเพราะคิดถึงผม แต่นึกขึ้นได้เพราะเห็นหน้า มันก็ไม่ได้แย่มากเท่าไหร่เหมือนกัน

 


เพราะผมเองก็เป็นเช่นนั้น ..แม้จะผิดหวังนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร

 


จริงหรอ เสียดายจัง แม่พูด ในขณะที่สีหน้าของพี่ชานยอลก็ดูจะเสียดายแต่ก็ประกอบรอยยิ้มเอาไว้เหมือนเดิม ถ้าอย่างนั้นน้าคงต้องดูอีกที เดี๋ยวจะโทรไปให้คำตอบกับคุณพ่อนะจ๊ะ

 


พี่ชานยอลพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเผื่อแผ่รอยยิ้มมาทางผม ซึ่งผมก็ทำให้แค่ส่งยิ้มกลับไปให้เท่านั้น ก่อนที่เจ้าบ้านอย่างผมกับแม่จะเดินออกมาส่งเขาทั้งสองคนตรงรถที่จอดอยู่หน้าบ้านเมื่อสมควรแก่เวลา

 


ไว้วันหลังมาเยี่ยมกันใหม่ด้วยนะยูอิน แม่บอกคุณน้าที่เป็นพ่อของพี่ชานยอล ผมโค้งให้เขาก่อนจะหันไปมองใครอีกคนที่อยู่ตรงตำแหน่งคนขับ

 


หลายสิ่งหลายอย่างที่ผมได้เจอมาตลอดหลายปีอาจทำให้ลืมเรื่องราวในวัยเด็กไปบ้างก็จริง แม้ว่ามันจะไม่ได้ชัดเจนเหมือนอย่างตอนนั้นแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าความรู้สึกนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเสียที่ไหนกัน

 


ดังนั้นผมก็ควรจะบอกถึงความรู้สึกของเด็กวัยเก้าขวบให้คนวัยสิบห้าในตอนนั้นได้รับรู้

 


ผมเคยชอบพี่ด้วยนะ” 

 


ผมพูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงความรู้สึกที่ยังคงฟุ้งกระจายอยู่ในใจ

 


ชอบมากๆ.. แต่ไม่เคยบอกเลย

 


คนฟังนิ่งไปเพียงครู่เดียวก่อนจะส่งยิ้มกลับมาให้ แล้วเพียงชั่วอึดใจ เขาก็ได้เอ่ยบอกความรู้สึกที่เด็กวัยเก้าขวบในอดีตอย่างผมอยากได้ยินกลับมาเช่นกัน

 


พี่ก็เคยชอบแบคฮยอน.. ชอบมากๆเหมือนกัน


 

เราส่งยิ้มให้กันและกันเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับความรู้สึกที่คล้ายๆกัน

 


บางอย่างในชีวิตนคนเรามันไม่ได้จบลงด้วยดีเสมอไป แต่อย่างน้อยเราก็เคยใจตรงกันอยู่ในชั่วขณะหนึ่ง แม้จะยังเด็กมากแต่ก็ใช่ว่าเด็กจะมีความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้สักหน่อย


 

ขอบคุณนะครับ.. ที่กลับมาให้ผมนึกถึง

 


แล้วผมก็เอ่ยบอกกลับไป ภาพที่ผมขี่หลังพี่ชายตรงหน้ามันย้อนกลับมาอีกแล้ว และแน่นอนว่าผมยังจำได้ดีว่าตอนนั้นเคยยิ้มกว้างมากขนาดไหนเมื่อได้อยู่กับเขา


 

ขอบคุณเหมือนกัน.. ต่อจากนี้มันคงชัดเจนกว่าเดิม



"................"



"พี่จะคิดถึงแบคฮยอน"


 

เขาหมายถึงเรื่องราวในหัว และผมเองก็เช่นเดียวกัน


 

รถคันนั้นขับเคลื่อนออกไปแล้วพร้อมกับคนในนั้น หากแต่ความทรงจำบางอย่างยังชัดเจนอยู่ และถึงแม้ว่าต่อจากนี้ผมจะมีเขาอยู่แค่ในความทรงจำที่อาจจะเลือนหายไปในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้าก็ไม่เป็นไร

 


อย่างน้อยโลกก็เคยเหวี่ยงเราให้มาเจอกันในขณะหนึ่ง

 



 เพื่อให้เก็บไว้และนึกถึงตลอดไป












TALK:

134340 หรือชื่อเรื่องนี้คือรหัสของดาวพลูโตค่ะ

เราได้รับแรงบันดาลใจในการเขียนเรื่องนี้มาจากกระทู้พันทิบชื่อ 'เคยมีดาวพลูโตเป็นของตัวเองกันหรือเปล่าครับ?' และคาดว่าหลายๆคนคงเคยอ่าน เป็นกระทู้ที่ดีมาก ทำให้เรานึกถึงคนที่หล่นหายไประหว่างทางในชีวิตเยอะแยะเลย

เคยมีดาวพลูโตเป็นของตัวเองกันไหมคะ? : )

ปล.มีคนบอกว่าชอบ OS/SF แนวดราม่าของเรา เราดีใจมากเลยน้า แนวถนัดเราเอง อิอิ (ต่อจากนี้จะเสิร์ฟให้ถี่ๆเลยดีแม้ะ 555555555555555)





#น้ำผึ้งมะนาวCB



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3323 april_summerr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 09:57
    หน่วงๆจังเลยค่ะT_T
    #3,323
    0
  2. #3321 sol_tt31 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 13:52
    น้ำตาแตกเฉยเลยแง๊
    #3,321
    0
  3. #2395 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 10:55
    ฝหกด่าสว
    #2,395
    0
  4. #1779 `พ่อตาสระอิ:') (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 21:20
    อิจฉาจังเลยนะคุณพยอนนน
    #1,779
    0
  5. #1775 -FL- (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2559 / 11:23
    หรอยยยยย ~~~ ชีวิคดี๊ดีมัคนขับให้ซ้อน
    #1,775
    0
  6. #1759 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:28
    น่ารักมากอ่ะฟินอ่ะ
    #1,759
    0
  7. #1390 =:SMILE:= (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 09:53
    ภาพในทวิตลอยขึ้นมาเลย5555
    #1,390
    0
  8. #1370 stikloxe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:56
    เขินอะ เขินมากกกก ฟินมากจริงๆ ยิ่งมีโมเม้นต์คือภาพก็เห็นมาแล้ว พอมาอ่านฟิค ฟินไปอีกกกกก
    #1,370
    0
  9. #1313 pim pimmi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:56
    กรี๊ดดดด เรียลมากกกก งื้ออออ ฟินนนนน ><
    #1,313
    0
  10. #1244 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    ฮืออออออออ ของจริงฟินแล้ว มาอ่านฟิคนี่ฟินหนักเลย เหมือนเป็นเหตุการณ์หลังจากที่พ้นจากดงแฟนคลับมาแล้ว ของจริงจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ แต่เราของมโนว่ามันเป็นแบบในฟิคเนี่ยแหละ ชานยอลจะเร่งเครื่องกี่รอบ จะเบรกกี่รอบกันนะ แบคต้องกอดแน่นๆเลยนะ เดี๋ยวตก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #1,244
    0
  11. #1130 dark chocolate (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 18:48
    หวานเว่อหวานอีก นึกถึงเหตุการณ์จริงค่ะแม่เจ้า โอ้ววววว นึกถึงวันนั้นที่คู่นี้แว้นมอไซค์แล้วหน้าทล.ทวิตก็คร่ำหวอดทั้งวันทั้งคืน มันดีจริงๆ ดีต่อหัวใจมากเว่อค่ะ หวีดไปเถอะค่ะ ความดีงามนี้ เรื่องจริงก็คงแบบนี้สินะชานแบค แอร้ยยยยยย รักแรงมาก
    #1,130
    0
  12. #1058 nyjdr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 01:09
    ฟินมากกกก >||<
    #1,058
    0
  13. #1013 Senilu_L94 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 22:49
    ถถถถ เซฮุนเอาเราไปเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้ไหม ????????
    #1,013
    0
  14. #1011 bayun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 22:24
    อรั้ยยยย น่ารักมากเลย;-;
    #1,011
    0
  15. #1008 อิ อิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 01:56
    งื้อออออออออออออออ เขินมากกกกกกกกกกกกกก ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกก อยู่ที่คนขับจริงๆ อิอิ
    #1,008
    0
  16. #1007 SnoopDrop (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:59
    ออดี้ที่ว่าแพงก็ยังแพ้เวสป้าได้55555555
    #1,007
    0
  17. #1006 bbbbbbbys (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 21:22
    งืออออออเราเขินนนนนน เขินมากกกกยิ้มแก้มจะแตกกกกกก
    #1,006
    0
  18. #1004 Daodyoo_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:31
    เขินนนนนนนนนนร มีความฟินเเรงมาก
    #1,004
    0
  19. #1003 perlitez29 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 21:14
    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ออดี้ก็แพ้เวสป้าได้ 55555555555555
    #1,003
    0
  20. #1002 KeyLuhan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 18:07
    อ้อดี้เป็นหมันค่ะทุกคน 5555
    #1,002
    0
  21. #1000 Kimjonginlove (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:43
    รถเซฮุนเป็นหมัน555
    #1,000
    0
  22. #998 isisnotexist (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 14:53
    เซฮุนจ้าไม่ต้องเสียใจไป เดี๋ยวเราไปนั่งออดี้แทนแบคเองเนอะ
    #998
    0
  23. #997 kamrung (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 12:13
    ว่าแล้วว่าที่แม่ยกหวีดกันเมื่อวาน จะต้องมาอยู่ในฟิคเริ่งไหนสักเรื่อง55
    #997
    0
  24. #996 _maieak_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 11:46
    เขินสุดดดดๆๆ
    #996
    0
  25. #995 FewHan_EXO (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 10:45
    โง๊ยยยยย ฟินนนนนมั่กๆ เขินสุดๆ 555
    #995
    0