OS/SF [MONSTA X] DEJAVU. #MONsAGAIN

ตอนที่ 1 : - F R I E N D -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

. F R I E N D .


"เมื่อไหร่จะมีแฟนเสียทีล่ะ?"

คำถามที่ถูกถามทุกครั้งที่เจอหน้ากัน กลายเป็นคำทักทายที่แสนจะคุ้นชินสำหรับ 'กีฮยอน' ไปแล้ว
"เฮ้อ..ก็มันไม่มีจะให้ทำอย่างไรล่ะ" ตอบคำถามเดิมๆด้วยคำตอบเดิมๆ 
"อยู่คนเดียว..นายไม่เบื่อไม่เหงาบ้างหรือไง?" 


"แล้วนายล่ะมินฮยอก..ไม่เบื่อหรือไงที่คอยถามแต่คำถามเดิมๆกับฉันเนี่ย!" เริ่มหมดอดทนแล้ว 

ก็มินฮยอกน่ะ เจอกันก็เอาแต่ถามว่า 'เมื่อไหร่จะมีแฟน' 'ไม่อยากมีแฟนเหรอ' และอื่นๆอีกมากมายที่เกี่ยวกับเรื่อง แฟนๆ เจอกันก็ควรทักแบบที่คนอื่น ๆ เขาทำไม่ใช่หรือไง อย่างเช่น สวัสดี เป็นอย่างไรบ้าง อะไรทำนองนี้ แต่เจ้าหมอนี่ไม่เคยเลย 
 "นี่กีฮยอน..ฉันหวังดีกับนายนะ" มินฮยอกเอ่ย ขายาวก้าวเดินตามคนตัวเล็กไปติดๆ กีฮยอนหยุดเดิน หันกลับมามองเจ้าคนว่างงานที่เอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ ดวงตากลมมนกลอกมองบนอย่างเบื่อหน่าย
"แล้วนายจะให้ฉันทำอย่างไร" มินฮยอกยิ้มกริ่ม 

"ก็..ไปลองอยู่ในที่ที่แปลกใหม่บ้างไงล่ะ" คนตัวโตกว่าทำหน้าทำตาอย่างภาคภูมิใจในแผนการของตนเอง
    กีฮยอนมองคนตัวสูงอย่างเบื่อหน่าย วันๆคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง งานก็เยอะแยะ เอกสารก็แทบจะทับคอตาย ยังมีหน้ามาพูดเรื่องไร้สาระอีกเป็นบ้าหรือไงนะมินฮยอก

น่ารำคาญจริง ๆ

"ที่นี่แหละ..แปลกใหม่ดีใช่ไหมล่ะ" กีฮยอนได้แต่มองหน้าเพื่อนตัวสูง แล้วมองสำรวจไปรอบๆ เสียงดัง บรรยากาศแปลกใหม่ก็จริง แต่กีฮยอนไม่ชอบสักนิด ผู้คนมากมายดูวุ่นวายไปหมด เจ้าบ้ามินฮยอกคิดอะไรอยู่นะ...

"อือ..ก็แปลกใหม่อยู่หรอกแต่..แต่ฉันไม่ชอบเลยมินฮยอก" เอ่ยบอกเพื่อนตัวสูงที่ตอนนี้ตาเป็นประกายวิบวับมองผู้คนมากมายที่กำลังมัวเมากับแสง สี เสียง ของสถานที่ที่คนทั่วไปเรียกว่า 'ผับ' 
"ทำไมล่ะ..ตั้งแต่เรียนจบเราก็ไม่ได้มาที่แบบนี้นานแล้วนะ..ทำตัวให้สนุกเถอะ..เลิกคิดเรื่องงานแล้วลองทำอะไรใหม่ๆบ้าง..นายอาจจะชอบถ้าลองเปิดใจและ..." มินฮยอกยิ้มกริ่มให้เพื่อนตัวเล็กข้างกาย 
"นายอาจจะเจอคนที่ใช่ที่นี่ก็ได้^^" เข้าอีหรอบเดิม มินฮยอกเจ้าผู้ชายไร้สาระ วันวันคิดเป็นแต่เรื่องอย่างนี้หรือไงนะ..เวลาผ่านไปกีฮยอนได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่ายถึงทั้งแสง สี เสียงเพลงในที่นี้จะทำให้ใจเต้นตุบตุบอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดี หรือสนุกไปด้วยสักนิดตอนนี้แค่อยากกลับไปทำงานที่ค้างอยู่ในห้องเงียบๆเท่านั้น...น่าเบื่อทั้งสถานที่ และเจ้าเพื่อนตัวดีอย่างมินฮยอก 

กีฮยอนมองหาเพื่อนตัวสูงที่หายเข้าไปในกลุ่มคนที่ออกไปวาดลวดลายทางด้านหน้า แต่มองหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ
"หายไปไหนของเขานะ!" กีฮยอนพึมพำออกมา ชะเง้อหาอยู่นานสองนาน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาเจ้าเพื่อนตัวดี...

"ดีครับ^^" เสียงทักทายเอ่ยพร้อมกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ 
"อ เอ่อ ครับ" กีฮยอนตอบรับอย่างทำอะไรไม่ถูก ก็ไม่เคยมีใครเข้าหาแบบนี้มานานแล้ว เพราะตั้งแต่เรียนจบก็ทำแต่งานอยู่แค่บริษัทถึงเวลาเลิกงานก็กลับคอนโด แค่นั้น.. ชีวิตของกีฮยอนก็มีแค่นั้น
"นั่งคนเดียวไม่เหงาเหรอครับ?" ชายตัวสูงท่าทางมีเสน่ห์คนนั้นเอ่ยถาม
"..." กีฮยอนไม่ตอบเพราะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย ที่ต้องอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่อยู่ ๆ ก็เข้ามาทักแบบนี้ บอกเลย กีฮยอนไม่ชิน อีกทั้งสายตาแบบนั้น กีฮยอนอดรู้สึกหวั่นๆไม่ได้

"งั้นผมขอนั่งด้วยนะครับ" ทำได้แค่พยักหน้าตอบกลับไป และยังคงมองหาเพื่อนตัวสูงที่หายไป

"ผมมินกยูนะ..คุณล่ะ?" กีฮยอนมองคนตรงหน้า แล้วพยักหน้ารับรู้ ทันทีที่อีกฝ่ายเริ่มชวนคุย
"กีฮยอนครับ" เอ่ยบอกกลับไปตามมารยาท มินกยูพยักหน้าตอบกลับ.... หลังจากนั้นมินกยูก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนกีฮยอนคุยเรื่อยๆ กีฮยอนเองก็เริ่มผ่อนคลายบ้างนิดหน่อย แต่ก็เพราะพึ่งรู้จักกันเลยเกร็งๆที่จะพูดคุยอยู่บ้าง การพูดคุยจึงเป็นการถามคำตอบคำเสียมากกว่า เพราะมินกยูเป็นฝ่ายเข้าหา จึงต้องพยายามชวนคุย กีฮยอนเองก็ตอบบ้างถามกลับบ้างแต่ก็ถามกลับแบบคำถามเดียวกับที่โดนถามก่อนหน้า เพราะพื้นฐานเป็นคนชวนคุยไม่เก่งแต่การคุยกับคนที่พึ่งรู้จักได้นานขนาดนี้ก็นับเป็นเรื่องที่ดีต่อฝ่ายนั้นแล้ว...พูดคุยกันไปได้กว่าครึ่งชั่วโมงกีฮยอนก็เริ่มผ่อนคลายที่จะคุยกับมินกยูมากขึ้น
 
 แม้เวลาผ่านไปนานขนาดนี้มินฮยอกก็ยังไม่กลับออกมาเสียที เจ้าบ้าเอ้ย! กีฮยอนได้แต่บ่นในใจ ตอนนี้ก็เริ่มง่วงนิดหน่อยแล้ว คงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่แม้จะดื่มไปเพียงน้อย แต่คนที่ไม่ได้ดื่มมานานอย่างเขาก็ไม่แปลกที่จะแพ้ให้มันอย่างง่ายดายขนาดนี้ 


"มินฮยอก..เมื่อไหร่จะมาฉันง่วงแล้วนะ" กีฮยอนบ่นพึมพำ 
"อ่า..งั้นให้ผมไปส่งกีฮยอนไหมครับ^^" มินกยูเอ่ยอาสาพร้อมกับยิ้มอย่างเป็นมิตร กีฮยอนมองหน้ามินกยูเล็กน้อย 
 "ไม่เป็นไรหรอก..เรารอเพื่อนอีกสักหน่อยก็คงมาแหละ...มั้ง" กีฮยอนเอ่ยบอกออกไปใบหน้าหวานเริ่มหม่น ไหนบอกจะให้เขาลองอะไรใหม่ๆ แต่นี้กลับหายไปตั้งแต่มาถึง ทิ้งให้เขานั่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลาร่วม 2 โมงแบบนี้ มันน่าโกรธนัก

"ก็ได้ครับ..แต่ถ้าเขายังไม่กลับมา..กีฮยอนต้องให้ผมไปส่งนะ^^" กีฮยอนได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆไปให้ แล้วพยักหน้าตอบเบาๆ 
"ขอบคุณนะ..แต่อีกสักพักเขาคงมาแหละ ไม่รบกวนนายแน่ๆ" ไม่มั่นใจ กีฮยอนไม่มั่นใจสักนิด ที่ว่าอีกสักพักมินฮยอกจะกลับมา...

"ให้ผมไปส่งได้หรือยังครับ..เขาคงสนุกอยู่กับสาวสวยคนนั้นจนลืมกีไปแล้วแน่ๆ" มินกยูเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นกีฮยอนนั่งจับจ้อง ไปยังคนคู่นึงที่ยืนคลอเคลียกันอยู่ กีฮยอนจ้องมองทั้งคู่อยู่นานสองนาน แต่มินฮยอกไม่รับรู้สักนิด ยอมรับว่ารู้สึกน้อยใจขึ้นมาเสียดื้อๆ เพราะอะไรล่ะ?

'เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์?'
'เพราะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว?' หรือเพราะ
'เห็นมินฮยอกอยู่กับคนอื่น?' 

   ไม่รู้ว่าดวงตาคู่สวยมีน้ำตาเอ่อรื้นอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ อยากเข้าไปกระชากเขาออกจากกันแต่ทำแบบนั้นได้ที่ไหนกันล่ะ ทำแบบนั้นได้ในฐานะอะไร 'เพื่อน?' คงใช่ เพื่อนแหละ แต่ว่า..เพื่อนเขาไม่หึงหวงกันหรอกนะ 
'กีฮยอนคือคนที่มั่นคงในความรักมาตลอด'                            และ

 
'ใช่! กีฮยอนชอบมินฮยอก'

    ชอบตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แค่รู้ว่าความรู้สึกมันไม่ได้มองมินฮยอกเป็นเพื่อนมาตั้งนานแล้ว...



"มินฮยอกเมื่อไหร่จะคบใครจริงจังเสียที" กีฮยอนถามมินฮยอกที่กำลังนั่งตอบแชทสาวๆที่ควงอยู่ ซึ่งก็หลายคน
"อายุพึ่งเท่านี้..ฉันยังไม่อยากใช้คำว่าจริงจังหรอกนะ...อยู่แบบนี้ ใช้ชีวิตให้คุ้มกับเรื่องแบบนี้สนุกเสียยิ่งกว่าอะไร" มินฮยอกพูดพร้อมกับรอยยิ้ม นิ้วเรียวก็จิ้มๆตอบข้อความไปด้วย
"งั้นเหรอ.." ไม่เลยสักนิด มินฮยอกไม่เคยสังเกตกีฮยอนเลยสักนิด ว่าคนตัวเล็กที่ตนเรียกว่าเพื่อนนั้น รู้สึกกับตนมากกว่าเพื่อนเสียอีก ที่บอกว่าชอบมินฮยอกก็คงตั้งแต่ช่วง 'เรียนมหาวิทยาลัย' นั่นแหละ จนตอนนี้ก็ทำงานแล้ว...
'กีฮยอนก็ยังชอบมินฮยอกอยู่'

..... ทำไมถึงยังชอบคนแบบนี้อยู่นะ เฝ้าถามตัวเองอยู่หลายครั้ง หรืออาจจะแทบทุกครั้งที่โดนมินฮยอกถามว่า 'เมื่อไหร่จะมีแฟน' เฮ้อ~ จะให้ตอบว่าอย่างไรล่ะ 
'ฉันชอบนาย..รอเป็นแฟนกับนายอยู่ไงล่ะมินฮยอก' แบบนี้ก็ตรงเกินไป
  'อยากให้ฉันมีแฟน..นายก็มาเป็นเสียสิ'  อยากพูดแต่ก็คงยากไปหน่อย..

 "กีฮยอนครับ!" กีฮยอนสะดุ้งน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงเรียกจากมินกยู เผลอคิดถึงเรื่องตอนนั้นอีกแล้ว
"เราตกใจหมด" 
"ก็ผมเรียกกีตั้งนาน..กีก็เอาแต่เหม่อ" มินกยูว่าบ้าง
"อ่า..ขอโทษนะ" 
"ครับไม่เป็นไร...ว่าแต่ให้ผมไปส่งกีได้หรือยัง?" กีฮยอนมองไปที่มินฮยอกกับหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้ายอมรับ 'มินฮยอกคงลืมว่ามีเขาอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ'

"อือ..รบกวนด้วยนะมินกยู" สุดท้ายก็ต้องตอบรับคำช่วยเหลือจากอีกฝ่าย 
ขอให้นายมีคืนที่แสนหวานกับเขานะมินฮยอก



"กีฮยอน!" มินฮยอกเรียกชื่อคนตัวเล็กพร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปหาทันที
"..." กีฮยอนไม่ตอบเพียงแค่มองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆเท่านั้น
"เมื่อคืน.."
"เรากลับก่อนเองแหละ...ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก..พอดีเห็นนายกำลังสนุกกับเธอน่ะ..เลยไม่อยากขัดจังหวะ" กีฮยอนว่าออกมาพร้อมรอยยิ้มฝืนๆ พอนึกถึงเมื่อคืนทั้งเรื่องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ทั้งเรื่องเห็นมินฮยอกอยู่กับคนอื่นจนลืมเขา หัวใจก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมา ไม่กล้าเงยหน้าสู้เพราะกลัวจะแสดงสายตาน้อยใจ และเจ็บปวดให้อีกฝ่ายรับรู้
"เหรอ..ขอโทษนะ" มินฮยอกไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกผิดขนาดนี้ กีฮยอนก็เพื่อนเขาแถมยังเอาตัวรอดเก่งจะตาย แต่ทำไมพอเห็นคนตรงหน้าท่าทางแปลกไปเขาก็ รู้สึกผิดขึ้นมา
"อื้อ...ไม่เป็นไร" ไม่เลยกีฮยอนไม่แม้แต่จะเงยหน้าเลย ก้มมองมือที่บีบกันแน่นเพราะกลัวว่าน้ำตาจะไหลออกมาให้อีกฝ่ายรับรู้
"...." มินฮยอกเองก็ทำตัวไม่ถูก และไม่เข้าใจว่ากีฮยอนทำไมถึงแปลกไป ต่างคนต่างยืนเงียบอยู่สักพัก
"งั้น...เราไปทำงานก่อนนะ" กีฮยอนเดินเลี่ยงผ่านอีกฝ่ายไป ทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่ มินฮยอกเองก็ทำอะไรไม่ถูก ไม่ชินเลยที่ต้องรู้สึกแปลกในใจแบบนี้ กีฮยอนแปลกไป เขาไม่ได้คิดไปเอง

แม้เวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงแต่ก็ยังไม่ได้ยินเสียงของกีฮยอนอย่างเคยเป็น วันนี้กีฮยอนเงียบมาก เป็นอะไรหรือเปล่า? มินฮยอกที่นั่งทำงานอยู่อีกฝั่งก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองคนตัวเล็กอยู่หลายครั้ง แต่กีฮยอนไม่เงยหน้ามองสิ่งใดเลยสักนิด 

"กีฮยอน...เที่ยงแล้วไปกินข้าวกัน^^" มินฮยอกเป็นฝ่ายเข้ามาชวน และทำตัวปกติอย่างที่เคยทำมาตลอด 
"นายไปก่อนเลย..เรายังไม่หิว" กีฮยอนบอกพร้อมกับก้มหน้าทำงานต่อ โดยไม่มองหน้ามินฮยอกสักนิด คนตัวสูงไม่ว่าอะไรต่อพยักหน้ารับรู้และเดินออกไปเงียบๆ กีฮยอนวางมือจากเมาส์และมองไล่ตามหลังอีกฝ่ายจนสุดสายตา
''ขอโทษนะมินฮยอก..ฉันแค่เหนื่อย..เหนื่อยที่ต้องรู้สึกมากกว่า'

มินกยูโทรมาชวนไปกินข้าว กีฮยอนปฏิเสธไปแล้ว ก็ไม่เป็นผล..สุดท้ายกีฮยอนต้องยอมไปกินข้าวด้วย งั้นก็ถือว่าเป็นการตอบแทนที่เมื่อคืนมาส่งก็แล้วกัน....กีฮยอนกลับเข้าบริษัทหลังออกไปกินข้าวกับมินกยู
"แฟนนายเหรอ?" มินฮยอกเดินเข้ามาถาม แล้วทิ้งตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ข้างกีฮยอน 
"..." กีฮยอนไม่ตอบ ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

"แฟนจริงๆสินะ..ยินดีด้วยต่อไปนายก็จะไม่เบื่อแล้วนี่" มินฮยอกบอก กีฮยอนเงยหน้าจากแฟ้มขึ้นมองมินฮยอก
"อือ..นายก็ต้องยินดีสิ..นายอยากให้ฉันมีแฟนไม่ใช่เหรอ...นี่ไง ฉันทำให้แล้ว...พอใจหรือยังล่ะ" กีฮยอนพูดด้วยรอยยิ้มที่ฝืนสิ้นดี ตากลมรื้นไปด้วยน้ำตา มองคนตรงหน้า
"..." มินฮยอกไม่ตอบ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกใจกระตุกเมื่อเห็นกีฮยอนท่าจะร้องไห้ 
"ถามฉันสิ..ว่า ฮึก..ว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน" พังแล้ว กำแพงที่สร้างไว้กั้นความรู้สึกไม่ให้มินฮยอกรับรู้มันพังหมดแล้ว
"กีฮยอน..นายร้องไห้ทำไม" เอ่ยถามเพราะไม่รู้จริงๆ มือหนาประคองใบหน้าเล็กไว้ นิ้วเรียวคอยปาดน้ำตาของเพื่อนตัวเล็กออก
"ฮึก เพราะนาย...มินฮยอก..เพราะนายคนเดียว"
ว่าออกมาอย่างยากลำบาก ส่งเสียงสะอื้นไห้เบาๆ 
"ฉัน?" มินฮยอกยังคงไม่เข้าใจ 
"ทำไม.." มินฮยอกถามต่อ
"นาย.ฮึก..นายเอาแต่ผลักไสฉัน...ทำไมล่ะ..อยู่กับฉันมันแย่มากเหรอ!...ทำไม..นายรำคาญฉันมากหรือเปล่า" 
"กีฮยอน~.." มินฮยอกก้มหน้าไม่สบตาอีกฝ่าย นั่นทำให้กีฮยอนใจเสีย คงจริง มินฮยอกคงรำคาญเขาจริงๆ ถึงได้แต่คอยผลักไสคอยหาเรื่องให้เขามีแฟน แค่อยากให้เขาอยู่ห่างๆหรือเปล่านะ
"ขอโทษนะมินฮยอก..ต่อไปฉันจะไม่อยู่ให้นายรำคาญอีกแล้ว" คนตัวเล็กทำท่าจะเดินออกไปแต่ก็ถูกมินฮยอกรั้งข้อมือบางไว้ก่อน
"กีฮยอนฉัน...ฉัน.."
"นายคงคิดว่ามีฉันอยู่แล้วทำให้นายมีชีวิตที่จืดชืดน่าเบื่อ..."

"ต่อจากนี้ไปก็ใช้ชีวิตอย่างที่นายต้องการเถอะนะ..ฉันก็แค่เพื่อนไม่ต้องสนใจมากเกินไปหรอก^^" 
"ใช่เราเป็นแค่เพื่อนนี่...แต่เพื่อนหวงเพื่อนนี่มันเกิดจากอะไรกัน" มินฮยอกเอ่ยออกไป กีฮยอนทำได้แค่ก้มหน้ารอฟัง
"จริงที่ฉันอยากให้นายมีแฟน..ก็เพราะฉันรู้สึกว่าตัวฉันทำให้นายมีความสุขและสนุกกับชีวิตได้ไม่พอ" พูดไปก็จ้องมองคนที่เอาแต่ก้มหน้า
"อยู่กับฉันนายคงเบื่อแย่...ก็แค่อยากเห็นนายมีความสุขบ้าง...อยากเห็นนายทำเรื่องสนุกๆบ้าง..อยากให้นายมีความสุขในเรื่องที่เพื่อนอย่างฉันทำให้ไม่ได้" มินฮยอกหยุดไว้แค่นั้น ก่อนที่กีฮยอนจะเงยหน้าขึ้นมามอง
"นายทำได้มินฮยอก..นายทำให้ฉันสนุกและมีความสุขได้..นอกจากนายก็ไม่มีใครทำได้แล้วจริงๆ" 
 
 "น นายหมายถึง?.." มินฮยอกรู้สึกแปลกๆกับคำพูดที่ฟังดูจริงจังของกีฮยอน ใจดวงโตเริ่มสั่นไหว ทำไมกัน
 กีฮยอนหมุนตัวกลับมาหาคนตัวสูงและจับกระชับมือหนาคู่นั้นไว้  
"ฉันอยากอยู่แบบนี้..อยู่กับนาย" ช้อนตาขึ้นมองคนตัวสูง รู้สึกใจเต้นระส่ำ 

"แต่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกกีฮยอน..นายต้องมีชีวิตของนาย..ฉันเองก็ด้วย" หน่วงไปหมดแล้ว ทำไมพูดเหมือนกับว่าไม่อยากอยู่ด้วยกันล่ะ 
"แต่ชีวิตฉันมีแค่นายมาตลอดนี่...ฉันรักนายมาตลอด" คนตัวเล็กพึมพำออกมา หากแต่มินฮยอกนั้นกลับได้ยินมันอย่างชัดเจน
 "กีฮยอน น นาย ว่าไงนะ?" มินฮยอกสมองขาวโพรนไปหมด ในหัวตื้อคิดอะไรไม่ออก หูฝาดไปใช่ไหม เมื่อกี้..กีฮยอน กีฮยอนที่เป็นเพื่อนของเขาบอกว่า รักเขา รักเขามาตลอดงั้นเหรอ?
    ในเมื่อเปิดเผยความในใจมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเก็บให้มันค้างคาอีกแล้วแหละ 
"มินฮยอก..ฉันชอบนายนะ"

   ตอนนี้มินฮยอกคิดอะไรไม่ออกแล้ว ร่างกายไร้ซึ่งการรับรู้ ตัวนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง เมื่อเห็นปฏิกริยาของคนตัวสูงที่ไร้ซึ่งการตอบกลับ กีฮยอนก็ยิ่งเจ็บปวดไปหมด 

"นายไม่ต้องกังวลนะ...ฉันไม่ได้ต้องการให้นายตอบรับความรู้สึกฉันหรอก..^^" กีฮยอนบอกไว้ก่อนจะก้าวขาเดินออกจากที่ทำงานไป มินฮยอกยังคงยืนนิ่ง ไม่ทันแม้แต่จะรั้งตัวอีกคนไว้ ร่างกายรวนไปหมด 


.... ทันทีที่ก้าวออกจากจุดนั้นมาน้ำตาของกีฮยอนก็ไหลพรากออกมา พร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ราวกับคนโง่ 
...จบแล้ว ความเป็นเพื่อนที่ยาวนาน จบลงแล้ว กีฮยอนนายเป็นคนทำมันพัง รู้ตัวหรือเปล่า! ไม่รู้ว่าออกมานั่งจมอยู่กับความคิดตัวเองนานเท่าไหร่แล้ว รู้ตัวอีกทีท้องฟ้าก็เริ่มมืด ซึ่งเขาก็ควรกลับได้แล้ว



"กีฮยอน..นายอยู่ไหน"

  หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น นี่ก็ผ่านมา 1 อาทิตย์แล้ว ที่กีฮยอนหายไป อีกคนไม่มาทำงาน มินฮยอกเคยเข้าไปถามหัวหน้าว่ากีฮยอนทำไมไม่มาทำงาน ก็ได้คำตอบว่า อีกคนขอลาหยุดพักร้อน 1 เดือน ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างนะ หายไปแบบนี้กีฮยอนจะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า เพราะตั้งแต่ไม่มีกีฮยอน ไม่ได้ยินเสียงบ่นของอีกคน ชีวิตของมินฮยอกก็ไม่มีอะไรเลย ไม่ใช่แค่กีฮยอนที่ทั้งชีวิตมีแค่มินฮยอกหรอก ทั้งชีวิตของมินฮยอกก็มีแค่กีฮยอนเหมือนกัน...พึ่งรู้ตัวเองว่า ขาดกีฮยอนไม่ได้ก็คราวนี้ จะทำอะไรอยู่นะ..
"คิดถึงจัง"

  มินฮยอกแทบไม่อยากจะเชื่อในคราแรกที่กีฮยอนบอกว่าชอบเขา มันจะเป็นเรื่องจริงที่เอ่ยออกมาจากปากอีกคน สายตาที่จริงจัง น้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่มันกลับชัดเจนในความรู้สึก

"มินฮยอกนายเคยมีแฟนไหม?....หมายถึงก่อนหน้าที่เราจะรู้จักกันน่ะ"
"ไม่หรอก..ฉันไม่เคยอยากจริงจังกลับใครเลย..บางที ฉันอาจจะเกิดมาเพื่ออยู่คนเดียวหรือเพื่อรักคนๆนึงไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้ถูกรักกลับก็เถอะ^^."

"พูดเหมือนนายกำลังแอบรักคนที่ไม่ควรรักอย่างงั้นแหละ"

"ใช่...ฉันไม่ควรรักเขา" เพราะเราเป็นเพื่อนกัน 'กีฮยอน'


กีฮยอนเลือกที่จะหนีไปให้ห่างจากมินฮยอก ถึงแม้จะรู้ดีว่าเมื่อหมดเวลา ก็ต้องกลับไปเจอกันอยู่ดี เมื่อกลับไปเผชิญหน้ากันจะทำตัวอย่างไรดีล่ะ ในเมื่อทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้ว แค่คิดก็อึดอัดจะแย่....

 กีฮยอนกลับมาทำงานตามปกติ แต่น่าแปลกที่ควรจะผ่อนคลายหลังจากที่ได้หยุดพักผ่อน เมื่อเข้ามาถึงห้องทำงาน อดไม่ได้ที่จะมองหาอีกคน แต่ว่า มินฮยอกหายไปไหนล่ะ ตัดสินใจเดินไปถามคนอื่นๆดู

"มินฮยอกไม่สบายน่ะ ขอหัวหน้าลางาน..ไม่มาทำงาน 4 วันแล้ว" นี่คือคำตอบที่ได้ ไม่สบายงั้นหรือ เป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำไมถึงได้หยุดหลายวันขนาดนั้น 
....เพราะความเป็นห่วงที่มีมากล้น กีฮยอนตัดสินใจมาหาอีกคนทันทีหลังจากเลิกงาน
 คนตัวเล็กยืนอยู่หน้าประตูคอนโดของอีกคนนานพอสมควร ชั่งใจว่าควรจะทำอย่างไรดีหลังจากเจอหน้ากัน มือบางทำท่าจะเคาะประตู แต่ประตูก็เปิดขึ้นก่อน ปรากฏให้เห็นบุคคลเจ้าของห้อง ที่ดูอาการไม่ดีเท่าไหร่
"ป เป็นไงบ้าง" พยายามแล้ว พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นแล้ว มินฮยอกยืนมองอีกคนอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นคนที่หายหน้าหายตาไปจากเขา มายืนอยู่หน้าห้อง แต่ในใจกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนดอกไม้ที่แห้งเหี่ยวจากการขาดน้ำ ยามนี้เหมือนได้รับการรดน้ำทำให้ อยากมีชีวิตต่อไปอีกครั้ง
"คือ..เห็นพี่ยูนาบอกว่านายไม่สะ..อ๊ะ!" ไม่ทันที่กีฮยอนจะพูดจบประโยค ร่างเล็กก็ถูกดึงไปกอดเสียก่อน คนตัวเล็กเบิกตาโพรงทำอะไรไม่ถูก ตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆถูกกอดแน่นขนาดนี้
"นายหายไปไหนมา..."
"..." กีฮยอนไม่ตอบ เขาไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ให้ตอบว่าเขาไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่รู้วิธีที่จะอยู่ใกล้มินฮยอกอย่างไรไม่ให้รู้สึก จึงเลือกที่จะถอยออกห่าง
   
   ....อยู่ๆมินฮยอกก็เริ่มทรงตัวไม่อยู่ คงเป็นเพราะพิษไข้แหละมั้ง 
"ไหวหรือเปล่า...ไปหาหมอไหม" เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่ต้องหรอก...ได้นั่งพักคงดีขึ้น" คนตัวสูงเริ่มหน้าซีด
"งั้นเข้าไปพักนะ..." กีฮยอกพยุงคนตัวสูงมานั่งลงที่โซฟาในห้อง 
  บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบ ไม่ใครพูดอะไรออกมา มินฮยอกนั่งมองคนตัวเล็กที่ไม่ได้เห็นหน้ามาเดือนกว่า คนที่ทำให้เขาคิดถึงแทบขาดใจ ตอนนี้ 'กีฮยอน' กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง
"คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า"

จู่ๆ มินฮยอกก็ถามขึ้นมา หลังจากที่ปล่อยให้เงียบมานาน
"ถ ถามอะไรของนาย" กีฮยอนรู้สึกทำตัวไม่ถูก ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อ 
"นายจะคิดถึงฉันไหมฉันไม่รู้...แต่ฉัน..ฉันคิดถึงนายกีฮยอน" 
กีฮยอนเบิกตาโพรงอีกครั้ง ตกใจจนแทบจะคุมสติไม่อยู่ 
"ม มินฮยอก~" 
มินฮยอกเดินมานั่งข้างอีกคน มือหนายื่นไปกุมมือของกีฮยอนไว้ 
"อย่าหนีจากกันไปอีกเลยนะ....อยู่กับฉัน" กีฮยอนมองหน้ามินฮยอกอย่างไม่แน่ใจกับคำพูดเมื่อครู่ของอีกฝ่าย มินฮยอกพูดเหมือนกับขอร้อง ขอร้องให้เขาอยู่...
"นายหมายถึง?" 
"ฉันรักนาย..เหมือนที่นายรักฉันไง"
 เอ่ยจบก็ดึงคนตัวเล็กมากอดไว้แน่น กีฮยอนที่ใจสั่น ทำอะไรไม่ถูก น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มือบางเริ่มเกะกะ ไม่รู้ว่าควรจะวางไว้ตรงไหน สุดท้ายก็ยกขึ้นมากอดตอบอีกคนไว้แน่น เป็นอ้อมกอดที่ยาวนานเหลือเกิน อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความสุข และความเต็มใจจากทั้งสองฝ่าย มินฮยอกเป็นคนผละออกก่อนมือหนาประคองใบหน้าเล็ก นิ้วเรียวยาวค่อยๆปาดน้ำตาออกจากใบหน้าสวยอย่างเบามือ 
ก่อนจะจูบซับคราบน้ำตาบนใบหน้าเล็กอย่างอ่อนโยน 

"ถ้าทั้งชีวิตนายมีแค่ฉัน...ทั้งชีวิตของฉันก็มีแค่นายเหมือนกัน"
    ความรักเกิดขึ้นได้กับทุกคนและเกิดขึ้นได้กับทุกความสัมพันธ์ แต่อาจจะมีน้อยนักที่จะสมหวัง ดั่งเช่นความรักของกีฮยอนและมินฮยอก หากความรักมันบังคับกันไม่ได้ ก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้นเสียเถิด อาจจะไม่ถูกรักกลับ แต่ก็จงเก็บเป็นความทรงจำว่าครั้งนึงก็เคยเป็นคนมีหัวใจ.....



                                                    -THE END-
 #kykifriend 
จบแน้วววว  อุแง๊งงงงง กว่าจะหาที่ลงได้ 55555555 เรื่องแรกเลย เพื่อนรักๆ รักกันๆ  #กี้กี 
ฝากด้วยนะคะ ♡
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Pimsaraleaw (@Pimsaraleaw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:53
    ชอบมากเลยค่ะ ส่วนตัวเพิ่งมาลงเรือคู่นี้เพราะชอบความเป็นเพื่อนระหว่างสองคน เรื่องนี้ถึงจะสั่นแต่สื่อออกมาได้ดีมากค่ะ น้อยเรื่องมากที่อ่านแล้วจะรู้สึกหน่วงๆ เป็นกำลังใจให้เรื่องต่อๆไปนะคะ :)
    #2
    0
  2. #1 BSYOO (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:20

    อุแงงงงงงงง ;__; แว้บแรกแอบคิดนิดนึงคะว่าใครจะเป็นฝ่ายแอบรักเพื่อนนะกียอนแน่ ๆ แล้วก็เป็นกียอนจริง ๆ ด้วย

    ตอนที่พี่มินพาไปเที่ยวแล้วไม่กลับมาหากียอนสักทีใจนี่โหวงเลยค่ะ น้องงงงงงงงง พี่จะไปรับเธอกลับเองคนดี!

    ไม่ร้องไห้นะคะ แต่ขอบคุณมิงกยูด้วยนะคะที่ยังไม่ทำไรน้อง ดีใจที่พี่ก็รู้ใจตัวเองนะคะ ไม่งั้นแย่แน่ ๆ เลย หมายถึงคนอ่านนะคะ

    แย่แน่เลย นั้มตาท่วมจอ ฮือ 555555555

    ชอบมากเลยนะคะชอบอ่านแบบเพื่อนโซนมาก ฮือ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ!

    เป็นกำลังใจให้แล้วก็รอเรื่องต่อไปด้วยนะคะ!

    #1
    0