คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS: Jooheon x Kihyun] ในวันที่คุณบอกรักมา

โดย Kimjoo_98

สิ่งที่ผมจะบอกกับคุณเมื่อเราได้พบกันอีกครั้งคือ... ผมชอบคุณ

ยอดวิวรวม

23

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


23

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 เม.ย. 62 / 03:07 น.
นิยาย [OS: Jooheon x Kihyun] ѹس͡ѡ [OS: Jooheon x Kihyun] ในวันที่คุณบอกรักมา | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
_____________________________________________________________


ในวันที่คุณบอกรักมา
Jooheon x Kihyun

_____________________________________________________________





"  ถึงแม้มันจะผ่านไปนาน
ไปนมยังตรมตอนนี้
เพราะฉันมีเพียงเธอคนเดียว
ไม่ลืมไม่เลือนหายไป  "


น่าจะบอกรักไปในวันที่คุณบอกรักมา (tuayp cover)

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 เม.ย. 62 / 03:07




       ตั้งแต่วันนั้น... วันที่คุณเดินก้าวเข้ามาตรงหน้าผม แล้วบอกความรู้สึกแสนพิเศษที่คุณมีต่อผม  คุณบอกว่าคุณคิดกับผมมากว่าเพื่อนร่วมงาน   มันเป็นประโยคบอกรักในทางอ้อมที่เพื่อนร่วมงานอย่างคุณจะสามารถทำได้ในตอนนั้น  คุณรู้ไหม... ผมรู้สึกเกลียดตัวผมเองในตอนนั้นที่มันโง่เง่าปฏิเสธคุณไป  คิดเพียงว่าเรื่องที่คุณบอกมันช่างน่าขันสิ้นดี เราเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่เราจะรักกันได้อย่างไร



       ตัวผมเองไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ทำลงไปในวันนั้น มันจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเราทั้งสอง ความใกล้ชิดที่เคยมีค่อยๆจางหายไป  การสนทนาในแต่ละวันของเรามันไม่ไหลลื่น  บรรยากาศสีเทาที่ดูอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก  เราไม่ค่อยสบตากันเหมือนเมื่อก่อน  แล้วเราก็ต่างค่อยๆหลุดออกจากรัศมีของกันและกัน  จนกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันดี...



       หลังจากเรื่องนั้นเกิดขึ้นได้เดือนเศษ  ผมกลับพบเพียงโต๊ะของคุณที่ว่างเปล่า คุณจากไปแล้ว คุณลาออกจากที่ทำงานไปโดยไร้ซึ่งคำจากลา เบอร์มือถือที่เคยใช้โทรหากันทุกคืนก็ไม่สามารถติดต่อได้  ห้องพักคุณที่ผมเคยพักกลับกลายเป็นเพียงห้องว่าง  คุณไม่ทิ้งอะไรไว้ให้ผมติดต่อเลย  ไม่มีอะไรเลย  แค่โน้ตทิ้งใส่ไว้ในกระดาษก็ไม่มี เหลือแต่เพียงความทรงจำจางๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ไว้ให้คิดถึง  ทำไมคุณถึงใจร้ายจัง  และคุณรู้ไหม  มันช่างตลกร้ายสิ้นดี เมื่อในตอนนี้ผมกลับรู้สึกเหมือนคุณในครั้งนั้นไปซะแล้ว



       ผมไม่มีความสุขเลยเมื่อคุณจากไป  รู้ไหมผมพยายามข่มตาหลับแทบทุกคืน อยากให้พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาได้พบกับคุณอีกครั้ง  อยากเห็นคุณยืนยิ้มแล้วยื่นแก้วกาแฟให้ผมก่อนจะถามว่า เมื่อคืนหลับฝันดีนะ  และเมื่อผมมีเรื่องที่ไม่สบายใจคุณจะนั่งอยู่คุยกับผมทั้งคืนบนดาดฟ้าสำนักงานที่ประจำของเราทั้งสองคน  แต่ก็อย่างว่ามันคงไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ผมควรเลิกเพ้อฝันให้ได้สักที



       ตอนนี้มันผ่านมานานมาก สามปีกว่าได้แล้วล่ะ ตั้งแต่วันที่เราไม่ได้เจอกัน  แต่ถ้าตัวผมในตอนนี้ได้พบเจอกับคุณอีกสักครั้ง  ผมจะไม่ปฏิเสธ ผมจะไม่ทำตัวแย่ๆกับสิ่งที่คุณบอกกับผมเลย  ผมจะไม่ทำแบบนั้นแบบที่ผมเคยทำ  ผมจะใช้ความรู้สึกจากตัวผมจริงๆในตอนนี้บอกกับคุณไปว่าผมรู้สึกกับคุณเช่นไร    ผมทรมานแค่ไหนกับการหายไปโดยไม่ร่ำลาของคุณ  และสิ่งสุดท้ายที่ผมจะบอกกับคุณ...  ผมชอบคุณกีฮยอน




.

.

.



       ชายหนุ่มเหลือบมองดูนาฬิกา ก่อนจะกดปุ่มปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ตรงหน้า  ป้ายพนักงานที่ห้อยอยู่บนคอชายหนุ่มแสดงชื่อ อีจูฮอน ฝ่ายพนักงานขาย จูฮอนหยิบกระเป๋าคู่ใจที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วงขึ้นมาสะพายข้าง ขายาวเดินตรงมายังบันไดก่อนจะก้าวเท้าขึ้นไปยังชั้นเป้าหมายแทนที่จะเดินลงเหมือนพนักงานคนอื่น มือหนาหมุนลูกบิดประตูที่อยู่ตรงหน้าเพื่อเปิดออกไปยังอีกโลก โลกที่มีตัวเขาเองและอีกคนในความทรงจำ ดาดฟ้าสำนักงานที่ที่เคยนั่งคุยด้วยกันเสมอ 




        จูฮอนในเสื้อเชิ้ตยาวสีขาวเดินผ่านประตูออกมายังข้างนอก  เขามักจะมาที่นี่เสมอหลังจากเลิกงานและวันนี้ก็เช่นเดียวกัน  เขานั่งลงบนพื้นเอนหลังพิงเข้ากับกำแพงสีหม่นเหมือนดั่งความรู้สึกเขาในตอนนี้    มือหนาล้วงหยิบมวนบุหรี่ยี่ห้อดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกง  ก่อนจะคาบบุหรี่ไว้ที่ปากแล้วใช้มือป้องลมเพื่อจุดไฟบุหรี่   เขาสูบเอาควันเข้าร่างกายอย่างเต็มปอด แล้วปล่อยควันเหล่านั้นออกมาอย่างช้าๆ พลางนั่งมองดูควันที่ลอยอยู่ตรงหน้าค่อยๆจางหายไปท่ามกลางความมืดที่มีแสงไฟจากรอบข้างเพียงน้อยนิด  ในหัวพลันคิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วสุดท้ายก็จบลงที่คิดถึงเพื่อนร่วมงานตัวเล็กที่เคยนั่งอยู่ข้างๆ คิดถึงใบหน้านั้นเหลือเกิน




       เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆดังขึ้นตามระยะทางที่ใกล้เข้ามายังคนที่นั่งอยู่ จูฮอนที่นั่งสูบบุหรี่จึงหันไปมองยังที่มาของเสียง  และพบเข้ากับเจ้าของฝีเท้าที่เขารู้จักดี ถึงบนนี้จะไม่ค่อยมีแสงไฟที่ให้ความสว่างมากนัก แต่แค่เห็นร่างตรงหน้านั้นจูฮอนก็รู้ได้ทันใดว่าคนตรงหน้าคือใคร




       “เดี๋ยวนี้สูบบุหรี่ด้วยหรอ”  เสียงทักที่คุ้นเคยดังขึ้นทำเอาหัวใจของเขาสูบฉีดเลือดอย่างรวดเร็ว  เหงื่อออกอย่างรู้สึกได้ทั้งๆที่อากาศเย็น 




    “กีฮยอน”  จูฮอนคีบบุหรี่ออกจากปาก แล้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา




             คนตัวเล็กอย่างกีฮยอนไม่คิดว่าจะมาเจอจูฮอนคนที่เคยรู้สึกดีตอนอยู่ด้วยกัน และก็ทำให้อึดอัดเช่นเดียวกันที่นี่  แต่มันก็ผ่านมานานแล้ว...  นานจนตัวของกีฮยอนเองไม่ได้รู้สึกอย่างในวันวานอีกแล้ว  แอบแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นจูฮอนมาที่ดาดฟ้า




       “ไม่เป็นไรคุณสูบต่อเหอะ”  กีฮยอนบอกจูฮอน  เมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายพยายามจะดับบุหรี่ที่อยู่ในมือ  “ยังมาที่นี่อยู่อีกหรอ”




       “คุณลืมไปแล้วหรอว่านี่เป็นที่ที่ผมชอบที่สุดนะ”  จูฮอนกวักมือเรียกอีกฝ่ายให้มานั่งข้างเขา  เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อการเจอกันหลังจากไม่ได้เจอกันมานานเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว  อีกฝ่ายก็คงจะเป็นเหมือนกัน



       กีฮยอนไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ กีฮยอนไม่แน่ใจว่าควรบอกลาแล้วรีบเดินออกไป หรืออยู่คุยต่อ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินมานั่งลงข้างๆจูฮอน จูฮอนยื่นซองบุหรี่ให้กับอีกฝ่ายแต่กลับถูกปฏิเสธ




       “ยังทำงานที่นี่อยู่หรอ”  กีฮยอนนั่งกอดเข่าแล้วหันมองอีกคนที่พ่นควันบุหรี่ลอยขึ้นท้องฟ้า




       “ไม่รู้จะไปทำที่ไหน"




       กีฮยอนพยักหน้าตอบรับจูฮอน แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าในยามค่ำคืน พลางแอบคิดวันนี้พระจันทร์ที่อยู่ตรงหน้าแอบสว่างกว่าในทุกๆวันที่เห็น




       "ดีใจที่ได้เจอคุณซักที” จูฮอนพูดแล้วมองกีฮยอน




       มันนานมาแล้วแต่จูฮอนไม่เคยลืมกีฮยอนได้ลงเลย  เขายังแอบหวังว่ากีฮยอนเองจะยังไม่ลืมตัวเขาเหมือนกัน  เขาอยากให้ความสัมพันธ์ในตอนนี้มันจะเป็นแบบที่กีฮยอนคิดในตอนนั้น  การที่ทั้งสองชอบพอกันโดยไม่สนว่าต่างฝ่ายจะเป็นเพศใด
 



       “เหมือนกัน”  กีฮยอนตอบกลับแล้วหันหน้าก้มมองนาฬิกาบนข้อมือของตัวเอง  




       “ดูเหมือนคุณไม่อยากสบตาผมนะ”  จูฮอนรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายพยายามหลีกเลี่ยงการสบตากับเขา




       “เปล่า  คุณแค่คิดไปเอง”  ผ่านมาหลายปีแต่คนตัวเล็กอย่างกีฮยอนก็ยังคงโกหกไม่เก่งเหมือนเดิม




       “คุณหายไปโดยที่ไม่ลาผมเลย”  น้ำเสียงที่พูดออกมามันดูเศร้าจนกีฮยอนรับรู้ได้




       “พอดีมันกะทันหันน่ะ”  กีฮยอนตอบโดยไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่าย  ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา  “ผมโกหกไม่เก่งคุณก็รู้”




       “อืม...  ผมดูออกว่าคุณกำลังโกหกผมอยู่”  จูฮอนโยนบุหรี่ลงบนพื้นแล้วดับมันด้วยเท้า  “คุณพอจะบอกได้ไหมกีฮยอน  ว่าทำไมคุณถึงเดินออกไปจากชีวิตผม”




       “มันนานมาแล้ว ผมจำไม่ได้แล้วล่ะ”  คนตัวเล็กตอบพร้อมกับหัวเราะในลำคอ




       “คุณโกหกผมอีกแล้วนะ”




       “ผมแค่ไม่อยากพูดถึงมันน่ะ  ปล่อยมันไว้อย่างนั้นล่ะดีแล้ว”  กีฮยอนล้วงมือหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง  ก่อนจะยื่นให้จูฮอน “บางอย่างมันก็ไม่ควรรื้อฟื้น”



       ลูกอมรสมินท์ถูกยื่นมาให้  จูฮอนรับมันมาก่อนจะฉีกซองแล้วยัดเข้าปาก  คนตัวเล็กในตอนนี้ต่างจากคนที่เขาเคยรู้จัก  หรือเพราะความห่างทำให้อะไรหลายๆอย่างไม่เหมือนเดิม




       “คุณพอจะจำฟิล์มนั้นได้หรือเปล่า”  จูฮอนพูดขึ้น



       “ฟิล์มอะไรหรอ”



       “ฟิล์มที่คุณให้ผมไปล้าง  ตอนนี้ผมล้างรูปจากฟิล์มนั้นแล้วนะ” 




       เมื่อก่อนกีฮยอนชอบที่จะถ่ายรูป  และกล้องที่ใช้ถ่ายจูฮอนเป็นกล้องฟิล์มตัวหนึ่งที่ได้มันมาจากร้านขายของมือสอง  ถึงกล้องมันจะดูเก่าไปบ้าง  แต่มันยังคงใช้งานได้ดี  บวกกับฝีมือการถ่ายรูปของกีฮยอนเองแล้วภาพที่ถูกล้างออกมามันเลยดูดีมาก



       “เห็นรูปที่ผมถ่ายคุณแล้วสินะ”



       “อืม  ผมชอบมันนะ”  จูฮอนยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ ยิ้มที่ไม่ใช้การเสแสร้ง  “อยากให้คุณถ่ายผมอีก”



       “เกรงว่ารูปที่ถ่ายใหม่มันคงจะไม่เหมือนเดิม”



       “คุณดูปิดกั้นผมมากกว่าเมื่อก่อน”




       “คุณกับผมในตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะจูฮอน”



       “มันคงจะโง่มากเลย ถ้าผมจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณในตอนนี้” 



       “คุณจะบอกอะไรผมหรอ”



       “คือผม---“  ยังไม่ทันพูดจบประโยค   เสียงเรียกเข้าจากมือถือของกีฮยอนก็ดังขึ้นขัดจังหวะ




       “ขอรับมือถือนะ”  กีฮยอนชูหน้าจอมือถือให้จูฮอนดู  บนหน้าจอแสดงรูปผู้ชายที่จูฮอนไม่เคยรู้จักถ่ายคู่กับกีฮยอน  ดูท่าจะสนิทกันถึงแม้จะแค่ในรูปก็ตาม  เขาจึงพยักหน้าให้กีฮยอนรับสาย 



       “ว่าไง”  กีฮยอนเอ่ยขึ้น  ก่อนจะรอคนทางปลายสายตอบกลับ  “สักพักจะลงไปนะ  รออยู่ข้างล่างนั่นล่ะ”



       “เหมือนว่าคุณจะจากผมไปอีกแล้ว” จูฮอนพูดขึ้น



       “คงเป็นอย่างนั้น”



       “คุณมาทำอะไรที่นี่หรอ”



       “หัวหน้าคุณมีธุระกับผมเรื่องธุรกิจนิดหน่อย”



       “คนที่คุยเมื่อกี้น่ะ  ใครหรอ”  จูฮอนโพล่งขึ้น แอบหวังว่าอีกฝ่ายจะตอบในสิ่งที่เขาคิด แค่เพื่อนหรือน้องชายก็ได้ ได้โปรดตอบมาแค่นั้น



       “แฟนผมเอง”



       แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับความจริงว่าสิ่งที่กีฮยอนตอบไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดไว้ รู้สึกหนักอึ้งที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก  ความรู้สึกมึนงงตีกับความเสียใจที่อยู่ภายใน  อยากจะร้องออกมาในตอนนี้เลยแต่ก็ทำไม่ได้  เหมือนตอนแรกกราฟแห่งความสุขมันค่อยๆขึ้นสูงก่อนจะตกฮวบลงมาอย่างรุนแรง 




       เคยคิดว่าตอนกีฮยอนจากไปโดยไม่ลาเจ็บสุด แต่ก็คงไม่เท่าตอนที่กีฮยอนมีคนรักใหม่แล้ว เขาไม่ได้เตรียมรับมือมาก่อนว่าจะเจอคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆมีคนในหัวใจคนใหม่แล้ว  รู้สึกอิจฉาคนนั้นเหลือเกินที่ได้เข้าไปอยู่ในวงโคจรของกีฮยอน  อิจฉาคนนั้นที่ได้กีฮยอนไป



       “คบกันมานานหรือยัง”



       “ปีกว่าแล้ว”



       “ยินดีด้วยนะ”



       “คุณยังไม่ได้บอกกับผมเลย  ว่าคุณจะพูดอะไร” กีฮยอนชุกคิดได้ ว่าก่อนหน้าที่จะรับโทรศัพท์จูฮอนจะพูดอะไรกับตัวเขา




       “ผมคิดว่าคุณยังไม่มีใคร”  จูฮอนหันหน้ามองอีกฝ่าย  อยู่ดีๆก็รูู้สึกว่าน้ำตามันจะไหลออกมา  เขาจึงตัดสินใจเบือนหน้าหนีอีกฝ่ายไป



       “คุณผิดหวังหรือเปล่า”  กีฮยอนเอ่ยถามขึ้น



       “ก็ผิดหวังสิ”



       “คุณต้องการจะพูดอะไรกับผมกันแน่จูฮอน” 




       “ผมขอจูบคุณได้มั้ย”



       "คงจะไม่ได้"  กีฮยอนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เฉยชา 



       ความรู้สึกถูกปฎิเสธเป็นแบบนี้เองสินะ  ก็พอจะเข้าใจกีฮยอนขึ้นบ้างแล้ว  ที่ผ่านมาก็ขอโทษนะ  ขอโทษที่ทำให้รู้สึกไม่ดีกับการปฎิเสธ




       “ผมจะอยู่ที่เกาหลีคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายและคงไม่กลับมาอีก” กีฮยอนเอ่ยขึ้นหลังเห็นสีหน้าของจูฮอนไม่สู้ดี



       “คุณจะไปที่ไหน”



       “บอสตัน”



       “คุณค่อยๆห่างผมไปอีกแล้วสินะ”




       “ผมคงต้องรีบลงไปแล้ว”  กีฮยอนดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้น



      “ผมคงไม่สามารถยื้อคุณได้” จูฮอนเงยหน้ามองอีกฝ่าย



       “ขอโทษด้วยนะ  แต่ผมไม่ใช่คนที่คุณรู้จักแบบเมื่อก่อนแล้ว”



       “นั้นผมขออย่างอื่นได้มั้ย”  จูฮอนลุกขึ้นยืนตรงหน้าของกีฮยอน  พอได้ยืนแล้วกีฮยอนที่หายไปนานกลับสูงขึ้นมานิดหน่อยแต่ยังคงไม่พ้นอกของจูฮอน   “ขอผมเก็บรูปคุณในตอนนี้ไว้  ก่อนที่คุณจะไป”      




       จูฮอนถือวิสาสะยื่นมือไปคว้าตัวของกีฮยอนเข้ามาใกล้ คนตัวเล็กไม่เข้าใจที่จูฮอนจะสื่อจึงปัดมือออก  "ไหนบอกจะถ่ายรูปไง"  


       "ผมจะเก็บรูปคุณด้วยตาของผมเอง"  จูฮอนบอกอีกฝ่ายไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา  “ได้โปรดมองกันเป็นครั้งสุดท้ายนะ กีฮยอน”



       หลังได้ยินประโยคจากจูฮอน  กีฮยอนจึงเงยหน้ามองอีกฝ่าย  สายตาของจูฮอนนั้นมันไม่เหมือนเมื่อก่อน มันเปลี่ยนไปจากเดิม  สายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน สายตาที่ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา  ถ้ากีฮยอนยังคงรู้สึกแบบในตอนนั้นอยู่ก็คงดี  แต่ความรู้สึกนั้นมันจางหายไปนานแล้ว ตอนนี้มันมีแต่ความรู้สึกผิด  รู้สึกผิดกับคนที่รออยู่ข้างล่าง



       จูฮอนค่อยๆผละมือออกจากกีฮยอน  เขายังคงมองกีฮยอนด้วยความอาลัยอาวรณ์  ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสยังใบหน้า ใบหน้าของคนที่เค้าอยากจะดูแล ดวงตาคู่นั้นที่อยากจะให้มองแค่เขาคนเดียว   ริมฝีปากบางสีชมพูที่อยากลิ้มรส แต่ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองไม่ใช่คนๆนั้น คนรักของกีฮยอนที่มีสิทธิ์ได้จูบนั้นไป



       การเก็บรูปคนตรงหน้าที่ต่อให้มีกล้องดีแค่ไหนมาถ่าย  รูปก็คงออกมาไม่เหมือนที่สายตาของเขาเห็นเอง  จูฮอนพยายามจดจำคนตรงหน้าให้นานที่สุด  นานเท่าที่จะนานได้  เพราะต่อจากนี้ไปเขาคงไม่ได้พบกับกีฮยอนอีกแล้ว



       มีพบก็ต้องมีจากไม่รู้เหมือนกันว่าใครบอกเอาไว้  แต่ท่าทางประโยคนั้นคงจะจริงสำหรับจูฮอนกับกีฮยอน  และการจากลากันครั้งนี้เป็นการจากลาที่ไม่มีวันหวนกลับมา และการจากลากันครั้งนี้เป็นระยะทางที่ไกลกว่าเดิม  ไกลราวกับตอนนี้เขาอยู่คนละจักรวาลกับกีฮยอน



       ที่บอกว่า ถ้าได้พบเจอกันอีกครั้งจะบอกรักกีฮยอนออกไป  สงสัยคงจะทำไม่ได้แล้ว  ในเมื่ออีกฝ่ายมีคนในใจคนใหม่ไปแล้ว  



       ไม่ว่าจะผ่านไปนานอีกกี่ปี ก็คงบอกได้ไม่เต็มปากว่าจะยังคงรักกีฮยอนอยู่หรือเปล่า  มันอาจจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม  หรือลดน้อยลงก็ได้  ไม่มีใครรู้อนาคตได้หรอก  แต่ถ้าถามตัวเองในตอนนี้ว่ารักกีฮยอนไหม  ก็คงตอบได้อย่างเต็มปาก 

.

.

.

.



ผมยังคงรักกีฮยอน
คนตัวเล็กที่น่ารักสำหรับผมมาเสมอ






ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Kimjoo_98 จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น