{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 18 : {SF} (happy) new year - 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    3 พ.ค. 61





แต่สุดท้าย

 

.

.

.

 

 

 

.

 

.

 


 

 

 

สวัสดี

 

 

บยอนแบคฮยอนหันหน้าไปตามเสียงเรียกจากคนแปลกหน้า ในวันแรกของการก้าวเข้ามาอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยและทำให้เขาแทบจะเป็นลมเมื่อได้รู้ว่าตัวเขานั้นมาช้าไปเพียงไม่กี่นาที เพราะก่อนหน้านี้ห้องพักห้องสุดท้ายของหอพักแห่งนี้ที่ทั้งใหม่และสะอาดเพิ่งจะเต็มไป พอรู้เรื่องแบคฮยอนก็ต้องมาคิดว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อจากนี้ เพราะหอพักที่ดูมาก็มีแต่ที่นี่ที่เดียวเท่านั้นที่น่าอยู่ที่สุดในระแวกใกล้ๆมหาวิทยาลัย

 

 

แต่หลังจากทำหน้าอมทุกข์มานานเพราะคิดไม่ตก ก็ต้องยิ้มออกมาเป็นหนแรกเมื่อได้พบกับหน้าตาเป็นมิตรของใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก

 

 

รู้แค่ว่าเป็นผู้ชายตัวสูงกว่าเขาซักประมาณสิบเซ็นติเมตร ผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบจะเป็นสีดำเหมือนกับเขา ตากลมโตที่ส่องประกายวิบวับอยู่ตลอดเวลานั่นกำลังจ้องมองมาทางเขาเหมือนต้องการทักทาย จมูกโด่งรับกับใบหน้า พร้อมกับริมฝีปากที่ติดจะยิ้มบางๆนั่นด้วย

 

 

เอาเป็นว่ามันดูดีมาก.. จนทำให้แบคฮยอนที่ไม่เคยหัวใจเต้นแรงให้ผู้ชายด้วยกันมาก่อนดันใจเต้นให้คนคนนี้ขึ้นมาเสียเฉยๆ

 

 

เต้นแรงมาก.. จนต้องยกมือขึ้นมาวางทาบหน้าอกข้างซ้ายเอาไว้เบาๆ

 

 

หาหอพักอยู่หรอ

 


คำถามนั้นทำให้แบคฮยอนพยักหน้าตอบกลับไป


 

พักกับเรามั้ย


 

......


 

คือ.. เรามาจองห้องเอาไว้ตั้งนานแล้วแต่หารูมเมทอยู่


 

......

 


ถ้าไม่รังเกียจ.. มาอยู่ด้วยกันมั้ย?


 

........

 

 

........

 


อื้อ

 


......

 


เอาสิ ฝากตัวด้วยนะ

 


 

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปฏิเสธ แบคฮยอนยิ้มและพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะได้รับรอยยิ้มกว้างกลับมาเช่นกัน และหลังจากนั้นเราก็กลายเป็นรูมเมทกัน รู้จักกันในฐานะบยอนแบคฮยอนและปาร์คชานยอลเพื่อนร่วมห้อง

 

 

แต่นอกเหนือจากนั้น.. เขาไม่รู้หรอก เพราะไม่เคยได้เข้าไปก้าวก่ายสักครั้ง

 

 

แล้วสุดท้ายแล้วเราจะกลายเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องกันเท่านั้นจริงๆ

 

 


 

แบคฮยอนปิดไดอารี่ก่อนจะวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ตอนนี้เขาเก็บของจนเกือบจะครบแล้วแต่ยังหลงเหลือเอาไว้แต่ของที่ยังต้องใช้ต่ออีกวันสองวัน คนตัวเล็กไม่ได้หันไปมองแต่เขาก็พอจะรู้ว่าตอนนี้รูมเมทตัวสูงยังคงนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับมองเขา ความจริงแล้วแบคฮยอนเองก็รู้สึกวูบโหวงและใจหายไม่เบาที่จะต้องย้ายออกไปจากที่นี่จริงๆ

 

 

แต่มันก็น่าจะถึงเวลาแล้ว.. แบคฮยอนอยากให้ความลับทุกอย่างมันหายไปพร้อมกับเขา แล้วถ้าวันไหนที่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว ในวันนั้นเขาจะเป็นคนตามหาปาร์คชานยอลแล้วบอกเองว่าวันนั้นเขาเคยชอบอีกฝ่ายมากแค่ไหน

 

 

เขาไม่อยากให้ความรู้สึกมันระเบิดออกมาจนกลายเป็นว่าการเข้าหน้ากันไม่ติดทำให้เขาหรือชานยอลคนใดคนหนึ่งต้องย้ายออก อย่างน้อยการย้ายออกไปพร้อมกับความรู้สึกดีๆที่ชานยอลยังหลงเหลือให้เขามันคงดีกว่าเป็นไหนๆ

 

 


ก๊อก ก๊อก

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นซึ่งแบคฮยอนเองก็ไม่รู้ว่าใคร เขาวางของในมือลงก่อนจะอาสาเดินไปเปิดประตูให้ เขาเห็นแล้วว่าชานยอลกำลังทำท่าจะลุกจากเตียง แต่ก็ไม่ทันเขาที่ก้าวขาไปไวกว่า แบคฮยอนเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูพร้อมกับกระชากมันออก

 

 

ชาน.. อ้าว

 

 

........

 

 

ชานยอลอยู่ไหม?

 

 


คิมมินอาคนเดิมกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู

 


หล่อนเลิกคิ้วถามเขาแบบไม่มีหางเสียงและปราศจากรอยยิ้ม แบคฮยอนไม่ได้ตอบอะไร เขาหลีกทางให้เธอเดินเข้าไปโดยไม่คิดที่จะช่วยหอบหิ้วบรรดาของกินที่เธอถือมาพะรุงพะรังเต็มสองมือ แต่เขาก็อาสาเป็นคนปิดประตูให้พร้อมกับเดินไปยังเตียงนอนฝั่งของตัวเองเงียบๆอีกครั้ง


 

เงียบและทำตัวเป็นอากาศ .. ถึงแม้ในใจอยากจะร้องไห้เหลือเกิน

 


 

มินอา..”


 

แบคฮยอนได้ยินเสียงของชานยอลเรียกชื่อแฟนสาว คนตัวเล็กจัดการหยิบแมคบุ้คแล้วเอามันขึ้นไปเล่นบนเตียงในท่าหันหน้าเข้าหัวเตียง เขาไม่อยากจะรับรู้เท่าไหร่นักว่าตอนนี้ทั้งสองคนกำลังทำอะไร แต่น่าเสียดายจริงๆที่เสียงของโทรทัศน์มันดังไม่พอที่จะกลบเสียงพูดคุยได้เลย

 


ชานยอล เราซื้อของกินมาฝากเต็มเลย ให้เอาไปไว้ตรงไหนหรอ

 

 

 

เดี๋ยวเราเอาไปเก็บให้

 


 

โอเค ฝากด้วยนะ

 


แบคฮยอนไม่ได้ยินอะไรอีกแต่เขาเดาว่าตอนนี้ชานยอลคงเดินหายเข้าไปในครัวแล้ว ส่วนคิมมินอาก็นั่งลงที่โซฟาหน้าทีวี คนตัวเล็กไม่ได้หันไป เขาทำตัวเหมือนกำลังเป็นเพียงลมที่พัดไปมาอยู่ในห้องเท่านั้น เพราะไม่อยากจะรบกวนเวลาส่วนตัวของคนทั้งคู่เท่าไหร่นัก

 


กินอะไรไหม และเป็นชานยอลที่เอ่ยถามเมื่อเดินออกมาจากห้องครัว

 


ไม่อะ อยากมาหายอลเฉยๆ

 


ชานยอลนั่งลงไปที่โซฟาด้วยแล้ว แม้ไม่ได้หันไปแต่เสียงยวบยาบนั่นก็บอกได้เป็นอย่างดี แบคฮยอนจ้องมองหน้าจอแมคบุ้คของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้ว่าเขาจะเลื่อนหน้าจอขึ้นลงที่หน้าเดิมเป็นหนที่สิบกว่าแล้วก็ตาม

 


ไม่เห็นต้องลำบาก เดี๋ยวไปหาเองก็ได้

 


มาหาเราน่ะหรอ

 


อือ เราว่าจะไปหาอยู่พอดีเลย

 


แบคฮยอนกำมือซ้ายแน่นตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาว มันอาจจะเหมือนเป็นการเสียมารยาทไปสักหน่อยที่เขาเอาแต่นั่งฟังคู่รักคุยกันแบบนี้ แต่ช่วยไม่ได้นี่นา ตราบใดที่คนทั้งคู่ยังนั่งคุยกันด้วยเสียงระดับปกติแบบนั้นก็แน่นอนอยู่แล้วว่าคนที่อยู่ไม่ไกลอย่างเขาย่อมจะได้ยิน

 


นอกเสียจากว่าแบคฮยอนจะไปให้ไกลจากตรงนี้

 


เราคิดถึงอะ ถ้ารอให้ยอลไปเราต้องเป็นบ้าตายแน่ๆเลย


 

อื้อ.. เราก็เหมือนกัน

 


ดังนั้นแบคฮยอนก็ควรจะลุกขึ้นแล้วออกไปให้ไกลเสียที


 

คนตัวเล็กปิดหน้าจอแมคบุ้คก่อนจะเดินลงจากเตียงหมายจะเดินออกจากห้องนี้ ไปไห้พ้นจากบรรยากาศอึดอัดพวกนี้เสียที แต่น่าเสียดายที่สายตาของเขาดันไปสบเข้ากับคนสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเสียก่อน ฝ่ายหญิงเกาะแขนฝ่ายชายเอาไว้ซะแน่น แถมยังซบหน้าลงไปตรงบ่าอีกต่างหาก


 

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนมองมา.. อย่างกับว่าเขาเป็นตัวประหลาด


 

กับมินอานั้นไม่เท่าไหร่ เพราะเธอก็มองเขาด้วยสายตาแบบนั้นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว


 

แต่กับเพื่อนร่วมห้องของเขานี่สิ


 

ไปไหนแบคฮยอน


 

ชานยอลเอ่ยเรียกเอาไว้ในตอนที่แบคฮยอนกำลังจะสาวเท้าเดินไปยังประตูห้อง คนตัวเล็กชะงักขา ไม่ได้หันไปมองเพราะรู้ว่าต้องทนไม่ได้แน่ๆกับสายตาชวนให้อึดอัดสองคู่ที่มองมา รวมทั้งท่าทางสนิทสนมและแสดงความเป็นเจ้าของที่มินอากำลังแสดงออกด้วย

 


นอนห้องเพื่อน

 


........


 

เราไม่กลับนะ


 

กำลังจะบอกว่าไม่ต้องรอ แต่ก็ลืมไปว่าอย่างชานยอลน่ะหรอจะรอเขา แบคฮยอนเกลียดตัวเองจริงๆที่สำคัญตัวผิดไป เหมือนอย่างตอนที่คิดไปเองว่าจะมีโอกาสได้บอกชานยอลแล้วแท้ๆ แต่มันก็พังไม่เป็นท่าเมื่อชานยอลยอมให้เธอคนนั้นเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง


 

และอีกครั้งในหลายๆครั้งที่แบคฮยอนกลายเป็นอากาศ เพราะปาร์คชานยอลไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น


 

เขาจึงทำได้แค่เพียงเดินออกจากห้องมา 



 

พร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึมไปทั่วทั้งหัวใจ


 



 

 

แววตาหม่นหมองระคนตัดพ้อที่ส่งมานั้นทำให้ชานยอลไม่กล้าเลี่ยงสายตา


 

 

มินอากำลังผิดหวัง.. เขารู้ เพราะสายตาของเธอมันบอกอย่างนั้นทุกอย่าง เนื่องจากมินอาต้องการให้เรากลับมาคืนดีกันในฐานะคนรักในแบบเดิมอีกครั้ง เธอต้องการให้เขาเป็นผู้ที่คอยดูแลและโอบกอดเธอเอาไว้เหมือนอย่างเคย ทำทุกอย่างให้เหมือนกับตอนก่อนหน้านี้เหมือนอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

ทำเหมือนกับว่าเธอไม่เคยทิ้งเขาไป

 

 

..ทำไมล่ะ

 

 

เธอเอ่ยถามเสียงสั่นและกำลังจะร้องไห้ ชานยอลไม่ได้หลบสายตาเธอเลยแม้สักวินาที เขาจึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในน้ำตาที่คลอหน่วงอยู่ของเธอนั้นเริ่มจะเจือปนไปด้วยความโกรธเข้าทุกขณะ

 

ทำไม.. มันกำลังจะดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรอยอล

 

 

........

 

 

ทำไมทำกับฉันแบบนี้!”


 

มินอากำลังโกรธจัด เธอมองมาที่เขาเหมือนคนที่กำลังควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ จากนั้นกำปั้นเล็กๆของเธอก็เริ่มระดมทุบตีร่างของเขา ชานยอลไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด กลับกันเขาดันรู้สึกผิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น


 

แต่เชื่อเถอะ


 

พอเถอะมินอา


 

ฮึก.. ทำไมทำแบบนี้!”


 

เราเข้ากันไม่ได้หรอก!”


 

หญิงสาวชะงักมือ เธอหยุดดิ้นและหยุดเสียงโวยวาย หากดวงหน้ายังเต็มไปด้วยน้ำตาที่พรั่งพรูไม่ยอมหยุด ชานยอลรวบข้อมือของเธอก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตาที่ชุ่มฉ่ำ มินอายังคงร้องไห้ แต่ไม่ได้สะอึกสะอื้นอีกแล้ว

 


เธอคงรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า


 

เพราะคำว่า เราเข้ากันไม่ได้หรอก เธอเคยใช้มันกับเขาเมื่อไม่นานมานี้ ในตอนที่คิดจะทิ้งเขาไป


 

เรารู้นะว่ามันเจ็บปวด แต่ตอนนี้เราเข้าใจแล้วว่าเข้ากันไม่ได้ที่มินอาหมายถึงในตอนนั้นมันคืออะไร

 


......


 

เราเข้ากันไม่ได้จริงๆมินอา

 


........


 

แล้วเราก็ไม่อยากให้เธอมาจมปลักอยู่กับคนที่ทนเธอไม่ไหวอีกแล้วอย่างเราด้วย


 

......


 

 

เพราะฉะนั้น.. เราเลิกกันเถอะ

 








แสงแดดที่ลอดผ่านช่องว่างของหน้าต่างเข้ามาทำให้ชานยอลที่กำลังจะลืมตาต้องหรี่ตาสู้แสงอย่างช่วยไม่ได้

 


ร่างสูงยกมือขึ้นปิดหน้าบดบังแสงรวมทั้งบดบังความสับสนในใจที่ประดังประเดเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน มินอาร้องไห้เหมือนกับว่าจะไม่ได้ร้องอีกต่อไป แล้วเธอก็เดินออกจากห้องไม่รอให้เขาพูดคำอาสาไปส่งที่บ้านเหมือนอย่างทุกที แล้วชานยอลเองก็ไม่ได้เดินไปและติดต่อถามหาว่าเธอถึงบ้านหรือยัง เพราะเขาคิดว่ามันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว

 


อาจจะเหมือนคนใจร้าย.. แต่ชานยอลอยากยุติความสัมพันธ์เอาไว้แค่นั้นจริงๆ

 


มินอาควรเจอใครที่ดีกว่าเขา อดทนเธอได้มากกว่าเขา


 

ร่างสูงยันกายขึ้นนั่งบนเตียงทั้งที่ยังหลับตา เขารู้สึกนอนไม่อิ่ม เพราะเมื่อคืนนี้กว่าจะเข้าสู่ห้วงนิทราก็ปาเข้าไปเกือบตีสามแล้ว ชานยอลนอนไม่หลับเพราะเขาเอาแต่คิดอะไรวุ่นวายในหัวเต็มไปหมด แล้วเรื่องที่สำคัญที่สุดก็คงไม่พ้นเรื่องของรูมเมทที่กำลังจะย้ายออกในไม่ช้านี้

 


ชานยอลค่อยๆลืมตาเมื่อนึกถึงแบคฮยอนขึ้นมาในตอนนั้น แอร์เย็นฉ่ำแบบนี้อีกฝ่ายคงหนาวแย่ เพราะเขาเองก็หนาวไม่แพ้กัน


 

แต่แล้วความคิดที่จะเอื้อมมือไปคว้ารีโมทแอร์คอนดิชันเนอร์มาปรับอุณหภูมิก็ต้องเป็นอันพับเก็บไป เมื่อเขามองไม่เห็นกลุ่มผมสีดำที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเหมือนอย่างทุกวัน

 


เขาลืมไปเลยว่าแบคฮยอนไม่อยู่..

 


ชานยอลมองไปรอบๆห้องที่ดูว่างเปล่ากว่าทุกวัน ปกติแล้วเขาจะตื่นก่อนแบคฮยอน จะเป็นคนปิดแอร์พร้อมกับเดินไปเปิดหน้าต่างกับเปิดไฟในห้องให้สว่างก่อนจะเดินทางไปมหาวิทยาลัย พอกลับห้องเขาก็จะเจอแบคฮยอนนั่งอยู่ก่อนแล้ว มันเป็นแบบนี้ทุกวันจนทุกอย่างกลายเป็นกิจวัตรที่ชานยอลเคยชิน

 


แต่วันนี้มันกลับไม่ใช่แบบนั้น

 


ชานยอลพาร่างของตัวเองเดินเข้าไปทำธุระในห้องน้ำพร้อมกับหัวใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย ความรู้สึกแปลกเวลาที่อยู่ในห้องคนเดียวตอนเช้าคืบคลานเข้ามาเพราะไม่เคย มันแปลกมากซะจนชานยอลเองก็หาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้เช่นกัน รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้แบคฮยอนกำลังวนเวียนอยู่ในหัวเขาไม่ยอมไปไหนเลย

 


แล้วชานยอลก็ไม่ได้โง่เกินจนไม่รู้ว่าไอ้อาการที่เขากำลังเป็นอยู่นั้นเรียกว่าอะไร

 

 

แบคฮยอนอา.. กลับมาเร็วๆนะ

 


เพราะไอ้อาการแบบนี้มันสรุปได้ง่ายๆนิดเดียว


 

ฉันมีเรื่องจะบอก

 


 

เขาเผลอคิดถึงเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กเข้าให้แล้ว

 




 

 

 

 

Baekbom :

อีกสิบห้านาทีพี่จะเข้าไปนะ

เตรียมของไว้ให้พร้อมล่ะ

 


 

แบคฮยอนเก็บโทรศัพท์มือถือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเมื่อได้รับข้อความจากพี่ชาย วันนี้เป็นวันก่อนการนัดหมายหนึ่งวัน แต่เป็นแบคฮยอนเองที่โทรไปเร่งให้พี่แบคบอมรีบมารับเขากลับบ้านเสียที

 

 

เพราะยิ่งอยู่ แบคฮยอนก็รู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นโรคซึมเศร้าเข้าไปทุกที

 

 

เมื่อวานแบคฮยอนไปนอนบ้านคยองซูเพื่อนสนิทมา มันโวยวายแล้วก็ถามยกใหญ่ว่าลมอะไรหอบเขาไปที่นั่น แต่แบคฮยอนก็ไม่อยากพูดอะไรมากนักเพราะคยองซูเป็นพวกอารมณ์ร้อน เขากลัวว่ามันจะมาอาละวาดถึงห้องซะก่อนเลยต้องโกหกไปว่าที่หอท่อประปาแตกเลยต้องย้ายที่อยู่ชั่วคราว

 


แต่ตอนนี้มันถึงเวลาที่แบคฮยอนจะต้องยอมรับความจริงแล้ว


 

ร่างเล็กเปิดประตูห้องเมื่อคะเนแล้วว่าเวลานี้ชานยอลน่าจะออกไปเรียนเป็นที่เรียบร้อย เขาจะได้ไม่ต้องทนกับความอึดอัดเพราะอยากจะพูดของตัวเองอีก ยังไงซะเขาก็อาจจะเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้ชานยอลสักฉบับก่อนจะหายไปจากชีวิตอีกฝ่ายแบบเงียบๆ แล้วเขาเชื่อว่าชานยอลน่าจะเข้าใจ

 

 

แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปเสียหมด เมื่อปาร์คชานยอลกำลังนั่งหันหลังอยู่ตรงโซฟา

 

 

คนตัวเล็กแทบจะหยุดหายใจ เขาไม่ได้เตรียมคำพูดอะไรมาเพื่อบอกชานยอลเลยสักคำว่าเขาจะย้ายออกวันนี้ ชานยอลยังคงเข้าใจว่าพรุ่งนี้เขาจะย้ายออก แล้วแบบนี้เขาจะพูดกับอีกฝ่ายว่าอย่างไร

 

 

ในตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะชานยอลหันมามองเขาแล้ว

 

 

...........

 

 

.............

 

 

“…………”

 

 

ชานยอล

 

 

กลายเป็นแบคฮยอนที่เอ่ยเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ เขาทนความเงียบและสายตาของชานยอลที่มองมาไม่ไหว ยิ่งในตอนที่อีกฝ่ายยืนขึ้นแล้วเดินมาทางเขา มันก็ยิ่งกดดันเข้าไปใหญ่

 

 

เราจะย้ายออกวันนี้เลยนะ

 

 

.........

 

 

ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน.. มันกะทันหันน่ะ เราเองก็เพิ่งจะรู้ว่าพี่เราว่างแค่วัน-

 


 

ไม่ไปได้ไหม


 

 

แบคฮยอนมองเข้าไปในดวงตากลมโตที่มีประกายแวววาวตลอดเวลาของคนตรงหน้า ชานยอลมองมาที่เขาพร้อมกับสายตายากจะคาดเดา หากแต่น้ำเสียงที่เขาได้ยินเมื่อกี้มันกลับจริงจังกว่าครั้งไหนๆ

 

 

จริงจังจนแบคฮยอนแทบจะมีน้ำตา

 

 

ถ้าเราขอ.. แบคฮยอนจะไม่ไปได้หรือเปล่า

 

 

........

 

 

แบค..

 

 

มันเป็นไปไม่ได้หรอก

 

 

แบคฮยอนเอ่ยกลับไปทั้งที่เสียงสั่นเครือ

 

 

เราตัดสินใจแล้ว.. เราขอโทษนะชานยอล

 

 

คนตัวเล็กพยายามประคองสติและน้ำตาของตัวเองไม่ให้เกินการควบคุมไปมากกว่านี้ แบคฮยอนเดินไปยังสัมภาระของตัวเองที่เตรียมเอาไว้จนเกือบหมดแล้ว เขากวาดเอาเสื้อผ้าในตู้ยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าเดินทาง เดินอ้อมมาคว้าหนังสือใส่ลงไปในลังใบใหญ่ที่เตรียมเอาไว้ ก่อนจะอุ้มลังใบดังกล่าวเพื่อเตรียมจะขนลงไปไว้ที่หน้าหอพักเป็นลังแรก

 

 

เขาเจตนาเดินผ่านปาร์คชานยอลไปที่ประตู แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวไปไหน สัมผัสอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อนก็ดันเกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

 

 

แบคฮยอน…”

 

 

ปาร์คชานยอลกอดเขาเอาไว้จากด้านหลัง

 

 

แบคฮยอนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นพร้อมกับน้ำตาเม็ดแรกที่ไหลลงมา มันเป็นทำนบแรกที่พังทลายและเป็นตัวเปิดทางให้น้ำตาไหลออกมาไม่ยอมหยุด เขาไม่ได้สะอื้นแต่ความรู้สึกบีบรัดที่หัวใจกลับเกิดขึ้นจนต้องระบายออกมาทางน้ำตา คนตัวเล็กไม่รู้จะพูดอะไร เช่นกันกับที่เขาไม่รู้ว่าปาร์คชานยอลต้องการอะไรเช่นกัน

 

 

ตอนนี้เขาพร้อมจะไป.. แต่ชานยอลกลับกอดรั้งเขาเอาไว้

 

 

ได้โปรด ฟังก่อนได้ไหม

 

 

ฮึก.. แบคฮยอนไม่เข้าใจชานยอลเลย

 

 

เมื่อเช้า.. เมื่อเช้าน่ะ ชานยอลกระชับกอดก่อนจะซบหน้าลงกับศีรษะเล็ก เราตื่นขึ้นมา.. แล้วเราก็เห็นว่าเตียงแบคฮยอนมันโล่ง มันไม่มีใครเลย

 

 

........

 

 

ทั้งที่ปกติเราจะตื่นขึ้นมาเจอแบคฮยอนคนแรก ..ต้องตื่นมาเห็นแบคฮยอนก่อนถึงจะไปเรียนได้

 

 

........

 

 

แต่พอวันนี้ไม่เจอ.. มันทำให้เราไม่อยากไปเรียน เพราะเรายังทำกิจวัตรประจำวันของเราไม่ครบ

 

 

.......

 

 

เรายังไม่ได้เปิดหน้าต่างให้แบคฮยอนได้ลมเย็นๆข้างนอกเลย ยังไม่ทันได้เปิดไฟให้.. อีกอย่างเรายังไม่ทันได้เจอแบคฮยอนก่อนไปเรียนด้วย

 

 

แบคฮยอนร้องไห้หนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินความในใจของชานยอล เขาทิ้งกล่องไว้ที่พื้นแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าก่อนจะร้องไห้ออกมา เช่นเดียวกันกับที่ชานยอลกระชับกอดเขาเอาไว้แน่นเข้าไปอีก แม้ชานยอลจะไม่รู้ก็ตามว่าแบคฮยอนร้องไห้ทำไม แต่ร่างสูงก็ยังอยากพูดต่อมากกว่าจะถามออกไป

 

 

เรา..

 

 

........

 

 

เราคิดถึงแบคฮยอน

 

 

และแบคฮยอนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

 

 

ฮึก.. ชานยอล!”

 

 

คนตัวเล็กกว่าร้องไห้เสียงดังอย่างกับเด็กๆ แบคฮยอนหันมาเผชิญหน้ากับชานยอลแล้วกอดอีกฝ่ายเอาไว้จนเต็มอ้อมแขน ชานยอลเองก็กระชับกอดเช่นเดียวก่อน เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนได้รับสัมผัสแบบนี้ รวมทั้งสัมผัสที่ศีรษะจากมือใหญ่ๆที่กำลังลูบลงมาอย่างอ่อนโยนนั่นด้วย

 

 

เราไม่รู้ว่ามันคือความเคยชินมั้ย.. แต่เราไม่อยากให้แบคฮยอนไปไหนจริงๆนะ

 

 

ฮึก.. ฮือ

 

 

เราอยากให้แบคฮยอนอยู่กับเราแบบนี้นานๆ

 

 

คนตัวเล็กกระชับอ้อมกอดแล้วซบลงไปที่หน้าอกของคนตรงหน้า แบคฮยอนไม่อยากให้ชานยอลเห็นหน้าเขาตอนร้องไห้เลย มันคงน่าเกลียดไม่เบา แต่ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว ความอัดอั้นที่มีมาตลอดควรได้รับการระบายออกมาเสียที

 

 

เราอยากตื่นมาแล้วเจอแบคฮยอนคนแรก ส่วนตอนจะนอนก็อยากจะแบคฮยอนเป็นคนสุดท้ายเหมือนกัน

 

 

แล้วแบคฮยอนก็ต้องร้องไห้ออกมาอีกครั้ง..

 

 

แบบนี้จะเรียกว่าชอบได้ไหม

 

 

เมื่อได้ยินคำสารภาพที่อยากได้ยินมากที่สุดในตอนนี้

 

 

ชานยอล.. ฮึก แบคฮยอนร้องไห้จนชานยอลต้องส่งเสียง ชู่ว เบาๆ แต่เขาไม่สนใจอีกแล้ว เราชอบ.. ฮึก..

 

 

หือ.. ว่าไงนะครับ คนตัวสูงผละตัวออกมาก่อนจะจ้องใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่น้ำหูน้ำมูกไหลรวมกันเต็มไปหมด ชานยอลยกยิ้มเบาๆ แม้จะได้ยินอยู่แล้วก็เถอะว่าแบคฮยอนน่ะชอบเขา

 

 

แต่ก็อยากได้ยินอีกที

 

 

เราชอบนะ แบคฮยอนเอ่ยอู้อี้เพราะก้มหน้าจนคางแทบชิดกับอก ชานยอลลอบขำเบาๆ ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายประคองหน้าเจ้าตัวเล็กขึ้นมา

 

 

อีกทีได้ไหม.. เราไม่ได้ยินเลย

 

 

ฮื่อ แบคฮยอนส่งเสียงขัดใจ เราชอบชานยอล.. ชอบมากๆเลยด้วย

 

 

จริงหรอ เอียงคอถามเหมือนไม่รู้จนแบคฮยอนเริ่มจะหมั่นไส้ อีกทีได้ไหม

 

 

พอแล้ว! เราเขินนะ!”

 

 

แบคฮยอนยกมือขึ้นปิดหน้าจนชานยอลต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เขาไม่เคยเห็นแบคฮยอนมุมนี้เลย มันคุ้มจริงๆที่เขารู้ใจตัวเองเสียทีว่าใครกันแน่ที่เขาขาดไปไม่ได้

 

ผลสรุปก็คือ.. เพื่อนร่วมห้องของเขานี่แหละ

 

 

ตกลงไม่ย้ายแล้วนะ

 

 

คนตัวเล็กนิ่งไปนิดหนึ่ง สูดน้ำมูกจนได้ยินเสียงฟืดก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

 

 

งั้นเก็บของเข้าที่เดิมนะครับ?

 

 

เดี๋ยวก่อน..

 

 

........

 

 

แล้ว.. มินอาล่ะ

 

 

ชานยอลยกยิ้มก่อนจะจับลงไปที่ศีรษะของคนตรงหน้า เขาย่อเข่าลงให้ส่วนสูงเสมอกับแบคฮยอน จึงทำให้เห็นใบหน้าน่ารักห่างออกไปแค่นิดเดียวเท่านั้น

 

 

เลิกแล้วครับ

 

 

.........

 

 

ก็รู้ใจตัวเองแล้ว รั้งเขาไว้เขาก็จะเจ็บเปล่าๆ ..เนอะ

 

 

แบคฮยอนสูดน้ำมูกอีกครั้งก่อนจะยิ้มออกมา คนตัวเล็กรู้สึกหัวใจพองโตจนคับอก เพราะเขาไม่คิดเลยว่าชานยอลเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน

 

 

ถึงจะช้าไปหน่อย.. แต่ก็ยังดีล่ะนะ

 


 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้น แบคฮยอนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ เดี๋ยวเราไปเปิดเอง ไม่รอให้ชานยอลได้ตอบรับอะไรคนตัวเล็กก็ก้าวเดินไปยังประตู เอื้อมมือไปเปิดออกและภาวนาขออย่าให้เป็นมินอาเลย

 

 

ไงไอ้หมา.. เฮ้ย! ร้องไห้ทำไมแบคฮยอน!”

 

 

ไม่ใช่มินอา แต่เป็นแบคบอมพี่ชายเขาเอง

 

 

ใครทำหนูร้องไห้ บอกพี่มา!” พี่แบคบอมจับเข้าที่ไหล่ของแบคฮยอนแล้วเขย่าตัวเขาอย่างแรงด้วยความเป็นห่วง.. แต่เป็นห่วงแรงมากไปจนแบคฮยอนต้องเบ้หน้า

 

 

พี่บอม เค้าเจ็บ

 

 

พอพี่แบคบอมรู้ตัวว่าทำให้น้องชายที่เฝ้าทะนุถนอมตลอดมาเจ็บก็ยอมลดแรงลงก่อนจะคว้ามือเขาแทน ไอ้รูมเมทหน้าเงือกนั่นมันทำให้หนูร้องไห้ใช่มั้ย มานี่เลย!”

 

 

พูดจบก็ถูลากถูกังพาแบคฮยอนเดินเข้าไปในห้อง ชานยอลทำหน้างงในขณะที่พี่แบคบอมซึ่งมีส่วนสูงไม่แพ้ชานยอลนั้นเขาลากไปหยุดยืนตรงหน้าชานยอล ทั้งสองจ้องหน้ากันประมาณสิบวินาที ก่อนที่พี่แบคบอมจะเอ่ยทักทาย

 

 

อย่างเป็นมิตรเหลือเกิน

 

 

มึงทำน้องกูร้องไห้หรอ

 

 

“……..” ชานยอลขมวดคิ้วแล้วหันมาทางเขาเหมือนขอความเห็น

 

 

ถามก็ตอบสิวะ!”

 

 

อ่า.. ครับ ผมทำแบคฮยอนร้องไห้

 

 

คำตอบบื้อๆของชานยอลทำเอาแบคฮยอนแทบอยากจะยกมือขึ้นมาลูบหน้าแรงๆสักที พี่ชายเขากำลังจะอ้าปากด่าชานยอลแล้ว แบคฮยอนจึงรีบพูดปรามไว้เสียก่อน ไม่ใช่หรอก พี่บอม.. อย่าเพิ่งเลือดร้อนได้ไหม

 

 

แล้วมันยังไงกันแบคฮยอน!” พี่แบคบอมทำหน้าตาเหมือนโกรธใครมาสามชาติ ไม่ต้องตอบพี่ก็ได้ งั้นก็รีบไปเก็บของแล้วรีบกลับบ้านเรากันเดี๋ยวนี้เลย ไป!”

 

 

พี่แบคบอมพูดเหมือนใช้ให้เขาทำแต่ตัวเองกลับเดินไปที่ลังพวกนั้นเสียเอง และพอเห็นว่าพี่ชายของเพื่อนร่วมห้องกำลังจะเข้าไปขนของพวกนั้น ชานยอลที่กำลังยืนทำหน้าไม่เข้าใจก็รีบวิ่งเข้าไปกางแขนกันเอาไว้ทันที

 

 

 

และแน่นอนว่ามันทำให้พี่แบคบอมหงุดหงิดไม่ใช่น้อย

 

 

อะไรของมึงไอ้รูมเมท หลบไป!”

 

 

ไม่หลบ ชานยอลพูดออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง อีกอย่างผมก็ไม่ใช่รูมเมทแล้วด้วย พี่ต้องเรียกใหม่แล้วล่ะ

 

 

หะ.. หา 

 

 

ใครพี่มึงไม่ทราบ พี่แบคบอมขมวดคิ้ว แล้วไม่ใช่รูมเมทจะให้เรียกว่าอะไร เจ้าที่เจ้าทางหรือไงหือ

 

 

ชานยอล.. ยะ.. อย่าเชียวนะ

 

 

ไม่ใช่รูมเมท แต่เป็นแฟนแล้วอะครับ

 

 

............

 

 

อ้อ ลืมไป ยังไม่ได้ขอเลยนี่นา

 

 

ชานยอลพูดจบก็เดินตรงมาทางแบคฮยอนที่กำลังยืนอึ้งไม่แพ้พี่แบคบอมที่อ้าปากค้างไปแล้ว คนตัวเล็กแทบอยากจะมุดหัวลงดินไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องยืนนิ่งและหยุดเอาไว้แค่นั้นเมื่อชานยอลจับมือเขาเอาไว้เบาๆ

 

 

แบคฮยอนอา

 

 

........

 

 

เป็นแฟนกันนะ

 

 

เอาล่ะ แบคฮยอนอยากจะเขินอยู่หรอกนะ ..ไม่สิ เขาน่ะเขินอยู่แล้วที่อยู่ดีๆคนที่ชอบมาสองปีเต็มขอคบแบบนี้

 

 

แต่ช่วยดูสถานการณ์หน่อยได้ไหมเนี่ย!

 

 

ว่าไง ตกลงไหม ชานยอลเอ่ยถามเหมือนตอนนี้พี่แบคบอมไม่ได้อยู่ในห้องด้วยกัน แบคฮยอนเหลือบมองข้ามไหล่ชานยอลไปก็เห็นพี่แบคบอมทำหน้าอึ้ง ตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้าอยู่แล้ว

 

 

แต่.. ตอนนี้ขอตอบก่อนแล้วกันนะ

 

 

อื้อ.. ตกลงอยู่แล้ว ไม่น่าถามเลย

 

 

คำตอบนั้นทำให้ชานยอลยิ้มออกมาจนเห็นฟันครบแทบจะทุกซี่ในปาก ร่างสูงตระกองกอดเขาเอาไว้แน่น และด้วยท่ากอดท่านี้ทำให้แบคฮยอนเห็นหน้าพี่แบคบอมชัดเข้าไปใหญ่ 

 

 

และเหมือนอย่างที่คิดไว้ พี่แบคบอมเริ่มจะได้สติแล้ว เจ้าของร่างสูงๆนั่นทำหน้าเหมือนจะกินเลือดชานยอลอยู่รอมร่อแต่ก็เหมือนยังงุนงงกับสถานการณ์เล็กน้อย

 

 

เป็นแฟนกันแล้วนะ ชานยอลผละออกมาก่อนจะเอ่ยถาม

 

 

และแบคฮยอนก็พยักหน้าตอบกลับไป

 

 

งั้นก็ทำแบบนี้ได้แล้วใช่มั้ย

 

 

พูดจบชานยอลก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนกระทั่งแบคฮยอนสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นตรงริมฝีปาก คนตัวเล็กเบิกตากว้างพร้อมกับมองข้ามไหล่ชานยอลไปยังพี่แบคบอมอีกครั้ง

 

 

รายนั้นก็เบิกตากว้างไม่แพ้กัน แถมยังอ้าปากค้างอีกต่างหาก

 

 

ชานยอลขบปากเขาเบาๆก่อนจะดูดริมฝีปากเขาจนได้ยินเสียงดัง จ้วบ เหมือนจะยั่วโทสะพี่ชายแท้ๆของเขาให้ระเบิดอารมณ์ออกมา และแบคฮยอนก็เชื่อด้วยว่าปาร์คชานยอลน่ะทำสำเร็จตั้งแต่ที่ขอเขาเป็นแฟนแล้ว

 

 

เพราะตอนนี้พี่แบคบอมหน้าแดงไปหมด

 

 

แล้วก็..

 

 


ไอ้รูมเมท.. มึงตายยยยยยยยยยยยยยยย!”

 

 

 

ฝากไว้อาลัยให้ปาร์คชานยอลด้วยนะ

 

 

อ้อ.. แต่ไม่เป็นไร

 

 

เพราะตอนนี้แบคฮยอนก้าวก่ายเรื่องของชานยอลได้แล้ว ถ้าชานยอลเป็นแผลเดี๋ยวแบคฮยอนจะทำแผลให้เอง

 

 

 

ก็แบคฮยอนเป็นแฟนชานยอลแล้วนี่นา

 

 

 

โอเคเนอะ : )












TALK :


แอบอู้เรื่องสอบเข้ามหาลัยมาลงให้ก่อนค่ะ เย้

แฮปปี้เอนดิ้งแล้วเนอะ ถ้ากระแสตอบรับดีอาจจะมีสเปเชียลนะคะ เราอยากเขียนเหมือนกัน แหะ

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ดีๆแล้วก็แท็กในทวิตเตอร์ด้วยนะคะ ไปเล่นกันเยอะๆน้า เราชอบอ่าน ><






#น้ำผึ้งมะนาวCB





  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3339 KaRToon_HH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 00:51
    งู้ยยยยยนึกว่าจะปล่อยแบคไป55
    #3,339
    0
  2. #3264 DBK1802 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 17:23
    โธ่ ทำไมชานยอลกวนตีนแบบเนี่ยอ่ะ 5555 เป็นแฟนกันแล้วเนอะ หูยย เขินเลย
    #3,264
    0
  3. #2774 pcy921 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 18:54
    เป็นฉันก็คงย้ายออกเหมือนกัน ต้องเห็นเขาอยู่กับแฟนมันก็จะเจ็บหน่อยๆนะ 5555
    #2,774
    0
  4. #2387 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:47
    หืมมมม
    #2,387
    0
  5. #1848 ojay2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 20:04
    ชานรู้ตัวช้าาาา
    #1,848
    0
  6. #1750 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:52
    แบคเสียใจจนต้องย้ายหนีเลยเหรอ
    #1,750
    0
  7. #1616 dovy_bubble (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 22:17
    แบคจะย้ายหนีเลย เพราะชานอ่ะเมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเอง
    #1,616
    0
  8. #1322 dark chocolate (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:59
    งื้ออออ กรีดร้องๆๆๆๆ มันดีมาก ย้ายเลยแบคลูก อย่าไปญาติดีกับชยอล 555555555 ขอให้เจ็บปวดมากๆเลยนะคุณปาร์คผู้เห่อเพื่อนใหม่
    #1,322
    0
  9. #1247 B.E{ye}.S.T (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 22:18
    อ่านไปแล้วเหมือนกับตัวเองเป็นชานยอลเลยอ่ะ รู้สึกใจหายเหมือนกัน เหมือนเป็นความรู้สึกที่รู้ตัวอยู่แล้วว่ามันไม่เหมือนเดิม แต่สถานะที่มันค้ำคอ กับการกระทำที่อีกฝ่ายแสดงออกมา คือเราทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากมองเขาเก็บของไปเรื่อยๆ ชานยอลเองก็คงไม่ได้อยากเป็นเพื่อนของแบคฮยอนเหมือนกันล่ะมั้ง
    #1,247
    0
  10. #616 Nursery*purr-fect (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 03:39
    อ่านไปก็วูบโหวงตามชานยอลไป นี่แอบคิดในใจว่าแบคจะย้ายออกเพราะต้องการตัดใจแน่ๆ แล้วก็จริงๆด้วย ;-;
    ที่แบคบอกว่าไม่อยากเป็นเพื่อนเพราะอยากเป็นมากกว่าเพื่อน่ะซี่ ชานนอลนี่ไม่รู้อะไรเลยยยยย
    #616
    0
  11. #537 คปซป. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:00
    สงสารแบค สมน้ำหน้าชานยอล
    #537
    0
  12. #509 bestye (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:17
    แบคจะย้ายไปไหนนนนนนนนนนน หน่วงจังงงงงงืออออ
    #509
    0
  13. #478 junojunox (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:36
    ว่าแล้วแบคต้องอยากย้ายหอ
    #478
    0
  14. #348 ฮยอนบี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 21:34
    น้ำตามา
    #348
    0
  15. #347 Aom_Safety (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 19:50
    โอ้ยย ไม่เอา ไม่ย้ายได้ไหม แต่ก็สงสารแบคอ่า
    #347
    0
  16. #344 Amittarin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 21:42
    ;_______; 
    #344
    0
  17. #343 jellyxz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 11:29
    อยากให้จบแบบแฮปปี้นะ เราเส้าอ่ะ โหวงเลยตอนแบคจะย้ายออก ;___;
    #343
    0
  18. #342 JokerJung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 23:24
    แล้วช็อตฟิคเรื่องนี้จะลงเอยเช่นไร... น่าติดตามตอนต่อไป...ไป...ไป...ไป... (ประหนึ่งเป็นเสียงเอคโค่)
    #342
    0
  19. #337 jjeen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 20:10
    เพิ่งจะทำความรู้จักก็โดนอีกคนตีตัวออกห่างแล้ว T T
    #337
    0
  20. #336 ifortuner (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 16:43
    ต่อเร็ว ._.
    #336
    0
  21. #335 bsunn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 16:26
    ไม่แสดงออกทั้งสองคนเลยอะะะะชานยอลก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองชอบเขาด้วยหรือเปล่าอะฮือออออยากให้จบแฮปปี้และมีหวานๆอิอิอิ *0*
    #335
    0
  22. #334 หมาผี (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 16:26
    หงุดหงิดแทน ทำไมไม่พูดกันล่ะ โอ๊ยยยย
    #334
    0
  23. #333 멍령이 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 14:08
    คือแบบ แบคก็ไม่พูดมั๊ย ไม่ได้แสดงท่าทีอะไร ต่างคนก็ต่างไม่รู้ป่ะว่าอีกคนคิดอะไร คิดยังไง
    #333
    0
  24. #332 pearr-i (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 06:58
    ฮือออ คนมันจะรักกันยากเย็นไรขนาดนี้
    #332
    0
  25. #331 แบ้กซี่ซู่ซ่าส์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 06:20
    เง้อ ;__; ของแฮปปี้หน่อยยยย
    #331
    0