อย่าสัญญาถ้าคิดว่าทำไม่ได้ - อย่าสัญญาถ้าคิดว่าทำไม่ได้ นิยาย อย่าสัญญาถ้าคิดว่าทำไม่ได้ : Dek-D.com - Writer

    อย่าสัญญาถ้าคิดว่าทำไม่ได้

    โดย kayZ!i

    สัญญาที่เป็นพันธะของหัวใจ ต้องทำอย่างไรเมื่อเธอไม่รักษาสัญญา

    ผู้เข้าชมรวม

    221

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    5

    ผู้เข้าชมรวม


    221

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  ซึ้งกินใจ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  29 มี.ค. 50 / 14:55 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      หญิงสาวตาบอดคนหนึ่ง เธอเกลียดคนทุกคน ยกเว้นเพียงแฟนหนุ่มของเธอที่คอยดูแลเธอเสมอ

      " ถ้าฉันสามารถมองเห็นได้ ฉันจะแต่งงานกับเธอ "
      " แต่ . . . . . ฉันว่ามันคงไม่สามารถเป็นไปได้หรอก ขอโทษนะ " เธอเอ่ยด้วยเสียงที่หมดความหวัง
      " ไม่เป็นไร ถึงเธอจะมองไม่เห็น แต่ฉัน ก็จะดูแลเธอตลอดไป "
      " ขอบคุณนะคะ ที่คุณไม่รังเกียจคนตาบอดอย่างฉัน "
      " ฉันจะรังเกียจเธอได้อย่างไร ในเมื่อ ฉันรักเธอ "

      น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอย่างช้าๆ ถึงแม้เธอจะมองไม่เห็น แต่เธอก็สามารถรับรู้ความรู้สึกที่แฟนหนุ่มมีให้เธออย่างเต็มเปี่ยม

      และเมื่อวันที่โชคเข้าข้างเธอ มีคนบริจาคดวงตาให้เธอ เธอจึงเดินทางไปผ่าตัดดวงตาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งกับพี่สาวของเธอ

      " พี่คะ วันนี้หนูจะผ่าตัดแล้ว หนูจะได้มองเห็นแล้วนะคะ "
      " จ้ะ เธอจะได้มองเห็นแล้ว อดทนหน่อยนะ อีกไม่นาน เธอจะมองเห็นแล้ว "

      การผ่าตัดนานถึง 5 ชั่วโมง เมื่อนายแพทย์ผ่าตัดเสร็จแล้ว ได้ย้ายเธอเข้าไปห้องICUเพื่อพักฟื้น  และอีก2วัน เธอจึงได้ย้ายมาพักห้องธรรมดา

      " หมอจะค่อยๆเปิดผ้า แล้วหนูค่อยๆลืมตานะจ๊ะ "
      " ค่ะ "

      การผ่าตัดเป็นผลสำเร็จ เธอสามารถมองเห็นได้แบบคนธรรมดาทั่วไป ไม่นานนัก เธอจึงได้กลับบ้าน และรีบไปหาแฟนหนุ่มของเธอทันที
      เมื่อเธอเข้าไปในบ้าน เธอเห็นแฟนหนุ่มของเธอนั่งอยู่ที่โซฟาเพียงลำพัง

      " ฉันมองเห็นแล้วค่ะ "
      " ดีใจด้วยนะครับ "
      " ฉันจะมาทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้กับคุณ ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ "
      " ขอบคุณนะครับ . . . . . แต่ " ชายหนุ่มหันหน้าไปหาเธอ

      " พระเจ้าช่วย . . . คุณตาบอด " เธอร้องด้วยความตกใจ
      " แล้วคุณจะยังแต่งงานกับผมไหม "
      " เอ่อ . . . คงจะไม่ . . . .  " เธอตอบตะกุกตะกัก
      " ทำไมล่ะครับ คุณรังเกียจผมใช่ไหม "
      " ใช่  . . .  เพราะคุณมันตาบอด ที่คุณบอกว่ารัฉัน ก็เพราะคุณตาบอดเหมือนฉัน "
      " งั้น คุณกลับไปเถอะครับ ผมขออยู่คนเดียว "
      " ฉันไปแน่ ลาล่ะ " หญิงสาวตะคอกใส่แล้วหันหลังกลับไป

      " เดี๋ยวครับ "
      " อะไรอีก "
      " เมื่อคุณไปแล้ว ช่วยดูแลดวงตาของผมให้ดีนะครับ "

      แล้วชายหนุ่มก็ล้มฟุบไปบนโซฟา เขาหลับไป แต่ หลับไป . . . . . ตลอดกาล
      หญิงสาวได้แต่ยืนตัวแข็ง เธอทรุดตัวและร้องไห้ฟูมฟาย พี่สาวเธอมารู้ข่าวอีกที ก็ตอนที่เธอ เข้าโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว



      สัญญา ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ก็อย่าไปสัญญา ปล่อยให้กาลเวลามันนำเราไปเอง




      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×