{SF,OS} honey lemon juice ♡ ll chanbaek

ตอนที่ 1 : {SF} dear my best friend [first] ♡

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    14 ส.ค. 58

  CR.SQW








hello my Baekhyun, and hello my Chanyeol








.
.
.

.









ถึง บยอนแบคฮยอน


 

 


เป็นยังไงบ้างแบคฮยอน?


 

ตอนที่เปิดจดหมายฉบับนี้ออกอ่าน แกอาจจะไม่เชื่อแน่ว่านี่คือลายมือของฉัน มันพัฒนาจากเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเยอะเลยใช่ไหมล่ะ มันคงเป็นความเคยชินจากการสอนหลานเขียนหนังสือ เจ้าฮันกิของพี่ยูราแปดขวบแล้วนะ โตขึ้นหน้าเหมือนฉันอย่างกับถอดแบบมา แกคงตกใจแน่ถ้าได้เห็น

 


ที่โซลตอนนี้กำลังเข้าฤดูร้อนที่มีฝนตกชุกเกือบทุกวัน อากาศค่อนข้างแปรปรวนเพราะบางวันอุณหภูมิก็ลดลงจนใจหาย ไม่แปลกหรอกที่ฉันจะป่วยง่าย ..แต่นั่นมันเป็นความสามารถพิเศษของแกนี่นา ป่วยง่าย ขี้หนาว แถมยังชอบนอนอืดบนเตียงทั้งวันอีกต่างหาก


 

สภาพฉันในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากแกเลยแม้แต่นิด


 

แล้วแกล่ะยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ไหม


 

ฉันจำได้ว่าตอนที่เราไปออกค่ายด้วยกันสมัยเรียนอยู่มัธยมปลายปีสอง อากาศหนาวเหน็บจนแกไข้ขึ้นแทบทะลุปรอท แต่แกเองนั่นแหละที่ไม่ยอมบอกใครจนทั้งค่ายถึงกับปั่นป่วน

 


หวังว่าแกก็คงจำได้นะ วีรกรรมเปิ่นๆของตัวเองน่ะ

 


หน้าแดงๆ ไม่สบายหรือเปล่า ในตอนที่เราเพิ่งทำกิจกรรมช่วงบ่ายเสร็จ ฉันยกมือจะอังหน้าผาก แต่ตอนนั้นแกกลับเบี่ยงตัวเองออก แถมยังเซจนเหมือนจะล้มอีกต่างหาก

 


เปล่า แล้วก็พูดปดออกมาเต็มคำ ไอ้ฉันก็โง่เสียด้วยสิที่ดันเชื่อคำพูดนั้นของแก

 


แกเดินโงนเงนเหมือนคนที่กำลังกรึ่มๆจากฤทธิ์ของเหล้า ถ้าเราได้ดื่มกันมาก่อนหน้าฉันคงคิดว่าแกกำลังเมาอย่างแน่นอน ตอนนั้นแกไม่ยอมบอกใครเลยว่าปวดหัวจนแทบระเบิด จนตอนที่กำลังเดินไปโรงอาหารกันนั่นแหละ แกถึงได้ล้มลงไปต่อหน้าต่อตาฉันกับไอ้เซฮุนที่เดินตามหลัง


 

แบคฮยอนเป็นลม!” ไอ้เซฮุนตะโกนดังลั่นจนทั้งค่ายวุ่นวาย ผิดกับฉันที่ช็อคไปแล้วและไม่มีเสียงออกมาจากลำคอด้วยซ้ำ สิ่งที่ฉันทำในตอนนั้นก็เพียงแค่วิ่งเข้าไปช้อนแกขึ้นมาแล้วกุลีกุจอไปที่ห้องพยาบาลให้เร็วที่สุดโดยมีพี่สต๊าฟวิ่งนำไป

 


แล้วแกก็โดนพี่สต๊าฟดุยกใหญ่ที่ไม่ยอมบอกว่าไม่สบาย ส่วนกรรมก็มาตกที่ฉันที่ต้องเป็นคนดูแลแก ในขณะที่ไอ้เซฮุนนั้นชิ่งไปป้อสาว แล้วนี่น่ะเป็นความลับนะ.. ตอนนั้นมันบอกว่าให้ดูแลแกมันยอมดูแลแม่ช้างเพิ่งคลอดลูกยังจะดีเสียกว่า

 


ถ้าบอกว่าไม่สบายตั้งแต่แรกก็จบแล้ว ฉันพูดตอนที่ยัดช้อนข้าวต้มเข้าไปในปากเล็กๆของแก

ใครมันจะกล้าบอกกัน เห็นกำลังสนุก ฉันไม่อยากให้พวกแกเสียบรรยากาศ แล้วแกก็เถียงกลับมาอย่างคำไม่ตกฟาก ซึ่งฉันก็ทำเพียงแค่ส่ายหัวอย่างเอือมระอากลับไปให้เท่านั้น

 


ไม่ใช่ว่ายอมแพ้นะ ฉันเพียงแต่ขี้เกียจจะเถียงกับคนดื้อดึงแบบแก แล้วตอนนี้ผ่านมาตั้งหลายปีนิสัยแกยังเป็นเหมือนเดิมอยู่ไหม? ฉันนึกสงสัยจริงๆว่าจะมีใครทนไม้ทนมือแกได้เท่าฉันกับไอ้เซฮุนหรือเปล่า

 


ขี้เกรงใจหรือ ฉันตักข้าวต้มคำสุดท้ายขึ้นมาไว้บนช้อน แล้วถ้าอนาคตไม่มีฉันอยู่ด้วยแล้ว แกจะทำยังไง

 


ฉันจำได้ว่าตอนนั้นแกไม่ได้ตอบอะไรนอกจากอ้าปากรับข้าวต้มจากช้อน พักใหญ่ที่ในห้องพยาบาลต่างก็ไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งฉันล้างชามใส่ข้าวต้มเสร็จแล้ว แกก็เอ่ยปากบอกบางประโยคที่ทำให้ฉันรู้สึกหมั่นเขี้ยวเหลือเกิน

 


ตอนนี้มีแกอยู่ แค่นั้นก็พอแล้วชานยอล

 


แล้วในปัจจุบันที่ไม่มีฉันอยู่ด้วยล่ะ แกเป็นยังไงบ้าง?

 


ฉันเป็นห่วงจากใจจริงและไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีใครดูแลแกได้ดีไปกว่าฉันและแม่ของแกอีกแล้ว คุณน้าคงจะอายุเยอะขึ้น ตอนนี้แกเป็นฝ่ายดูแลท่านแทนแล้วใช่ไหม? หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้กลับไปที่ปูซานเลย แม้ที่นั่นจะไม่ใช่บ้านเกิดของฉันเหมือนที่โซล แต่ก็ใช่ว่าฉันจะเคยอยู่ที่นั่นแค่เดือนสองเดือนเสียที่ไหนล่ะ

 


หวังว่าในเร็วๆนี้จะได้กลับไป แม้จะไม่ใช่ในฐานะนักเรียนเหมือนอย่างเคยแล้วก็เถอะ แต่การจากลาเป็นเวลานานมากเกินไปมันก็ทำให้ฉันคิดถึงและอยากกลับไปมากเหลือเกิน ฉันเคยคุยกับพี่ยูราเรื่องนี้ว่าอยากจะพาฮันกิไปเที่ยวที่ปูซาน แต่ยัยนั่นเคยโดนคนปูซานหักอกและทำไว้เจ็บแสบเลยเกี่ยงและไม่ยอมไปเสียที

 


ไว้ฉันจะตะล่อมยูราเอง ยังไงสักวันเราคงจะได้พบกันอีก

 


เอ้อ แล้วร้านเค้กของเรายังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า

 


ฉันหมายถึงร้านหน้าโรงเรียนถ้าแกจำได้ คลับคล้ายคลับคลาว่าตอนนั้นเกือบจะได้ปิดไปรอบหนึ่งเพราะปัญหาเศรษฐกิจรุมเร้า แต่ยังดีนะที่ร้านยังเปิดอยู่จนกระทั่งเราเรียนจบ ถ้าตอนนี้มันยังอยู่ที่เดิม ฉันคาดหวังว่าเราคงจะได้ไปกินเค้กอร่อยๆที่นั่นอีกครั้งหนึ่ง

 


เพราะฉันจำได้ว่าแกชอบ

 


วานิลลา.. ไม่เอาๆ เอาสตรอว์เบอร์รี่ดีกว่าตอนนั้นแกบ่นงึมงำจนเจ้าของร้านยกยิ้ม

 


เอ เขาชื่ออะไรนะ.. ลู่หานใช่ไหม? คนจีน? อ่าใช่.. ฉันจำได้ล่ะว่าเขาชื่อลู่หานและเป็นคนจีน

 


สรุปเอาเค้กสตรอว์เบอร์รี่เนอะแบคฮยอน

ครับ

ห้าสิบบาทจ้า พี่ลดให้ แกยิ้มกว้างให้พี่ลู่หาน แม้กระทั่งตอนที่เดินกลับมาที่โต๊ะก็ยังไม่วายอวยพี่เขาว่าเป็นคนดีอย่างนู้นอย่างนี้จนฉันอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิกปากแกเบาๆ

ย่าห์! เจ็บนะปาร์คชานยอล!” นอกจากชอบกินจนตัวจะแตก แกยังเป็นประเภทขี้โวยวายอีกต่างหาก ทั้งที่เมื่อกี้น่ะ

ฉันบีบเบาๆเองนะ

ฉันบีบไปแค่เบาๆเท่านั้นเอง เมื่อก่อนแกมันขี้เว่อร์ชะมัดเลย

 


อ้อ.. อันนี้เป็นอีกหนึ่งความลับ

 


เพราะอีกเหตุผลที่อยากกลับไปกินเค้กที่ร้านอีกเนื่องจากว่ามันเป็นความสุขของแก

 


ฉันชอบมองเวลาแกกินเค้กทุกชนิดที่อยู่ในร้าน ไม่ว่าจะเป็นเค้กอะไรแกก็ดูจะมีความสุขจนทำให้ฉันยกยิ้มตามได้ตลอด โดยเฉพาะกับเค้กสตรอว์เบอร์รี่ที่แกชอบนักหนา ในขณะที่ฉันกินแล้วรู้สึกเลี่ยน

 


เลี่ยนตรงไหนกัน! ลิ้นแกเฝื่อนแล้ว!” พอฉันบอกแบบนั้นทีไร ก็จะโดนแกดุมาแบบนี้ทุกที

 


ทั้งที่มันเลี่ยนจริงๆ.. ขนาดไอ้เซฮุนยังบอกเลยในตอนที่ฉันซื้อไปฝากมันเพราะโดนแกบังคับ

 


แต่พอนึกไปนึกมา ฉันลืมไปสนิทว่าแกกับไอ้เซฮุนเป็นคู่กัดที่ไม่สมควรจะจับมานั่งด้วยกันเด็ดขาดหากเป็นไปได้ แม้จะเป็นเพื่อนกันแต่แกสองคนก็ชอบทำตัวเหมือนเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันตลอดเวลาจนฉันเข็ดขยาด เพราะฉะนั้นเวลาเดินด้วยกันสามคนฉันถึงต้องเป็นคนที่อยู่ตรงกลางเสมอ ป้องกันสงครามย่อมๆที่พวกแกชอบก่อ

 


ชานยอลจ๋า แกชอบพูดประโยคนี้ต่อหน้าไอ้เซฮุน เพราะแกชอบเห็นเวลามันเบะปากทำหน้าหมั่นไส้ ซึ่งฉันก็ไม่เห็นว่ามันดูน่าสะใจเหมือนอย่างที่แกบอกตรงไหนเลย

 


พูดอะไรของมึง กูจะอ้วก

 


และถ้าแกจำได้ เซฮุนเป็นคนเดียวในสามคนที่สามารถพูดคำหยาบกับทุกคนได้ ในขณะที่ฉันกับแก เราไม่เคยพูดแบบนั้นต่อกันและกันเลยสักครั้ง

 


ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร

 


มึงมันขี้อิจฉา เห็นคนรักกันไม่ได้ แกกระชับกอดแขนฉันแน่น ก่อนจะซบหัวหนักๆลงมาที่บ่า ใช่มั้ยชานยอล"

 


แต่ฉันคิดว่ามันคงเป็นความรู้สึกดีๆ

 


ในขณะที่ไอ้เซฮุนทำท่าโก่งคออ้วกแกก็หัวเราะคิกคัก ซึ่งฉันไม่เห็นว่ามันจะน่าขำตรงไหน กลับกัน ฉันคิดว่ามันเป็นท่าทางที่น่าจะยกเท้าขึ้นเสยคางไอ้ผอมกะหร่องนั่นสักรอบนึงดีกว่า


 

ไปรักกันไกลๆตีน กูอิจฉา แล้วสุดท้ายมันก็ยอมรับออกมา ทำให้แกอารมณ์ดีไปหลายวัน


 

เฮ้อ.. พูดถึงตรงนี้แล้วก็คิดถึงแกขึ้นมาอีกแล้ว ว่าแต่แกรู้หรือยังว่าเซฮุนมันกลับมาแล้วและมาอยู่ที่โซลอย่างถาวร เมื่อวันก่อนฉันเพิ่งเจอมันแล้วมันก็ถามหาแก

 


ฉันรู้สึกไม่ดีนักหรอกที่ต้องตอบมันกลับไปว่าไม่ได้ติดต่อกับแกมานานมากแล้ว

 


น่าขันชะมัดที่เราไม่มีเบอร์โทรศัพท์ของกันและกัน อาจเป็นเพราะว่าเราสนิทกันมากเกินจนลืมเรื่องนั้นไป ฉันมีเพียงแค่ที่อยู่ที่แกยัดใส่มือมาให้ในตอนที่ฉันกำลังจะนั่งรถไฟเพื่อกลับมายังโซล


 

แม้ว่าตอนนี้จะไม่รู้แล้วว่าแกยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า แต่จดหมายฉบับนี้.. ฉันหวังว่ามันจะถึงมือแกไม่ช้าก็เร็วนะแบคฮยอน

 


อ้อ.. ประเด็นสำคัญที่นอกเหนือจากเรื่องที่ฉันส่งจดหมายมาหาเพราะคิดถึง มันยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก ด่วนมาก และเป็นเรื่องที่ฉันยินดี

 






ฉันกำลังจะแต่งงาน




 

ทาด้า! ข่าวดีไหมล่ะ มันเป็นเรื่องราวดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ถ้าแกจำยัยซอนมีตัวแสบที่ตามจีบฉันตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมปลายปีสามได้ แกจะต้องตกใจแน่เพราะตอนนี้ยัยนั่นจีบฉันติดแล้ว

 


ก็ไม่เชิง.. แต่ฉันเองก็เห็นมุมน่ารักของยัยนั่นเยอะแล้วเหมือนกัน และคิดว่ายัยตัวแสบคงเหนื่อยมากกับการวิ่งตามฉันมาเกือบจะสิบปีดีดัก ฉันตอบรับขอเป็นแฟนหล่อนไปเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว ซอนมียิ้มทั้งน้ำตาแถมยังกระโดดกอดฉันแรงจนแทบจะล้มคะมำไปด้วยกันทั้งคู่

 



ได้ฤกษ์แต่งงานแล้วล่ะ ดีใจกับฉันไหมแบคฮยอน?

 

 



หวังว่าจะได้เจอแกที่งานแต่งงานของฉันนะ!

 



 

ปาร์คชานยอล

 



 

 

 

ถึง ปาร์คชานยอล

 

 


สวัสดีอีกครั้งในรอบเจ็ดปีคุณโยดา

 


แกถามคำถามมาเยอะจัง! ฉันตอบไม่หมดหรอกนะ!

 


ฉันจะไม่ตอบคำถามพวกนั้นหรอก แต่สิ่งที่ฉันจะทำคือเขียนจดหมายหาแกอีกครั้ง และจำไว้ว่านี่ไม่ใช่การตอบจดหมายกลับ แต่มันคือ เขียนจดหมายส่งถึง


 

แกจำมาริได้ไหม? แมวของเรา


 

มันเพิ่งตายไปเมื่อเดือนที่แล้ว


 

แต่อายุมันยืนมากๆเลยนะ จากตอนแรกที่เราสองคนไปเจอมันตรงหน้าร้านต๊อก สภาพมันสกปรกแม้จะเป็นสีขาวทั้งตัว สิ่งที่น่าสนใจคือตาสีฟ้าของมัน ลูกแมวกำพร้าแม่ที่แกอาจจะลืมมันไปแล้วแต่ฉันยังคงเลี้ยงมันอยู่ แม้ว่าไม่กี่อาทิตย์ถัดมาหลังจากที่เราเจอมันแกจะย้ายกลับไปโซลแล้วก็เถอะ


 

แต่ฉันก็ไม่คิดเลยว่าแกจะไม่มีโอกาสได้กลับมาหามันอีกครั้งหนึ่ง


 

แม้ฉันจะไม่ใช่แมว.. แต่ฉันคิดว่าฉันสัมผัสความรู้สึกของมาริได้ ฉันรู้ว่ามันกำลังรอให้เจ้าของอีกคนกลับมาหา โดยที่ไม่รู้เลยว่าเจ้าของของตัวเองนั้นไปมีแมวตัวอื่นหรือยัง แต่ยังไงก็ยังคงรอ

 


บางทีแกอาจจะมีแมวใหม่แล้วหรือเปล่านะ?

 


อ้อ.. แล้วก็ ยินดีด้วยกับการแต่งงานที่กำลังจะมาถึงนะชานยอล

 


ไม่คิดเลยว่าเจ้าสาวของแกจะเป็นซอนมีจริงๆ ตอนนั้นแกยังแสดงท่าทางรำคาญหล่อนแทบตายแม้คนที่แกรำคาญจะเป็นถึงดาวโรงเรียน สวย เพอร์เฟ็คจนไม่มีใครกล้าปฏิเสธ แต่แกกลับเป็นผู้กล้าคนนั้น แล้วสุดท้ายแกเองนั่นแหละที่ตกหลุมพราง

 


ใช่ไหมล่ะ

 


ฉันว่าแล้วเชียว หล่อนเหมาะสมกับแกยิ่งกว่าอะไร

 


รู้สึกผิดจังที่ตอนนั้นฉันไม่ได้สนับสนุนให้แกคบกับซอนมีอย่างจริงๆจังๆ แถมฉันยังเคยพูดจิกกัดว่าที่ภรรยาของแกไปหนหนึ่งด้วย หล่อนอาจจะเกลียดฉันจนถึงตอนนี้ก็ได้นะ

 


ฉันจะมีหน้าไปงานแต่งแกกับหล่อนได้ยังไงเนี่ย!

 


ชานยอลไม่ชอบผู้หญิงขี้ตื๊อหรอกนะ ฉันบอกหล่อนไปแบบนั้นเพราะรู้สึกรำคาญ ตอนนั้นแกไม่อยู่และไปไหนสักที่ ฉันเลยไม่เกรงใจและพูดออกไปแบบเต็มที่ โดยเฉพาะเธอ.. ชานยอลไม่มีวันชอบเธอหรอก

 


หล่อนหน้าเสียไปเลยในตอนที่ฉันพูด เพราะฉันสนิทกับแกที่สุด ฉันนึกว่าซอนมีคงเข้าใจว่าเพื่อนสนิทของแกมาพูดออกโรงแบบนี้แล้วคงไม่มีหวังอะไรอีก แต่หล่อนก็ยังคงไม่เข้าใจ เพราะวันถัดมาฉันก็ยังเห็นซอนมีเดินตามแกเป็นเงาอยู่เหมือนเดิม

 


เลิกยุ่งกับชานยอลสักทีได้ไหม

อะไรของนายนักนะแบคฮยอน!”

ชานยอลน่ะ..

.....

เชื่อสิว่าเขาไม่มีวันชอบเธอ

 


แต่สุดท้ายแกก็ไปชอบหล่อน.. แล้วฉันควรจะทำหน้ายังไงเข้าไปในงานแต่งแกดีล่ะชานยอล?

 


นึกมาถึงตรงนี้ฉันคิดว่าคงจะไม่ได้ไปงานแต่งของแกแน่ๆ หรือถ้าไป.. ก็อาจจะเอาซองไปให้ เสร็จแล้วก็รีบกลับบ้าน ฉันจะไม่มีวันอยู่ให้แกหรือซอนมีทันเห็นหน้าฉันหรอก มันน่าอายจะตายไป

 


ฉันขอให้เธอเลิกยุ่งกับชานยอลซะ นั่นเป็นอีกประโยคติงต๊องที่ฉันพูดตอกหน้าเธอ เชื่อสิว่าชานยอลรำคาญเธอ เขาไม่อยากอยู่ใกล้เธอนักหรอก

 


ซอนมีทำหน้ายุ่งเหมือนจะด่าว่าฉันเป็นตัวสาระแน ก็ไม่แปลกหรอก ฉันมันตัวสาระแนจริงๆนี่นา

 


นายสติเพี้ยนหรือไงถึงได้ชอบพูดจาแบบนั้น ยัยนั่นทำปากยื่นแถมยังขมวดคิ้วอีกต่างหาก

ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าชานยอลไม่ได้ชอบเธอ

....

ฉันเป็นเพื่อนหมอนั่น แล้วฉันก็รู้ดี

....

ชานยอลชอบเซฮุน เธอไม่รู้หรอ

 


ความลับน่ะ.. บทสนทนาเมื่อครู่มันเป็นความลับของฉันเอง

 


เผื่อว่าแกจะจำได้ มีช่วงหนึ่งที่ซอนมีไม่เข้าใกล้แกเลย ซึ่งสาเหตุมันก็เป็นเพราะฉันเอง จนกระทั่งไอ้เซฮุนเปิดตัวว่าคบกับผู้หญิงห้องสามนั่นแหละหล่อนถึงได้ตามติดแกเป็นเงาอีกครั้ง แถมยังมองหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 


แล้วฉันก็ไม่ถูกกับยัยนั่นมานานแล้ว แกอาจจะไม่รู้ข้อนี้ก็ได้

 


เฮ้อ.. แต่เอาเถอะ ตอนนี้ยัยบ้านั่นอาจจะลืมหน้าหมาๆของฉันไปแล้ว เพราะฉะนั้นฉันคิดว่าอาจมีความเป็นไปได้ที่ฉันจะไปโผล่หัวอยู่ในงานแต่งของแก

 


ปัดเรื่องซอนมีออกไปเถอะ ฉันขี้เกียจจะพูดถึงว่าที่ภรรยาของแกต่อแล้ว

 


ร้านเค้กเป็นเรื่องเดียวที่ฉันอยากจะตอบคำถาม

 


ขอแสดงความยินดีกับแกอีกครั้งด้วย เพราะร้านเค้กยังอยู่ที่เดิม

 


พี่ลู่หานคนจีนที่แกบอกคิดจะปิดร้านทิ้งหลายครั้ง ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่พี่เขาดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ แล้วตอนนี้พี่ลู่หานที่ชอบยิ้มและร่าเริงอยู่เสมอคนนั้นก็ไม่มีแล้วล่ะ ที่แกบอกว่าเขาจะปิดร้านเพราะปัญหาเศรษฐกิจฉันก็คิดว่าไม่ใช่ ข่าวลือหนาหูว่าพี่เขาคิดจะปิดร้านคราวนั้นเพราะอกหักต่างหาก

 


ฉันไม่ได้สนิทกับพี่เขาขนาดนั้น ไม่กล้าจะไปเสาะถามตื้นลึกหนาบางหรอก แม้จะสงสัยก็ตาม

 


ชานยอลล่ะ พี่ลู่หานถามขึ้นในเช้าวันหนึ่ง จำได้ว่าตอนนั้นฉันกำลังจะไปรายงานตัวเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนแกกลับโซลไปได้สองอาทิตย์กว่าๆแล้ว

อ่า.. กลับโซลไปแล้วครับ

 


พี่ลู่หานทำท่าทางตกใจอย่างเห็นได้ชัด รวมไปถึงใบหน้าที่เคลือบความฉงนด้วย ไม่ได้เป็นคนปูซานหรอกหรอ?

 


เปล่าครับ ชานยอลเป็นคนกรุงโซล แต่ย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่นี่ แล้วฉันก็ตอบคลายความสงสัยไป ซึ่งพี่ลู่หานก็ไม่ได้ติดใจอะไร

 


แต่พอนึกๆดูแล้วแกก็หายไปนานเหมือนกันนะชานยอล

 


นาน.. พอมานับดูวันเวลาที่แกย้ายกลับไปก็นานมากๆ สักประมาณเจ็ดปีแล้วที่เราไม่ได้เจอ ไม่ได้คุย ไม่ได้ทำอะไรร่วมกัน หรือแม้แต่ได้มองเห็นปลายเส้นผม

 


ฉันไม่ได้เจอแกมานานแล้ว ผมยังเป็นสีน้ำตาลเข้มธรรมชาติเหมือนเดิมไหม?

 


ขอเดาว่าไม่ ก๋ากั่นแบบแกต้องเปลี่ยนสีผมไปสิบกว่ารอบแล้วแน่ๆ

 


แม้การนับระยะเวลาของฉันมันจะดูยาวนานในความเป็นจริง แต่สำหรับความรู้สึก ฉันคิดว่ามันเพิ่งจะผ่านไปไม่นานเท่านั้นเอง

 


วันที่เราไปค่ายกันตามที่แกเล่า วันที่เรากินเค้กด้วยกัน วันที่ฉันกัดกับเซฮุนแล้วก็มีแกคอยช่วยปราม

 


หรือย้อนไปแม้กระทั่งวันที่ฉันเจอแกครั้งแรกตอนสิบปีที่แล้ว

 


ชานยอล..

 


ทุกอย่างก็ยังเหมือนเดิม

 


อื้อ

ชื่อแปลกจัง เราแบคฮยอนนะ

ก็แปลกเหมือนกันนั่นแหละ

 


วันนั้นเราเถียงกันอยู่นานว่าใครชื่อแปลกกว่ากัน แต่แกก็แพ้ เพราะฉันเถียงสุดใจขาดดิ้น เมื่อก่อนฉันดื้อด้านเหมือนอย่างที่แกกล่าวหาไม่มีผิดเลย

 


เวลาผ่านไปเร็วจังนะชานยอล ใจหายแปลกๆนะว่าไหม

 


แล้วพบกันใหม่ที่งานแต่งของแกนะ





บยอนแบคฮยอน

 






TBC. person part






TALK :

ขอบคุณที่หลงเข้ามานะคะ ♡





#น้ำผึ้งมะนาวCB











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,420 ความคิดเห็น

  1. #3349 areenachesani (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 15:29
    โหหห มันจุกๆอ่าา
    #3,349
    0
  2. #3347 เมียฮยอก..กิ๊กน้องแบค (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 15:15
    อ่านแล้วมันก็จี๊ดๆที่หัวใจ ฮือออ ;---;
    #3,347
    0
  3. #3269 BN0412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 18:59
    พออ่านแล้วใจหายแปลกๆนะ TT มีความเศร้า
    #3,269
    0
  4. #3207 Tatarluck (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 13:13
    อ่านเป็นสิบกว่ารอบแล้วแต่ยังหน่วงเหมือนเดิมเลย
    #3,207
    0
  5. #3198 gan8824 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 08:55
    จี้ดหัวใจตั้งเเต่เเต่งงาน
    #3,198
    0
  6. #3180 CBSEB0461 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:44
    น่าจะม่าอ่ะสงสารแบคก่อนได้ป่าว
    #3,180
    0
  7. #3084 BbiI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:14
    แงงงงงงงงง
    #3,084
    0
  8. #2819 เอาตรงตรงตรงเลยนะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 17:55
    ทำไมฉันร้องไห้..
    #2,819
    0
  9. #2802 JY_Byun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 11:52
    หัวใจ????????
    #2,802
    0
  10. #2656 Supwd0625_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:44
    อ่านรอบที่สองแล้วแต่ก็ยังอ่านทุกบรรทัดเหมือนเดิม
    #2,656
    0
  11. #2530 Megasweetty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:11
    เดี๋ยว..ชานจะแต่งงาน
    #2,530
    0
  12. #2448 litterrabbitza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 08:09
    ชอบบบ ไรเตอร์บรรยายดีมากเลย เริ่มแบบเพื่อนรักเนอะ อิอิ
    #2,448
    0
  13. #2413 qqxr_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 17:01
    จอดสริท
    #2,413
    0
  14. #2270 _boba9490 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 07:52
    โอ้โหอ่านตอนแรกจบถึงกับไปไม่เป็นเลยฮือ
    #2,270
    0
  15. #2129 BEN'IM (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 23:35
    ควรจะรู้สึกยังไงดี แต่ไม่แฮปปี้เบยย
    #2,129
    0
  16. #2093 baconjelly2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 14:21
    เป็นโมเมนต์ที่ดี รุ้สึกว่าน้ำตาจะไหล
    #2,093
    0
  17. #2057 CBHHKDss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 00:50
    หน่วงแต่อบอุ่นหัวใจ ยิ้มไปหน่วงไป
    #2,057
    0
  18. #2048 fly_hi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 15:18
    อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจแปลกๆ
    #2,048
    0
  19. #2037 HoneyB9410 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 09:56
    หน่วงอะ เหมือนต่างคนต่างรักแต่ไม่พูด ;__;
    #2,037
    0
  20. #1901 BaEk_1992 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 21:53
    แค่เห็นว่าชานจะแต่งงานนี่ก็ไปไม่ถูกแล้วค่ะ ;_; ควรยินดีมั้ยเนี่ย...
    #1,901
    0
  21. #1899 BeaM0062 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 19:39
    โห เปิดมาชานก็เเต่งงานละ
    #1,899
    0
  22. #1831 Noey_unnie (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 22:33
    เปิดเรื่องน่าสนใจมากกกกกเลยค่ะ แต่เศร้างะทำไมเราไม่ยินดีกับงานแต่งชานยอลลลลล
    #อินจัด
    #1,831
    0
  23. #1734 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:22
    มันควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสิ แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่ยินดีเลย
    #1,734
    0
  24. #1733 aommy_2003 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 18:01
    เปิดเรื่องมาทำไม่เศร้า555
    #1,733
    0
  25. #1730 Intelligence- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 09:20
    ทำไมมันเศร้าขนาดนี้ T^T ฮือออออ จะร้องไห้
    #1,730
    0