{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 19 : {OS} truth

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





อย่าลืมความจริง

 

.

.

.

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 






 

ปาร์คชานยอลไม่เคยคิดมาก่อนว่าโอเซฮุนจะชิงแต่งงานตัดหน้าเขา

 

 

สมัยเรียนมหาลัยด้วยกันมันเป็นประเภทไม่เอาใคร ไม่สุงสิงกับใคร ชอบอยู่คนเดียวแล้วก็เงียบจนน่ากังวล แม้จะสนิทกันมากแต่เขาก็ไม่ค่อยจะเข้าถึงมันเท่าไหร่นัก แต่วันนี้เขากลับต้องมางานแต่งงานของมัน โดยที่เขาเองยังไม่รู้เลยว่ามันไปจีบสาวเอาไว้ตั้งแต่ตอนไหน ถ้าไม่บอกว่ามันกับว่าที่เจ้าสาวเป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วจึงค่อยพัฒนาความสัมพันธ์ เขาจะคิดว่ามันโดนบังคับให้แต่งงาน

 

 

เพราะหน้าตาของมันในตอนนี้ก็เหมือนโดนบังคับจริงๆ

 

 

โกรธใครมาหรือไงวะนั่น ทำหน้าอย่างกับไปแดกรังแตนที่ไหนมา

 

 

ไอ้จงอินที่นั่งข้างเขาบนโต๊ะจีนตัวกลมเอ่ยบ่น ซึ่งมันก็น่าบ่นจริงๆนั่นแหละ ก็ดูหน้าไอ้เซฮุนที่ยืนให้สัมภาษณ์บ่าวสาวช่วงแรกบนเวทีสิ ทำหน้าแบบนั้นไม่โดนพิธีกรด่าให้ก็บุญแค่ไหนแล้ว

 

 

เหมือนเดิมฉิบหาย ไอ้จงแดที่กำลังคีบถั่วเข้าปากเอ่ยบ้าง กูคิดว่ามีเมียแล้วจะเปลี่ยนนิสัยซะอีก

 

 

อย่างมันไม่เปลี่ยนง่ายๆหรอก อาจจะต้องรอตอนมีลูก คงมุ้งมิ้งขึ้นกว่านี้ จงอินเอ่ยบอกจนเขาหลุดหัวเราะ แต่ถึงจะทำหน้าเป็นตูดก็เถอะ แต่เขาก็อยากชมไอ้เซฮุนจริงๆว่าวันนี้มันหล่อมาก ผมเปิดหน้าผากแบบนั้นเหมาะกับมันอย่างถึงที่สุด แต่เป็นเพื่อนผู้ชายจะให้เดินไปชมก็คงแปลกๆ ชานยอลเลยทำได้แค่คิดในใจแทน และเขาคิดว่าคนอื่นๆก็คงคิดไม่ต่างกัน

 

 

สัมภาษณ์ช่วงแรกบนเวทีจบลงไปแล้ว ตอนนี้บ่าวสาวพากันลงจากเวทีและคั่นเวลาด้วยเพลงอะคูสติกเพราะๆ ที่เซฮุนไปจ้างเพื่อนดุริยางค์สมัยเรียนมาเล่นให้ ตอนนี้บรรดาอาหารก็ถูกนำมาเสิร์ฟจนแทบจะกินไม่ทัน จะมีก็แต่ไอ้จงแดที่คีบเอาๆเพราะมันเป็นประเภทกินเก่ง

 

 

เออไอ้ยอล มึงเห็นยัง ไอ้จงอินเอ่ยถามเขาทั้งที่เนื้อปลายังเต็มปาก

 

 

เห็นอะไรวะ

 

 

นู่น มันว่าพร้อมกับบุ้ยหน้าไปทางโต๊ะกลมที่อยู่เยื้องออกไป มันมาสักพักแล้ว พวกมึงไม่ได้เจอกันตั้งแต่เรียนจบเลยนี่ ได้ทักทายกันยังวะ

 

 

ชานยอลมองตามไปยังโต๊ะตัวดังกล่าวแล้วกวาดสายตา จนสุดท้ายเขาก็หยุดทุกการกระทำเอาไว้ เมื่อมองเห็นเจ้าของเรือนผมหยักศกสีน้ำตาลอ่อนที่กำลังยิ้มและหัวเราะอยู่กับเพื่อนๆบนโต๊ะ คนคนนี้อยู่คณะเดียวกันกับพวกเขาสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ใบหน้าเล็กยังคงเหมือนเดิม จะต่างออกไปก็ตรงเส้นผมที่ถูกย้อมให้กลายเป็นสีน้ำตาลแทนที่สีเทา

 

 

พูดเก่งเหมือนเดิมเลย ดูดิ

 

 

......

 

 

เป็นกูจะเข้าไปทักมันนะ

 

 

ชานยอลมองหน้าไอ้จงอิน มันส่งรอยยิ้มประหลาดมาให้เขา เห็นอย่างนั้นเขาก็เลยเลี่ยงสายตากลับไปมองยังโต๊ะตัวดังกล่าวอีกครั้ง น่าแปลกจริงๆที่รอยยิ้มของอีกคนนั้นกลับมีภาพซ้อนทับขึ้นมาจนเขาอดจะคิดถึงไม่ได้

 

 

ยิ้มปากเป็นรูปสี่เหลี่ยม ตาเป็นสระอิ เขี้ยวเล็กๆนั่นก็โผล่ออกมา เหมือนอย่างวันแรกที่เขาตกหลุมรักอีกคน

 

 

ไม่รู้ว่าชานยอลลอบมองอีกฝ่ายจากตรงนี้อยู่นานเท่าไหร่ แต่มันก็คงนานพอที่จะทำให้เจ้าของใบหน้าเรียวเล็กนั่นหยุดสายตาของตัวเองลงที่เขา หลังจากหันซ้ายหันขวาคุยกับคนนู้นทีคนนี้ทีมานาน

 

 

และเพียงชั่ววินาทีเดียว ชานยอลก็เหมือนจะลืมวิธีการหายใจ

 

 

ชานยอลกำลังคิดอยู่ในหัวเดี๋ยวนั้นว่า หากอีกฝ่ายหันหน้าหนีเขาแล้วทำเป็นไม่รู้จักกันนั้นเขาควรจะทำตัวอย่างไรให้หน้าแตกน้อยที่สุด แล้วถ้าอีกคนทำเป็นจำไม่ได้ เขาควรจะทำอย่างไรเพื่อให้ทุกอย่างดูแนบเนียนเหมือนกับว่าเขาเองก็จำอีกฝ่ายไม่ได้เช่นกัน

 

 

ได้แต่คิดอยู่อย่างนั้น จนต้องหยุดทุกอย่างลงอีกครั้งแม้กระทั่งความคิดของตัวเอง

 

 

เมื่อท้ายที่สุดแล้ว เจ้าของใบหน้าน่ารักกลับส่งยิ้มให้เขาเหมือนอย่างเคย

 

 

ชานยอลจ้องมองรอยยิ้มสว่างสายตาอยู่นานหลายนาที ราวกับกลัวมันจะหายไป 

 

 

แต่น่าแปลกใจจริงๆที่อยู่ๆวิวทิวทัศน์รอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

 

 

 












 

 

จะเหลือก็แต่เพียงร่างเล็กในชุดลำลองที่กำลังนั่งยิ้มอยู่บนชิงช้าริมทะเล

 

 

สองมือของชานยอลประคองถือกล้องเอาไว้ พร้อมกับเท้าที่เหยียบทรายละเอียดอ่อนนุ่ม

 

 

ถ่ายเร็วๆสิ ฉันยิ้มจนเมื่อยแล้วนะ!” คงเพราะเห็นว่าเขามัวแต่มองเท้าของตัวเอง แบคฮยอนถึงได้เอ่ยเร่งแล้วทำหน้ามุ่ยอย่างกับเด็ก

 

 

ชานยอลจำได้ดี.. วันนั้นเป็นวันที่เขามาเที่ยวทะเลกับอีกคนเนื่องในวันครบรอบของเรา จำได้ว่าเราอยู่ปีสองกันแล้ว แต่โชคดีที่วันครบรอบเป็นวันเสาร์ เขาก็เลยพาแบคฮยอนมาเที่ยว แม้จะเคยไปนู่นไปนี่ด้วยกันหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกที่เรามาด้วยกันที่ทะเล

 

 

รู้แล้วน่า.. อ่ะ ยิ้มสิ

 

 

สิ้นคำพูดของเขา บยอนแบคฮยอนก็ยกยิ้มกว้างอีกครั้งจนชานยอลอดจะยิ้มตามไม่ได้ เขาถือกล้องค้างไว้แล้วมองอีกฝ่ายลอดเลนส์อยู่อย่างนั้นและไม่ยอมกดถ่าย เพราะต้องการจะแกล้งไอ้ตัวเล็กที่นั่งยิ้มยิงฟันอยู่ตรงหน้า

 

 

อื้อ.. อานออน!” แบคฮยอนตีขาขวาลงกับพื้นทรายเหมือนต้องการจะเร่งให้เขาถ่ายเสียที พร้อมกับพูดเสียงอู้อี้ลอดฟันออกมา

 

 

....... แต่ชานยอลก็ไม่กดถ่ายอยู่ดี

 

 

โว้ย ไอ้บ้า!” แบคฮยอนโวยวายก่อนจะลุกขึ้นจากชิงช้าแล้วเตะทรายสีขาวตรงพื้นใส่เขาเต็มแรง คนตัวสูงหัวเราะพร้อมกับวิ่งหนีไอ้ตัวผมเทาที่กำลังวิ่งตามเขามาไม่หยุดไปตามหาดทราย แกล้งแบคฮยอนนี่มันสนุกจริงๆ ยิ่งเวลาเห็นว่าอีกคนโกรธจนหน้าแดงนั่นยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่

 

 

หยุดเลยนะ! ไอ้นิสัยเสีย!”

 

 

หยุดให้โง่หรือไง เดี๋ยวนายก็ตีฉันอีก

 

 

ก็รู้ว่าจะถูกตีแล้วทำไมยังแกล้งฉันอีกล่ะ ไอ้หูกาง! .. โอ๊ย!”

 

 

เสียงร้องของแบคฮยอนทำเอาชานยอลใจหล่นไปถึงตาตุ่ม เขาหันหลังกลับไปมองเจ้าตัวเล็กที่อยู่ห่างออกไปประมาณยี่สิบเมตร แบคฮยอนคุกเข่าอยู่กับพื้นทรายก่อนจะพาตัวเองลงนั่งแล้วยกเข่าขึ้นมาชันเอาไว้ เป่าปู้ดๆพร้อมกับสีหน้าเจ็บปวดจนชานยอลต้องรีบถลาเข้าไปหา

 

 

เจ็บมั้ย

 

 

ลองบ้างมั้ยล่ะ!” เสียงตวาดดังลั่นจนชานยอลรู้สึกผิด เขามองเห็นเลือดซิบๆไหลออกมาจากหัวเข่าของแบคฮยอน มันเป็นเพราะเขาเองนั่นแหละที่วิ่งหนีอีกฝ่ายจนทำให้เจ้าตัวเล็กต้องเจ็บตัว

 

 

ไปล้างแผลกันนะ ว่าพลางจับมือไอ้ตัวดื้อเอาไว้ แต่ก็โดนสะบัดออกเสียก่อน

 

 

ไม่ แบคฮยอนว่าก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางทุลักทุเล เดินเองได้ ไม่ต้องมาจับเลย

 

 

ชานยอลอดจะยิ้มให้กับท่าทางเหมือนลูกหมาดื้อรั้นนั่นไม่ได้ คนตัวสูงเดินตามอีกฝ่ายที่กำลังเดินอยู่ รู้สึกตลกขึ้นมาจับใจเมื่อหนึ่งก้าวของแบคฮยอนเท่ากับระยะเพียงครึ่งไม้บรรทัดเท่านั้น เพราะเจ็บขาทั้งสองข้างเลยต้องใช้วิธีกะเผลกเดินแทน

 

 

จะขำก็ขำไม่ได้ เพราะไอ้ตัวเล็กต้องโกรธเขาคูณสองแน่

 

 

ลำบากน่า.. ขี่หลังฉันสบายกว่าเยอะ ชานยอลพูดตามหลัง ซึ่งอีกคนก็ทำแค่เพียงหันมาค้อนให้แล้วหันกลับไปตามเดิมเท่านั้น แบคฮยอนนี่มันตัวดื้อจริงๆ แต่เขาก็ชินแล้ว

 

 

เดินกันไปอีกสักสิบก้าว(ของแบคฮยอน) จนกระทั่งชานยอลทนในความล่าช้าและความดื้อดึงของอีกคนไม่ไหวแล้ว เขาตัดสินใจเดินไปขวางหน้าไอ้ตัวเล็กแล้วกางแขนออกเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหลีกหนีได้อีก

 

 

อะไร หลบไป

 

 

ไม่หลบ ชานยอลว่า คนตัวสูงนั่งลงยองๆก่อนจะทำทีเป็นมองแผลที่หัวเข่าของอีกคน เนี่ย คุณหัวเข่าเจ็บแย่แล้ว แบคฮยอนไม่สงสารคุณหัวเข่าหรอ

 

 

คุณหัวเข่าอะไร.. เพ้อเจ้อ สิ้นคำพูดนั้นชานยอลก็ต้องกลั้นขำ ปกติแล้วจะเป็นแบคฮยอนเองนั่นแหละที่ชอบพูดจาเพ้อเจ้อประเภทนี้ออกมา พอเขาด่าว่าเพ้อเจ้อก็งอนตุ๊บป่องเป็นอาทิตย์

 

 

เออน่า หัวเข่าน่ะไม่เจ็บหรอก แต่นายกำลังเจ็บ ชานยอลเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาหันหลังให้แบคฮยอน ก่อนจะเท้าแขนลงไปกับหัวเข่าของตัวเองเป็นเชิงย่อตัว ขี่หลังมาเร็วๆ

 

 

บอกว่าเดินไปเองได้ไง

 

 

ให้เดินไปเองสองทุ่มตัวเองก็ยังไม่ถึงที่พักหรอก เชื่อเค้ามั้ย

 

 

........

 

 

ขึ้นมาเร็วๆ เดี๋ยวแผลติดเชื้อนะ

 

 

........

 

 

เค้าเป็นห่วง

 

 

สุดท้ายแบคฮยอนก็ยอมขึ้นหลังเขาจนได้ ชานยอลรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่แพ้คำพูดที่มันน่ารัก เพราะฉะนั้นเวลาจะง้อหรือทำอะไรสักอย่างก็ต้องใช้คำพูดและวิธีการที่น่ารักเสมอ

 

 

เดินดีๆนะ เดี๋ยวล้มอีก คราวนี้ฉันจะไม่สนใจนายแล้วจริงๆด้วย

 

 

ครับผ้ม!”

 

 

แต่เขาก็ยอมทำท่าทางน่ารักนั่นตลอด แม้จะขัดกับความถนัดของตัวเองเหลือเกิน

 

 

 







 

 

 

 

เฮ้ย เหม่ออะไรของมึงวะ

 

 

เสียงเอ่ยถามของจงอินทำเอาชานยอลสะดุ้ง เขาได้ยินเสียงจ้อกแจ้กจอแจตามประสางานแต่งงานอีกครั้ง ในตอนที่ดึงสติกับมาได้ก็เป็นตอนเดียวกันกับที่แบคฮยอนกำลังมองมาอย่างสงสัย จนกระทั่งเป็นเขาเองที่หลบสายตานั้นแล้วจดจ่อกับเป็ดปักกิ่งบนโต๊ะแทน

 

 

มือของชานยอลชื้นเหงื่อไปหมด.. เมื่อจู่ๆเขาก็รู้สึกว่าหัวใจกำลังบีบแน่น และบังคับให้เขาหันกลับไปมองแบคฮยอนอีกรอบอย่างยั้งเอาไว้ไม่อยู่

 

 

และในขณะเดียวกัน สมองก็สั่งเขาว่าอย่าลืมความเป็นจริง

 

 

ประหลาดคนนะมึง พักผ่อนน้อยหรอ

 

 

เปล่า.. กูคิดอะไรเพลินๆน่ะ โทษที

 

 

เรื่องอะไรวะ.. แบคฮยอนหรอ?

 

 

ชานยอลชะงักตะเกียบในมือเพียงชั่วครู่ ก่อนที่จะเริ่มคีบเนื้อเป็ดตรงหน้าต่อ เฮ้ย เรื่องงานเว้ย เรื่องแบคฮยอนอะไรของมึงล่ะ

 

 

แล้วไป นึกว่าจะย้อนเวลาหาอดีตไปนึกถึงรักอันหวานชื่นของมึงอีก

 

 

.......

 

 

ตอนนั้นพวกมึงแม่งโคตรรักกันทั้งที่เคมีไม่ตรงกันฉิบหาย จงอินว่าพลางหัวเราะในลำคอ แบคฮยอนสายแบ๊ว กับไอ้ชานยอลสายซึน ว่าแต่ไอ้เซฮุน แต่มึงก็นิ่งไม่แพ้มันนั่นแหละ

 

 

ชานยอลยิ้มบางๆแล้วทำเป็นคีบเนื้อเป็ดเข้าปากต่อ ได้ยินเสียงไอ้จงแดพูดประมาณว่า มันนิ่งได้ไม่ถึงครึ่งของไอ้เซฮุนเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หากสิ่งที่ชานยอลกำลังทำตอนนี้ คือการหลีกเลี่ยงหัวใจตัวเองและสั่งให้มันนิ่งอยู่ต่างหาก

 

 

เขาอยากจะชี้เข้าที่กลางอกข้างซ้ายแล้วบอกกับมันจังว่า หยุดเพ้อเจ้อได้แล้ว ฉันไม่มีทางจะเข้าไปทักคนคนนั้นเด็ดขาด แต่ถ้าทำเขาคงถูกมองว่าบ้าที่คุยกับหัวใจของตัวเอง เขาอยากจะลูบสมองของตัวเองแล้วบอกมันจริงๆเลยว่าทำดีแล้วที่คิดได้แบบนั้น

 

 

ชานยอลกำลังรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่ต้องการและความคิดของตัวเองที่กำลังตีกันอยู่

 

 

ว่าแต่มึงจะไม่ไปทักมันจริงๆหรอวะ

 

 

มึงนี่ก็อยากให้กูไปทักมันจังเนอะ ชานยอลว่าขำๆ

 

 

เออ.. กูชอบเวลาพวกมึงอยู่ด้วยกันนะ

 

 

......

 

 

พวกมึงเป็นคู่ที่น่าอิจฉาที่สุดแล้ว

 

 

ชานยอลหัวเราะเบาๆก่อนจะก้มลงจัดการกับเป็ดตรงหน้า เขานั่งคีบเนื้อมันอยู่นานกว่าจะหลุดติดตะเกียบออกมา ในเวลาแบบนี้สติเขาไม่ค่อยจะอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่นัก

 

 

 




 

 

 

 

 

เพราะขนาดเงยหน้าขึ้นมาจากเป็ดแล้ว ยังเห็นแบคฮยอนนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลย

 

 

กินมั่งจิ งั่มๆ

 

 

ร่างเล็กในชุดนักศึกษาอ้าปากรอแล้วทำหน้าตาเว้าวอน ชานยอลหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นใบหน้าเหมือนลูกหมาขออาหารแบบนั้น

 

 

ขอดีๆก่อน แล้วจะให้

 

 

ชานยอลคั๊บ เค้าขอกินหน่อยน้า เค้าอยากกินเป็ดมานานแล้ว แบคฮยอนว่าพลางสอดประสานมือของข้างแล้วเอามาวางไว้ตรงปลายคาง ตาเล็กๆนั่นกระพริบเข้าหากันปริบๆจนชานยอลต้องยิ้มออกมาก่อนจะคีบเนื้อเป็ดไปไว้ตรงปากของอีกคน ซึ่งแบคฮยอนก็รับเข้าปากอย่างไม่ลังเล เอ้! อานออนใออี!”

 

 

เคี้ยวให้หมดแล้วค่อยพูดก็ได้ ไอ้บ๊อง

 

 

วันนี้วันเกิดแบคฮยอน ชานยอลก็เลยถือโอกาสแวะเข้าไปซื้อเป็ดย่างแบบที่อีกคนชอบมาให้ ความจริงแล้วแบคฮยอนชอบกินเป็ดปักกิ่งมากกว่า แต่เขาไม่มีปัญญาไปซื้อของแพงขนาดนั้นหรอก ก็เลยหาซื้อเป็ดย่างให้อีกคนแทน

 

 

ก็มันอร่อยจริงๆนี่ แบคฮยอนเอ่ยบอกในตอนที่กลืนเป็ดลงท้องจนหมดแล้ว ขออีกได้มั้ย

 

 

จะกินให้หมดทั้งตัวเลยหรือไง เก็บไว้กินพรุ่งนี้บ้างก็ได้ เยอะเกินไปแล้วนะเจ้าอ้วน

 

 

แบคฮยอนเบ้ปาก ยอมตัดใจจากเป็ดย่างตรงหน้าแล้วเอนหลังลงกับพนักพิงเก้าอี้ คำก็อ้วนสองคำก็อ้วน ฉันทำอะไรก็ไม่ดีไปหมดแหละ

 

 

ชานยอลห่อเป็ดย่างในมือให้เข้าไปอยู่ในกล่องอีกครั้งพร้อมกับมองใบหน้าง้ำงอของแบคฮยอนไปด้วย เขายกยิ้มออกมาบางๆเมื่อเห็นว่าเจ้าลูกหมากำลังน้อยใจทั้งที่ไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่นัก

 

 

จะบอกว่าอ้วนแบบนี้ก็ดีแล้ว คนอื่นจะได้ไม่มาจีบนายไง

 

 

........

 

 

ฉันหวงพุงของนายจะตาย แบคฮยอน

 

 

 

 




 

 

 

 

 

แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจก็ชนะสมอง

 

 

ชานยอลกำลังจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังคีบเป็ดปักกิ่งของโปรดเข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย เคี้ยวจนแก้มตุ่ยไปหมดเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิดเพี้ยน แบคฮยอนชอบกินเป็ดอย่างไรก็ยังคงชอบอยู่อย่างนั้น

 

 

คนตัวสูงอยากจะโกรธตัวเองจริงๆที่เผลอเทคะแนนให้ฝ่ายหัวใจไปหมด ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วสมองควรจะชนะทุกสิ่งทุกอย่างเพราะมันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง เขาเกลียดก้อนสีแดงอันเท่ากำปั้นที่อยู่ตรงทรวงอกชะมัด เพราะมันไม่เคยจะฟังคำสั่งเขาเลย

 

 

ยังเผลอมองแบคฮยอนอยู่ได้ จนอีกฝ่ายเผลอมาสบตาเขาอีกแล้ว

 

 

ชานยอลไม่รู้ว่ามันนานเท่าไหร่ เขาคิดว่ามันอาจจะเป็นเพียงไม่กี่วินาที หากสำหรับเขาในตอนที่เราสบตากันนั้นเหมือนกับเข็มวินาทีกำลังเดินช้าเหมือนคืบคลาน แบคฮยอนยังคงเคี้ยวเป็ดตุ้ยๆ หากสายตาก็ยังสอดประสานกับเขาอยู่แบบนั้น

 

 

ก่อนจะขยับริมฝีปากแบบไร้เสียงส่งมา

 

 

มองอะไรไอ้หูกาง

 

 

แล้วแลบลิ้นมาให้เหมือนเรายังคงสนิทกันแบบเดิม ทั้งที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว

 

 

ชานยอลไม่ได้ขยับปากหรือแสดงท่าทางอะไรกลับไป เขาหันกลับมาให้ความสนใจกับจานอาหารละลานตาตรงหน้า ความรู้สึกอึดอัดถาโถมเข้ามาในใจจนรู้สึกเจ็บปวดไปหมด

 

 

เขารู้สึกเจ็บปวด เพียงเพราะเห็นแบคฮยอนยังเป็นเหมือนเดิม

 

 

ไอ้จงอิน

 

 

ห้ะ

 

 

มึง.. ถ้าแฟนเก่ามึงยังทำตัวปกติเหมือนเรื่องระหว่างมึงกับเขาไม่เคยเกิดขึ้น ชานยอลเผลอกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆของตัวเอง มึงจะคิดว่ายังไงวะ

 

 

ทำตัวปกติเหมือนเรื่องของกูกับเขาไม่เคยเกิดขึ้น? จงอินทวนคำถาม คนปกติถ้าเป็นแฟนเก่ากัน มันต้องมีอาการฝืนใจสักนิดสิวะ

 

 

คิมจงอินกรอกตาเหมือนกำลังใช้ความคิด ตอนนั้นเองที่หัวใจสั่งให้ชานยอลหันไปมองแบคฮยอนอีกแล้ว และเป็นจังหวะพอดีกันกับที่อีกฝ่ายกำลังวาดรอยยิ้มน่ารักเอาไว้เต็มใบหน้า

 

 

กรณีแรกที่เป็นไปได้.. กูจะคิดว่าเขาต้องการปกปิดความในใจเรื่องที่เขายังรักกูอยู่

 

 

เป็นรอยยิ้มเห็นเขี้ยวลูกหมาแบบเดิมๆ ที่ชานยอลคิดถึง

 

 

กรณีที่สอง.. อาจจะทำร้ายจิตใจนิดหน่อย แต่เชื่อเถอะ

 

 

และเป็นครั้งที่สามในรอบวัน ที่แบคฮยอนสบตากับเขาอีกครั้ง พร้อมกับส่งรอยยิ้มสว่างเจิดจ้าเหล่านั้นมาให้

 

 

“เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับกู แล้วก็อาจจะลืมเรื่องทุกอย่างไปแล้วด้วยซ้ำ

 

 

..........

 

 

แก้วแตกจะทำให้สมานกันเหมือนเดิมมันเป็นไปไม่ได้หรอกเพื่อน

 

 

..........

 

 

กูเข้าใจความจริงข้อนี้ตลอดมา

 

 

ชานยอลหลุบตาลงมองจานที่เปรอะคราบซอสของตัวเอง เขาคิดว่ามันบ่อยเกินไปเพราะในตอนนี้เขาหันไปมองแบคฮยอนอีกแล้ว และพอดีกันกับที่อีกคนก็กำลังมองมา หากสายตาคราวนี้มันเปลี่ยนไป เหมือนอีกคนกำลังสงสัยมากกว่าว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ถึงได้มองมาทางตัวเองบ่อยเหลือเกิน

 

 

ชานยอลจ้องมองใบหน้าหวานจนติดอยู่ในสมอง แล้วหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง ในห้องพักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของตัวเอง

 

 

เขาพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมกับหนังสือภาษาอังกฤษที่เปิดอยู่ตรงหน้า ชานยอลเปิดอ่านมันอย่างไม่รู้จุดหมายว่าควรจะไปหยุดที่ตรงไหน เขาทำแค่เพียงกวาดสายตามองไปเท่านั้น ทั้งที่จิตใจไม่ได้จดจ่อกับมันเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

เสียงกุกกักจากข้างหลังยังคงดังให้ได้ยิน ชัดเจนที่สุดคงเป็นเสียงของไม้แขวนเสื้อที่ดังกระทบกันอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงปิดกล่องและรูดซิปก็เป็นเสียงที่เขาได้ยินมาตลอดครึ่งวัน ..ของในห้องกำลังจะพร่องไปครึ่งหนึ่งแล้ว และชานยอลก็รู้เรื่องนั้นดี

 

 

จนเสียงสุดท้ายที่เขาได้ยิน คือเสียงล้อของกระเป๋าเดินทางที่ถูกตั้งขึ้นบนพื้น

 

 

ไปนะ

 

 

ชานยอลกำมือวางไว้บนหนังสือแน่น เขาไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายกลับไป กลับกัน เขาเหมือนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง คือการเงียบนิ่งกับทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งตัวของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของเขาในตอนนี้

 

 

กุญแจ.. วางไว้บนหัวเตียงนะ

 

 

...........

 

 

ขอโทษ

 

 

ชานยอลหายใจเข้าจนเต็มปอดเหมือนกำลังระงับอะไรบางอย่างที่รื้นอยู่ตรงขอบตา เขาเข้มแข็งสำหรับแบคฮยอนมาตลอด และเขาจะไม่ร้องไห้ง่ายๆให้กับความผิดหวังในครั้งนี้

 

 

แล้วก็ขอบคุณ.. ขอบคุณจริงๆ--”

 

 

ไปเถอะ ชานยอลเอ่ยออกไปในที่สุด แม้ไม่ได้หันไปมอง แล้วก็.. อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยล่ะ

 

 

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากฝากเอาไว้ มันไม่ต่างอะไรจากคำว่า ดูแลตัวเองดีๆนะ ที่อีกฝ่ายทิ้งไว้เป็นคำสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป ชานยอลหมุนเก้าอี้หันกลับไปมองห้องที่ว่างเปล่า ไม่มีบรรดาสิ่งของกระจุกกระจิกไร้สาระวางทิ้งไว้ให้เขาคอยบ่นเจ้าของของมันอีกต่อไปแล้ว

 

 

แบคฮยอนเก็บไปทุกสิ่ง แล้วทิ้งเขาไว้ที่นี่

 

 

ชานยอลแค่นหัวเราะ เขาเอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่ยังมีดาวเรืองแสงของอีกฝ่ายแปะอยู่สองสามอัน

 

 

ก่อนที่เขาจะหลับตาลง

 

 

 

 






 

 

แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในงานแต่งงานของโอเซฮุน

 

 

ชานยอลเพิ่งจะรู้เมื่อครู่นี้เองว่าที่จริงแล้วเขาหลับตาไปเพียงชั่ววินาที ภาพที่ล่องลอยอยู่ในหัวนั้นมันไม่ได้เกิดจากการพยายามนึกคิด แต่มันฝังอยู่ในนั้นมาตลอดต่างหาก

 

 

แล้วคราวนี้เองที่สมองชนะหัวใจ

 

 

เจ้าของใบหน้าหวานนั้นยังคงมองมาที่เขาอย่างสงสัย ชานยอลจ้องอยู่ประมาณสิบวินาที ก่อนจะตัดสินใจส่งยิ้มจริงใจกลับไปให้อีกคน

 

 

แล้วก็รีบหันกลับมา อย่างไม่ต้องการที่จะยอมให้หัวใจทำร้ายเขาไปมากกว่านี้อีก

 

 

เอ้า ตกลงยังไง ไม่เข้าไปทักทายหรอ ไอ้จงอินยังวนกลับมาประเด็นเดิม ชานยอลมองหน้ามันนิดหน่อย แต่สุดท้ายเขาก็ทำเพียงแค่ยิ้มให้กับตัวเองเท่านั้น

 

 

ไม่ว่ะ

 

 

อ้าว ทำไมวะ กูเห็นนะว่ามันก็มองมึง อาจจะอยากคุยกับมึงก็ได้

 

 

ชานยอลวางตะเกียบลงบนจาน เขาจัดแจงหยิบของชำร่วยที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะตั้งแต่เดินเข้ามาในงาน เขาขยับเก้าอี้ให้ออกห่างจากตัวโต๊ะ แล้วหันไปสบตากับจงอินอีกครั้ง

 

 

ความจริงที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน เรื่องกูกับแบคฮยอน คือทุกอย่างมันจบไปแล้ว

 

 

..........

 

 

จริงอย่างที่มึงบอก

 

 

............

 

 

ความจริงบางข้อก็ห้ามลืม

 

 

ชานยอลลุกขึ้นจากโต๊ะตัวกลม เขาบอกลาจงอิน จงแด และเพื่อนร่วมโต๊ะคนอื่นๆโดยให้เหตุผลว่า มีงานต้องสะสางอีกเพียบ เพื่อขอตัวกลับบ้าน เขาเดินห่างออกมาจากโต๊ะของตัวเองเรื่อยๆ แต่พอถึงบริเวณหน้าประตูห้องโถง ก็ยังไม่วายหันกลับไปมองแบคฮยอนอีกครั้งอยู่ดี

 

 

แล้วก็เป็นไปตามคาด เมื่ออีกฝ่ายกำลังยิ้มและหัวเราะกับเพื่อนร่วมโต๊ะ ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าเขากำลังจะเดินออกจากงานเพื่อไปที่ไหน

 

 

ชั่ววูบหนึ่ง เขานึกสงสัยขึ้นมาว่าแบคฮยอนได้กินข้าวตรงเวลาตามที่เขาเคยบอกเอาไว้ไหมนะ?

 

 

 

ชานยอลยิ้มให้กับตัวเองและยิ้มให้กับแบคฮยอนที่ไม่ได้มองมาทางเขาเลยด้วยซ้ำ คนตัวสูงถ่ายภาพรอยยิ้มของแบคฮยอนเอาไว้ในสมอง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกมาโดยไม่หันกลับไปอีก 




และชานยอล ก็จะไม่ลืมความจริงที่ว่าแบคฮยอนทิ้งไว้คนเดียวมานานแค่ไหน



นานเกินกว่าจะกลับไป



นานเกินกว่าที่จะรื้อฟื้นมันให้กลับคืนมา




นาน.. จนกระทั่งจบลง



และจะจบลงอย่างไม่มีวันหวนคืน


 

 








 

 TALK:

สวัสดีค่า ฮึบๆ

เรื่องนี้มาเรื่อยๆเอื่อยๆอีกแล้วอะ ฟังเพลงความจริงแล้วอิน ชอบ อยากแต่ง ไม่ค่อยพีคแต่อยากแต่ง555555555

ความทรงจำดีๆควรจะถูกเก็บไว้ในใจ และความจริงก็ควรถูกนำมาใช้กับชีวิตจริงค่ะ ความจริงที่ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว และจะจบลงอย่างถาวร มันยากที่จะรื้อฟื้นขึ้นมาได้อีก (คำคมป่ะเนี้ย)

ขอบคุณมากน้า อ้อ.. ส่วน os why (ที่ชานยอลหนีเที่ยวญี่ปุ่น) เราจะนำมาลงเมื่อพร้อมและเขียนเสร็จนะคะ และจะลงเอาไว้ในตอนที่ 7 ซึ่งตอนนี้มันเป็นตอนว่างอยู่ ขอบคุณมากๆที่ชื่นชอบกันนะคะ เราไม่คิดว่าจะมีคนให้ความสนใจ Y_Y ขอบคุณค่า

 ตอนนี้มีสำรวจรวมเล่มอยู่น้า ตามไปกรอกกันได้ค่ะ ตอนใหม่ๆมาเรื่อยๆแน่นอน

รักเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืออยากได้คูปอง nr ฟรี ♥



#น้ำผึ้งมะนาวCB



   CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3081 BbiI (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 21:43
    แงงงงง น่ารักมากค่ะ ชอบบบบบบบ555555555
    #3,081
    0
  2. #2776 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 19:21
    โอเคจ่ะ 555555555555555
    #2,776
    0
  3. #2626 GTonggCB (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 16:41
    หน่วงมาทั้งเรื่องแต่ตอนจบนี่น่ารักมากเลยฮืออออออออออออ ตลกพี่แบคบ๊อมม
    #2,626
    0
  4. #2411 Tayax2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 10:52
    งุ้ยยยยย ดีดี๊
    #2,411
    0
  5. #2388 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:52
    งืมมมมมม
    #2,388
    0
  6. #2111 PCYBBH92 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 05:10
    อมก ช่วงแรกหน่วงๆจบแบบละมุลลึมากค่ะซิส จะไม่ทน กรี๊ดดดดดดดดด .กัดผ้า ฟินในชนิดที่เหมือนมีผีเสื้อบินทั่วท้อง หืมมม555555555 ชอบอ่ะ ชอบอ้ะะะะชอบมากไม่รู้จะพิมพ์อะไรแล้ว แต่ชอบอ้ะะะะะ 55555555555 ตอนที่ชานยอลบอกต้องเรียกแฟนแล้วบอก อ้อ ยังไม่ขอเลยนี่นา อินี่อยากทะลุจอไปตบหัวมาก หมั่นไส้ อะไรจะน่าหมั่นไส้เบอร์นี้ .กรอกตา180 แต่มันน่าร๊อคเอาะ ไม่ไหวแล้นน เกั่ิืววนึุพำไำัเอิืืื ปวดแก้มมากค่ะซิส ซิสคะ พธูธธธ
    #2,111
    0
  7. #1906 baekhyunie2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 06:39
    น่าร้ากกกก ยิ้มไปอ่านไป เขิลเเทนเเบค
    #1,906
    0
  8. #1889 harleyshn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 23:52
    ชอบตอนนี้มากมันดี;-;
    #1,889
    0
  9. #1849 ojay2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 20:20
    แอร้ยยยยย ชอบบบบบตอนจบน่ารักกกก
    #1,849
    0
  10. #1825 qwrls (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 06:28
    กรี้ดดดด ตอบจบน่ารักสุดดด
    #1,825
    0
  11. #1773 -FL- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 22:13
    55555555กูฮาความกวนตีนของชานยอล
    #1,773
    0
  12. #1751 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:02
    ดีใจจังเรื่องนี้ไม่เศร้านาจา 5555555555
    #1,751
    0
  13. #1712 thedreamer (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 14:02
    เขินนนนนน 555555555555 ดราม่ามาตั้งนานมาฮาตงพี่แบคบอม
    #1,712
    0
  14. #1617 dovy_bubble (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 22:22
    เป็นแฟนกันอย่างรงดเร็ว5555 แต่อย่างว่า2ปีที่ผ่านมาถึงจะไม่ได้คุยกันแต่ความผูกดันธ์มันต้องมีอยูาแล้ว
    #1,617
    0
  15. #1524 oohse_karn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 21:24
    เขินนนนน
    #1,524
    0
  16. #1502 พูลิน พูลิน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 00:22
    โอเคเนอะ โอเคมากกกกกกค๊า
    #1,502
    0
  17. #1353 nyjdr (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 09:12
    น่ารักกก แต่ทำไมอ่านแล้วขำ55555 ขำพี่แบคบอม555555
    #1,353
    0
  18. #1349 stikloxe (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 17:46
    เขินหนักมากกก
    #1,349
    0
  19. #1323 dark chocolate (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 02:15
    อ๊อยยยยย เขินมากกกกกก ไม่ได้หัวใจเต้นแรงตอนอ่านฟิคมานานหลายปีเลย หัวใจเต้นแรงมากฉากที่ชยอลมากอดแบคไว้ รั้งไว้ไม่ให้ไป น่ารักอะ
    #1,323
    0
  20. #1248 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 22:38
    งุ้ยย น่ารัก ระยะเวลาวันเดียวสถานการณ์พลิกเลยจ่ะ จากเมื่อวานหน่วงๆ วันนี้น่ารักมาก แต่คนที่หน่วงๆตอนนี้น่าจะเป็นพี่แบคบอม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,248
    0
  21. #617 Nursery*purr-fect (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 04:03
    พี่ชายน่ารักตังเงยยย เรียกแบคว่าหนูด้วย โอ๋น้องสุดๆเลย
    เป็นแฟนกันสักทีเนอะ วู้ววววว
    #617
    0
  22. #601 SkyApril (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:30
    น่ารักจังเลยยยยยยย ตอนที่แล้วน้ำตาไหลด้วยT^T
    แต่งสเปนะคะ อยากเห็นสองคนตอนเป็นแฟนกันแล้ว
    สนุกมากๆ :)
    #601
    0
  23. #567 Zeram Kim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:15
    น่ารักมาก
    #567
    0
  24. #554 บีเมะ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:43
    ฮื้อออ น่ารักที่สุดดดด
    #554
    0
  25. #538 คปซป. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:06
    โอ้ยยยยยน่ารักเนาะะะะ อะไรรรรรกัลลลลพอตะน่ารักก็น่ารักเกิ้นนนนน;//////;
    #538
    0