คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ธฤษณุ สรนันท์
แมน

" มันเป็นความรักของเพื่อนที่ แตะหัวใจ เรา "



อติล่า อาร์เธอร์ อภิชาติ กานโยซ์

" ..ก็ รัก แมนนะ "

ฝากติดตามเรื่องสั้น (SF) ของเจ้าสองเพื่อนซี้คู่นี้ด้วยนะคะ

..............
.........
.
.


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 ต.ค. 60 / 18:14

บันทึกเป็น Favorite


          

          **แนะนำเปิดเพลงประกอบเพื่อรรถรสนะคะ**



                    เสียงเพลงดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วบริเวณ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความยินดีและการฉลองชัยชนะของผู้ชนะ the face men Thailand คนแรกของประเทศไทยและโลก แขกผู้มีเกียรติและผู้ใหญ่หลายๆท่านเริ่มทยอยกลับ เหลือก็แต่ส่วนของทีมงานและผู้เข้าแข่งขันที่ยังคง party กันอย่างเต็มที่

                    แมนเดินควงแก้วในมือวนไปมาตามจังหวะเสียงเพลง ก่อนจะยกขึ้นมาจิบเบาๆหนึ่งที ดวงตาสีเข้มมองผ่านความมืดไปจับจ้องอีกคนที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของห้อง

                    เฮ้ย พี่แมนคนหล่อ มายืนทำไรตรงนี้ครับ

                         เสียงเจื้อยแจ้วพร้อมกับร่างสูงเพรียวที่วิ่งเข้ามาทำให้แมนต้องละสายตาจากจุดโฟกัส เขาฉีกยิ้มตามสไตล์ทันทีที่ถูกไอ้ตัวป่วนทักทายตามแบบทีมพีช

                    พวกมึงนี่พลังเยอะจังวะ ตื่นเช้าไม่รู้จักเหนื่อยหรือง่วงรึไง

                    แมนพูดแหย่เล่น แต่มือใหญ่ก็ขยี้ผมยาวของไอ้เด็กตัวป่วนที่กำลังเต้นท่าล้อเลียนเขาอย่างเอ็นดู

                    เออ ไม่รู้โจเซฟกับไอ้พีเคโดนตัวไหนมา อย่างดีด

                    คนที่สูงไล่ๆกับเขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

                    พี่โอเคปะเนี่ย

                       ปกันน์เลิกสนใจไอ้สองคนที่กำลังเต้นเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกอยู่ตรงหน้า เขาหันมาหาพี่คนโตของทีมที่ยืนอยู่ข้างๆ

                       โอเคดิ..

                       ยังไงพี่ก็ชนะใจผมนะ ”  ปกันน์ตบไหล่พี่ชายเบาๆ

                        แมนยิ้มพร้อมกับกอดน้องเบาๆด้วยความชอบคุณ

                    ไปฉลองความพ่ายแพ้กันพี่ งานนี้ไม่สลบไม่เลิกโว้ยยยย

          ร่างสูงยิ้มพร้อมพยักหน้าให้พี่ชายก่อนจะผละออกมา เมื่อเห็นพีเค โจเซฟ บาสและดุ่ย กวักมือเรียกยิกๆ แมนฉีกยิ้มกว้างพร้อมยกแก้วเชียร์ให้สมาชิกในทีม

                    ร่างสูงละสายตาจากกลุ่มเพื่อน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองหาใครอีกคนที่เขาลอบมองอยู่ก่อนหน้า แต่ว่าเจ้าคนถูกแอบมองกลับหายไปซะแล้ว แมนหันซ้ายหันขวามองหา ก่อนจะสังเกตเห็นแผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีขาวกำลังมุ่งไปทางประตูทางออก

                    พวกมึง กูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ

                        ..

                          ..

         

                    Team moo

          แอ๊ด..

                    ป้ายติดหน้าประตูห้องว่านี่คือห้องของทีมหมู แมนเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะ เขาไม่ได้เข้าห้องผิด และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แมนสอดส่องมองหาใครบางคนที่เขาเดินตามออกมา แต่ก็ไม่เจอ

                    อติล่า.. ”

                       เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอีกคนที่คุ้นเคย ไร้วี่แววการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตในห้อง แมนตัดสินใจถอยกลับออกมา คิ้วเข้มเคลื่อนเข้ามาหากันอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเวลาเริ่มหงุดหงิด

            หายไปไหนของมัน

 

                       วู้ววววววววววววววว

                       เสียงคุ้นเคยดังแผ่วๆมาไกลๆ แมนเงี่ยหูฟังอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปตามต้นตอของเสียง

                    ขายาวก้าวพาตัวเองมาทางเสียงที่ได้ยิน เขามั่นใจว่านั่นคือเสียงของเจ้าเพื่อนสนิทที่เขากำลังมองหา แต่ว่าเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจเมื่อเสียงนั้นดังมาจากทางไปสู่เวทีไฟนอลวอร์คที่เพิ่งจบงานไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน  แมนเดินตามทางมาเรื่อยๆด้วยความสงสัยเต็มอก ขายาวก้าวขึ้นบันไดไปช้าๆและเงียบๆ

                    ความมืดปกคลุมไปทั่วบริเวณมีเพียงแสงไฟไม่กี่ดวงที่ยังเปิดทิ้งไว้ แมนเพ่งมองไปในความมืด

            มันมาทำอะไรตรงนี้วะ..

 

                    เจ้าคนใส่สูทสีขาวที่เขาแอบเดินตามออกมา กำลังตะโกนอย่างสุดเสียงที่ปลายรันเวย์

                    จบแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

                       แมนอมยิ้มส่ายหัวเบาๆ เดินเข้าไปหาอีกคนที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งเงียบๆ

         

                    ไอ้แมวววววววววววววววววว! ”

                       แมนตะโกนลั่นใส่หูคนที่นั่งเหม่ออยู่ข้างหน้า

 

            ไอ้เหี้ยแมน!!  ”

          เจ้าคนที่นั่งอยู่ก่อนสะดุ้งโหยง เมื่อได้ยินเสียงของอีกคน ยังไม่ทันได้หันไปมองก็รู้แล้วว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร เขาหันไปตีที่ขายาวของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง โทษฐานทำให้เขาตกใจ

 

            มาทำอะไรมืดๆตรงนี้คนเดียว

                       แมนหัวเราะเบาๆที่แกล้งอีกคนได้อีกครั้ง เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเจ้าเพื่อนสนิท แมนมองใบหน้าคมที่เหมือนรูปปั้นกรีก แสงไฟตกกระทบเสี้ยวหน้าจางๆ ยิ่งทำให้อีกคนดูน่าหลงใหล

                       เปล่า กูแค่.. มาเก็บ memory ” คนที่นั่งอยู่ก่อนพูดพร้อมมองออกไปข้างหน้า

                    แล้วมึงอะ มาได้ไง จะตามวอแวกูไปทุกที่เลยรึไงอติล่าพูดประชดแต่มีรอยยิ้มบนใบหน้า

                    ใครบอกว่ากูตามมึงมา กูจะมาเปลี่ยนชุด แล้วบังเอิญได้ยินเสียงแมวขู่ ก็เลยเดินมาดู

                        แมนฉีกยิ้มพร้อมหัวเราะในลำคอแบบที่ตัวเองชอบทำ

           คนที่ได้ยินคำตอบส่ายหัวเบาๆก่อนจะเบ้ปากเป็นสระอิ

                        ความเงียบเข้าปกคลุมในความมืดทันทีที่สิ้นเสียงหัวเราะของแมน

         

           คนตัวโตสองคนนั่งอยู่ข้างกันบนเวทีแห่งความสำเร็จ

           แมนลอบมองคนข้างๆที่เหม่อไปข้างหน้า เขาไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไร แล้วเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าควรพูดอะไรออกไปตอนนี้มั้ย แม้ว่าจะนอนคิดมาหลายคืนแล้วว่าจะพูด แต่พอมาถึงเวลาจริงๆ มันก็เกิดอาการกลัวหน่อยๆ

 

                         “ รายการจบแล้วเนอะ

                        ในที่สุดอติล่าก็พูดขึ้นมาทำลายความเงียบ อติล่าหันไปสบตาคนที่นั่งข้างๆ รอยยิ้มของแมนชัดเจนแม้ในความมืด

                         อืม.. จบแล้ว

                         “ เวลาแม่มผ่านไปไวมาก ใครจะไปรู้ว่าเราสองคนจะมาถึงจุดๆนี้ อติล่าพูดด้วยรอยยิ้ม เขานึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา

                       “ … ”

                         “ กูยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้อยู่เลย 5 ปีละ เวลาผ่านไปไวสัส ”  อติล่าพูด

                         “ …. ”

              

            แมนส่ายหัวและหัวเราะเบาๆเมื่อคิดย้อนไปถึงวันเวลาที่ผ่านร่วมกันมากับคนข้างๆ

            เขากับอติล่ารู้จักกันมาตั้งแต่สมัยที่เข้าวงการนายแบบใหม่ๆ ตอนนั้นเขายังเดินงกๆเงิ่นๆเหมือนจิ๊กโก๋ท้ายซอย เขาจำ ได้ว่าอติล่านี่แหละเป็นคนคอยแนะนำเขาหลายๆอย่าง บางครั้งก็อติล่านี่แหละที่แอบฝากฝังเขากับลูกค้าจนลูกค้ายอมจ้างเขา แถมมันยังพาไปเรียนเดินแบบเรียนแอคติ้งอีก ชีวิตเขาถ้าขาดอติล่านำไปก็คงมาไม่ถึงจุดนี้ได้เลย

 

                          จริงๆถ้ามึงไม่มาด้วย กูก็คงไม่มาหรอก กูไปเป็นบ๋อยในโรงแรมน่าจะง่ายกว่า..แมนยิ้มกว้าง

                          “ ….. ” อติล่าหัวเราะร่าตบบ่าอีกคนอย่างถูกใจ

         

                        ขอบใจมึงนะ ที่โทรมาชวนแมนหันไปมองตาอีกคน

                          ...

                         อติล่าบีบไหล่อีกคนเบาๆ เขามองรอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้า แล้วก็ต้องเผลอยิ้มตามออกมา เขาเองก็อยากจะขอบคุณแมน ถ้าแมนไม่มาด้วยกัน เขาคงอึดอัดจนอยากจะยอมแพ้ไปตั้งแต่วีคแรกๆเลยก็ได้

 

                         มึงรู้ปะ รายการทำให้กูรู้ว่า.. ตอนออกทีวีกูแม่มโคตรหล่อ หล่อเหี้ยๆอะแมนยิ้มกว้าง

                      หลงตัวเองว่ะ.. อติล่าที่ตัดอารมณ์จากบทซึ้งเมื่อกี้แทบไม่ทันทำท่าอ้วกใส่อีกคนอย่างหมันไส้

                      กูพูดความจริงเว้ย..

                         ความจริงของมึงคนเดียวน่ะสิอติล่าเถียงกลับ

                      แมนหัวเราะเบาๆก่อนจะคว้าอีกคนมาโอบไว้หลวมๆ อติล่าเหล่มองคนข้างๆด้วยหัวใจที่กระตุก

                      เขาพยายามขืนตัวออกห่างจากอีกคนเพื่อรักษาระยะห่างเล็กน้อย

                      อติล่าไม่แน่ใจ ว่า เขาจะอดทนกับสถานการณ์ล่อแหลมตอนนี้ได้แค่ไหน เพราะเขาไม่ค่อยเข้าใจเวลาที่อยู่ใกล้แมน โดยเฉพาะช่วงหลังๆเวลาที่อยู่กันแค่สองคนแบบนี้

                      ทำไมเขาต้องรู้สึกวูบไหวในอกแปลกๆ

 

                         “ อีกอย่างนะ มึงรู้ปะ.. แฟนคลับ.. ทำให้กูรู้ว่า..

                         แมนเกริ่นนำ แล้วจบประโยคด้วยการหันไปมองหน้าอีกคนที่หันมามองอยู่ก่อนแล้ว

                         “ ว่า? ”  เจ้าคนที่รอคำตอบเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย

                      ว่า... เราเหมาะสมกันแค่ไหน

                        คำพูดสั้นๆพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ทำให้อติล่าหน้าร้อนผ่าว

           เขาล่ะไม่เข้าใจเลยว่าอยู่ดีๆแฟนคลับจับโยงให้เขากับเจ้าเพื่อนสนิทข้างๆมาเป็นคู่จิ้นกันได้ไง แถมยังให้เขาเป็นเมียไอ้แมนอีก

 

               มึงเขินก็บอกว่าเขินดิ

            ถึงแม้จะอยู่ในความมืด แต่แมนก็รู้ว่าอีกคนกำลังเขินและพยายามจะกลบเกลื่อนความเขินด้วยการยื่นมือมาบีบคอเขาเบาๆ

         

             แมนยื่นมือไปขยี้ผมอีกคนกลับอย่างหมันเขี้ยว

                       กูไม่ได้เขินเว้ย

                          อติล่าเถียงเสียงอ่อน พยายามปัดป่ายมือไม้อีกคนที่วุ่นวายอยู่กับหัวของเขา เขาไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเท่าไหร่ว่าทำไมเวลาอยู่กับคนข้างๆแล้วเขาไม่เคยชนะได้เลยสักที

                      แล้วที่หอมแก้มกูวันนั้นอะ เขินปะแมนแหย่เล่น

                      มึงหยุดพูดเรื่องนั้นเลยนะ นิสัยไม่ดี!! ” 

            อติล่าที่ได้ฟังถึงกับทำอะไรไม่ถูก ทั้งเขินทั้งไม่ชอบสายตาระยิบระยับของคนข้างๆ เขาตัดสินใจลุกหนี แต่อีกคนก็ลุกตามมาคว้าข้อมือเอาไว้ซะก่อน

 

                อติล่า..

               มึงจะแกล้งอะไรกูอีกอติล่าโวยวายแต่ดูเหมือนแมวขู่ในสายตาของแมน

            อติล่าแอบเจ็บใจเบาๆที่ยังไงเขาก็ต้องยอมแพ้ให้แมนเสมอๆ ไม่ว่าแมนจะพูดหรือจะแกล้งอะไร เขาก็ไม่เคยเอาคืนอีกคนได้เลย

            แล้วอีกอย่าง เขาก็ไม่เข้าใจเลยว่า ที่หัวใจเต้นแรง นี่มันเพราะโกรธหรืออะไร?

 

               นี่มึงไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้วะ แมนสบตาดวงตาสีเข้มคู่นั้นในความมืดเพื่อหาคำตอบของคำถาม

             ความเงียบเข้าปกคลุมรอบกายของคนทั้งสอง

 

              คนหนึ่งเงียบเพราะ กำลังอดทนอดกลั้นไม่พูดโพล่งออกไปตอนนี้

              อีกคนหนึ่งเงียบเพราะ สับสน ความรู้สึกต่างๆถาโถมเข้ามาจนพูดไม่ออก

 

                 แมนมึงเมาปะ พูดอะไรงงๆ

             อติล่าทำลายความเงียบนั้นด้วยการถามคำถามเลี่ยงออกไป เขาแกะมืออีกคนที่จับข้อมือเขาอยู่ออก อติล่าหันหลัง หลับตาปี๋พลางสูดลมหายใจเรียกสติ

 

              ท่าทีโวยวายของอีกคน ยิ่งทำให้แมนชัดเจนแจ่มแจ้งว่า อติล่าไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย

              และก็อาจเป็นเพราะตัวเขาเองที่ที่ผ่านมาไม่กล้าเปิดเผยออกไปมากมายนัก

              อติล่าไม่ได้รู้เลยว่า เพื่อนสนิทคนนี้ หลงรัก มันมาตั้งนานแล้ว

 

               ไอ้แมวโง่! ”

             แมนพุ่งเข้าไปกอดอีกคนจากทางด้านหลังทันที เขากระชับอ้อมกอดแน่น อยากให้ความรู้สึกของเขาถูกส่งผ่านไปยังอีกคนให้ได้มากที่สุด

 

             แมนเองก็เคยเฝ้าถามตัวเองอยู่หลายๆครั้ง

             ทำไมเขาต้องรู้สึกแคร์ไอ้แมวยักษ์นี่กว่าใคร

             ทำไมต้องคอยมองหา เวลาที่มันไม่อยู่

             ทำไมเขาต้องคอยแกล้งเวลาเห็นมันกำลังอารมณ์ดี

             แมนไม่เคยแน่ใจ ไม่สิ.. ไม่เคยยอมรับมากกว่า ว่าจริงๆแล้ว เขาคิดยังไงกับคนตรงหน้า

 

            แต่พอมาถึงจุดที่ยอมรับว่า อติล่ากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ตั้งแต่ที่มีมันเข้ามาจุ้นจ้าน ชีวิตก็ดูมีสีสันมากกว่าเคย แมนเผลอรู้สึกดีกับอีกคนไปแล้ว ให้กลับไปคิดแบบเพื่อนก็คงไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากจะทำลายความเป็นเพื่อนที่มีให้กันมาตลอด

            แมนไม่ได้หวังว่าจะให้อติล่าหันมาชอบเขา เขาแค่อยากให้เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้นานๆ

            แล้วเขาก็นอนคิดมาหลายคืนว่าหลังจบรายการ ก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ เขาอยากจะสารภาพกับอติล่าว่าเขารู้สึกยังไง

      

              ไอ้แมน.. ด่ากูได้ไง

           อติล่าพูดโต้กลับไปแบบนั้น แต่ตัวเองก็เผลอกลั้นหายใจไปหลายวิ รู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องไปหมด

           หลายครั้งที่เรากอดกัน อติล่าก็ไม่เคยรู้สึกเหมือนเดิมเลยสักครั้ง

           อ้อมกอดของแมนมันช่างอบอุ่นและเป็นที่พักพิงให้กับเขาได้เสมอ อติล่าไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเพื่อนสนิทคนนี้ มันเป็นความสนิทใจที่สบายใจ เขาอยากอยู่ให้แมนกอดแบบนี้ไปนานๆ

 

            แมนวางคางเกยบนไหล่อีกคนที่เตี้ยกว่าเพียงไม่กี่เซน

            อติล่าเม้มปากแน่น

 

             อติล่าไอ้แมวโง่

           เสียงทุ้มที่กระซิบข้างหูเขา ทำให้อติล่าขนลุกซู่พร้อมหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

           อติล่ารู้ดี ว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาใจเต้นแรงเพราะแมน

                      โดยเฉพาะช่วงหลังๆมานี่ อติล่าแทบจะใจเต้นแรงทุกครั้งที่แมนมาอยู่ใกล้ๆ

 

                      กูไม่ได้โง่! ” อติล่าบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมยืนนิ่งๆให้อีกคนกอด

              เออ กูคงโง่เอง .. ”

 

            บรรยากาศเงียบงันรอบตัว แมนไม่ได้สนใจอะไรอีก

            เขาเพียงแค่ขอที่จะพูดอะไรออกไปบ้าง

            เขาทนอึดอัดกับการเก็บความรู้สึกมานานจนทนไม่ไหวแล้ว..

 

               เพราะกูไม่รู้ว่า กูไปหลงรัก ไอ้แมวโง่แบบมึงตั้งแต่เมื่อไหร่..

               “ ……….. ”

                อติล่า มึงมันโง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

               “ …….. ”

               แต่กูก็เ สือกโง่อีก ที่ เผลอชอบมึงมาก

            พูดไปแล้ว..

            ไอ้เหี้ย กูพูดออกไปแล้ว..

 

               “…”

 

            ความเงียบเข้าปกคลุม จนแมนใจหาย

            อติล่าไม่ได้มีท่าทีตอบรับหรือรังเกียจ

            คนในอ้อมกอดมีแต่ความเงียบ จนเขาเดาทางไม่ถูก

 

               “ … ”

               ไอ้เหี้ย กูว่ากูพูดไม่รู้เรื่อง..

            แมนสบถ ก่อนจะปล่อยอีกคนออกจากอ้อมกอด

            อติล่าหันกลับมามองอีกคนที่กำลังขยี้หัวตัวอย่างหงุดหงิด แมนก้มลงมองพื้น ไม่กล้าสบตาเพื่อนตัวเอง

 

               ไอ้แมน..อติล่าเรียกชื่ออีกคน

               มึงชอบกูจริงๆหรอวะอติล่าเอ่ยถามอีกคน ด้วยเสียงสั่นเครือ

 

             แมนเงยหน้าขึ้น จ้องดวงตาสีน้ำตาลเข้มของคนตรงหน้า

               มึงคิดว่ากูล้อเล่นรึไง!! ”  แมนเผลอขึ้นเสียง

 

               ไม่ ..ก็ ก..กูไม่รู้จะตอบยังไง

            อติล่าหลบตาอีกคนตอนที่พูด มือไม้สั่นไปหมด เขากำลังรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

               ก็ตอบมาดิ ว่า มึงคิดยังไง

            แมนไม่ได้คาดหวังว่ามันจะมาถึงจุดๆนี้ เขาตั้งใจแค่จะสารภาพกับอติล่า แต่ปากมันก็ไวกว่าความคิด

 

               “…. ”

               แค่พูดว่า ชอบหรือไม่ชอบกู มันยากหรอวะ อติล่าแมนกัดปากแน่นเมื่อเผลอให้อารมณ์นำพาตัวเองไปจนเตลิด ร่างสูงได้แต่ยืนรอรับคำตอบ

 

             หลายนาทีผ่านไป

             คนหนึ่งยืนนิ่งได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองเต้นแรงเต็มอก

             อีกคน หัวใจกำลังเต้นแผ่วเบาลง เมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะหมดหวัง

 

             ความเงียบ คือการให้คำตอบของอติล่า

               “ … ”

 

               ถ้ามึงไม่ตอบ.. กูจะถือว่ามึงไม่ได้คิดกับกูมากกว่าเพื่อนคนนึง..  ”

               “… ”

               ไม่ต้องห่วง กูยังเป็นแมนคนเดิมแน่นอน แค่ขอเวลากูหน่อย

 

            แมนพูดพร้อมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆ เขาไม่อยากให้อีกคนเห็นว่าเขาอ่อนแอ

            ทั้งๆที่ตอนแรกตั้งใจจะไม่คาดคั้นเอาคำตอบจากอีกคน

            แต่มันก็อดไม่ได้.. จริงๆ

            นี่สินะ ความรู้สึกของคนอกหัก

                       เจ็บเหี้ยๆ

            อติล่า กูขอโทษนะ

                         แมนยกมือใหญ่ขึ้นมาลูบหัวอีกคนเบาๆ ก่อนจะเดินจากออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่เหมือนจะหายไป

         

 

                         ไอ้แมน เดี๋ยวก่อน!! ”

                         เสียงทุ้มนุ่มของอีกคนตะโกนเรียกชื่อเขา สองเท้าหยุดชะงักอยู่กับที่

 

 

             กูไม่รู้ ไอ้เหี้ยแมน ฮึก

 

          อติล่ากัดปากตัวเองแน่น พยายามกลั้นน้ำตา

          เขาไม่อยากร้องไห้ให้แมนเอาไปล้อได้ทีหลัง

          แต่พอได้ยินแมนพูดว่าจะไป หัวใจที่เคยมีแรงก็ตกวูบลงมาอย่างรวดเร็ว

          เขาไม่อยากให้แมนเข้าใจผิดว่าเขาไม่ได้ชอบ

          ที่เงียบเพราะเขาแค่สับสน

 

             “ … ”

 

            มันเรียกว่าชอบมั้ยวะ.. ”

            “ … ”

            เวลากูตื่นนอน ทุกๆเช้า กูต้องนึกถึงมึงคนแรก มึงตามหลอกหลอนกูมาก

            “ … ”

            ตอนกูจะกินแกงจืดเต้าหู้ หน้ามึงก็ลอยมา เพราะมึงแม่มชอบกิน.. ”

            “ .. ”

           ตอนมึงขับรถกลับบ้านดึกๆ กูก็ต้องมานั่งห่วงว่ามึงจะถึงบ้านรึยัง

           “ … ”

           ล..แล้ว ตอนที่กูได้ยินมึงบอกว่าชอบกู.. กูใจเต้นแรงชิบหายจนกูนึกว่ากูจะตายไปแล้ว

           “ .. ”

           แต่พอมึงบอกว่า..กูไม่ได้ชอบมึง มึงจะไปจากกู เหมือนกูหล่นวูบจากที่สูง กูเจ็บจี๊ดที่หัวใจ ไอ้เหี้ย.. นี่ กูเป็นไบโพล่าหรอวะ ทำไมรู้สึกเดี๋ยวดีเดี๋ยวเศร้า.. ฮึก

           “ …. ”

           แบบนี้แม่มเรียกว่าอะไรวะ!! กูไม่รู้ ไอ้เหี้ย ฮือออออออ..

          อติล่าระเบิดความรู้สึกที่มีอยู่ในใจออกมาจนหมดด้วยเสียงสั่นเครือ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำทำไมต้องมาอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ อติล่าปล่อยโฮออกมาอย่างไม่กลัว

          เพราะเขากลัวมากกว่า ว่าแมนจะไม่หันหลังกลับมาหาเขาอีก

 

                    อติล่า..

                    แมนหันหลังกลับไปคว้าอติล่าเข้ามากอดทันทีที่ได้ยินความรู้สึกของคนตรงหน้า

                    แมนกระชับกอดแน่นแล้วลูบหัวทุยของอีกคนเบาๆอย่างเอ็นดู

                      หัวใจที่ห่อเหี่ยวกลับเต้นแรงขึ้นมาได้อย่างประหลาด

 

           ไอ้เหี้ยแมน.. กูชอบมึงนะ ฮึก..

            ถ้ายังไม่ชัด.. ฟังอีกครั้งก็ได้


          " กูชอบมึง "

          ได้ยินไหมว่ารักเธอทั้งหัวใจ..


          คนมักพูดว่า กาลเวลาจะเป็นตัวพิสูจน์เอง

          5 ปีที่ผ่านมา กับแมน มันก็พิสูจน์อะไรหลายๆอย่าง..

          ข้อแรกเลยเวลาพิสูจน์ได้ว่า เขารู้สึกดีกับแมนมาก แล้วก็ชอบแมนมากกว่าเพื่อนจริงๆ

          จริงๆแล้วเขาก็รู้อยู่แล้วแหละว่า เขาชอบแมนมากกว่าเพื่อน.. รู้มาตั้งนานแล้ว..

          เพียงแต่เขาไม่กล้ายอมรับ เพราะเขากลัวที่จะเสียเพื่อนดีๆอย่างแมนไป

          แต่ถ้าแมนกล้าเสี่ยง เขาก็พร้อมจะเสี่ยงไปด้วยกัน

 

          ไอ้เหี้ย ทำไมกูต้องดีใจขนาดนี้ ” 

          กูก็ชอบมึง ชอบมาก ไอ้แมวโง่.. แมนกอดอีกคนแน่นและโยกตัวเบาๆ

 

          เขาดีใจที่อติล่าก็คิดเหมือนกัน

          ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก ความสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นต้องให้ใครรับรู้

          ขอเพียงแค่อติล่ายืนอยู่ตรงนี้ให้เขากอดไปทุกๆวันมันก็ดีมากแล้ว

 

          มึงห้ามทิ้งกูนะ แมน..

          อติล่าเองก็ไม่รู้ว่า เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

          แต่ขอแค่ มีแมนมาคอยกอด มาตามติดชีวิตเขาแบบนี้ในทุกๆวันก็พอแล้ว

 

          อติล่า..

          หือ

          อยู่ให้กูกอดแบบนี้ไปนานๆนะ

          อื้อ..  



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ solarshell จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • อื่น ๆ

    เรื่องสั้น

    0/239

    3

    0%

    10 ต.ค. 60

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 10:52
    ฮื่ออออ เขินจะตายแล้วเด้อ มาบอกชอบกันอะไรตรงนี้เนี้ยยส
    #3
    0
  2. วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 22:31
    ชอบมากเลยค่ะ อบอุ่นมาก แล้วก็เขินมากด้วย แมวเอ้ยยยย น่าร้ากกกกก 
    #2
    1
  3. วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:10
    โอ้ยย อ่านแล้วเขินเลยค่ะ
    อติล่านี่ก็รู้ตัวช้าตลอด แต่พอสารภาพทีก็พูดเป็นน้ำไหลไฟดับเลยนะจ้ะ
    #1
    1
    • 11 ตุลาคม 2560 / 18:10
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณมากค่าาา จุ้บบบบ
      #1-1