{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 27 : {OS} where is Bangkok?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





ไม่ขวา ไม่ซ้าย ไม่สมบูรณ์ไป ไม่มองแง่ร้าย หรือเอาแต่ใจ

แต่มีอะไรไม่ธรรมดา



.

.

 

 

.

 

 

 

.

 

.

.

 

 

 


อากาศประเทศไทยนี่มันร้อนนัก


 


แบคฮยอนยืนอยู่หน้าสนามบินสุวรรณภูมิมานานกว่ายี่สิบนาทีอย่างคนไร้จุดหมายปลายทาง ว่ากันง่ายๆก็ไม่รู้จะไปที่ไหนนั่นแหละ แถมชุดที่ใส่มาตั้งแต่อยู่เกาหลีก็ไม่ได้เข้ากับอากาศที่นี่เลยแม้แต่ขี้ปลายเล็บ ตอนนี้เลยเหงื่อแตกพลั่กคาเสื้อฮู้ดกางเกงขายาว แบบชนิดที่แทบปิดมิดจนโผล่มาแค่หัวกับมือ


 

แต่สำหรับแบคฮยอนน่ะ..


 

ร้อนกายพอทนได้ แต่ร้อนใจนี่มันหนักกว่ากันเยอะ


 

แต่งตัวอย่างกับจะบินไปลอนดอน ไม่ใส่โม่งมาด้วยเลยล่ะครับ จะได้ปิดให้ครบทั้งตัวไปเลย


 

แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจไอ้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ มันใส่เสื้อยืดลายกราฟิคสีเหลืองกับกางเกงขาสามส่วนสีครีม ยืนพิงกระเป๋าเดินทางแบบเต๊ะท่าสุดๆ แถมที่หลังก็ยังสะพายเป้ไปเบ้อเริ่มอย่างกับพวกแบคแพ็คเกอร์ ต่างจากแบคฮยอนโข เพราะเขามีแค่เป้ใบเดียวติดหลังมา

 


พูดด้วยก็ไม่พูดด้วยอีกเนอะคนเรา

 


เสือก แบคฮยอนทำเป็นพูดลอยๆกับตัวเอง เขากำโทรศัพท์แน่นเพื่อระงับความร้อนที่กำลังแผดเผาจนเหงื่อแตก อย่าพูดถึงผิวหนังใต้ร่มผ้าทุกส่วนตอนนี้เลย เพราะเหงื่อมันไหลจนให้ความรู้สึกเหมือนกระโดดลงไปแช่น้ำแล้วเพิ่งขึ้นมาหมาดๆเป๊ะ

 


อ้าว พูดด้วยดีๆยังจะมาด่าอีก

 


แถวบ้านมึงคุยกันดีๆแบบนี้หรอ แบคฮยอนหมดความอดทน เขากันไปเอ่ยถามไอ้ตัวสูงที่ยืนเก๊กหน้าอยู่ข้างๆ มันขมวดคิ้วหน่อยๆแบบวางมาด เห็นแล้วอยากจะข่ากดังๆให้ได้ยินทั่วทั้งแผ่นดินไปเลยจริงๆ

 


จะว่าเป็นความซวยก็ได้ที่ทำให้เขาต้องเจอปาร์คชานยอลบนเครื่องบิน บอกตามตรงว่าถ้าเป็นคนอื่นที่รู้จักจะบินมาประเทศเดียวกันเขาจะรีบเข้าไปทักและขอติดสอยห้อยตามไปด้วยทันที แต่พอเป็นมันมานั่งข้างๆกลับให้ฟีลเหมือนนรกชังสวรรค์แกล้ง แบคฮยอนแทบจะร้องไห้เดี๋ยวนั้นเมื่อรับรู้ว่าเป็นมัน

 


แถมยังตีคู่แบบสนิทนักหนามาจนถึงหน้าสนามบิน ทั้งที่พยายามจะออกห่างแล้วก็ตามเกาะเป็นปลิงพร้อมกับพูดจากวนทรีนอยู่แบบนั้นไม่หยุด ขนาดเขาไม่ตอบกลับมันก็ยังพูดแล้วพูดอีก ก็คิดเอาแล้วกันว่าหน้ามันโบกปูนซีเมนต์มากี่เซน

 


คนเขาเป็นห่วง กลัวจะเหงื่อแตกเป็นลมตายก่อน มันว่าอย่างนั้นแล้วยกมือขึ้นมากอดอก ทำคุณบูชาโทษจริงๆเลยคนเรา

 


ขอบใจ แต่มึงวางทิ้งไว้แถวนี้แหละ


 

...............

 


เพราะกูไม่เอา แบคฮยอนพูดเน้นคำแล้วเดินกระแทกส้นให้ห่างออกมาจากไอ้คนกวนประสาท อากาศร้อนก็หงุดหงิดจนแทบทำลายข้าวของอยู่แล้วยังจะมาเจอคนประเภทนี้อีก รู้มาบ้างหรอกว่าไอ้นี่แสบที่สุดในแก๊ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะชอบยั่วโมโหคนอื่นขนาดนี้

 


ใช่.. กลุ่มก้อนของไอ้ปาร์คชานยอลมันเป็นอริกับกลุ่มของเขาเอง

 


แบคฮยอนไม่ได้เป็นฝ่ายทัพหน้า เขาไม่ค่อยได้ออกไปปะฉะดะกับพวกมันเวลาอยู่มหาลัยเท่าไหร่นัก สิ่งที่แบคฮยอนจะคอยทำให้แก่กลุ่มคือการแชทด่า มันบอกว่าเขาเป็นนักเลงคีย์บอร์ด แต่ถามจริงเถอะ ตัวเท่าขี้หมาแบบกูนี่จะให้ไปต่อยกับใครเขาวะ ด่าในแชทนี่แหละเหมาะกับเขาที่สุดแล้ว

 


ต่อหน้าก็เก่งเหมือนกันนี่ มันลากกระเป๋าเดินทางพร้อมเขยิบเข้ามาใกล้ เห็นเก่งแต่ในแชท ก็นึกว่ามีความสามารถแค่นั้นซะอีก

 


ร่างเล็กกรอกตาแบบหน่ายๆ เขาร้อนจนรู้สึกเหมือนกำลังอบตัวอยู่ไม่มีผิด นี่ถ้ามีกลิ่นสมุนไพรหน่อยคงใช่เลย แบคฮยอนจึงระงับอารมณ์โดยการถอนหายใจหนักๆไปหนึ่งที จะยกมือขึ้นมาพัดก็กลัวเสียฟอร์มไอ้ปาร์คซะก่อน เพราะงั้นเขาจะยืนอยู่แบบนี้จนกว่าจะคิดออกว่าควรไปไหนต่อดี

 


อือ.. อย่างที่คิด.. แบคฮยอนไม่มีที่พักในกรุงเทพฯหรอก

 


ก็เขามาแบบกะทันหัน ชนิดที่ว่าอยากมาก็มาเลย เพราะอีกไม่กี่วันข้างหน้าก็จะเป็นวันเกิดแล้วเลยถือโอกาสมาฉลองที่นี่ด้วยตัวเอง แถมราคาตั๋วเครื่องบินนั่งมาไทยก็มีโปรแบบลดแลกแจกแถม แบคฮยอนเลยจัดการกดไปเมื่อวานซืนแล้วก็นั่งเครื่องมานี่โดยบอกพ่อกับแม่ไว้สองคนเท่านั้น

 


มาแบบตัวเปล่าเล่าเปลือย ที่พักก็ไม่มี.. แผนการเที่ยวก็ไม่มี.. ขนาดเงินไทยก็ยังไม่มีเลย!

 


ให้ตายเถอะ แล้วแบบนี้เขาจะไปไหนต่อได้วะเนี่ย

 


แบคฮยอนเคาะเล็บลงกับเคสโทรศัพท์ที่ตัวเองกำไว้แน่น เขากัดริมฝีปากแล้วคิดทบทวนอยู่ในหัว ถ้าสมมติว่าเขาไปตายเอาดาบหน้า โบกแท็กซี่ตอนนี้แล้วบอกแท็กซี่ให้ไปหย่อนลงแถวสยาม(ซึ่งขณะนี้ก็รู้จักอยู่ที่เดียว)แล้วเดินหาที่พักแถวนั้นเอามันจะโอเคไหม ..แต่ก็ลืมไปว่าไม่มีเงินไทยติดตัวมาซักกะบาท

 


งั้นก็นั่งจ๋องอยู่ในสนามบินสักพัก เสิร์ชหาข้อมูลในโทรศัพท์ก่อนแล้วค่อยวางแผนเที่ยว..

 


ไม่อะ แบบนั้นมันยุ่งยากเกินไป แบคฮยอนอยากไปพักแล้ว เขาอยากนอนบนเตียงนุ่มๆ ตากแอร์เย็นๆ หลับสักสามตื่นให้มันเย็นฉ่ำจนสุดขั้วปอด

 


งั้นทางเดียวที่เขาจะสามารถอยู่รอดภายในกรุงเทพฯได้ก็คงจะเป็น..

 


เฮ้อ.. งั้นกูไปละดีกว่า ไอ้ปาร์คพูดก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินทางของตัวเอง โชคดีนะครับคุณแบคฮยอน หวังว่าจะเที่ยวอย่างมีความสุขตลอดทริป


 

มันว่าอย่างนั้นก่อนจะโบกมือให้ในท่าทางที่คล้ายๆเวลาตำรวจตะเบ๊ะ ต่างกันตรงที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ผสมความกวนประสาทเอาไว้เต็มเปี่ยมจนแบคฮยอนอยากจะยกรองเท้าขึ้นแนบหน้า

 


แต่เดี๋ยวนะ

 


เฮ้ย! เดี๋ยว!”


 

ปาร์คชานยอลชะงักขาที่กำลังจะเดินไปถึงรถแท็กซี่ คนที่ดูเหมือนจะหล่อล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วหันเสี้ยวหน้ามาให้แบคฮยอน เห็นแล้วมันคันตีนยิกๆ แต่เก็บไว้ก่อน 

 


เพราะนาทีนี้เขาคงต้องพึ่งพามัน

 


กู.. ไปด้วยได้ป่ะ

 


เอาวะ.. เพราะอย่างน้อยมันก็คงดีกว่าต้องไปเผชิญชีวิตคนเดียวในเมืองใหญ่ๆแบบนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับกรุงเทพฯในหัวเลยอย่างแบคฮยอนก็ยิ่งแล้วใหญ่

 


เพราะงั้น.. ไปกับปาร์คชานยอลนี่แหละ ถ้ามันกวนตีนมากๆก็ค่อยแยกตัวออกมาแล้วกัน

 


ทีงี้มาทำเป็นง้อ เมื่อกี้ไม่เห็นพูดดีกับกูมั่งอะ มันพูดทั้งที่ยังหันเสี้ยวหน้าให้เขาอยู่แบบนั้น โถ่พ่อคุ๊ณณ คงคิดว่าตัวเองหล่อเหมือนคิมวูบินมั้งถึงได้คิดจะทำท่าอะไรก็ทำ เห็นแล้วอยากจะขำให้ฟันหลุดออกมาหมดทั้งปาก

 


พูดเหมือนความสัมพันธ์ของเราสองคนเป็นไปอย่างราบรื่น เจอกันที่มหาลัยก็จับมือเชคแฮนด์ไม่ก็โค้งเก้าสิบองศาให้กันงั้นแหละ

 


แบคฮยอนเอ่ยกระแนะกระแหนไปตามความจริง ปาร์คชานยอลมันควรคิดหน่อยว่าคนที่ไม่ชอบขี้หน้ามันแบบเขามีความจำเป็นอะไรที่จะต้องพูดจาดีๆกับมัน

 


ถ้างั้นมีอะไรก็ว่ามา ชานยอลหันตัวมาแล้วเท้าแขนไว้กับกระเป๋าเดินทาง ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นเท้าสะเอว มันใช้ตาโตๆจ้องมาที่เขาจนอากาศที่ว่าร้อนอยู่แล้วยิ่งร้อนเข้าไปใหญ่

 


ไม่ได้เขินนะ แต่ร้อนเพราะอารมณ์ความอยากตั๊นท์หน้าคนมันแล่นริ้ว

 


เออ กูยอมรับก็ได้อะว่าตอนมานี่ไม่มีแผนอะไรในหัวเลย แบคฮยอนบอกไปตามตรง นี่ไม่มีที่พัก เงินไทยก็ยังไม่มี แล้วงี้จะให้กูไปซุกหัวอยู่ที่ไหน


 

มึงเป็นคนประเภทไหนวะเนี่ย ชานยอลเอียงคอแล้วทำหน้าเหลือเชื่อออกมา จะมาเที่ยวทั้งทีแต่ไม่วางแผนห่าอะไรเลยเนี่ยนะ คุณพระคุณเจ้า เกิดมากูเพิ่งเคยเห็นมนุษย์อินดี้แบบนี้ครั้งแรก!”

 


พล่ามห่าอะไร ตกลงจะให้กูไปด้วยมั้ย ตอบมาคำเดียว

 


ไม่

 


............


 

ไม่ปฏิเสธจ้า


 

ไอ้สัส แบคฮยอนชูนิ้วกลางใส่หน้ามันไปทีนึงก่อนจะเดินชนไหล่เพื่อจะไปขึ้นแท็กซี่ กะจะขึ้นไปตากแอร์ดับความร้อน แต่ก็ไม่ทันแขนยาวๆของไอ้หูกางที่คว้าต้นแขนเขาเอาไว้เสียก่อน อะไรของมึงอีกล่ะ

 


กูมีข้อแม้

 


แบคฮยอนควงลูกตาเป็นรูปอินฟินิทตี้ เขาถอนหายใจออกมาหนักๆหนึ่งทีก่อนจะยืนทิ้งสะโพกเพื่อรับฟังคำพล่ามของไอ้คนตรงหน้าอีกครั้ง

 


ซึ่งเป็นคำพล่ามที่ทำให้เขาตกใจจนแทบสลบ

 

 

เป็นแฟนกันนะ

 


ห้ะ แบคฮยอนทำตาถลน.. ถลนจริงๆ เขารู้สึกว่ามันเกือบจะหลุดออกมาจากเบ้าอยู่แล้ว 

 


..............

 


มะ.. มึงว่าไงนะ

 


เป็นแฟนกันไง แต่ปาร์คชานยอลกลับพูดออกมาได้ง่ายๆเหมือนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ ไหนๆก็อยู่กันแค่สองคนละ มาลองเป็นแฟนกันดีกว่า จะได้สนิทกันมากขึ้น จบทริปนี้ก็เลิกไง แฟร์ๆ


 

วิธีการที่จะทำให้สนิทมีตั้งเยอะแยะ แต่มึงเสือกเลือกการเป็นแฟนกันเนี่ยนะ!” แบคฮยอนถามออกมาด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ อีกอย่าง กูบอกตอนไหนว่าอยากสนิทกับมึง

 


"อ่ะ งั้นก็แล้วแต่มึงนะ ปาร์คชานยอลปล่อยแขนของเขาออกจากการกอบกุมแล้วล้วงกระเป๋ากางเกง งั้นก็ต่างคนต่างไปละกัน ขอให้แลกเงินไทยได้เร็วๆล่ะ บาย

 


ดะ.. เดี๋ยว!”


 

กลับกลายเป็นแบคฮยอนเองที่คว้าแขนของมันไว้ เอาล่ะ นาทีนี้ด้านได้อายอด เสียฟอร์มนิดหน่อยแต่มีความสบายและความปลอดภัย(มั้ง)ตลอดทริปก็คงไม่แย่เท่าไหร่


 

เอาน่าแบคฮยอน.. ยอมๆมันไปนิดนึงน่า..

 


ก็ได้..

 


ว่าไงนะ? ชานยอลเอ่ยถามแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ไม่ได้ยินเลยอะ อีกทีซิ

 


กูยอมเป็นแฟนมึงก็ได้! ไอ้หอกหัก!”

 


เขาเห็นว่าชานยอลทำหน้าพึงพอใจ ก่อนที่มือข้างขวาของเขาจะถูกกอบกุมเอาไว้โดยอีกฝ่าย แบคฮยอนโดนลากให้เดินไปพร้อมกับมัน มือของเขาชื้นเหงื่อไปหมดจนแขยงแทนปาร์คชานยอล

 


แต่เชื่อสิ เขาแขยงมันมากกว่านั้นหลายเท่า

 


ร่างเล็กถูกยัดให้เข้ามานั่งบนแท็กซี่ ก่อนที่ชานยอลจะยื่นกระดาษใบหนึ่งให้ลุงคนขับ กลิ่นใบเตยตลบอบอวลจนแบคฮยอนเวียนหัว พอหันหลังกลับไปก็รับรู้ได้ทันทีว่าลุงแกคงมีความฝันอยากปลูกใบเตยบนรถ ถึงได้วางเอาไว้ตั้งหลายกอขนาดนั้น

 


อโศก? ลุงหันมาถามด้วยสำเนียงไทยสุดๆ และชานยอลก็พยักหน้าตอบกลับไป

 


เย้ส อโศก” พร้อมกับเอ่ยตอบด้วยสำเนียงที่โคตรเกาหลีสุดๆเช่นกัน


 

ให้ตายเถอะ แบคฮยอนคิดถูกใช่ไหมที่ยอมมาเสี่ยงชีวิตกับไอ้คนสมองห้าสิบสตางค์แบบมัน


 


แต่เอาน่า.. ลองดูซักตั้งคงไม่เสียหายหรอก



มั้ง


20%





 

เรื่องราวน่าปวดหัวไม่ได้เกิดขึ้นแค่ที่สนามบินเท่านั้น


 

ความซวยประการใดของแบคฮยอนที่ทำให้เขาต้องทำเงินวอนหล่นหายบนแท็กซี่.. เอาล่ะ เดาว่าอาจจะเป็นตอนที่ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง นับว่าเป็นความสะเพร่าของเขาเองที่ใส่เงินไว้ในกระเป๋ากางเกงแบบนี้ แต่คนเรามันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรเบอร์นั้นกันวะ สรุปว่าเขามีตังติดตัวอยู่หมื่นวอนเพราะหาในกระเป๋าเจอ แล้วพอบอกไอ้ชานยอลไป รู้มั้ยว่ามันให้กำลังใจเขายังไง

 


ว้าย สมหน้า ดีนะที่มีกูเนี่ย ไม่งั้นน้องบยอนต้องร้องไห้ไปขอร้องให้สถานทูตช่วยส่งกลับประเทศแหงๆเลย แบบ พิจ๋า หนูไม่มีตังแย้ว ฮือ พิจ๋า..

 


เอาล่ะ.. นอกเหนือจากความซวยประการนั้น แบคฮยอนก็รู้สึกชื่นชมตัวเองที่คิดถูกต้องเป๊ะตามกระบวนการสมองว่าไอ้ชานยอลมันไม่มีทางญาติดีเพียงเพราะเขายอมเป็นแฟนกับมันแน่ ความกวนประสาทเหล่านั้นจะไม่จบลงเพียงแค่ที่สนามบินหรือหลังจากลงรถแท็กซี่ และตอนนี้ชานยอลก็ทำให้รู้ว่าเขาคิดถูกต้องตามนั้นเป๊ะๆทุกประการ

 


มึงบ้าหรอ แบคฮยอนขมวดคิ้ว เตียงเล็กเท่าที่แมวฉี่ มันจะนอนเบียดกันไปได้ยังไง ประสาทแดกหรือปล่า

 


งั้นมึงก็นอนพื้นไปถ้ารับไม่ได้

 


เดี๋ยวนะ แบคฮยอนยกมือขึ้นกอดอก คือถ้านี่มันเป็นช่วงไฮซีซั่นกูจะไม่ด่าซักคำ ห้องก็ว่างเป็นตับ ทำไมมึงต้องให้กูมานอนเบียดกับมึงบนเตียงด้วย

 


สำเหนียกไว้ด้วยว่ามึงใช้เงินกูอยู่

 


............

 


เหลือตังหมื่นนึงแถมยังเป็นเงินวอนไม่ใช่หรอ ก็ต้องแบบนี้แหละ

 


แต่นี่มันเตียงสามฟุตนะไอ้ชานยอล มึงนอนคนเดียวก็ล้นเตียงแล้ว!”


 

ปาร์คชานยอลยังคงรื้อของออกมาจากกระเป๋าแล้วเก็บเข้าตู้เสื้อผ้า(ขนาดสำหรับคนเดียวเช่นกันกับเตียง) ทำหน้าตาไม่ยี่หระหรือเรียกว่าไม่แสดงออกทางสีหน้าเลยจะดีกว่า ปล่อยให้แบคฮยอนยืนทำท่าหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่คนเดียว เขากำลังไม่พอใจมากที่ไอ้ชานยอลมันไม่ยอมจองอีกห้องให้

 


ก็เข้าใจอยู่หรอกว่ามันจองเกสท์เฮ้าส์นี้มาตั้งแต่อยู่เกาหลีและคงจะขี้เกียจเปลี่ยน แต่ไอ้การที่ขอเปิดห้องเพิ่มอีกห้องมันจะหนักหนาอะไรวะ ยังไงเขาก็แค่ยืมตังมันใช้ เดี๋ยวยังไงกลับเกาหลีไปแล้วก็ต้องคืนให้อยู่ดีไหมล่ะ พูดอย่างกับว่าจะต้องเลี้ยงเขาไปตลอดชีวิตงั้นแหละ

 


ห่า เรื่องมากนักก็ออกไปนอนโซฟาห้องนั่งเล่นไป๊” มันว่าแล้วทำท่าปัดๆมือ “แต่ระวังนะ ที่ห้องนั่งเล่นเมื่อกี้กูเห็นไอ้ฝรั่งตาน้ำข้าวนั่นจ้องตูดมึงอยู่ โดนลักหลับขึ้นมากูไม่ช่วยนะจ๊ะ


 

ไอ้ห่า! ทะลึ่ง!”


 

อ้าว พูดจริงๆ มึงไม่เห็นหรอว่ามันมองมึงอะ


 

แบคฮยอนทำท่าทางฟึดฟัด เถียงไม่ออกเพราะตัวเองก็เห็นเหมือนกับมันนั่นแหละ ดังนั้นเขาจึงวกกลับเข้าประเด็นเดิม นี่กูมาขออยู่กับมึงฟรีหรือไงเนี่ย เงินอะกูก็มี เดี๋ยวก็คืนมั้ย

 


เฮ้อ ชานยอลถอนหายใจแบบหนักหน่วง ก่อนจะยอมเงยหน้าจากสัมภาระแล้วสบตาเขา งั้นเอางี้

 


..........

 


สลับกัน วันนึงมึงนอนพื้นแล้วกูนอนเตียง อีกวันนึงมึงนอนเตียงส่วนกูนอนพื้น โอเค๊?


 

นี่มึงจะไม่ยอมเปิดห้องให้กูจริงๆใช่ป่ะ

 


รู้แล้วถามเพื่อ?


 

แบคฮยอนกัดฟันกรอด มองไอ้ชานยอลที่เลิกคิ้วแล้วเงยหน้ามองเขาอย่างกวนส้นตีนที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยพบ.. แต่เย็นไว้แบคฮยอน.. ตอนนี้กำลังไม่มีตัง เพราะฉะนั้นอะไรที่พอจะยอมมันก็ยอมไป

 


ไอ้เรื่องที่สลับกันนอนพื้นกับเตียงก็ไม่แย่เท่าไหร่ อนุโลมได้


 

เออ งั้นวันนี้กูขอนอนเตียงก่อนละกัน


 

เรื่องไรวะ กูเป็นคนจ่ายตังก็ต้องได้นอนเตียงก่อนดิ


 

แบคฮยอนขมวดคิ้วฉับ แล้วไอ้ชานยอลมันจะต้องให้เขาทำยังไง โค้งให้ชนิดที่เอาหัวโหม่งพื้นเลยมั้ยมันถึงจะยอม แต่ไม่อะ ระดับแบคฮยอนแล้วไม่มีทางทำเรื่องน่าเสียฟอร์มแบบนั้นแน่

 


โห่.. ชานยอลอา


 

แต่เขาจะทำเรื่องเหนือความคาดหมายกว่านั้นเยอะ


 

กูปวดหลังอะ.. ขอนอนเตียงหน่อยไม่ได้หรอ


 

แบคฮยอนแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารแล้วส่งสายตาเว้าวอนไปให้ปาร์คชานยอลที่ทำท่าทางเหมือนเห็นคนหนังเหนียวกำลังโชว์เจื๋อนแขน อะไรจะสยองเบอร์นั้น นี่แบคฮยอนยอมเสียฟอร์มเลยนะโว้ย!


 

เอ่อ..

 


น้า..

 


........

 


น้า ชานยอล..

 


อ.. เออ!!” ชานยอลเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปวุ่นวายกับกระเป๋าอีกครั้ง กูนอนพื้นให้ก่อนก็ได้วะ เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมโลกกันหรอกนะ

 


ห่า หูแดงนะมึงอะ แบคฮยอนกลับมาตีหน้านิ่งเหมือนเดิมแล้วเบ้ปากออกมา เหลือที่ในตู้ไว้ให้กูด้วยล่ะ

 


พูดจบแบคฮยอนก็เดินไปคว้าเป้ที่มีของอัดรวมกันอยู่ในนั้นไม่ถึงสองในสี่ของสัมภาระไอ้ชานยอล แต่ก็นะ เขามันสายอินดี้ ใส่เสื้อซ้ำๆกันสองวันก็คงไม่มีใครรู้หรอก

 




 

ซะที่ไหนล่ะโว้ยยยย!

 

 

มึง กูร้อน แบคฮยอนบ่นอุบ ขอถอนคำพูดที่ว่าใส่เสื้อซ้ำกันสองวันได้ออกไปด่วน ลืมไปเลยว่าประเทศนี้อากาศร้อนกว่าประเทศตัวเองสิบเท่า นี่แบคฮยอนไม่ได้เพิ่งอาบน้ำมาใช่ไหม เสื้อกำลังจะชุ่มอยู่แล้ว!

 

 

กูก็ร้อน จะบ่นทำห่าไร

 

 

ไอ้ชานยอลว่าก่อนจะเอาพัดลมไฟฟ้าที่เพิ่งซื้อกันข้างทางคนละอันมาจ่อหน้า แบคฮยอนทำตามบ้าง แต่ไอ้เครื่องแค่นี้มันจะช่วยให้เย็นขึ้นสักเท่าไหร่กันเชียว นี่เอามือโบกยังจะเย็นกว่าเลยมั้ง

 

 

ตอนนี้เราเดินกันอยู่ริมถนนที่แบคฮยอนจำชื่อไม่ได้แล้วว่ามันคือที่ไหน.. แต่รู้ว่านั่งรถไฟฟ้ามาก็ถึงเลย ข้างทางไม่ค่อยมีอะไรหรอก คนก็เยอะ แต่รถเยอะกว่า แล้วก็มีอนุเสาวรีย์อะไรสักอย่างอยู่กลางวงเวียนด้วย

 

 

เราอยู่ที่ไหนกันวะ

 

 

อา-นุ-สาว-วะ-ลี-ชัย-สะ-มอ-ละ-บูม

 

 

แบคฮยอนเลิกคิ้วให้กับความพยายามพูดของไอ้ปาร์ค แอบพึมพำออกมานิดหน่อยว่า ยาวสาด แต่เขาก็สาวเท้าเดินขนาบข้างไอ้ปาร์คต่อไป ขืนหลงกับมันนี่มีร้องไห้แน่ เพราะขนาดที่นี่คือที่ไหนเขายังไม่รู้เลย ไอ้อากาศนี่ก็จะร้อนอะไรนักหนา กับแดดน่ะแบคฮยอนไม่แคร์หรอก เขาไม่ใช่ประเภทกลัวดำซะหน่อย แต่ไอ้ร้อนเนี่ยไม่ไหวแล้วนะ ขอพ่นไฟทีได้มั้ย

 

 

มึง แต่กูร้อนจริงว่ะ นี่เหมือนจะเป็นลมแล้ว” แบคฮยอนคว้าชายเสื้อของอีกคนไว้

 

 

ไอ้ห่า เมื่อเช้าแดกไรมายังอะ

 

 

ร่างเล็กส่ายหัวไปมา 

 

 

นี่ไงถึงจะเป็นลม ชานยอลขมวดคิ้วแน่น คว้าข้อมือของแบคฮยอนไว้ก่อนจะออกแรงลากให้เดินไปด้วยกัน มานี่ หาไรแดกก่อนแล้วค่อยไปต่อ

 


แบคฮยอนเดินตามไอ้ปาร์คไปอย่างว่าง่าย สมองเบลอๆเหมือนจะเป็นลมแล้ว มันลากไปไหนก็ไปหมดนั่นแหละ แล้วไม่นานเขาก็โดนผลักให้มานั่งในร้านก๋วยเตี๋ยวที่คนเยอะ(แบบปานกลาง) พอพนักงานมารับออเดอร์ก็ชี้ๆนิ้วจิ้มไปในเมนู ไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไรและรสชาติเป็นยังไง แต่นาทีนี้อะไรก็ได้ หิว!


 

นี่มึงพากูมาที่นี่ทำไม แบคฮยอนเอ่ยถาม เขาหมายถึงอนุเสาวรีย์อะไรนี่ ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ รถเยอะกว่าคน กูบอกอยากไปพารากอนก็ไม่พาไป มึงนี่มันเป็นคนยังไงวะ

 


พามาแดกเนี่ยแหละ

 


เนี่ยอะนะ


 

เออ ชานยอลเอ่ยยืนยัน ไอ้จีซูเพื่อนกูมันเคยมากินแล้วบอกอร่อย ผิดตรงไหนถ้ากูจะอยากมาบ้าง

 


แบคฮยอนยักไหล่และหลังจากนั้นน้ำกับน้ำแข็งก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ตามด้วยชามของอะไรสักอย่างสองชาม แบคฮยอนลองคีบเส้นมันขึ้นมาและดมกลิ่น คือก็โอเคนะ งั้นกินเลยดีกว่า

 


เย้ด อร่อย!”


 

เห็นมั้ย กูบอกแล้ว เรื่องอะไรก็ไว้ใจพี่ปาร์คได้

 


แบคฮยอนเบะปากให้คนยอตัวเองหนึ่งที ก่อนจะเอ่ยถาม มันคือไรอะ


 

ดิส อิส อะ กวย-เตียว

 


ชื่อแปลกๆป่ะวะ แบคฮยอนเลิกคิ้ว ก่อนจะจ้วงกวย-เตียวของไอ้ชานยอลเข้าปาก ได้ยินมันพึมพำว่า แดกๆไปเถอะ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ นาทีนี้เรื่องกินเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะกับคนที่หิวโคตรๆอย่างแบคฮยอน


 

เออ กูมีไรจะบอก


 

แบคฮยอนก้มหน้าก้มตาซดน้ำซุปไม่ได้เงยหน้าขึ้นสนใจไอ้คนที่กำลังมีเรื่องจะบอกเขา ว่า


 

กูชอบมึงอะ


 

แต่พอสิ้นประโยคนั้น เสียงไอหลังจากสำลักอาหารดัง แค่กแค่ก ก็ดังขึ้นทั่วร้าน แบคฮยอนกุลีกุจอรับเอาแก้วน้ำจากไอ้ปาร์คขึ้นมาดูด ตามด้วยทิชชู่ที่มันเองก็ส่งมาให้


 

อะไรวะ พูดแค่นี้ถึงกับสำลัก


 

ไอ้ห่า ก็ดูมึงดิ” แบคฮยอนขมวดคิ้ว พูดเล่นอะไร กูตลกด้วยไหมเนี่ย ถ้าเกิดน้ำซุปย้อนขึ้นสมองแล้วกูตายห่าขึ้นมาจะทำยังไง

 


โอ๊ย เรื่องเว่อร์นี่ที่หนึ่ง ชานยอลขมวดคิ้วบ้าง แต่กูพูดเล่นที่ไหน ก็กูชอบมึงจริงๆอะ


 

หน้าตามึงดูน่าเชื่อถือมากอะปาร์ค


 

..............


 

คนเราเวลาชอบใครเขาจะบอกกันโต้งๆแบบนี้เลยหรอ เอาไปหลอกเด็กอนุบาลไป๊


 

กูจริงจังมากแบคฮยอน


 

...............


 

คราวนี้แบคฮยอนถึงกับเงียบกริบ ชานยอลมองมาทางเขาด้วยสายตาที่จริงจังกว่าครั้งไหนๆจนต้องลอบกลืนน้ำลาย ความอึดอัดเข้าปะทะใจของแบคฮยอนทันที นี่มันพูดจริงหรอวะ แล้วเขาจะกล้าอยู่ข้างมันแบบบริสุทธิ์ใจได้ยังไงอะ

 


จริงๆนะเนี่ย มันเอ่ยบอกแล้วคว้าช้อนสั้นในชามเพื่อตักน้ำซุปเข้าปากอีกครั้ง “ชอบตั้งแต่เห็นที่มหาลัยละ ยิ่งปากเก่งๆแต่ในแชทนี่ยิ่งชอบ แต่มึงไม่ต้องใส่ใจหรอก คือจริงๆกูก็ไม่ได้แคร์เท่าไหร่ว่ามึงจะชอบหรือไม่ชอบกูอะ

 


อะไร.. อะไรของมึงวะชานยอล

 


คือกูชอบมึงแค่นั้นก็พอละป่ะ อีกอย่างกูก็ไม่ใช่พวกโรแมนติก ชอบพูดอะไรเสี่ยวๆใส่คนที่ชอบ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก


 

..............


 

ยังไงมึงก็เป็นไอ้เตี้ยแบคฮยอนคนเดิมสำหรับกูอยู่ดี


 

 


 

 

 

แบคฮยอนไม่ได้ถามว่านานเท่าไหร่แล้วที่ชานยอลชอบเขา เช่นกันกับที่ลืมถามตัวเองไปสนิทว่านอนลืมตามองเพดานแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว

 

 

วันนี้เขาได้อภิสิทธิ์ในการนอนเตียงโดยที่ปาร์คชานยอลนอนพื้น หลังจากที่มันสารภาพ.. เอ่อ.. รัก.. กับเขาว่ามันชอบเขา แบคฮยอนก็ตะขิดตะขวงใจเรื่องนี้มาโดยตลอด แม้ชานยอลจะทำท่าทางเหมือนเดิมทุกอย่าง กวนประสาท ทำหน้าเหมือนหยะแหยงเวลาเขาเผลอทำอะไรแผลงๆ แต่ความปกตินั้นก็มีความไม่ปกติแฝงอยู่

 

 

ผ่านมาสองวันแล้วแต่แบคฮยอนก็ยังคิดไม่ตก

 

 

ร่างเล็กนอนตะแคงข้าง หลุบตามองอีกฝ่ายที่นอนตะแคงหันมาทางเขาเช่นกัน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไอ้นี่มันก็หน้าตาดี ความจริงแล้วกลุ่มมันก็หน้าตาดีกันหมดนั่นแหละ เสียหายหน่อยตรงที่ปากหมากันครบกระบวนความ(โดยเฉพาะมันอีกเช่นเคย) แต่ถ้าถามว่านิสัยแย่มั้ย ตลอดเวลาหลายวันที่แบคฮยอนได้อยู่กับมัน ..คำนั้นยังห่างไกล

 

 

ชานยอลไม่ได้นิสัยแย่ ถ้าหากตัดเรื่องที่มันปากหมากับชอบกวนประสาทออกไปก็คงเป็นคนนิสัยดีคนหนึ่งเลย

 

 

เหมือนอย่างเช่นวันนี้ที่มันไปตามเขาออกมาจากห้องน้ำหญิงในพารากอน(แบคฮยอนเผลอเดินเข้าไป เขาไม่รู้จริงๆนะ ถึงจะมีผู้หญิงบางคนหันมามองบ้าง แต่ก็ไม่เห็นมีใครพูดอะไร) มันเดินเข้าไปลากเขาออกมาโทงๆ ผงกหัวขอโทษแทนเขาที่ยังยืนเอ๋อยกใหญ่ แล้วมันก็บอกว่า

 

 

อย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่มีกูเค้าจะมองมึงยังไง

 

แต่แบคฮยอนก็อยากจะสวนกลับไปเหลือเกินว่าผู้หญิงพวกนั้นกำลังคิดว่าเขาเป็นทอมต่างหาก..

 

มันไม่ได้มีแค่นั้นหรอก เหตุการณ์เล็กๆน้อยๆบางอย่างก็ประทับใจแบคฮยอนเช่นกัน เหมือนอย่างตอนที่ชานยอลเปิดขวดน้ำแล้วเสียบหลอดดูดให้ ตอนเดินเข้าร้านอาหารแล้วเอาแก้วรินน้ำให้ หรือแม้กระทั่งตอนที่ฝนตกปรอยๆแล้วอีกฝ่ายกางร่มให้เขาโดยไม่ต้องร้องขอ

 


ทุกอย่างมันไม่ใช่เรื่องที่คนไม่ชอบหน้ากันควรจะทำให้กันไม่ใช่หรือไง

 


แต่ลืมไป.. ชานยอลมันชอบเขานี่หว่า

 


ชอบกูจริงๆหรอ.. แบคฮยอนพึมพำแล้วจ้องหน้าไอ้คนที่หลับสนิทอยู่ตรงพื้นข้างล่าง มึงเนี่ยนะ?


 

ไอ้คนที่เวลาอยู่เกาหลีก็ชอบปะทะคารมในแชทกับเขา..


 

มันเนี่ยนะจะชอบเขา?

 


แบคฮยอนพรูลมหายใจออกมาเล็กน้อย เขาเผลอเอื้อมมือของตัวเองไปปัดผมหน้าม้าของมันจนได้ ชานยอลขมวดคิ้วนิดหน่อยที่ถูกรบกวนการนอน แบคฮยอนหัวเราะให้กับท่าทางเหมือนเด็กแบบนั้น

 


ก่อนที่เขาจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกอีกฝ่ายคว้ามือเอาไว้

 


เชี่ย!” ร่างเล็กเผลออุทาน ก่อนจะใช้อีกมือนึงที่ว่างอยู่ปิดริมฝีปาก ปาร์คชานยอลยังคงหลับสนิทแถมยังรั้งมือเขาไว้แบบนั้นจนแบคฮยอนต้องเขยิบตัวให้ชิดกับขอบเตียงจนจะหล่นอยู่หมิ่นเหม่

 


มันจับมือเขาไว้ ก่อนจะวางเอาไว้ข้างๆตัว กลายเป็นว่าตอนนี้มือของแบคฮยอนทาบทับอยู่บนมือของปาร์คชานยอลในท่าที่โคตรลำบาก และเขาโคตรเมื่อย

 


แต่ช่างเถอะ

 


นอนๆไปแบบนี้.. ก็เปลี่ยนบรรยากาศดีเหมือนกัน

 


จวบจนกระทั่งร่างเล็กหลับตาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป และไม่ทันได้รู้เลยว่าไอ้คนที่คิดว่าหลับไปแล้วน่ะ มันดันลืมตาขึ้นมาแล้วส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะวางมือเขาเอาไว้ข้างลำตัวเหมือนเดิมเพราะกลัวเมื่อย


 

เพียงไม่นาน ก็เอ่ยพึมพำออกมาเบาๆ

 


กูชอบมึงจริงๆ.. แบคฮยอน

 



 

 


วันเกิดของแบคฮยอนแล้ว

 


เป็นปีแรกที่เขาออกมาฉลองวันเกิดนอกประเทศ ตอนช่วงเช้าเขาไปวัดพระแก้วกับชานยอลมา คนเยอะแล้วก็ร้อนมากแต่ความสวยมีมากกว่า เสร็จแล้วเราก็กลับมาที่พักตอนบ่ายๆก่อนจะหลับเป็นตาย


 

จริงๆแล้ววันนี้เขาต้องนอนพื้น แต่ปาร์คชานยอลกลับปฏิเสธ


 

วันเกิดมึง มึงจะมานอนพื้นได้ไง ขึ้นไปนอนเตียงนู่น


 

และแบคฮยอนไม่สามารถปฏิเสธได้เลย ว่าชานยอลมันเริ่มจะน่ารักในสายตาของเขาขึ้นทุกวัน


 

ทั้งที่มันก็ทำตัวปกติ ด่าทอและกวนประสาทเขาเหมือนเคย แต่แบคฮยอนกลับเห็นความใส่ใจของมันมากขึ้น ไม่รู้ว่าเรียกเปิดใจได้ไหม แต่เขาก็ไม่ได้ปิดกั้นและเบะปากใส่มันทุกครั้งเวลาที่สบตากันอีกต่อไปแล้ว

 


เขากลับมียิ้มบางๆให้กับมันแทน เหมือนอย่างเช่นตอนนี้

 


หนึ่งทุ่มแล้ว ชานยอลมาเขามาที่ร้านกาแฟเล็กๆแถวๆที่พักของเรา แบคฮยอนเห็นแว้บๆตอนเดินผ่าน เขาคิดจะมาลองนั่งที่นี่สักพักก่อนกลับ แล้วก็เหมือนว่ามันจะรู้ใจถึงได้พาเขามาที่นี่ซะก่อน

 


คิดไงพากูมานี่วะ เขาถามไปยิ้มไป อย่างมึงนี่ต้องผับบาร์มั้ย

 


เอ้าไอ้หอก เห็นกูเป็นคนอย่างงั้นหรอ

 


เออ


 

จบกัน ชานยอลเบะปาก เดี๋ยวกูไปสั่งเค้กให้ เอาอะไรมั้ย


 

พี่ปาร์คใจดีจัง เลี้ยงกูด้วยใช่ไหม


 

ไม่เลี้ยงมึงก็ไม่มีตังจ่ายอยู่ดีป่ะวะ คราวนี้กลายเป็นแบคฮยอนบ้างที่เบะปาก เขาบอกมันไปว่าไม่กินเค้กแต่ขอลาเต้แก้วนึง ซึ่งไอ้ชานยอลก็ทำตามอย่างไม่อิดออด

 


ร่างเล็กทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างร้าน เนื่องจากว่าเป็นกระจกเกือบรอบด้านจึงเห็นวิวข้างนอกชัดเจน ร้านนี้ติดกับถนนสุขุมวิท ส่วนมากวิวที่ให้จึงเป็นวิวของรถที่ขับผ่านไปผ่านมา และผู้คนที่เดินสัญจร ที่เกาหลีก็คล้ายๆแบบนี้แหละ ไม่ต่างกันมากนัก จะต่างก็ตรงร้านรวงตามริมฟุตปาธที่ไทยมีโคตรเยอะ แล้วก็การแต่งตัวของคนไทยที่สบายๆเข้ากับสภาพอากาศ

 


คิดถึงแม่จัง..

 


โอเค แบคฮยอนรู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เขาจะต้องมาคิดถึงแม่ตอนนี้ แต่หลายวันที่ผ่านมามันก็ทำให้เขารู้ว่ากรุงเทพฯก็น่าเที่ยวไม่เบา ถ้าพาแม่มาแม่คงชอบแหงๆ โดยเฉพาะกวย-เตียวนั่นน่ะ คุณนายต้องชอบแน่ เพราะมีแต่กลิ่นสมุนไพรทั้งนั้น

 


เมื่อเช้าครอบครัวเขาทักคาทกมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์กันครบแล้วล่ะ ไอ้พวกเพื่อนฝูงก็ด้วย มันงอนใหญ่ที่เขาไม่ยอมอยู่เกาหลีเพื่อฉลองด้วย หาว่าเขาติสท์บ้างล่ะที่บินมาเที่ยวแบบฉายเดี่ยว แบคฮยอนขอบคุณพวกมันแล้วก็ทวงของขวัญวันเกิดไปตามระเบียบ ซึ่งพวกมันก็รับปากแล้วว่าจะให้ แต่ก็คงไม่ให้อีกตามระเบียบของพวกมันเช่นกัน

 


ทุกคนน่ะอวยพรกันหมดแล้ว

 


จะเหลือก็แต่..

 


พรึ่บ

 


ความมืดมิดเข้าครอบงำทั่วทั้งร้านในตอนนั้น

 


แบคฮยอนเดาว่าไฟดับ แม้จะมีแสงไฟจากด้านนอกส่องสว่างเข้ามาบ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขามองเห็นทั่วทั้งร้านชัดเจน ร่างเล็กหมุนตัวมองไปทั่วร้าน ก่อนจะเบิกตาเมื่อเห็นแสงของเทียนที่ส่องสว่างอยู่หลังเค้าน์เตอร์

 


อย่าบอกนะว่า..

 


แซงงิลชุกคา.. ฮัมนีดา

 


............

 


แซงงิลชุกคา.. ฮัมนีดา

 


เสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดแปร่งๆดังขึ้นมาจากหลังเค้าน์เตอร์ ก่อนที่ไม่นานเปลวเทียนพวกนั้นจะค่อยๆเคลื่อนที่เข้ามาใกล้แบคฮยอนเรื่อยๆ ร่างเล็กไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มจนแก้มแทบปริ เขายืนขึ้นจากเก้าอี้ มองก้อนขนมเค้กที่ถูกเขียนเอาไว้ว่า 빠쿠헨 (ปาคุเฮน) 

 


และนั่นทำให้แบคฮยอนหลุดหัวเราะออกมาอย่างจริงใจ

 


ซารางฮานึล.. ปาคุเฮน!”

 


ย่าห์-”

 


แบคฮยอนกำลังจะโวยวายออกไป แต่ก็ถูกไอ้คนตัวสูงตรงหน้าส่งเสียง ชู่ว เอาไว้เสียก่อน

 


แซงงิลชุกคา.. ฮัมนีดา..

 


ขนมเค้กถูกยื่นออกมาตรงหน้า และแบคฮยอนก็รู้ทันทีว่าเขาควรจะทำยังไงต่อไป ร่างเล็กยกสองมือขึ้นมากุมไว้ระดับอกแล้วอธิษฐานในใจ

 


บอกไม่ได้หรอกว่าอธิษฐานว่าอะไร.. เรื่องแบบนี้เขาให้เก็บไว้เป็นความลับ

 


ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วเบาเทียนทั้งหมดให้ดับลง แบคฮยอนคิดว่าเขาจะได้ยินเสียงปรบมือจากพนักงานดังทั่วทุกสารทิศเพราะทำเซอร์ไพร์สเขาได้เสียอีก แต่มันกลับไม่ใช่อย่างนั้น เมื่อปาร์คชานยอลวางเค้กเอาไว้ตรงโต๊ะ แล้วเอ่ยพูดกับเขา

 


อธิษฐานว่าไรอะ

 


เสือก

 


ถามดีๆนะเนี่ย มันว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วลง

 


เรื่องแบบนี้ใครเขาให้พูดกันล่ะ” แบคฮยอนพูดบ้าง บอกไม่ได้หรอก

 


มืดจนแทบมองไม่เห็นหน้าไอ้ปาร์คด้วยซ้ำ แต่จมูกกับตามันก็ยังเด่นจนทะลุความมืดได้อยู่ดี แล้วแบคฮยอนก็ยังเห็นชัดด้วยว่ามันกำลังยิ้มบางๆแบบที่ไม่เคยทำอยู่

 


งั้นบอกได้ป่ะ

 


............

 


............

 


ก็บอกว่าบอกไม่ได้ไง เซ้าซี้

 


เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น

 


............

 


บอกได้ป่ะ.. ว่าจะให้กูจีบได้หรือยัง

 


แบคฮยอนรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาจนถึงหู มันไม่ใช่ความร้อนเพราะอยากต่อยหน้าไอ้ปาร์คเหมือนอย่างวันแรกที่เขามาเหยียบประเทศไทยอีกแล้ว

 


ไม่น่าเชื่อว่าความประทับใจเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ แต่แบคฮยอนต้องยอมรับว่าเขาดันเปิดใจให้มันเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทั้งที่เกลียดขี้หน้ากันแทบตาย

 


อาจจะเป็นตอนที่มันดูแลเขา.. อย่างตอนที่กางร่มให้ก็ได้มั้ง


 

แล้วทุกวันนี้..

 


............

 


ที่มึงทำนี่.. ไม่ได้เรียกว่าจีบหรอวะ

 


แบคฮยอนแสร้งเอียงคอถาม ก่อนจะได้รับเสียงหัวเราะแผ่วเบามาจากคนตรงหน้า ร่างทั้งร่างของเขาถูกรวบเอาไว้ในอ้อมแขนของมัน ทั้งที่เสียงหัวเราะของเราสองคนก็ยังดังอยู่แบบนั้น

 


ขำห่าไร แดกกัญชาเข้าไปหรอ” เขาว่ามัน ทั้งที่ตัวเองก็ขำเหมือนกัน

 


ปาก มันว่าเสียงแข็งเหมือนตักเตือน เดี๋ยวโดนจับขึ้นมาทำไง


 

ไม่กลัวอะ


 

............

 


เพราะถึงโดนจับ เดี๋ยวมึงก็ไปประกันตัวกูอยู่ดี


 

มั่นใจเหลือเกิน ชานยอลผละตัวแบคฮยอนออก ก่อนจะเลื่อนมือมาวางไว้บนหัว 

 


แบคฮยอนยิ้มไปให้ท่ามกลางความมืด


 

ตกลงให้จีบได้หรือยัง

 


ร่างเล็กทำหน้าครุ่นคิด แม้จะไม่รู้ก็ตามว่าไอ้คนตรงหน้าจะเห็นสีหน้าเขาตอนนี้ไหม แต่ก็ทำไปอย่างงั้นแหละ ประวิงเวลาตอบเอาไว้หน่อย ตอบไปทันทีเดี๋ยวมันจะได้ใจ


 

นอกจากเรื่องที่อธิษฐานแล้วไม่ให้บอกใคร.. แม่กูก็ยังสอนมาเรื่องนึงด้วย


 

...........

 


ว่าถ้ามีคนจะมาจีบ ต้องพาไปให้แม่ดูก่อนว่าผ่านไหม

 


แล้วคำตอบแบบแก่นเซี้ยวนั้นก็ทำให้ชานยอลยิ้มออกมาได้ไม่ยาก


 

 

งั้นถ้ากลับเกาหลีเมื่อไหร่ มึงคงต้องไปหาแม่กับกูแล้วล่ะ

 

 แบคฮยอนพูดออกไปอย่างนั้นพร้อมกับความเขินแบบสุดๆ เขากล้าพูดออกไปได้ไงวะ แต่ก็พูดไปแล้วและก็คงย้อนกลับคืนมาไม่ได้ เงียบกันไปสักพักและแบคฮยอนก็คาดหวังว่าจะได้ยินอะไรสักอย่างจากไอ้คนที่ขอเขาจีบหน้าด้านๆ



แล้วมันก็ไม่ทำให้ผิดหวังเลย



สินสอดด้วยเลยไหมล่ะ ขอแต่งไปเลย 


พ่อง!”

 

55555555555555

 


ยังกวนตีนได้สมกับเป็นปาร์คชานยอล


ถ้าคบกันไปจะรอดไหมวะเนี่ย



เฮ้อ..







TALK:

โอ้ย พี่ฟามเขินพิปาร์คกับคุณเจ้าของวันเกิด เข้ามาตอบแชทกันแบบวินาทีต่อวินาที คือเราสงสัยมาเว้ยว่าเพื่อนกันจำเป็นต้องอะไรกันเบอร์นี้มั้ย คือถ้าเพื่อนเรามาแฮปเราเที่ยงคืนเราก็จะเฉยๆนะ ไปนอนก่อนแล้วลุกมาตอบมันตอนหกโมงเช้าก็ยังได้ แต่นี่อะไรคะ คำว่าไม่บริสุทธิ์ใจแปะไว้เต็มหน้า!

อ่ะพอ นี่ฟินเกินไปละ 5555555555555555555

ตอนนี้ก็คลอดออกมาแล้วตามความตั้งใจของเราที่ว่าอยากจะเขียน OS วันเกิดแบคฮยอนซักเรื่อง มันอาจจะออกมาไม่ดูเป็น OS วันเกิดเท่าไหร่ แต่ก็รับไว้พิจารณาด้วยนะคะ >< (ขอโทษด้วย มาเลทไปเป็นชั่วโมง หึก)




#น้ำผึ้งมะนาวCB


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3079 Manogirl (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 17:41
    โหยยยยย อย่างแสบ
    #3,079
    0
  2. #2801 oom3456789 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 11:46
    ชอบแบคเรื่องนี้มากกก ดื้ออ่ะ หมั่นเขี้ยว ชอบความแสบความกวนนี้5555
    #2,801
    0
  3. #2788 pcy921 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 22:23
    ความสัมพันซับซ้อนเบอ8 ฉันขอพารา
    #2,788
    0
  4. #2394 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 09:41
    อะไรของหล่อน
    #2,394
    0
  5. #2047 Thitiporn Sodawat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 14:12
    ผู้หญิงดีๆที่ไหนดขาจะไปอยู่ห้องผู้ชายอิบ้า
    #2,047
    0
  6. #2046 Thitiporn Sodawat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 14:12
    รักคุณแม่ค่ะ5555
    #2,046
    0
  7. #1840 pdl2002 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:48
    ชอบคุนแม่จังงง555555
    #1,840
    0
  8. #1782 baekin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 03:53
    นี้ว่านายองไม่ธรรมดาหรอก เชื่อดิ
    #1,782
    0
  9. #1757 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 12:04
    เงิบไปเลยสิหล่อน เป็นผู้หญิงอะไรมาขอนอนห้องผู้ชายเพื่อนกันแบบไหนยะ
    #1,757
    1
  10. #1414 kkimmaggurren (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 20:20
    แบคคงอึดอัด สองคนชอบกันอยู่ด้วยกันนอนด้วยกัน ทำไมไม่เอากันเป็นแฟนกันให้แล้วๆไป
    #1,414
    0
  11. #1276 Dyo.A (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 09:34
    คุณแม่พูดได้ใจไปเลย 5555555
    #1,276
    0
  12. #1253 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 19:00
    โหววว ทีมคุณแม่เลยค่ะ ตอนนี้เราค่อนข้างมั่นใจแล้วล่ะว่าแบคฮยอนชอบชานยอลเลยทำแบบนี้ ไม่ได้คิดจะแกล้งเหมือนตอนแรกที่ขอไปอยู่ด้วย แต่ชานยอลนี่ยังไม่ชัวร์ ตกลงมันชอบใครกันแน่ ฮ่าๆๆๆๆ
    #1,253
    0
  13. #1237 pim pimmi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 23:55
    ชอบแบค เอาให้รู้ 555
    #1,237
    0
  14. #980 CoffeeMate (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 01:03
    เอาเข้าจริงแบคฮยอนน่าจะรู้ธาตุแท้นายองแต่แรกแล้วนะ 55555 ชอบเรื่องจังงงง งื้อออออ ตอนพิชัลซื้อนมไปง้อเป็นอะไรที่แบบ อรรดสสดาสดยกยนดรดตตำบำบกก เขินมากก
    #980
    0
  15. #938 dovy_bubble (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:47
    ว๊ายยยยเป็นผู้หญิงแต่มาอยู่กับผู้ชายใช้ได้ทีาไหนเผยธาตุแท้ออกมา!!
    #938
    0
  16. #908 Oh Nipaporn Jong (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 09:00
    เริ่ดค่ะ เริ่ดทั้งคุณแม่ทั้งแบค นังนายองแค่แอ๊บค่ะ โลกรู้แต่ชานยอลไม่รู้ 5555555 แอบกลัวว่าชานจะทะเลาะกับแบคนี่สิ
    #908
    0
  17. #874 vipp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 09:58
    นายองร้ายลึกแน่ๆ ต่อหน้ามาทำแอ๊บใส ผญ.อะไรมาขออยู่กับผช.สองน่อสองนอนเตียงเดียวกันอีก
    ทีมคุณนายปาร์คค่ะ มาต่อไวๆน้าาา
    #874
    0
  18. #802 luhanae (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 04:43
    แบคแสบน่ารักดีชอบบบ แต่เราไม่เข้าใจว่านายองผิดอะไรถึงโดนพี่แบคนางแกล้งงี้ แอบสงสารเบาๆ ตอนหน้าพี่ชานเอาตายแน่ๆ
    #802
    0
  19. #788 mmeieiss (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 00:17
    หมันไส้ชะนีแต่แรกแล้ว ชั้นรู้ว่าแกร้ายยยยย มาต่อเร็วๆนะค๊าา
    #788
    0
  20. #787 Bow Keswaree (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 17:29
    ทีมคุณนายปาร์ค แซบบ ดื้อแบบน่ารักกก หมาแบคค ^^
    #787
    0
  21. #786 Amittarin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 21:48
    นี่น้ำตาคลอตอนชานยอลไม่ซื้อนมให้แบค แต่ทีมคุณแม่ค่ะ 555555555555555555555 
    #786
    0
  22. #785 -[**Jha...JaA**]- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 14:59
    หุย อีกนิดจะระเบิดออกมาละนะ นายองง แหม ยัยแบคก้อซนจัง ชอบแกล้งคนอื่น อิอิ
    #785
    0
  23. #784 SkyApril (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 12:12
    คิดว่าพี่ชานรู้ตัวนะว่าแบคเข้าไปนอนด้วยทุกคืน
    แล้วนายองดูไม่ได้ใสซื่ออะไรขนาดนั้นอะ
    แบคทำงี้ก็ดีไปอย่าง อะไรๆจะได้เคลียร์
    ถ้าพี่ชานชอบแบคบ้าง จะได้รู้ตัวซักที
    #ทีมคุณแม่ ค่ะ 55555
    #784
    0
  24. #783 บยอนพีซีวาย (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 09:04
    ดีไม่ดีเราก็อวยแบคอยู่ดีอะ -เด็กแสบ
    #783
    0
  25. #781 phoeber (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 00:57
    ชอบๆ ชอบแนวนี้ ขุ่นแม่ทำดีมาก ความร้ายของแบคเด็ดดวงจริงๆ
    #781
    0