{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 12 : {SF} divorce

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

 

 

แบ้กท้องได้นะ แต่ไม่มีฉากตอนท้องหรอก ลูกโตแล้ว 5555555555







 

ความคิดไม่มีเสียง

 

 .

.




.




 

 

 

 

 

ม่ะม๊า อยากกิน


 


ไหน..  หนูอยากกินอันนี้หรอ



 

อื้อ.. ให้หนูหม่ำนะ

 



บยอนแบคฮยอนยกยิ้มให้เด็กน้อยที่ยืนอยู่เคียงข้าง ดวงตาดวงเล็กตามประสาเด็กจ้องมองเข้าไปยังตู้แช่ขนมเค้กที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า ท่าทางอยากกินเต็มที่ทำเอาแบคฮยอนหลุดขำ นี่แหละบยอนโชอา เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เขารักมากที่สุด

 



เด็กผู้หญิงที่เป็นลูกสาวของเขาเอง

 



ทันทีที่พนักงานสาวถือจานเค้กมาเสิร์ฟที่โต๊ะ โชอาก็รีบถือช้อนแล้วลงมือตัดเค้กเข้าปากทันทีโดยไม่ต้องรอให้แบคฮยอนเอ่ยปากอนุญาต แต่ปกติแบคฮยอนก็ไม่ได้เผด็จการขนาดนั้นหรอก ยัยหนูของเขาอยากจะกินอะไรตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น เขาตามใจลูกสาวจะตาย ก็นะ มีลูกอยู่แค่คนเดียวนี่นา เลยรักมากเป็นพิเศษ

 



ม่ะม๊า โชอาเอ่ยเรียกทั้งที่ยังมีขนมเค้กอยู่เต็มปาก

 



หืม.. ว่าไงลูก

 



เมื่อไหร่คุณพ่อจะมา



 

แบคฮยอนเผยแวววูบไหวในดวงตา แต่ก็เพียงครู่เท่านั้นก่อนที่เขาจะคลี่ยิ้มบางเบาให้เด็กน้อยตรงหน้า หยิบกระดาษทิชชู่เช็ดริมฝีปากของอีกคนที่เลอะช็อคโกแล็ตเป็นวงใหญ่ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปลูบศีรษะของตุ๊กตาตัวน้อยให้เข้าที่เข้าทาง

 



อีกเดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ

 



เขาตอบกลับไปแค่นั้นก่อนที่จะจ้องมองลูกสาวกินเค้กพร้อมกับรอยยิ้ม จะว่าลูกเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้แบคฮยอนมีความสุขก็คงไม่ใช่สักทีเดียวนัก แต่คงต้องใช้คำว่าลูกเป็นสิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดจะดีกว่า

 



เพราะที่แบคฮยอนอดทนมาจนตอนนี้ ก็เพื่อโชอาทั้งนั้น

 



อ๊ะ.. คุณพ่อ!”



 

โชอากระโดดลงจากเก้าอี้ก่อนจะวิ่งไปยังหน้าร้าน แบคฮยอนหันกลับไปมองก็พบกับร่างสูงในคราบเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับแขนกับกางเกงสแลคตามประสารองประธานบริษัทที่เดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเหน็ดเหนื่อยเหมือนอย่างทุกวัน แต่ก็คงไม่เท่าเมื่อก่อนแล้ว

 



สองพ่อลูกกอดกันกลมแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แบคฮยอนยกยิ้มออกมา ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งมันซ่อนอะไรไว้มากกว่าที่คนภายนอกเห็น คนตัวเล็กหันกลับมานั่งหลังตรงเมื่อเผลอสบตากับคนที่เพิ่งเข้ามา แล้วไม่นานอีกฝ่ายก็มาหยุดอยู่ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขน

 



ตัวแสบ กินเลอะเทอะอีกแล้วนะ ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้เพื่อนั่ง พลางหยอกล้อกับเด็กน้อยไปด้วย

 



เปล่าซะหน่อย หนูกินไม่เลอะเทอะนะ

 



ไม่เลอะตรงไหน แล้วนี่อะไรหืม คุณพ่อชี้ลงไปที่โต๊ะซึ่งมีเศษเค้กหล่นกระจัดกระจายเต็มไปหมด นั่นทำให้เด็กน้อยถึงกับหลุดหัวเราะแล้วซบลงไปที่บ่าของเขาทันที



 

นั่นเรียกเสียงหัวเราะจากคนเป็นพ่อได้เป็นอย่างดี ในขณะที่ผู้เป็นแม่เองก็ยกยิ้มเบาๆ มือก็เอื้อมไปหยิบทิชชู่มาเช็ดเศษเค้กตรงโต๊ะให้ไม่เลอะเทอะจนเกินไปนัก



 

พ่อลูกหยอกล้อคุยเล่นกันทำให้แบคฮยอนยกยิ้มอยู่หลายครั้ง แม้ลึกๆแล้วจะรู้สึกก็ตามว่าความหม่นหมองกับความสุขมันถูกคั่นเอาไว้ด้วยเส้นด้ายเส้นบางๆเท่านั้น ไม่นานนักฝ่ายผู้เป็นพ่อก็หันไปเรียกเจ้าของร้านซึ่งเป็นน้องสาวของเขาให้มาที่โต๊ะ

 



พาโชอาไปเล่นก่อนนะ เขาพูดอย่างนั้น ไม่นานเด็กน้อยโชอาก็ถูกน้าสาวจูงมือออกไปเล่นที่สวนหย่อมข้างร้าน

 



แล้วตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่ชานยอลกับแบคฮยอนเท่านั้นที่นั่งอยู่



 

คุณดูเหนื่อยๆนะ นั่นเป็นประโยคแรกที่ชานยอลใช้ทักทายเขา ดวงตากลมโตยังคงมองมาอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่แบคฮยอนจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำแบบนั้นได้อีกต่อไป



 

ไม่หรอก คนตัวเล็กส่ายหัวยิ้มๆ ฉันมีความสุขดี



 

ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณไม่มีความสุขนี่ แค่บอกว่าดูเหนื่อย ไม่ถูกหรอ



 

อย่าชวนทะเลาะได้ไหม



 

จนถึงขนาดนี้ยังจะทำมันอีกหรือไง



 

ไม่ได้ชวนทะเลาะ ชานยอลเอ่ย ผมแค่.. เป็นห่วง



 

หัวใจดวงน้อยกระตุกไหว แต่กลับแสดงออกในสิ่งที่ตรงกันข้ามคือแค่นหัวเราะเบาๆราวกับว่าคำพูดของอีกคนเป็นเหมือนเรื่องขำขันทั่วไปเท่านั้น แบคฮยอนไม่ยอมเปิดเผยแม้กระทั่งแววตา เขาถูกกำแพงกั้นเอาไว้ ถูกทำให้สะเทือนไปทั้งหัวใจ จนไม่หลงเหลือสิ่งใดอยู่ในนั้นอีกแล้ว

 



นั่นคือสิ่งที่เขาใช้พูดซ้ำๆ พร่ำบอกกับตัวเองอย่างนั้นอยู่เสมอ



 

ไหนล่ะ ..เอกสาร

 



ไม่คิดจะคุยกันก่อนเลยหรือไง



 

แบคฮยอนแสร้งถอนหายใจราวกับเหนื่อยหน่ายเต็มทน เหนื่อย จะรีบกลับไปพักผ่อน



 

แล้วไหนเมื่อกี้บอกไม่เหนื่อย



 

ปาร์คชานยอล



 

.. จะเอาอะไรกับฉันอีก

 



โอเค ชานยอลเอ่ยอย่างยอมแพ้ เขานำซองเอกสารที่ถูกพับเอาไว้ออกมาจากกระเป๋ากางเกง แบคฮยอนเกือบจะส่ายหัวอย่างปลงตก อีกคนก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอ ทำอะไรลวกๆไม่สมกับเป็นรองประธานบริษัทเลยสักนิด

 



น่าแปลกที่แบคฮยอนทนได้ตลอดมา

 



คนตัวเล็กคว้าซองเอกสารมาก่อนจะหยิบกระดาษเอสี่สีขาวออกมาจากในนั้น ใจวูบโหวงเพียงครู่เมื่อมองเห็นหัวกระดาษ แต่เพียงไม่นานหัวใจก็ถูกเติมเต็มให้กลับมาเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิม

 



แบคฮยอนติดนิสัยพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆว่าไม่เป็นไร และต้องเข้มแข็งเข้าไว้

 



นี่มันก็แค่ ใบสำคัญการหย่า โง่ๆเพียงหนึ่งใบ ..เท่านั้นเอง

 



ปากกา



 

ยื่นมือออกไปหาอีกคนที่นั่งตรงข้ามโดยไม่ได้เงยหน้ามอง ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำแบบนั้นในเมื่อทุกอย่างกำลังจะจบอยู่แล้ว เขาไม่อยากจะมองสีหน้ากวนประสาทหรืออะไรก็แล้วแต่ที่กระทบจิตใจ อาจจะเป็นแววตาเหมือนเว้าวอนว่าให้คิดอีกที หรืออาจจะแย่ไปกว่านั้น

 



แต่แบคฮยอนตัดสินใจแล้ว และเขาก็มั่นใจ

 



อีกฝ่ายหยิบปากกาลูกลื่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงเหมือนเดิม แบคฮยอนรับมาก่อนจะใช้สายตาจดจ้องอยู่กับพื้นที่ว่างสำหรับเซ็น

 



ก็แค่เซ็นลงไป ทุกอย่างก็จะจบ เหมือนอย่างที่เขาต้องการมาตลอด

 



ไม่สิ.. ต้องพูดว่าเหมือนอย่างที่อีกคนต้องการมาตลอดต่างหาก



 

เป็นเรื่องน่าขำที่อีกฝ่ายแสดงท่าทางอึดอัด ไม่ได้รู้สึกอยากจะกินข้าวบนโต๊ะเดียวกันกับเขาอีกต่อไป มันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ทั้งๆที่คบกันมาตั้งแต่อยู่มหาลัยก็ไม่เห็นจะเคยเป็นแบบนี้ อาจจะเริ่มหลังจากที่แบคฮยอนคลอดน้องได้เพียงสองปี ตอนนั้นชานยอลไปดำเนินการเรื่องธุรกิจไกลถึงญี่ปุ่น แล้วก็ติดใจอะไรดีๆที่นั่นด้วย

 



อะไรบางอย่างที่ดีกว่าเขา



 

นึกแล้วก็เสียดายวันเวลาที่ผ่านมา เสียดายเหลือเกินที่มันกำลังจะจบลงเพราะเป็นเขาที่ทนไม่ไหวอีกต่อไป แบคฮยอนเคยฝันอยากจะมีครอบครัวที่ดี ..ยอมรับก็ได้ว่าเขาฝันอยากจะมีสิ่งนั้นกับชานยอล จำได้ว่าดีใจแทบบ้าตอนที่รู้ตัวว่ากำลังจะมีโชอา ชานยอลเองก็เหมือนกัน เรากระโดดกอดกันเหมือนอย่างสมัยเรียนมหาลัย เรารักกันแบบเด็กๆ และมันคงจะเด็กมากไปจนทุกอย่างพังไม่เป็นท่า

 



เขานี่มันเป็นแม่ที่แย่จริงๆ.. ที่ไม่สามารถจะยื้อพ่อไว้ให้ลูกได้

 



แล้วก็แย่จริงๆที่เป็นภรรยาที่ดีของชานยอลไม่ได้จนอีกฝ่ายตัดสินใจจะไป

 



คนตัวเล็กไล่น้ำตาที่คลอหน่วยพร้อมกับไล่ความอ่อนแอของตัวเองออกไป จรดปลายปากกาลูกลื่นเขียนเป็นลายเซ็นของตัวเองลงช่องว่างสำหรับใส่ชื่อในที่สุด มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไปแล้วที่จะยื้อยุดกันไว้ทั้งที่เบื่อกันแทบแย่ขนาดนี้

 



ไม่..  เขาไม่เคยเบื่อชานยอลหรอก

 



ไม่เคย

 



แบคฮยอนเลื่อนกระดาษกับปากกาให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้เงยหน้า เขาจ้องมองไปยังมือใหญ่ๆที่กำลังหยิบปากกาแล้วเซ็นลงไปตรงช่องว่างอีกช่องอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกฉุดกระชากออกไปอีกเมื่อดูเหมือนว่าชานยอลเต็มใจเหลือเกินที่จะหย่ากับเขา

 



วันเวลาที่ผ่านมามันไม่เคยมีค่าสำหรับอีกคนเลยอย่างนั้นหรอ?

 



ให้ไปส่งที่บ้านไหม ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเอ่ยถาม ขณะที่เก็บเอกสารกับปากกาเข้าไปไว้ในกระเป๋ากางเกงเรียบร้อยแล้ว

 



ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับเอง

 



ชานยอลไม่ได้ว่าอะไร อีกฝ่ายทำแค่เพียงพยักหน้าเท่านั้น เลื่อนเก้าอี้และลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางสบายๆ และก่อนที่จะเดินจากไปก็ได้ทิ้งคำพูดไว้กับเขาเพียงแค่หนึ่งคำ

 



โชคดีนะ ไว้วันไหนจะแวะเข้าไปเยี่ยมลูก

 



แบคฮยอนมือสั่นไปหมดในตอนที่อีกคนพูด ภาพในวันวานมันย้อนกลับมาจนแทบจะทำให้เขาร้องไห้ แต่ไม่ เขาไม่ได้ร้อง เขาไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไปให้ดูน่าสมเพชในตอนที่เรียกอีกฝ่ายเอาไว้

 



ชานยอล

 



แม้ไม่ได้หันไป แต่เสียงรองเท้าที่เงียบสนิทก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกคนยังยืนอยู่เพื่อรอฟังเขาพูดในประโยคถัดไป

 



แบคฮยอนเจ็บปวด

 



..ลาก่อน

 

 


เขาเจ็บปวดที่พูดสิ่งที่อยากจะพูดออกไปไม่ได้เลย

 



อยากจะบอกเหลือเกินว่ากลับมาได้ไหม อยากจะบอกให้อีกคนลองเปลี่ยนใจ อยากจะถามว่ายังจำเรื่องราวในวันเก่าๆของเราได้บ้างไหม วันที่เราแต่งงาน วันที่เรารู้ว่ากำลังมีโชอาด้วยกัน ..อยากจะรู้เหลือเกินว่าอีกคนยังรักกันอยู่บ้างหรือเปล่า

 



อยากจะฉุดรั้งว่าอย่าไป

 



แต่เขาก็ไม่ทำมัน

 



.. รอจนกระทั่งเสียงกระดิ่งตรงประตูร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงรองเท้าที่เดินออกไปไกลแสนไกล และคงจะไม่ย้อนกลับมาอีกแล้ว พอมันจบลง แบคฮยอนก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร



 

นอกเหนือจากทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากจะทำ เขาก็ยังอยากจะบอกอีกฝ่ายเหลือเกิน

 


 

ฉันรักนายนะชานยอล

 


 

มันยังคงเป็นอย่างนั้นอยู่ตลอดเวลา

 


ไม่เคย.. และไม่มีวันจะเปลี่ยนไป


 

 



 

 

 

 

คุณจินวู ผมออกมาทำธุระส่วนตัว ถ้าคุณอู๋มาแล้วรบกวนบอกให้เขารอสักพัก ผมจะรีบกลับไป

 


 

ชายหนุ่มกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์เพื่อสนทนากับเลขาถึงคู่ค้าคนสำคัญ ขณะที่สายตาก็ยังจ้องมองเข้าไปในร้านขนมของน้องสาวตัวเอง เด็กน้อยกับคุณแม่ของเธอนั่งคุยกันอยู่ ชานยอลยกยิ้มบางๆ เขารู้สึกเอ็นดูทุกครั้งที่มองเห็นภาพดังกล่าว อาจเป็นเพราะมันดูน่ารักและทั้งคู่ดูเข้ากันดี

 



 

หรืออาจเป็นเพราะนั่นคือคนที่เขารักทั้งสองคน

 

 

ชานยอลก้าวลงจากรถ ยืนสูดหายใจอยู่สักพักก่อนจะก้าวขาเข้าไปในร้านขนมเค้กดังกล่าว เด็กน้อยตัวเล็กมองเห็นเขาเป็นคนแรก ตะโกนเรียก คุณพ่อ!’ ดังลั่นก่อนจะวิ่งเข้ามากอด แถมยังพาช็อคโกแลตมาเลอะบ่าเขาอีก น่าตีจริงๆ

 



ดื้อกับม่ะม๊ามั้ยคะ เขากระซิบเมื่อเห็นว่าบุคคลที่สามในบทสนทนากำลังมองมาทางนี้

 

 

ไม่ดื้อเลยค่ะ แล้วโชอาก็ให้ความร่วมมือโดยการกระซิบกลับ

 

 

ดีแล้วค่ะ เพราะถ้าหนูดื้อม่ะม๊าจะเหนื่อยนะคะ

 

 

หนูไม่ดื้อเลยค่ะคุณพ่อ หนูพูดจริงๆนะ

 

 

ต้องอย่างนี้สิคะ ชานยอลหอมแก้มลูกสาวดังฟอดก่อนจะอุ้มเจ้าตัวเล็กเอามาไว้ในอ้อมแขน เขาเผลอสบตากับแบคฮยอนอยู่แว้บเดียวเท่านั้น ก่อนที่อีกฝ่ายจะหลบสายตาแล้วหันกลับไป

 

 

แบคฮยอนย้อมผมสีใหม่อีกแล้ว คราวนี้เป็นสีดำสนิท เคยบอกไปตั้งหลายครั้งหลายหนว่าอย่าทำสีบ่อยเพราะมันจะเป็นอันตรายกับผิวหนัง แต่อีกคนก็ไม่เคยฟังเขาเลย

 

 

เป็นคนที่ชอบยืนกรานกับความคิดของตัวเองยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น

 

 

เหมือนอย่างทุกวันนี้.. ที่แบคฮยอนกำลังคิดไปเองจนทุกอย่างมันแย่ลง

 

 

ชานยอลเดินไปนั่งที่เก้าอี้พร้อมกับเจ้าตัวเล็ก เขาเห็นเศษเค้กเต็มโต๊ะไปหมด แบคฮยอนคงจะตามใจลูกอีกเหมือนเคยถึงไม่ยอมดุโชอาสักคำว่ากินหกเรี่ยราดแบบนี้มันไม่ดี อีกคนยังใจดีเสมอต้นเสมอปลาย ยังคุมโชอาไม่ได้เหมือนเคย

 

 

แล้วแบบนี้เขาจะไม่ห่วงแย่หรือไง

 

 

ตัวแสบ กินเลอะเทอะอีกแล้วนะ ชานยอลหันไปพูดกับลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขน

 


เปล่าซะหน่อย หนูกินไม่เลอะเทอะนะ


 

ไม่เลอะตรงไหน แล้วนี่อะไรหืม ว่าพลางชี้ลงไปที่โต๊ะซึ่งมีเศษเค้กหล่นกระจัดกระจายเต็มไปหมด เด็กน้อยหลุดขำเหมือนคนโดนจับได้ ก่อนจะซบลงมาตรงบ่า

 

 

ชานยอลเองก็หัวเราะไปด้วย ความจริงแล้วเขาเองก็แอบลอบมองพฤติกรรมของคุณแม่ที่แสดงออก แต่แบคฮยอนก็ทำแค่เพียงยกยิ้มบางๆเท่านั้น ไม่ได้เผยแววตายินดียินร้ายอะไรออกมาจนชานยอลเริ่มถอดใจ

 

 

ทั้งที่คิดว่ามันอาจจะดีขึ้นแล้วแท้ๆ

 

 

ชานยอลยังไม่ลืมถึงจุดประสงค์ของวันนี้ เขาเล่นกับยัยหนูจนพอใจแล้วจึงได้เรียกน้องสาวที่เป็นเจ้าของร้านให้มาพาเจ้าตัวเล็กไป เธอให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี รวมถึงโชอาเองก็เดินตามน้าสาวออกไปนั่งเล่นตรงสวนหย่อมข้างร้านโดยไม่มีอาการงอแงให้เห็น

 



แล้วตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่เขากับคนตัวเล็กอีกคนเท่านั้นที่ยังคงนั่งรับรู้บรรยากาศอึดอัดด้วยกันอยู่

 



คุณดูเหนื่อยๆนะ ชานยอลเอ่ยทักทายอีกคน แบคฮยอนดูเหนื่อยจริงๆ ทั้งแววตาและอะไรหลายๆอย่างมันดูอิดโรยไปหมดจนเห็นได้ชัด

 



ไม่หรอก คนตัวเล็กส่ายหัวยิ้มๆ ฉันมีความสุขดี

 



ผมก็ไม่ได้บอกว่าคุณไม่มีความสุขนี่ แค่บอกว่าดูเหนื่อย ไม่ถูกหรอ เขาเอ่ยถามไปตามประสา ก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เขาชอบจะกวนโมโหให้แบคฮยอนหัวเราะ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

 



อย่าชวนทะเลาะได้ไหม

 



แบคฮยอนคงลืมไปแล้วว่าเขาแค่อยากทำให้อีกคนมีความสุขเท่านั้น

 



ไม่ได้ชวนทะเลาะ ชานยอลเอ่ยบอก ผมแค่.. เป็นห่วง



 

แล้วนอกเหนือที่อยากจะทำให้มีความสุขแล้ว เขาก็อยากให้อีกฝ่ายรู้ด้วยว่าเขาเป็นห่วงอีกคนมากแค่ไหนหลังจากที่ตัดสินใจห่างกัน ห่วงทั้งเรื่องสุขภาพ เรื่องลูก เขากลัวอีกคนจะดูแลโชอาไม่ไหว เพราะปกติเราก็ช่วยกันดูแลเจ้าตัวเล็กมาโดยตลอด

 

 


ไหนล่ะ ..เอกสาร

 



ชานยอลหัวใจกระตุกเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว แบคฮยอนคงไม่ได้เหนื่อยในเรื่องดูแลลูกหรืออะไรก็ตามที่ไม่มีเขาประกอบอยู่ด้วยหรอก อีกคนคงเหนื่อยในเรื่องของเขาจนอยากจะทำให้มันจบไปเร็วๆมากกว่า

 



ไม่คิดจะคุยกันก่อนเลยหรือไง

 



แต่เป็นเขาเองที่ดื้อ และยังอยากจะรั้งเอาไว้แทบตาย



 

 เหนื่อย จะรีบกลับไปพักผ่อน



 

แล้วไหนเมื่อกี้บอกไม่เหนื่อย



 

ปาร์คชานยอล



 

อีกฝ่ายคงหมดความอดทนแล้วถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ทำไมชานยอลจะไม่รู้ เขาคบกับแบคฮยอนมาตั้งกี่ปี อีกคนจะเป็นยังไงหรือต้องการอะไรเขาก็รู้ทั้งนั้นแหละ

 



เหมือนอย่างตอนนี้ที่อีกฝ่ายอยากจะไปจากเขาเต็มทนแล้วนั่นแหละ



 

โอเค เขาเอ่ยอย่างยอมแพ้ หยิบเอกสารในกระเป๋ากางเกงออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก แกล้งประวิงเวลาให้นานที่สุดเผื่อช่วงระยะเวลาเพียงไม่กี่วินาทีจะทำให้แบคฮยอนทบทวนอะไรเล็กๆน้อยๆได้บ้าง

 



แต่สุดท้ายเขาก็ต้องยืนเอกสารออกไปให้อีกฝ่ายอยู่ดี



 

ปากกา

 



แบคฮยอนเอ่ยขอทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง ชานยอลรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงจะเบื่อขี้หน้าเขาเต็มทน อย่างที่บอกว่าแบคฮยอนเหนื่อยเพราะเขามาเยอะแล้ว มันคงจะเยอะเกินไปจนอีกคนทนไม่ไหว ในขณะที่เขายังยื้อยุดอยู่ตรงนี้ตลอดมา

 



แต่พยายามเพียงแค่ฝ่ายเดียวมันจะไปมีความหมายอะไร

 



ในเมื่ออีกฝ่ายต้องการจะ หย่า เขาก็คงห้ามอะไรไม่ได้


 

 

เมื่อไหร่กันนะที่แบคฮยอนทำท่าทางอึดอัดเหมือนไม่ต้องการจะทนกินข้าวบนโต๊ะอาหารกับเขาอีกต่อไปแล้ว อาจจะเป็นตั้งแต่ตอนนั้นที่เขาไปดูงานที่ญี่ปุ่นแล้วดันไปมีข่าวฉาวกับสาวยุ่นคนนั้นหรือเปล่า แต่มันก็ไม่มีอะไร เขาพยายามอธิบายให้แบคฮยอนฟังครั้งแล้วครั้งเล่าว่าทุกอย่างมันเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่เชื่อใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

สิ่งที่ชานยอลต้องการในตอนนั้นมันคือความเชื่อใจ

 

 

แต่ในตอนนี้เขาไม่ได้ต้องการอะไร นอกจากแบคฮยอน

 

 

มันน่าเสียดายไม่น้อยที่เราอุตส่าห์สร้างอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกันจนถึงตอนนี้ เขาจำได้ว่าดีใจจนแทบจะโทรไปบอกทุกรายชื่อในเบอร์โทรศัพท์ตอนที่หมอบอกว่าแบคฮยอนกำลังจะมีน้อง มันเหมือนกับความฝันที่เราเคยสร้างร่วมกันไว้กลายเป็นความจริง มันยิ่งกว่าตอนที่เราสาบานกันในโบสถ์ว่าจะรักและดูแลกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่

 

 

เพราะมันเป็นความจริง และไม่ใช่เรื่องโกหกเพ้อพก

 


ถ้าโชอาคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตของเขา.. แบคฮยอนก็คงเป็นสิ่งที่เขารักมากที่สุด

 

 

แต่เขามันคงแย่จริงๆ เขาเป็นทั้งพ่อที่ดีไม่ได้ ไม่มีเวลาให้โชอาเท่าที่ควร เป็นสามีที่แย่เพราะดันปล่อยให้มีเรื่องทำลายความเชื่อใจพวกนั้น เขาทำให้ภรรยาตัวน้อยของเขาต้องเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า มันก็ไม่แปลกหรอกที่แบคฮยอนจะเบื่อจนเอือมระอา

 

 

มันเป็นความผิดของเขาเอง และชานยอลก็ไม่คิดจะโทษใคร

 

 

แบคฮยอนเซ็นเอกสารลงไปในที่สุด ชานยอลรู้สึกใจหายและเจ็บที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งในตอนที่อีกคนเลื่อนเอกสารมาวางไว้ตรงหน้าเขาด้วยแล้วนั้นมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกคิดถึงวันเก่าๆ

 

 

วันที่เราเจอกันครั้งแรก เขาจำได้ว่าแบคฮยอนน่ารักมากๆ วันที่เราตัดสินใจคบกัน วันนั้นแบคฮยอนก็น่ารักมากๆ วันที่เราแต่งงาน วันนั้นแบคฮยอนก็ยิ่งน่ารักมากๆ

 

 

หรือแม้กระทั่งวันนี้ที่แบคฮยอนตัดสินใจจะหย่ากับเขา อีกฝ่ายก็ยังน่ารักมากๆอยู่เหมือนเดิม

 

 

และมันน่าใจหายจริงๆที่เขาอาจจะไม่ได้เห็นความน่ารักแบบนี้เหมือนอย่างเมื่อก่อนแล้ว

 

 

ชานยอลหยิบปากกาแล้วเซ็นลงไปทันที ในเมื่อแบคฮยอนต้องการจะให้มันเป็นแบบนี้เขาก็คงไม่มีอะไรไปขัดใจอีกฝ่าย เขาตามใจแบคฮยอนมาโดยตลอด เหมือนอย่างเช่นตอนนี้ที่มันกำลังจะจบลง

 

 

แบคฮยอนอยากให้มันจบ เขาก็จะจบให้เอง

 

 

ให้ไปส่งที่บ้านไหม ชานยอลเก็บเอกสารทั้งหมดเข้าไปในกระเป๋าตามเดิมก่อนจะเอ่ยถาม เขาอยากให้แบคฮยอนตอบตกลง เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะมีโอกาสได้มองหน้าอีกฝ่ายนานๆ

 


ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับเอง แต่มันก็พังลงไม่เป็นท่าเมื่อแบคฮยอนปฏิเสธกลับมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

 


ชานยอลก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าอะไรแบคฮยอนอยู่แล้ว แม้แต่หน้าเขาแบคฮยอนยังไม่อยากจะมอง อีกฝ่ายคงอยากไปให้ไกลจากเขาเต็มทน ถ้ายอมให้เขาไปส่งที่บ้านก็คงแปลก


 


โชคดีนะ

 


ดังนั้นสิ่งสุดท้ายที่ชานยอลจะพูดเผื่อเอาไว้ก็คือคำนี้

 

 

ไว้วันไหนจะแวะเข้าไปเยี่ยมลูก

 

 

เผื่อว่าวันไหนที่คิดถึงแบคฮยอนด้วย เขาจะได้ใช้ข้ออ้างนี้เพื่อที่จะไปหาอีกคนได้

 

 

ชานยอลยกยิ้มเพียงบางเบาให้อีกคนโดยที่แบคฮยอนคงไม่มีวันเห็นเพราะอีกฝ่ายไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง ก็อย่างที่บอก ตอนนี้แบคฮยอนคงเกลียดขี้หน้าเขาแล้ว และมันก็ไม่แปลกอะไร ชานยอลตัดสินใจเดินออกมา เพราะขืนอยู่ต่อเขาคงทำให้แบคฮยอนรู้สึกอึดอัดใจเปล่าๆ

 

 


ชานยอล

 

 


แต่แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็เรียกเขาเอาไว้อีกครั้ง

 

 

ชานยอลหยุดขาของตัวเอง เขาหันไปมองเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทที่นั่งหันหลังอยู่ แบคฮยอนไม่ได้แสดงอาการอะไร แต่ชานยอลก็หวังเหลือเกินว่าให้แบคฮยอนพูดอะไรออกมาสักประโยคเดียว

 

 


อย่าไป.. กลับมาได้ไหม.. เปลี่ยนใจเถอะ.. ไม่คิดถึงหรือไง..

 


 

หรืออะไรก็ตามแม้เพียงคำเดียว เขาสัญญาว่าจะอยู่กับแบคฮยอน และจะไม่ไปไหนอีกเลย

 

 


..ลาก่อน

 

 

แต่ก็นั่นแหละ เขาก็ได้แค่หวังลมๆแล้งๆก็เท่านั้น แบคฮยอนคงไม่มีวันพูดคำพวกนั้นเพื่อรั้งคนใจร้ายแบบเขาอย่างแน่นอน คนตัวสูงแค่นยิ้มสมเพชให้กับตัวเองก่อนจะเดินออกมาจากร้านเค้ก ยืนอยู่ตรงฟุตปาธหน้าร้านพร้อมกับก้มมองเท้าตัวเองอย่างคนที่กำลังรู้สึกผิดหวัง เขาหันไปมองในร้านอีกครั้ง แบคฮยอนยังนั่งอยู่ที่เดิมและไม่ได้หันมามองเขาอีกแล้ว

 

 

อย่างเขามันก็แค่คนกากๆคนหนึ่งที่คอยแต่จะกวนโมโหแบคฮยอนเท่านั้นแหละ

 

 

เขาพูดคำซึ้งๆไม่เป็น ไม่อย่างนั้นก็อยากจะบอกแบคฮยอนอยู่หรอกว่า กลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันไหม หรืออะไรทำนองนั้น แต่เขามันปากหนัก เพราะแค่คำว่ารักคำเดียวยังยากที่จะพูดออกไป

 

 

แล้วเขาก็อยากจะตบตัวเองแรงๆเหลือเกินที่อีกคนจะไม่มีวันได้ยินมัน

 

 

เพราะชีวิตคู่ของเราจบลงแล้ว

 

 

 

ฉันรักนายนะ.. แบคฮยอน

 

 


แต่สิ่งนั้นที่วนเวียนภายในใจจะยังอยู่ที่เดิม

 

 

และจะยังคงอยู่แบบนี้ ตลอดไป

 







 



 


TALK:

เนี่ย ไม่ยอมพูดกันมันก็เป็นแบบเนี้ย จบแบบเนี้ยแหละ *โดนปารองเท้าใส่*

ความช้ำใจคือเราไปสอบ GAT มา คือเราทีม 15/19 อะ รู้ว่าผิดแต่ยังมีความหวัง ฮรึก แล้วก็ไปดิ่งแพทเลขมาด้วย เสร็จคนแรกในห้องแต่ฟอร์มทำต่อเพราะอายคนข้างๆ 555555555

ฝากฟิคยาวเราด้วยน้าเดี๋ยวว่างๆจะมาต่อแล้ว ฮริ้ง > สองศูนย์สองหก

สกรีมในแท็กด้วยนะแง แท็กเงียบมาก เราคิดถึงเสียงสกรีมของทุกคน Y_Y





#น้ำผึ้งมะนาวCB


 

  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3410 ssplyy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 18:52
    แงงล้องห้ายยยย
    #3,410
    0
  2. #3217 DBK1802 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 20:34
    อห เจ็บหัวใจไปอีกกก
    #3,217
    0
  3. #3111 tagza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 15:13
    ดราม่าไปแสนแปดดด65555555
    #3,111
    0
  4. #2857 izfxrn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:48
    เกือบแล้วเกือบ55555
    #2,857
    0
  5. #2767 pcy921 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 17:20
    คิดว่าจะม่าแล้วนะ555
    #2,767
    0
  6. #2653 PoohPiano (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:47
    ไม่น่าคิดไปก่อนจริงๆด้วย
    #2,653
    0
  7. #2652 baccyah (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 11:30
    น่ารัก
    #2,652
    0
  8. #2551 litterrabbitza (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:23
    งื้อออ น่ารักก
    #2,551
    0
  9. #2422 qqxr_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 18:21
    จ้า5555555 สามวันที่ผ่านมาเศร้าทำไม55555555
    #2,422
    0
  10. #2381 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:14
    เอ้ออออ66666
    #2,381
    0
  11. #2277 pdl2002 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:50
    ตอนแรกเตรียมใจไว้ละนะ ใจแป้วเลยย55555555
    #2,277
    0
  12. #2112 Bgift (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 13:44
    อินี่คือเตรีมทิชชู่มาแล้วไง หึ เป็นไงล่ะก็เป็นหมันเลยไงทิชชู่กู
    #2,112
    0
  13. #2054 CHan CHaNom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 17:00
    กรู ไม่ น่า เศร้า เลย ตอน แรก
    #2,054
    0
  14. #1966 hmy_sasi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 20:14
    เสียดายน้ำตาจังเลยเนาะ5555555555555555
    #1,966
    0
  15. #1904 BaEk_1992 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:47
    ใจจะวาย....
    #1,904
    0
  16. #1884 harleyshn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:42
    ตกใจหมด..
    #1,884
    0
  17. #1843 ojay2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2559 / 08:28
    โอ้ยยย หัวใจจะวาย นึกว่าจะเลิกแล้ววว 5555555555555
    #1,843
    0
  18. #1830 nnichamonn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 06:43
    น่ารักมากกก
    #1,830
    0
  19. #1812 Oum Sirilak (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:27
    นี่น้ำตาคลอไปทำไมกันนนน ตอบบ
    #1,812
    0
  20. #1744 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 22:10
    ฉันนี่ดราม่าตามแกไปแล้วนังแบค 55555
    #1,744
    0
  21. #1615 BN0412 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 22:15
    งื่ออออออ น่ารักกกกกกกกกกกก
    #1,615
    0
  22. #1516 oohse_karn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2559 / 12:01
    น่ารักกกก
    #1,516
    0
  23. #1333 nyjdr (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 00:03
    โล่งใจจจ งื้อออเขินนนน
    #1,333
    0
  24. #1320 dark chocolate (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:26
    เฮ้ออ แกล้งด้วยการกอด ไม่รู้ดิ ต่อให้เรารู้ความจริงแล้วก็เหอะว่ามันคือการแกล้ง เราก็รู้สึกหึงอยู่ดี เอ้าคนเขามีแฟนป้ะ
    #1,320
    0
  25. #1312 pim pimmi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:50
    บคก็ทำให้นี่คิดมากไปด้วย 55555
    #1,312
    0