{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 28 : {OS} back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 



ตะบองเพชรแบบเธอ กอดเอาไว้ฉันก็เจ็บจนเกินไป


.



.



.











แน่ใจนะว่าขี่เป็น

 


แบคฮยอนหัวเราะน้อยๆให้กับน้ำเสียงไม่มั่นใจในตัวเขาที่ดังขึ้นจากรุ่นพี่สาว เธอเป็นผู้หญิงหน้าตาสะสวย ผมสีน้ำตาลถูกรวบเอาไว้ให้กลายเป็นจุกตรงกลางศีรษะ แต่งตัวด้วยเสื้อยืดหลวมๆและกางเกงเลพริ้วๆ หากถามว่าสวยแค่ไหนก็คงต้องบอกว่ามาก เพราะขนาดยืนขมวดคิ้วยังน่ารักเลย


 

เชื่อใจแบคซี่ ไม่พาล้มหรอก ระดับไหนแล้วขอให้รู้ไว้ พูดไปก็ตบกลางอกตัวเองไป รถมอเตอร์ไซค์แบบมีเกียร์ทำอะไรแบคฮยอนไม่ได้ร้อก ถึงจะคุ้นเคยกับแบบเกียร์ออโต้มากกว่าก็เถอะ

 


พี่ไม่อยากตายที่ต่างจังหวัดนะแบคฮยอน พูดไปก็ทำหน้าหวั่นเกรงไปจนแบคฮยอนลอบขำ ถ้าจะตายขอกลับไปตายที่โซลเถอะนะ ขอร้อง ให้พี่ขี่กลับเหมือนเดิมแหละดีแล้ว


 

ขอขี่มั่งดิ น้า..


 

ไม่ได้ รุ่นพี่สาวส่ายหัว ถ้าจะขี่ต้องขออี้ฟานหรือไม่ก็ชานยอลก่อน เพราะถ้าแบคฮยอนเป็นอะไรไปคนที่จะโดนดุคือพี่นะ

 


โถ่พี่ยูริน แบคฮยอนทำท่าทางกระเง้ากระงอด แบคสัญญาว่าจะไม่พาล้ม

 


บอกว่าไม่-”

 


เถอะน้า ขอร้อง แบคอยากขี่จริงๆนะ พูดไปก็ทำตาปิ๊งๆเหมือนอ้อนวอนไปด้วยจนรุ่นพี่สาวต้องทำหน้าเหนื่อยใจออกมา เรื่องขี้อ้อนล่ะขอให้บอกบยอนแบคฮยอนเขาเลย ไม่เคยทำให้ใครผิดหวังจริงๆ

 


อ่ะๆ จะขี่ก็ขี่


 

เย้!”


 

แต่ถ้าล้มพี่ไม่รับผิดชอบนะ ห้ามให้อี้ฟานกับชานยอลมาด่าพี่ด้วย!”


 

รู้น่าๆ บ่นจริงๆเลย แบคฮยอนพึมพำก่อนจะกวาดขาคร่อมมอเตอร์ไซค์ที่สภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก คัมม่อนพี่ยูริน ขึ้นมาเล้ย


 

สุดท้ายขาเรียวๆก็ยอมกวาดคร่อมมอเตอร์ไซค์ตามขึ้นมาอีกคน เนื่องจากวันนี้ชมรมของเรามาออกค่ายสร้างห้องสมุดให้กับหมู่บ้านในต่างจังหวัด การคมนาคมหรือถนนหนทางจึงไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่นัก แต่แบคฮยอนก็ชินแล้วแหละ แม้ว่าเขาจะไม่เคยขี่มอเตอร์ไซค์ที่ต่างจังหวัดเลยสักครั้งเพราะไม่มีใครนึกไว้ใจ แต่แบคฮยอนก็เชื่อว่าตัวเองทำได้

 


ข้างหน้าทางลูกรังนะแบคฮยอน ระวังด้วย

 


รู้แล้วน่า พี่นั่งเฉยๆเถอะ เดี๋ยวแบคจัดการเอง พูดไปก็บิดมอเตอร์ไซค์ด้วยอัตราเร็วปานกลาง แบคฮยอนไม่ได้ใจกล้าถึงขนาดจะซิ่งจนหัวเปิด เขาก็แค่อยากลองพิสูจน์ให้คนอื่นๆเห็นเท่านั้นแหละว่าเขาก็ทำได้ ไม่ต้องกังวลแล้วหากแบคฮยอนจะขี่มอเตอร์ไซค์เอง


 

ทางลูกรังขรุขระไปนิดแต่ก็โอเค แบคฮยอนเสียหลักนิดหน่อยแต่เขาจะไม่บอกพี่ยูรินหรอก เดี๋ยวอีกฝ่ายขวัญหนีดีฝ่อไปเสียก่อน เพราะสุดท้ายแล้วถึงจะแย่ยังไงเขาก็ขับผ่านไอ้ทางเมื่อกี้มาได้อยู่ดี แล้วนี่ก็จะเป็นทางเข้าหมู่บ้านแล้วด้วย บรรดาถุงขนมที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อต้องได้เข้าไปหาพี่ๆเพื่อนๆในชมรมอย่างปลอดภัยแน่ แบคฮยอนมั่นใจ!

 


ตรงนู้นก็มีเนิน ระวังนะ มันเป็นเนินสองอันติดกันเลยอะ” พี่ยูรินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหวาดๆ เธอยกมือขึ้นจับไหล่เขาไว้แล้ว คงจะกลัวเขาพาล้มจริงๆ

 


โอเค้!” แบคฮยอนเอ่ยบอก สายตาเพ่งมองไปยังเนินสองลูกที่พี่ยูรินเตือน เขาเห็นแล้ว และแน่นอนว่าแบคฮยอนจะต้องผ่านมันไปได้โดยง่าย ร่างเล็กบีบเบรกที่มือเบาๆหมายจะให้รถมอเตอร์ไซค์ชะลอตัวลง

 


แต่ไหงมันไม่เบรกให้วะ!

 


เฮ้ยๆๆๆ!”

 


อะไร! แบคฮยอน!” พี่ยูรินเอ่ยก่อนจะยกตัวขึ้นจากเบาะ นั่นยิ่งทำให้แบคฮยอนสติแตก แบคฮยอน ระวัง!”

 


แต่สุดท้ายแล้วแบคฮยอนก็ทำมอเตอร์ไซค์เสียหลักจนได้..

 


เสียงรถมอเตอร์ไซค์ลากไปกับพื้นปูนซีเมนต์ทำเอาสมาชิกในชมรมที่กำลังพากันพักผ่อนถึงกับตื่นตกใจ เกือบทั้งหมดพากันวิ่งออกมาตรงถนนใหญ่ เฮ้ย! แบคฮยอน! ยูริน!” ก่อนจะพากันวิ่งกรูมายังแบคฮยอนและยูริน.. รวมทั้งมอเตอร์ไซค์อีแก่ที่หลับไม่เป็นท่าอยู่ใกล้ๆ

 


โอย..” ร่างเล็กลุกขึ้นมานั่งชันเข่าก่อนจะกุมแผลที่ข้อศอกเอาไว้ หันไปมองพี่ยูรินก็เห็นว่าอีกฝ่ายทำแบบเดียวกัน แถมยังส่งสายตาคาดโทษมาให้เขาด้วย แล้วแบคฮยอนก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆไปให้

 


แบคฮยอน!” ผู้ที่มาถึงตัวแบคฮยอนคนแรกก็เป็นไปตามคาด อะไรเนี่ย! พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ขับมอเตอร์ไซค์เอง! ยัยยูรินนี่ก็อีกคน!”


 

อย่าไปว่าพี่เขาสิเฮีย แบคดื้ออยากขับเองแหละ ร่างเล็กว่าก่อนจะเป่าปู้ดๆลงไปที่แผลตรงหัวเข่า แต่ตอนนี้เจ็บหัวเข่ามากเลย กระดูกหักหรือเปล่าก็ไม่รู้

 


แบคฮยอนพูดแล้วเลื่อนสายตาขึ้นอ้อนเฮียอี้ฟานที่กำลังสำรวจแผลเขาอยู่ ระหว่างนั้นดวงตาเล็กเรียวคล้ายลูกหมาก็กวาดมองไปรอบๆด้วย เขาหวังว่าจะเห็นใครอีกคนที่ควรจะวิ่งเข้ามาดูเขาพร้อมๆกับเฮียอี้ฟานอยู่แถวนี้ ใครคนนั้นอาจจะกำลังหาน้ำมาล้างแผลให้เขา หรือหาวิธีการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เขาอยู่

 


แล้วในที่สุดเขาก็หาคนคนนั้นพบ


 

ไม่หักหรอกน่า พูดซะเว่อร์ พี่อี้ฟานว่าอย่างนั้นแล้วปัดเศษใบไม้ออกจากแผลตรงหัวเข่าให้ ไอ้ชานยอลหายหัวไปไหนของมันวะเนี่ย แฟนรถล้มขนาดนี้ยังเสือกไม่มาดูอีก


 

ช่างเขาเถอะน่า แต่แบคขอขี่หลังได้ไหม เดินไม่ไหวอะ พูดจบก็กางแขนออกเป็นเชิงบอกให้พี่ชายหันหลังให้ ก่อนที่แบคฮยอนจะยิ้มออกมาน้อยๆตามประสา พี่ชานยอลเขาไม่ว่างมาดูแบคหรอก นู่น..

 


ร่างเล็กบุ้ยหน้าไปทางหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในสภาพไม่ต่างกันนัก รอบกายเธอมีคนรุมล้อม แต่ที่เห็นชัดที่สุดก็คงจะเป็นร่างสูงๆของใครบางคนที่แบคฮยอนคุ้นเคย

 


เขาดูเพื่อนเขาอยู่ แต่ไม่เป็นไร แบคฮยอนว่าก่อนจะส่งยิ้มมาให้พี่ชายอีกครั้ง แผลแค่นี้เอง ไหวอยู่แล้ว

 


อี้ฟานหันไปมองตามที่น้องชายบอก เขามองเห็นเพื่อนสนิทกำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดและคงไม่ต่างจากเขาในตอนนี้ มันขยับขาของผู้หญิงคนนั้นก่อนจะส่งสายตาเป็นห่วงไปให้เธอที่กำลังดื่มน้ำจากขวดที่มีคนยื่นให้

 


แล้วอี้ฟานก็นึกสงสัยขึ้นมาเดี๋ยวนั้นเองว่าแผลที่แบคฮยอนหมายถึงนั้นคือแผลที่ไหน

 


เข่า.. ข้อศอก.. 

 

 


หรือว่าหัวใจ


 


 

 

แบคฮยอนและยูรินถูกหามมานอนในบ้านหลังหนึ่งของคนในหมู่บ้านที่พอจะมีความรู้ด้านการแพทย์นิดหน่อย คุณลุงใจดีคนนั้นทำแผลให้พวกเราเสร็จแล้ว และตอนนี้แบคฮยอนก็กำลังนอนลืมตามองเพดานโดยมีพี่ยูรินนอนหลับอยู่ที่เตียงข้างๆ

 

 

อีกฝ่ายยังคงพูดหยอกเล่นกับเขาเหมือนเคย แต่ก็มีบ่นบ้างว่าตัวเองต้องโดนอี้ฟานกับชานยอลรุมทึ้งแน่ ซึ่งแบคฮยอนไม่คิดอย่างนั้นหรอก

 

 

พี่ชายเขาน่ะไม่แน่.. แต่พี่ชานยอลคงไม่มีทางด่าเธอลง

 

 

เสียงคนกำลังเดินมาทำให้แบคฮยอนต้องผงกหัวขึ้นมอง แล้วพอเห็นว่าเป็นพี่ชานยอล ความหน่วงในใจก็เกิดขึ้น แต่ช่างขัดกับหน้าตาของร่างเล็กที่กำลังส่งยิ้มแบบเดิมๆไปให้คนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนเหลือเกิน

 

 

ไงไอ้ตัวดื้อ เจ็บไหมล่ะ พี่ชานยอลลากเก้าอี้แถวๆนั้นมานั่งข้างๆ แบคฮยอนใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยเมื่ออีกฝ่ายเลือกจะหันหลังให้พี่ยูรินที่นอนอยู่ข้างๆ

 

 

ไม่เลย เหมือนมดกัดนิ๊ดเดียว

 

 

ทำเป็นพูดดี บอกแล้วว่าไม่ให้ขี่มอเตอร์ไซค์เองก็ยังจะขี่ เป็นยังไงล่ะ พี่ชานยอลยกแขนของเขาขึ้นมาเบาๆ ดูดิ ถ้าล้มลงไปแรงกว่านี้อีกนิดกระดูกหักแล้วนะเนี่ย

 

 

เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่าพี่ชานยอล ร่างเล็กดึงแขนออกมาจากการเกาะกุม เจ็บนิดหน่อยแต่ก็ไม่เป็นไร แบคกระดูกหนา แขนไม่หักไม่หลุดง่ายๆหรอก

 

 

พี่ชานยอลเหมือนจะชะงักไปนิดที่เขาดึงแขนออกมา แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็ยกยิ้มจนเห็นแก้มบุ๋มลงไป คราวหน้าถ้าไม่ฟังที่พี่พูดอีก พี่จะไม่คุยด้วยสองอาทิตย์

 

 

กลัวจังเล้ย ร่างเล็กว่าแล้วแสร้งหลับตาปี๋ แล้วนี่เขากินข้าวกันอยู่ไม่ใช่หรอ มาทำไมเนี่ย

 

 

ก็มาดูเราไง พี่เป็นแฟนแบคฮยอนนะ มันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว

 

 

แบคฮยอนยิ้มออกมาบางๆให้กับคำพูดที่ดูเหมือนจะใส่ใจกันเหลือเกินของอีกฝ่าย แม้คำว่าแฟนที่ออกมาจากปากของอีกคนนั้นจะดูน่ายินดีที่ได้ยิน แต่คำว่า หน้าที่ ก็ทำให้ร่างเล็กรับรู้ได้ทันทีว่าพี่เขาคงไม่ได้เต็มใจ

 

 

คงจะดีกว่านี้ถ้าพี่ชานยอลทำไปเพราะ ‘รัก

 

 

ไม่ใช่เพราะ หน้าที่ ที่ถูกบังคับให้ต้องทำ

 

 

ทีอย่างงี้ล่ะมาดู ตอนแบคล้มใหม่ๆไม่เห็นมาบ้าง ร่างเล็กแสร้งยู่ปากเหมือนพูดไปอย่างนั้นและไม่ได้คิดอะไร ทั้งที่ความจริงแล้วเขาน่ะคิดเยอะกว่าใครๆ

 

 

ก็พี่เห็นไอ้อี้ฟานมันพุ่งเข้าไปดูเราแล้วนี่ พี่ชานยอลลูบลงมาบนเส้นผมของเขาเบาๆ อย่าน้อยใจเลยนะ พี่ก็มาหาแล้วนี่ไง

 

 

ถ้าจะมาเพราะหน้าที่ของคำว่าแฟนมันบังคับ.. ก็ไม่ต้อง ถ้อยคำเหล่านั้นเกือบจะปะทุออกมาแล้วเชียว หากแบคฮยอนก็ยังมีสติมากพอที่จะระงับมันเอาไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ

 

 

แต่อีกไม่นานหรอก..

 

 

อีกไม่นาน.. เขาจะคืนคำนั้นให้พี่ชานยอลเอง

 

 



 

 

ไอ้ชานยอลมันไม่เคยชอบใครหรอก

 

 

‘…………..’

 

 

นอกจากยูริน

 

 

ถ้อยคำจากปากของเฮียอี้ฟานในตอนที่เขาเข้าไปสอบถามเรื่องของพี่ชานยอลลอยแว่วเข้ามาในสมอง แบคฮยอนจำได้ว่าตอนนั้นพี่ชายของเขาพาเพื่อนมาเต็มบ้าน แต่พี่ชานยอลกลับเป็นคนเดียวที่เขารู้สึกสะดุดตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น

 

 

แบคฮยอนยอมรับเลยว่าเขาชอบอีกฝ่ายตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ

 

 

ร่างเล็กนั่งยืดขาแล้วเท้าแขนไปด้านหลัง อากาศช่วงเย็นๆมันดีมากจนอยากจะหลับ แต่เนื่องจากว่าเขาหลับมาตั้งแต่ช่วงบ่ายๆแล้ว ตอนนี้พวกที่สบายดีพากันไปสร้างห้องสมุด ส่วนคนที่บาดเจ็บเพราะความซนแบบเขากับอีกคนที่เจ็บเพราะไม่ยอมห้ามแบบพี่ยูรินเลยทำได้แค่เดินไปเดินมาอยู่แถวๆนี้เท่านั้น

 

 

อ่ะ

 

ขวดน้ำเย็นเจี๊ยบถูกยื่นมาให้ ก่อนที่เจ้าของมือปริศนาจะนั่งลงข้างๆ พี่ยูรินเองก็มีขวดน้ำของตัวเองเหมือนกัน เธอหยิบมันมาเปิดฝาแบบทุลักทุเล ก่อนจะเสียบหลอดแล้วดูดเข้าปาก

 

 

มานั่งเล่นมิวสิคอะไรตรงนี้ ไม่เข้าไปดูทีวีล่ะ

 

 

ไม่อะ แบคไม่ค่อยชอบดูทีวีหรอก” เขาตอบก่อนจะก้มหน้าลงเพียงเล็กน้อย พี่ยูริน.. ขอโทษนะ

 

 

หืม หญิงสาวละริมฝีปากออกจากหลอดดูดแล้วหันมาเลิกคิ้วให้ ขอโทษเรื่องอะไร ที่พาพี่ขับมอเตอร์ไซค์ล้มนี่น่ะหรอ

 

 

อื้ม.. คือแบบว่ามันเจ็บใช่ไหมอะ แบคดื้อเองที่ไม่ยอมฟัง

 

 

โอ้ย ช่างมันเถอะน่า เธอว่าแล้วหัวเราะเบาๆ พี่เคยรถคว่ำมาแล้ว แค่นี้น่ะเล็กน้อยอย่างกับโดนยุงกัด

 

 

ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีนั่นแหละน่า ร่างเล็กเอ่ยบอก เขารู้สึกผิดจริงๆ เฮียอี้ฟานเคยบอกว่าเขาดื้อแล้วก็ซนอย่างกับเด็กๆทั้งที่ก็เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แบคฮยอนเถียงคอเป็นเอ็นมาตลอดว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น ซึ่งพี่ชายเขาก็สวนกลับมาเช่นกันว่าคนที่ดื้อมักจะไม่รู้ตัวหรอกว่าตัวเองดื้อ

 

 

แล้วตอนนี้แบคฮยอนก็รู้แล้วว่ามันจริง..

 

 

บอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไรซี่ เด็กคนนี้นี่ พี่ยูรินพูดด้วยน้ำเสียงที่เริ่มจะเบนไปในทางดุ “ถ้าพี่โกรธก็คงไม่หยิบน้ำมาเผื่อ ไม่คุยด้วย แล้วตอนนี้ก็อาจจะไม่มองหน้าเราแล้วก็ได้

 

 

............

 

 

พี่ไม่ได้โกรธเลยนะ แล้วเราก็เลิกโทษตัวเองได้แล้ว

 

 

เพราะเธอทั้งสวยแล้วก็แสนดีแบบนี้ แบคฮยอนเข้าใจเหตุผลแล้วว่าทำไมพี่ชานยอลถึงได้ชอบเธอ

 

 

พี่ยูริน ทำไมสวยจัง

 

 

เห.. ถามบ้าอะไรเนี่ย เธอว่าก่อนจะหัวเราะออกมา ขนาดหัวเราะก็ยังน่ารักเลย ตากลายเป็นสระอิไปหมด แตกต่างจากตอนที่ทำหน้าปกติ ซึ่งตาจะกลมโตคล้ายๆกับของพี่ชานยอล

 

 

ก็อยากน่ารักเหมือนพี่บ้าง แบคต้องทำยังไงอะ

 

 

เอ้า ออกทะเลไปถึงไหนแล้วไอ้ตัวแสบ พี่ยูรินว่าก่อนจะค่อยๆยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล แค่นี้ไอ้ชานยอลก็รักเราจะตายแล้ว ไม่ต้องน่ารักไปมากกว่านี้หรอกน่า

 

 

..............

 

 

พี่เข้าไปดูทีวีต่อแล้วนะ ถ้าหนาวก็รีบตามเข้ามาล่ะ

 

 

แบคฮยอนพยักหน้าแล้วส่งยิ้มบางๆไปให้เธอเท่านั้น แผ่นหลังของพี่ยูรินเล็กนิดเดียวเอง มันน่าเอ็นดูและน่าปกป้องในเวลาเดียวกัน ซึ่งพี่ชานยอลก็คงเห็นด้วยกับแบคฮยอน

 

 

แต่พี่ยูรินคิดผิดแล้วล่ะ

 

 

เขาต้องน่ารักเท่าเธอต่างหาก.. พี่ชานยอลถึงจะรัก

 

 


 

 

ชานยอลมันก็บอกว่าเราน่ารักนะ

 

 

‘……………’

 

 

ลองคุยดูไหมล่ะ เดี๋ยวพี่ถามมันให้

 

 

แบคฮยอนนั่งอยู่ท่ามกลางวงสนทนา เราใช้ผืนนาร้างผืนหนึ่งในหมู่บ้านเป็นที่นั่งเล่น ตรงกลางมีกองไฟขนาดย่อมหนึ่งกอง เสียงกีต้าร์ดังแว่วมากับเสียงพูดคุย บางคนก็ปิ้งมาร์ชเมลโล่กินกันอย่างสนุกสนาน

 

 

ผ้านวมผืนใหญ่ถูกคลุมมาให้ตรงไหล่ เงยหน้ามองก็เห็นพี่ชานยอลส่งยิ้มมาให้แล้วทิ้งตัวลงนั่งซ้อนหลังไว้ แบคฮยอนถูกกระชับกอดและถูกป้อนมาร์ชเมลโล่ไปด้วย นั่นทำให้คนตัวเล็กยิ้มจางๆออกมา

 

 

หายเจ็บแผลยัง คนตัวสูงกว่าเอียงหน้าถาม

 

 

อือ ดีขึ้นแล้ว เจ้าตัวเล็กตอบไปด้วยเคี้ยวขนมไปด้วย มันก็ดีเวลาที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของพี่ชานยอลแบบนี้ เหมือนแบคฮยอนจะลืมไปหมดเลยว่าในใจกำลังว้าวุ่นถึงสิ่งใด “แต่อยากเข้าห้องน้ำอะ พาไปหน่อยได้ไหม

 

 

ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เขาค่อยๆพยุงร่างเล็กที่กำลังบาดเจ็บให้เดินไปยังบ้านหลังที่ใกล้ที่สุดด้วยกัน มันเป็นบ้านหลังที่ชานยอลได้เข้าพัก เขาโค้งให้คุณลุงคุณป้าเจ้าของบ้านก่อนจะพาแบคฮยอนให้เดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นบนด้วยกัน

 

 

นั่งรอพี่บนฟูกก่อนนะ เดี๋ยวเข้าไปเช็คห้องน้ำให้ก่อน เผื่อมีตัวอะไรโผล่มา” พี่ชานยอลพยุงแบคฮยอนให้มานั่งตรงฟูกที่น่าจะเป็นของเจ้าตัวก่อนจะหายไปในห้องน้ำ คนตัวเล็กมองสำรวจไปรอบๆ บ้านนี้ใหญ่กว่าบ้านหลังที่เขาไปพักนิดหน่อยแต่ดูเหมือนว่าห้องจะเท่ากัน สามารถนอนเบียดกันได้ห้าหกคนแบบสบายๆ

 

 

มือเล็กลูบลงไปตรงผ้าปูฟูกของอีกฝ่าย และเมื่อกวาดสายตามองก็พบว่ากระเป๋าสตางค์ใบสีน้ำตาลของพี่ชานยอลวางเอาไว้อยู่บนหมอน แบคฮยอนหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดดู แม้ว่าปกติเขาจะไม่เคยแตะต้องของใช้ส่วนตัวของอีกฝ่ายเลยก็ตาม

 

 

และนั่นอาจจะทำให้พี่ชานยอลคิดว่าเขาคงไม่รู้

 

 

ถึงได้ใส่รูปคู่กับคนที่ตัวเองเคยชอบเอาไว้แบบนี้

 

 

แบคฮยอนตัวชาตั้งแต่ศีรษะยันปลายเท้าเมื่อเห็นรูปคู่ใบนั้น พี่ชานยอลยืนยิ้มยิงฟันอยู่ข้างๆพี่ยูจินที่กำลังทำหน้าทะเล้น แบคฮยอนรู้สึกหัวใจบีบรัดจนเจ็บไปหมด เขาค่อยๆปิดกระเป๋าสตางค์ลงแล้ววางมันไว้ที่เดิม ใจหนึ่งอยากจะร้องไห้ออกมาเหลือเกิน ในขณะที่อีกใจมันก็สั่งให้ยิ้มเอาไว้เพื่อสู่กับความรู้สึกย่ำแย่ในจิตใจที่กำลังจะติดลบ

 

 

แบคฮยอนเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีมาเสมอ

 

 

แต่คราวนี้คงจะไม่ไหว

 

 

มา พี่เช็คแล้ว เมื่อกี้เจอแมลงสาบด้วยแหละ พี่ชานยอลเดินออกมาจากห้องน้ำก่อนจะพยุงเขาให้ลุกขึ้นแล้วมาส่งจนถึงหน้าประตู เสร็จแล้วบอกพี่นะ เดี๋ยวนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ

 

 

แบคฮยอนยืนนิ่ง เขาสบตากับพี่ชานยอลที่กำลังมองมาอย่างสงสัย ดูเหมือนอีกฝ่ายจะสังเกตถึงความผิดปกติได้ จึงเอ่ยถามออกมา “เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บแผลหรอ

 

 

ร่างเล็กยิ้มบางๆ ก่อนจะส่ายหัวไปมา เปล่า

 

 

...............

 

 

พี่ชานยอล.. แบคไม่อยากเข้าห้องน้ำแล้ว

 

 

..............

 

 

แต่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม

 

 

เพื่อให้เรื่องนี้มันจบไป

 

 

แบคฮยอนคงต้องคืนคำนั้นให้พี่ชานยอลเสียที

 

 


 

 

เรามาหยุดยืนกันอยู่ตรงหลังบ้านที่ไม่ไกลจากกองไฟเมื่อครู่เท่าไหร่นัก


 

วันนี้ดวงดาวเยอะแยะไปหมด และแน่นอนว่าถ้าอยู่ในโซลคงไม่มีทางมองเห็น บรรยากาศดีมากจนแบคฮยอนต้องยกยิ้มออกมาเบาๆ โดยมีพี่ชานยอลของเขายืนอยู่ข้างๆ

 


แบคฮยอน.. พี่ชานยอลเอ่ยเรียกแผ่วเบา มีอะไรจะคุยกับพี่หรอ

 


ขอกอดหน่อยสิ แบคฮยอนว่าแล้วกางแขนออก น่านะ.. ทีนึง

 


ชานยอลเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยกยิ้มบางๆ เขาเข้าไปสวมกอดร่างเล็กๆของแฟนเอาไว้เต็มรัก มาไม้ไหนเนี่ยเรา อยู่ดีๆมาอ้อนให้พี่กอดทำไม

 


ร่างเล็กกอดคนตัวสูงกว่าเอาไว้อย่างแนบแน่น เขาซุกใบหน้าลงกับหน้าอกของอีกคน ก่อนจะผละตัวออกมาแล้วจ้องหน้าพี่ชานยอลไว้ อีกฝ่ายยังคงหล่อเหมือนเดิม.. เหมือนวันแรกที่พี่อี้ฟานพาคนคนนี้มาที่บ้าน มาให้เขาได้รู้สึกตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ

 


แบคคิดว่า.. เราควรเลิกกันได้แล้ว


 

แต่ก็แค่นั้นแหละ.. ในเมื่อใจของพี่ชานยอลยังมีใครอีกคนอยู่เต็มเปี่ยมอัดแน่นในนั้น

 


ทำไมแบคฮยอนจะไม่เห็นเวลาที่พี่ชานยอลมองไปยังพี่ยูรินเวลาเธอส่งเสียงร้องเพลงแปร่งๆออกมา ทั้งที่เพี้ยนจนแทบจะฟังไม่ได้ขนาดนั้น แต่พี่ชานยอลก็ยังยกยิ้มอย่างเอ็นดูเธอในแบบที่แบคฮยอนไม่เคยได้เลย

 


แล้วมันก็ชัดเจนในทุกๆการกระทำ ซึ่งรูปคู่ใบนั้นในกระเป๋าสตางค์ของพี่ชานยอลก็เป็นตัวสรุปได้อย่างดีว่าแบคฮยอนไม่ได้คิดไปเองเพียงคนเดียว

 


ทำไม..

 


พี่ชานยอลเหนื่อยไหม ร่างเล็กเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ประดับบนใบหน้า มันฝืนมากใช่ไหม.. ที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่ไม่ได้รัก แต่ก็แค่รู้สึกสงสาร

 


............

 


พี่เนียนมากเลยนะ.. ทำเหมือนกับว่ารักแบค จนแบคเชื่อสนิทใจเลยว่าเราคงใจตรงกัน คนตัวเล็กพูดกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอแล้วยิ้มออกมา ทั้งที่ความจริงคือ.. พี่รักคนอื่นไปตั้งนานแล้ว

 


แบคฮยอนหันมามองปฏิกิริยาของแฟนหนุ่มก็พบว่าพี่ชานยอลกำลังหลุบตาลงต่ำเหมือนกับจำยอม.. และใช่.. ในเมื่อมันตรงตามที่แบคฮยอนพูดทุกอย่าง ทำไมอีกฝ่ายถึงต้องปฏิเสธออกมาให้มันยุ่งยาก

 


ขอบคุณสำหรับทุกการดูแลนะครับ ร่างเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้ม แม้ว่าม่านน้ำตาจะเริ่มบดบังภาพเบื้องหน้าไปบ้างแล้วก็ตาม ถ้าเฮียถาม ให้บอกไปว่าแบคบอกเลิกเองนะ

 


............

 


พี่ชานยอล.. ไม่ผิดหรอกครับ ..จนกระทั่งน้ำตาหยดแรกไหลลงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

 


มันจะไม่ทำให้พี่ชานยอลรำคาญใช่ไหม

 


แบคคืนคำว่าแฟนให้แล้วนะ

 


.............

 


เราเลิกกันนะ

 


เงียบกันไปจนกระทั่งเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นเอาไว้เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของคนตัวเล็ก แบคฮยอนไม่อยากร้องไห้เลย มันเหมือนกับว่าเขายังดูแลตัวเองไม่ได้ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาอยากให้พี่ชานยอลเห็นว่าเขาเข้มแข็งพอที่จะไม่ต้องให้ใครมาสงสาร

 


ทั้งที่ความจริง.. เขายังอยากได้การดูแลจากพี่ชานยอลอยู่ นั่นคือการดูแลที่มาจากความรัก

 


แต่ก็ช่างมันเถอะ..

 


แบครักพี่ชานยอลนะ

 


การที่อีกคนไม่ตอบอะไร แต่แบคฮยอนกลับได้ยินทุกสิ่งแล้ว.. และเขาจะอวยพรให้พี่ชานยอลโชคดี


 

ขอกอด.. อีกทีได้ไหม

 

 

และปรารถนาให้พี่ชานยอลมีความสุข.. เหมือนอย่างที่เคยทำให้เขามีความสุขตลอดมา

 


และการกลับไปแอบชอบเขาเหมือนเดิมอีกครั้ง มันก็น่าสนใจเหมือนกัน


 

จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด อย่างเวลาที่ได้ครอบครอง





+++ Part






เฮ้ย! แบคฮยอน! ยูริน!”


 

ปาร์คชานยอลที่กำลังนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้เพิ่งสัมผัสได้ถึงคำว่า หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม’ เป็นครั้งแรก


 

ไม่รู้ว่าเขาใช้เวลากี่วินาทีในการวิ่งออกมาตรงถนนด้านนอกที่ปราศจากรถเพื่อจะได้เห็นร่างสองร่างที่อยู่ตรงนั้น แต่ปาร์คชานยอลเชื่อว่าวินาทีที่เขาวิ่งไปยังจุดเกิดเหตุย่อมน้อยกว่านั้นอยู่หลายเท่า หากก็คงไม่ไวเท่าคนที่ช่วงขายาวกว่าเล็กน้อย หัวใจของคนเป็นพี่ย่อมจะห่วงน้องยิ่งกว่าใครอยู่แล้ว

 


แต่ชานยอลก็เห็น.. แผลที่เข่าและข้อศอกของไอ้ตัวเล็ก พร้อมกับเศษหินเศษดินที่เปื้อนเต็มเนื้อตัวไปหมด

 


และเขาไม่ลังเลเลยที่จะเดินเข้าไปสมทบ


 

เฮ้ยชานยอล!”


 

แต่ก็ต้องชะงักเอาไว้เท่านั้นเมื่อมีเสียงเรียกดังขึ้นด้านหลัง มาจับขายูรินไว้หน่อย! หักหรือเปล่าก็ไม่รู้

 


ชานยอลหันหลังกลับไปมองหญิงสาวสองคนที่กำลังนั่งอยู่ตรงพื้น หนึ่งคนเป็นผู้บาดเจ็บ ส่วนอีกคนกำลังดูแผลให้ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่ ฟากยูรินมีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น ส่วนไอ้พวกผู้ชายก็กำลังวุ่นวายอยู่กับรถมอเตอร์ไซค์ และส่วนใหญ่ก็หลับยังไม่ตื่นเพราะเป็นเวลาพัก

 


ชานยอลลังเล เขาหันกลับไปมองแบคฮยอนที่กำลังร้องโอดโอยอยู่กับพี่ชาย เขาอยากจะเข้าไปหาแล้วก็อุ้มไอ้ตัวเล็กให้เข้าไปทำแผลในบ้านซะตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่อีกฝั่งหนึ่งก็มีแค่ผู้หญิง ถ้าเขาไม่เข้าไปช่วยพวกเธอก็ต้องลำบาก

 


แบคฮยอนมีอี้ฟานดูแลแล้ว ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนผู้หญิงคนเดิมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน มาช่วยกันหน่อย เดี๋ยวต้องขอแรงนายช่วยแบกยูรินเข้าไปในบ้านพักด้วย

 


ชานยอลหันไปมองแบคฮยอน และเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กเริ่มจะยิ้มออกแล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหายูรินในตอนนั้น ดูเหมือนยูรินเองก็มีแผลพอๆกับแบคฮยอน แต่ตรงหัวเข่าออกจะหนักกว่ากันนิดหน่อย เขาจับขาเธอให้ยืดออกแล้วมองสำรวจแผลนั้น

 


เจ็บมากหรือเปล่า

 


เจ็บสิยะ ถามมาได้ ยูรินขมวดคิ้วใส่ แบคฮยอนก็คงเจ็บ.. ไม่ไปดูน้องหน่อยล่ะ

 


อี้ฟานดูอยู่ เธอน่ะเงียบไปเถอะ ทำเป็นปากเก่ง” ชานยอลขมวดคิ้วใส่เธอ ทำอิท่าไหนทำไมพากันล้มทั้งคู่แบบนี้

 


ก็แบคฮยอน..” ยูรินมีท่าทีอึกอักไปนิดหน่อย ก่อนที่เธอจะส่งยิ้มแห้งๆมาให้เขา “เอ่อ.. คือแบคฮยอนขอขี่มอเตอร์ไซค์น่ะ

 


ชานยอลชักสีหน้าให้กับความรั้นของคนทั้งคู่ ฉันเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าให้แบคฮยอนจับมอเตอร์ไซค์

 


ตอนแรกฉันไม่ให้หรอก แต่น้องมันอยากขี่นี่หว่า ช้อนตามองฉันปิ๊งๆแบบนี้เลย พูดจบก็กระพริบตาปริบๆ ถ้าเป็นนายก็ต้องยอมเหมือนกันนั่นแหละ เผลอๆจะใจอ่อนตั้งแต่โดนขอครั้งแรกแล้ว

 


ชานยอลมองเธอนิ่งๆพักหนึ่งก่อนจะยักไหล่ เขาไม่อยากจะว่าอะไรเธอนักหรอกเพราะเห็นว่าเจ็บอยู่ แต่หลังจากนี้คงต้องกำชับกันอีกหนว่าห้ามให้แบคฮยอนทำอะไรเสี่ยงอันตรายประเภทนั้นอีกเด็ดขาด

 


ยูรินเป็นผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง นิสัยน่ารัก ร่าเริง และเป็นกันเองกับคนอื่นๆ ปาร์คชานยอลเคยชอบเธอในตอนที่ได้รู้จักกับเธอใหม่ๆ มันก็ไม่แปลกหรอกที่คนจะพากันรู้สึกแบบเขาเยอะ เพราะเธอดูเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ชีวิตของปาร์คชานยอลเคยเจอมา

 


แต่สำหรับเขา.. ทุกอย่างมันก็แค่ เคย

 


ชานยอลสัมผัสถึงคำว่า ดีเกินไป เมื่อมีโอกาสได้อยู่ใกล้เธอเพราะดันลงชมรมเดียวกัน ออกจะอันตรายไปสักหน่อยเพราะพวกผู้ชายพากันมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อทุกครั้งที่เขาเดินไปหาอะไรกินกับเธอ ยูรินนิสัยดีจริงๆเหมือนอย่างที่เขาคิดเอาไว้ตอนแรก แต่พอผ่านไปสักพักเขาก็พอจะเข้าใจว่าแบบเธอคงเหมาะจะเป็นแค่เพื่อนของเขามากกว่าที่จะเป็นคนรัก

 


คนบางคนก็เหมาะสมกับตำแหน่งนั้นจริงๆ แม้จะชอบเธอมากแค่ไหนแต่มันก็จบลงเมื่อเขาคิดได้

 


ที่นอนเตรียมเสร็จแล้ว พายูรินเข้าไปเถอะ” ชานยอลพยักหน้ารับคำเพื่อนอีกคนที่เพิ่งวิ่งมา เขาช้อนตัวยูรินขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะเดินตามหลังอี้ฟานที่อุ้มแบคฮยอนไปในท่าเดียวกัน


 


 


 

ชานยอลเพิ่งจัดการเรื่องมอเตอร์ไซค์เสร็จ เขาพยายามซ่อมแต่มันก็พังแล้ว

 


คุณลุงเจ้าของรถคันที่ยืมมาไม่ได้ติดใจเอาความอะไร แกบอกว่ารถเก่ากึ้กจะพังแหล่ไม่พังแหล่อยู่รอมร่อ หมดคันนี้ไปก็ดีเพราะจะได้ซื้อใหม่เสียที หลังจากแจ้งข่าวร้ายเรื่องรถเสร็จสรรพชานยอลก็เดินเข้ามาในบ้านที่แบคฮยอนและยูรินพักอยู่ เขามองเห็นว่าไอ้ตัวเล็กกำลังนอนมองเพดาน ก่อนจะผงกหัวขึ้นมองแล้วยิ้มออกมาบางๆเมื่อพบว่าเป็นเขา

 


ไงไอ้ตัวดื้อ เจ็บไหมล่ะ” ชานยอลเอ่ยยิ้มๆก่อนจะลากเก้าอี้แถวนั้นมานั่งข้างๆเตียง 


 

ไม่เลย เหมือนมดกัดนิ๊ดเดียว” ซึ่งไอ้ตัวเล็กก็เอ่ยตอบกลับมาแบบแก่นเซี้ยวตามประสา เขาย่นจมูกอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะยกแขนของอีกคนขึ้นมาดู

 

 

ทำเป็นพูดดี บอกแล้วว่าไม่ให้ขี่มอเตอร์ไซค์เองก็ยังจะขี่ เป็นยังไงล่ะ พูอไปก็จับๆแตะๆแขนน้องไป แบคฮยอนกระดูกเล็กนิดเดียว ที่เหลือเป็นไขมัน ดูดิ ถ้าล้มลงไปแรงกว่านี้อีกนิดกระดูกหักแล้วนะเนี่ย

 

 

เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่าพี่ชานยอล

 

 

ก่อนที่ชานยอลจะรู้สึกฉงน.. เมื่อแบคฮยอนเจตนาดึงแขนออกจากการเกาะกุมของเขา

 

 

เขาทำแบคฮยอนเจ็บหรือเปล่า?

 

 

แบคกระดูกหนา แขนไม่หักไม่หลุดง่ายๆหรอก

 

 

ชานยอลรู้สึกไม่ค่อยดีในครู่แรก แต่พอเห็นน้องยกยิ้มแบบเดิมส่งมาให้เขาก็ใจชื้นขึ้นนิดหน่อย ร่างสูงลอบถอนหายใจให้กับความอวดเก่งของเด็กตรงหน้าแล้วยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

 คราวหน้าถ้าไม่ฟังที่พี่พูดอีก พี่จะไม่คุยด้วยสองอาทิตย์

 

 

กลัวจังเล้ย ไอ้ตัวดีหลับตาปี๋แล้วแกล้งทำท่าเหมือนกลัวเขา เห็นแล้วมันน่าดีดหน้าผากให้แตก แล้วนี่เขากินข้าวกันอยู่ไม่ใช่หรอ มาทำไมเนี่ย

 

 

ก็มาดูเราไง พี่เป็นแฟนแบคฮยอนนะ มันเป็นหน้าที่ของพี่อยู่แล้ว

 

 

ชานยอลพูดแล้วยิ้มออกมา เขาสังเกตได้ว่าตัวเองเผลอยิ้มทุกครั้งเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆไอ้ตัวแสบนี่ มือหนาเลื่อนไปลูบศีรษะคนตรงหน้า อันที่จริงแล้วชานยอลมักจะรู้สึกดีทุกครั้งเวลาที่ได้พูดว่าตัวเขานั้นเป็นแฟนของอีกฝ่าย มีแต่คนบอกว่าแบคฮยอนโชคดีที่ได้เขาเป็นแฟน แต่ความจริงแล้วเขาต่างหากที่โชคดีกว่าที่ได้เป็นแฟนกับแบคฮยอน

 

 

มันอาจจะเริ่มด้วยความแค่อยากลองว่าจะไปกันรอดหรือเปล่า ในตอนนั้นที่อี้ฟานมาบอกว่าแบคฮยอนชอบเขา ในขณะที่เขาเองก็ยังไม่มีใคร และเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ชอบยูรินแบบนั้น

 

 

ทีอย่างงี้ล่ะมาดู ตอนแบคล้มใหม่ๆไม่เห็นมาบ้าง เจ้าตัวเล็กยู่หน้าจนคล้ายปลาซัคเกอร์แบบที่เขาชอบล้อบ่อยๆ แบคฮยอนทำหน้าบู้ทีไรตลกทุกที

 

 

ก็พี่เห็นไอ้อี้ฟานมันพุ่งเข้าไปดูเราแล้วนี่ ชานยอลยังคงลูบหัวน้องไม่หยุด อย่าน้อยใจเลยนะ พี่ก็มาหาแล้วนี่ไง

 

 

แบคง่วง.. จะนอนแล้ว ร่างเล็กตัดบท ก่อนจะยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมมิดถึงคอ พี่ชานยอลไปกินข้าวไป

 

เอางั้นหรอ ชานยอลเลิกคิ้วถาม ก่อนจะพยักหน้ายินยอมเมื่อเห็นว่าแบคฮยอนอ้าปากหาววอด งั้นพี่ไปนะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จต้องไปทำห้องสมุดต่อ ค่ำๆจะมารับไปนั่งเล่น

 

เมื่อเห็นว่าแบคฮยอนพยักหน้าตอบรับคำแล้วหลับตาลง ชานยอลจึงเลื่อนเก้าอี้ออกแผ่วเบาก่อนจะเดินออกมา ไม่วายลูบศีรษะเล็กนั่นอีกครั้งหนึ่งเป็นเชิงอวยพรให้ฝันดี

 


และภาวนาให้แบคฮยอนฝันถึงเขาด้วยเช่นกัน

 



 

 

ใครอาบก่อน

 


กู

 


ไม่ครับ กูอาบก่อน


 

ชานยอลหัวเราะแล้วส่ายหน้าหน่ายๆตอนที่เห็นไอ้มินโฮยกขาทำท่าจะถีบอี้ฟานที่วิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไป บ้านหลังนี้มีคนพักอยู่สี่คน ไอ้ยองแจเดินไปหาอะไรกินในครัวตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้ในห้องเลยเหลือแค่ชานยอล มินโฮ และอี้ฟานที่กำลังอาบน้ำอยู่

 


เอ้อ.. แล้วแบคฮยอนเป็นไงมั่งวะ ไอ้มินโฮเอ่ยถามหลังจากนั่งลงบนฟูกของมันเรียบร้อยแล้ว กูเห็นเข่าถลอกปอกเปิกไปหมดแต่ไม่ได้เดินเข้าไปดู


 

ไม่เป็นไรแล้ว.. ว่าแต่ทำไมไม่มาช่วยกันดูล่ะวะ รถล้มขนาดนั้น


 

กูกลัวเลือดอะ เลยไปเข็นมอเตอร์ไซค์ให้แทนไง มันว่าแล้วเอานิ้วก้อยแงะหูตามประสาพวกซกมก ตอนเด็กๆเพื่อนกูกำเดาไหลตอนกำลังข้ามถนนด้วยกัน กูเป็นลมอยู่ตรงนั้นเพราะเห็นเลือดแม่ง เกือบโดนรถเหยียบตาย

 


ชานยอลหัวเราะให้กับวีรกรรมเปิ่นๆ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่ามันกลัวเลือด จริงๆพวกเราในชมรมมาจากต่างคณะกันทั้งนั้น ถึงจะคณะเดียวกันก็คนละสาขา แล้วก็ค่อยมาสนิทกันทีหลังตอนต้องทำงานด้วยกันในชมรม

 


ชานยอลคว้ากระเป๋าสตางค์มาเปิดดูเล่นเพื่อฆ่าเวลารอเพื่อนอาบน้ำ ไอ้ตัวเขาน่ะอาบเสร็จคนที่สองต่อจากยองแจที่หายหัวไปไหนของมันก็ไม่รู้ ในกระเป๋าสตางค์ของผู้ชายก็ไม่ค่อยมีอะไรจุกจิกมากนักหรอก จะมีก็แค่บัตรประชาชน ใบขับขี่ บัตรนักศึกษา แล้วก็บัตรสมาชิกร้านไอติมที่แบคฮยอนชอบไปกิน

 


รวมทั้งรูป.. ที่อยู่ในช่องใสนั่นด้วย

 


ชานยอลยกยิ้มตามคนในรูปอย่างหมั่นเขี้ยว ตอนนั้นแบคฮยอนไว้ผมสีน้ำตาลอ่อนแล้วก็ใส่หมวกแก๊ป ยืนยิ้มแฉ่งสู้แสงพระอาทิตย์ที่ส่องจากด้านหลัง ชานยอลจำได้ว่ามันเป็นตอนที่เขาพาอีกฝ่ายไปเที่ยวสวนน้ำ แบคฮยอนไม่ได้เล่นน้ำหรอกเพราะกลัวดำ แต่เขาก็ตามใจเพราะเห็นอีกฝ่ายอยากเข้าไปสัมผัสบรรยากาศในนั้นเหลือเกิน

 


แล้วชานยอลก็บอกให้แบคฮยอนหันมายิ้มให้กล้องโทรศัพท์เขาหน่อย เลยได้รูปยิ้มแฉ่งจนปากเป็นสี่เหลี่ยมและตาสระอิ ก่อนที่เขาจะเอามันไปอัดเป็นรูปเล็กๆมาใส่ไว้ในกระเป๋าสตางค์ 

 


..เพราะชอบมันมากจริงๆ

 


ช่องใสๆนั้นมีรูปอยู่ประมาณห้าหกใบ ชานยอลหยิบมันขึ้นมาทั้งหมดรวมทั้งรูปของแบคฮยอน ยิ่งชื่นชมใกล้ๆก็ยิ่งน่ารักจนหุบยิ้มไว้ไม่อยู่ ได้ยินเสียงไอ้มินโฮล้อเลียนว่า ยิ้มให้รูปก็ได้เนอะ หนักแล้วมึง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ ชานยอลสลับรูปภาพไปเรื่อยๆ มันมีรูปหมู่ของเขากับกลุ่มเพื่อนอยู่หลายใบ รูปคู่ของเขากับแบคฮยอน

 


.. และรูปสุดท้ายคือรูปถ่ายของเขากับยูริน ชานยอลเอามาใส่ไว้สมัยที่ตอนนั้นเขายังชอบอีกฝ่ายอยู่

 


ไอ้ชานยอล! ลงมาหน่อย!”

 


เสียงตะโกนของยองแจด้านล่างทำเอาชานยอลสะดุ้ง เขาเก็บรูปภาพเข้าไปในช่องใสช่องเดิมแบบลวกๆ ก่อนจะวิ่งลงบันไดไปตามเสียงเรียก สงสัยว่าจะหาของกินดีๆเจอแล้วถึงได้เรียกให้เขาลงไปร่วมด้วย

 


ชานยอลวิ่งลงไป.. โดยไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ว่ารูปใบบนสุดนั้นเป็นรูปใด

 

 


 

 

ชานยอลชอบกอดแบคฮยอนเอาไว้แบบนี้

 

 

ผ้านวมผืนใหญ่พอที่จะคลุมร่างทั้งร่างของแบคฮยอนได้มิด ไอ้ตัวแสบโผล่มาแค่ศีรษะกับกลุ่มผมนิ่มๆ เขาตระกองกอดอีกฝ่ายไว้จากด้านหลัง หูยังได้ยินเสียงกีต้าร์จากเพื่อนที่กำลังเล่นคลอกับเสียงร้องเพลงรวมทั้งเสียงพูดคุยโดยรอบ

 

 

หายเจ็บแผลยัง เขาเอียงหน้าถาม เห็นแก้มตุ่ยๆของน้องแล้วก็หมั่นเขี้ยว อยากจะลงไปฟัดซักที ถ้าไม่ติดว่าจะกลายเป็นจุดสนใจให้น้องถูกแซว

 

 

อือ ดีขึ้นแล้ว แบคฮยอนว่าอย่างนั้นทั้งที่ปากยังเคี้ยวขนมที่เขาเพิ่งป้อนให้ตุ้ยๆ แต่อยากเข้าห้องน้ำอะ พาไปหน่อยได้ไหม

 

 

ชานยอลพยักหน้าแล้วพาอีกฝ่ายให้เดินไปยังบ้านหลังที่ใกล้ที่สุดซึ่งเป็นบ้านหลังที่เขาพักอยู่ คิดไม่ตกว่าจะให้น้องเข้าห้องน้ำบ้านนี้ดีไหม เพราะเขาเพิ่งเจอตะขาบในนั้นสองตัว แต่ถ้าเดินไกลกว่านี้ก็กลัวแบคฮยอนจะเจ็บแผล อย่างนั้นเขาคงต้องเข้าไปสำรวจห้องน้ำเสียก่อน

 

 

นั่งรอพี่บนฟูกก่อนนะ เดี๋ยวเข้าไปเช็คห้องน้ำให้ก่อน เผื่อมีตัวอะไรโผล่มา” 

 

ชานยอลพาน้องไปนั่งบนฟูกของตัวเอง แล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ สำรวจทุกซอกทุกมุมให้เยอะที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไล่ฉีดน้ำตามช่องกระเบื้องเพราะกลัวจะมีตัวอะไรโผล่ขึ้นมากัดอีกฝ่าย จนสุดท้ายชานยอลก็เจอกับแมลงสาปตัวจ้อย จัดการประหารชีวิตมันแล้วทิ้งใส่ถังขยะ แล้วกวาดตาเช็กโดยรอบอีกครั้ง เมื่อพบว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยแล้วเขาจึงเดินออกมา

 

 

มา พี่เช็คแล้ว เมื่อกี้เจอแมลงสาบด้วยแหละ เขายิ้มบอกน้องแล้วเดินไปประคองอีกฝ่ายมาส่งที่หน้าห้องน้ำ เสร็จแล้วบอกพี่นะ เดี๋ยวนั่งรออยู่ตรงนี้แหละ

 

 

แต่แทนที่แบคฮยอนจะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างที่คิด น้องกลับยืนนิ่งอยู่แบบนั้นแล้วจ้องมาทางเขา ชานยอลส่งสายตาสงสัยเล็กน้อยไปให้แล้วเอ่ยถาม เป็นอะไรหรือเปล่า เจ็บแผลหรอ

 

 

แล้วแบคฮยอนก็ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหัวปฏิเสธ เปล่า

 

 

...............

 

 

พี่ชานยอล.. แบคไม่อยากเข้าห้องน้ำแล้ว

 

 

..............

 

 

แต่ขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม

 

 

หากสายตาของแบคฮยอนที่ส่งมาให้เขานั้นกลับว่างเปล่ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

 

แม้น้องจะยิ้มแบบที่มีอยู่ติดริมฝีปากแบบเดิมเสมอ 

 

 

แต่ครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม

 



 

 

ชานยอลพาน้องมาหยุดยืนอยู่ตรงหลังบ้านที่เป็นระเบียงกว้าง

 


เขารู้สึกหวาดหวั่นเพราะแบคฮยอนไม่เคยมีท่าทางหรือท่าทีแบบนี้มาก่อน แม้จะมีรอยยิ้มตลอดเวลา หากแววตานั้นกลับไม่สดใส และไม่มีท่าทีพูดล้อเล่นกับเขาเหมือนแบคฮยอนคนเดิม

 


เรายืนเงียบกันอยู่แบบนั้นให้ลมเย็นพัดผ่านตัวไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนชานยอลไม่สามารถจะทนกับความอึดอัดเหล่านั้นไหวอีกต่อไปแล้ว

 


แบคฮยอน.. และเขาก็ตัดสินใจเอ่ยถามออกไปในที่สุด มีอะไรจะคุยกับพี่หรอ

 


แบคฮยอนหันมามองหน้าเขาแล้วเผยแววตาสดใส ..ทั้งที่มันไม่แนบเนียน แบคฮยอนจะรู้บ้างหรือเปล่า

 


ขอกอดหน่อยสิ เจ้าตัวเล็กของเขาว่าแล้วกางแขนออกกว้างเป็นเชิงเรียกให้เขาเข้าไปสวมกอด น่านะ.. ทีนึง

 


ถึงจะสงสัยกับการกระทำนั้นเพราะแบคฮยอนไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนแม้จะเป็นคนขี้อ้อนขนาดไหน แต่ชานยอลก็ไม่ขัดใจแฟนตัวเล็ก เขาเข้าไปกอดแบคฮยอนเอาไว้แบบเดิมเหมือนที่เราเคยกอดกันมาแล้วหลายครั้ง

 


มาไม้ไหนเนี่ยเรา อยู่ดีๆมาอ้อนให้พี่กอดทำไม

 

ชานยอลสัมผัสได้ถึงใบหน้าเล็กๆที่ซุกลงมาตรงหน้าอก แบคฮยอนกระชับกอดเขาแน่นเข้าไปอีก ไม่ต่างอะไรจากวันแรกที่เขาบอกอีกฝ่ายว่าให้ลองคบกันดู ซึ่งวันนั้นเขาเป็นคนขอกอดแบคฮยอนเอง เจ้าตัวเล็กเขินจนหน้าแดงไปหมดแต่กลับกอดเขาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

 


พูดแล้วก็คิดถึง..

 


แบคคิดว่า.. เราควรเลิกกันได้แล้ว

 


แต่สุดท้ายแล้วรอยยิ้มที่ประดับบางเบาตรงริมฝีปากก็คลี่คลายลงไป.. เมื่อแบคฮยอนผละตัวออกแล้วเอ่ยประโยคฉุดลมหายใจของเขา 

 


และในหัวของชานยอลตอนนี้ก็มีแต่คำว่า เพราะอะไร

 


ทำไม..


 

พี่ชานยอลเหนื่อยไหม


 

............


 

มันฝืนมากใช่ไหม.. ที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่ไม่ได้รัก แต่ก็แค่รู้สึกสงสาร


 

ชานยอลพูดอะไรไม่ออกกับคำพูดนั้นของแบคฮยอน


 

เขากำลังสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่า หรือที่เขาดูแลแบคฮยอนมาตลอดมันยังดีไม่พอ มันยังไม่ชัดเจนอีกอย่างนั้นหรอว่าเขารักอีกฝ่ายมากแค่ไหน หรือมันมากเกินไปถึงได้ทำให้แบคฮยอนคิดว่าเขาแค่สงสาร ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่

 


เขาไม่ได้สงสารแบคฮยอน แต่เขารัก


 

พี่เนียนมากเลยนะ.. ทำเหมือนกับว่ารักแบค จนแบคเชื่อสนิทใจเลยว่าเราคงใจตรงกัน

 


ชานยอลได้แต่เงียบ เขาส่งสายตาที่เคลือบแคลงไปให้แบคฮยอน เจ้าตัวเล็กยังคงยิ้มกว้างเต็มใบหน้าทั้งที่น้ำตาแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว ชานยอลมองเห็นมันทุกอย่าง ..ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหลุบตาลงต่ำเพื่อปิดบังน้ำตาของตัวเองเช่นกัน

 

 

ทั้งที่ความจริงคือ.. พี่รักคนอื่นไปตั้งนานแล้ว

 


แล้วเขาก็กระจ่างเมื่อแบคฮยอนพูดแบบนั้น 

 


อีกคนยังคิดว่าเขาชอบยูรินอยู่อย่างนั้นหรอ ชานยอลอยากพูดออกไปเหลือเกินว่ามันไม่ใช่ แต่ดูเหมือนแบคฮยอนจะไม่ให้ช่องว่างกับเขาเลย

 


ขอบคุณสำหรับทุกการดูแลนะครับ แบคฮยอนยิ้มอีกแล้ว ทำไมถึงต้องยิ้มออกมาทั้งที่อยากจะร้องไห้ด้วยนะ ถ้าเฮียถาม ให้บอกไปว่าแบคบอกเลิกเองนะ

 


............

 


พี่ชานยอล.. ไม่ผิดหรอกครับ

 


แล้วสุดท้าย น้ำตาหยดแรกก็ไหลลงมาจากดวงตาของแบคฮยอน

 


วินาทีนั้น ชานยอลอยากจะชกตัวเองเหลือเกินที่เป็นต้นเหตุทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ ทั้งที่สัญญากับไอ้อี้ฟาน สัญญากับตัวเองไว้ตั้งแต่วันแรกว่าเขาจะไม่ทำให้แบคฮยอนร้องไห้เด็ดขาด

 


แต่วันนี้เขาทำมัน

 


แบคคืนคำว่าแฟนให้แล้วนะ

 


.............

 


เราเลิกกัน.. นะครับ

 


ชานยอลได้ยินเสียงสะอื้นดังมาจากคนข้างๆ เขาหัวเสียหนักเข้าไปอีก แต่กระทั่งจะให้อธิบายก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรในตอนที่อีกฝ่ายยังเข้าใจผิดอยู่แบบนี้ 


 

ถ้าบอกไปตอนนี้น้องคงไม่เชื่อเขา

 


แบครักพี่ชานยอลนะ

 


พี่ก็เหมือนกัน

 


ขอกอด.. อีกทีได้ไหม

 


อาจจะต้องรอเวลาเพื่อให้อะไรหลายๆอย่างพิสูจน์ว่ามันไม่ใช่แบบที่แบคฮยอนเข้าใจ คงต้องให้มันคลี่คลายและดีขึ้นกว่าความตึงเครียดในตอนนี้ ชานยอลหันไปกอดคนตัวเล็กที่กางแขนให้เขาเข้าไปกอดอีกครั้ง

 


.. คงต้องรอเพื่อถามถึงเหตุผลว่าอะไรที่ทำให้แบคฮยอนคิดแบบนั้น ซึ่งคงไม่ได้คำตอบถ้าถามออกไปในขณะที่ทุกอย่างกำลังย่ำแย่ถึงขั้นติดลบ

 


และชานยอลก็คิดว่าความรักของเขาคงสามารถทำให้แบคฮยอนมั่นใจได้ในไม่ช้า

 

 

ว่าใครกันแน่.. ที่มีตัวตนในหัวใจของเขาอยู่ตลอดเวลา










TALK:

เอ้า มาแบบงงๆ555555555555

เนื่องจากห่างหายแนวดราม่าไปนาน อันนี้ก็เอาแบบเบาๆมาให้เนอะ(รู้สึกว่าเบากว่าเรื่องเดิมๆเยอะเลย) พอแต่งฟีลกู๊ดเยอะๆจะแต่งดราม่าไม่ค่อยได้แล้วงะ เศร้ามาก


ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ฝากเม้นท์และติดแท็กเหมือนเดิมจ้า


#น้ำผึ้งมะนาวCB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3420 loeyloxepcy61 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 05:24
    เนื้อเรื่องหายไหม 😭😭
    #3,420
    0
  2. #3172 menq (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 03:17
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยมันเจ็บดี ฮือ เหมือนโรคจิตเลยเรา ชอบฟีลแบบนี้อะที่แบบมีดราม่าให้อ่านเล็กๆ
    #3,172
    0
  3. #3080 Manogirl (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 18:35
    โดนกินเลย;-; ยัยแสบ
    #3,080
    0
  4. #2789 pcy921 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:49
    นายองยังใช้ความหนาของหนังหน้าอย่างสม่ำเสมอ
    #2,789
    0
  5. #2657 MaRu313MaRu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 17:53
    แบคน่ารักมากกกกกก แสบมากจริงๆ
    #2,657
    0
  6. วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 10:25
    น่ารักอะโอ้ยยย เข้าหอยังมีงอแงแต่ก็เสร็จตาพี่จนได้ นับซองได้กี่บาททำไมไม่บอกด้วยล่ะนังบี๋ หรือไม่ได้นับมัวแต่ทำอย่างอื่น ฟินนนน
    #2,620
    0
  7. #2268 Daodyoo_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 00:30
    น่ารักกกก
    #2,268
    0
  8. #1758 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:21
    เขินอ่าน่ารักจริงๆเลย
    #1,758
    0
  9. #1351 nyjdr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 07:38
    คือดี ดีงามมาก ฉากคัทก็ดีงาม ฮือออ เขินนนนนน
    #1,351
    0
  10. #1280 Dyo.A (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 10:14
    คือดีอ่ะ ชอบบบบ
    #1,280
    1
    • #1280-1 จีวอนชิ':)(จากตอนที่ 28)
      21 ธันวาคม 2559 / 10:15
      ตะหูววววว
      #1280-1
  11. #1254 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 20:37
    นี่ใช่ชานยอลคนเดิมไหม เหมือนหื่นขึ้นนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ เราชอบตอนชานยอลไปพูดกับนาอึนมากเลยนะ เราเชื่อว่าชานยอลเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำร้ายจิตใจของผู้หญิง แต่ชานยอลก็ทำมันเพื่อให้เรื่องมันจบแบบไม่ค้างคา ก็เพราะชานยอลรักแบคฮยอนมากไง ก็อยากให้แบคสบายใจ คือดีอ่ะะะ มันดีกว่าการที่ชานยอลไม่กล้าพูด แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ไม่จบ สุดท้ายคนที่เสียใจก็กลายเป็นแบคฮยอน แบคร้องไห้วันนี้แต่เราเชื่อว่าต่อๆไปชานยอลจะไม่ทำแบคฮยอนร้องไห้แน่ๆ นี่คือความอวยพี่ชานยอลของเราเอง ฮ่าๆๆๆ ดูแลตัวเล็กดีๆเน้อ
    #1,254
    1
  12. #1240 pim pimmi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 08:02
    โอ๊ยยยยย เขินแรง ฮืออออ ><
    #1,240
    0
  13. #999 Kimjonginlove (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 15:32
    NC ไรต์ชอบมากๆๆๆๆ???
    #999
    0
  14. #965 perfectStorms (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 22:03
    โอ๊ยเขินนนนนนนน
    #965
    0
  15. #953 CHANBYUN♡ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 12:45
    เขินแทนฮืออออ
    #953
    0
  16. #952 อิ อิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 09:10
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกก ชอบบบ ฉากรักไรเตอร์ทำได้ดีนะ ชอบบบบบบบบบ
    #952
    0
  17. #950 anyaa__04 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 03:39
    นายองนางตื้อสุดอะไรสุดจริงๆ
    #950
    0
  18. #948 empty XOXO (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 01:45
    โอ๊ยยยยยยย เขิน

    ทีงี้จัดใหญ่เลยนะชานยอลแหมมมมมมมมมมมม

    5555555555555555
    #948
    0
  19. #947 SkyApril (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 01:41
    น่ารักมากๆ ฟินต่อเนื่องกับโมเม้นจริง ฮืออออ

    สนุกมากค่ะ ติดตามเรื่องต่อไปน้า =)
    #947
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #942 byunbx (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:42
    ฮือออออ น่ารัก น่ารักไปหมด จัลตายแล้ว ??
    #942
    0
  23. #941 JokerJung (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:25
    ไม่คิดเลยนะว่านางจะยังอุตส่าห์โผล่มาครั้งสุดท้าย คิดว่าจะไปแล้วไปลับไม่กลับมาซะอีก งานดี
    #941
    0
  24. #940 dovy_bubble (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:01
    นายองนี่แบบ ด้านเกินไปแล้วอ่ะเขาแต่งงานก็ยังจะมาอีก รักกันดีๆนะคุณปาร์ค
    #940
    0
  25. #939 Rabbit.B (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:55
    น้องนีคนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองจำวรั้ยย
    #939
    0