(Got7) NERD JackJae #พี่หวังเด็กเนิร์ด

ตอนที่ 9 : NERD 7 85%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    16 ม.ค. 63



ตอนที่ 7


 

 

 40%





               “พี่มาร์ค ผมดูตลกใช่มั้ยล่ะครับ?

 

อยู่ดีๆร่างบางที่เดินข้างกายเขาก็ถามขึ้นมา แถมตอนนี้ยังเดินแล้วก้มหน้าแต่ก็ยังกอดของไว้แน่น

 

“อะไรตลกหรอครับ? ถ้าที่น้องแบมๆไปซื้อของลดราคาไม่เห็นตลกเลยนะครับมันก็เป็นเรื่องปกติที่คนเราอยากได้ของที่ไม่แพง อย่างพี่ก็ยังชอบกินมาม่าใส่ไข่ 2 ฟองเลยครับ แต่แอบแปลกใจนิดหน่อย”

 

“งั้นหรอครับ

 

“แล้วนี่เราจะไปไหนต่อมั้ย?” ผมถามร่างบางที่ตอนนี้ก็ยังก้มหน้าก้มตา

“นี่ เงยหน้าขึ้นมาคุยกับพี่หน่อยสิครับ มันไม่เห็นน่าตลกเลยเราอย่าคิดมาก ถ้าคิดมากอีกพี่จับจูบกลางห้างนะครับ” ร่างสูงโน้มหน้าเข้ามาใกล้ร่างบาง โดยที่ปลายจมูกของมาร์คก็ชนเข้ากับจมูกน้อยๆคนรุ่นน้องที่ชื่อว่าแบมๆ

 

“อะ! ครับๆไม่คิดมากแล้ว เออแล้วก็ผมว่าจะกลับบ้านเลยน่ะครับ”

แบมๆที่รู้สึกเขินก็เดินถอยออกมาห่างๆจากคนตรงหน้าที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่ข้างๆเขาแทน ต้องระวังตัวไว้หน่อยแล้วล่ะ เพราะคนข้างๆตอนนี้ทำให้เขาใจสั่นน่ะสิ

 

“แล้วเรามายังไงล่ะ ให้พี่ไปส่งมั้ย?

 

“ไม่เป็นไรครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ บายครับพี่”

 

“ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาหาพี่ด้วยนะ”

 

?

 

“อย่าลืมสิ วันนั้นพี่ยังทักหาเราไปเลย”

 

“เออ ครับ”

 

วันนี้คงเป็นวันที่กินมาม่าอร่อยที่สุดน่าดู ก็น้องแบมๆส่งยิ้มให้เขาน่ะสิ

 

 

 

 

ณ บ้านอิมชเว

 

ผมที่เพิ่งกลับมาจากห้องของไอ้แว่นหื่น โดยที่แว่นหื่นนั่นแหละเป็นคนมาส่งผมที่บ้านแล้วตอนนี้แจ็คสันก็ยังไม่กลับไปอีก จะอยู่ในบ้านของผมอีกนานมั้ย

 

“อ่าว ยองแจกลับมาแล้วหรอแล้วทำไมถึงกลับมากับแจ็คสันได้ล่ะ?” ผู้เป็นพี่ชายถามขึ้น ถามจริงผมกลับมาบ้านทีไรจะเห็นพี่ตัวเองยืนดูดนมรสสตอเบอร์รี่ตลอด สงสัยคงชอบมากจริงๆ

 

“ก็พี่บอกผมเองไม่ใช่หรอว่าติดโปรเจ็ทแล้วนี่เสร็จแล้วหรอครับ เพิ่งจะ 2 ทุ่มกว่าเองนะ”

 

“อ๋อ พี่กับเพื่อนพี่คุยกันว่าไว้ค่อยทำวันพรุ่งนี้ต่อน่ะ แล้วทำไมถึงมากับแจ็คสัน? พี่นึกว่าเราจะให้ยูคไม่ก็มาร์คมาส่ง”

 

“เออคือ”

 

“พอดีผมขับรถผ่านแถวนั้นพอดี แล้วก็เจอพี่ยองแจน่ะครับเลยอาสามาส่ง”

 

“อ่อ งั้นหรอ”

 

ผมที่ไม่รู้จะตอบคำถามพี่ชายตัวเองยังไง อยู่ดีๆแจ็คสันก็ตอบแทนให้ ก็ดีเหมือนกันเพราะผมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะตอบอะไรพี่ชายตัวเอง

 

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับพี่แจบอม สวัสดีครับพี่ยองแจ”

 

“ขับรถดูทางด้วยล่ะ / อือ”

เมื่อแจ็คสันออกจากบ้านไปแล้ว ผมที่กำลังจะขั้นไปที่ห้องของตัวเองเพื่อไปอาบน้ำและก็นอน รู้สึกเหนื่อยยังไงไม่รู้ แต่ก่อนที่จะได้ไปอาบน้ำพี่แจบอมก็ทักผมขึ้นมาก่อน

 

“ยองแจ เดี๋ยวก่อนพี่มีเรื่องจะคุยกับเรา”

 

“อะไรครับคุยพรุ่งนี้ได้มั้ย ผมอยากอาบน้ำนอนแล้ว ผมง่วง”

 

“พ่อกับแม่โทรมาบอกพี่ให้พี่กับเราไปบ้านใหญ่วันเสาร์ใกล้ถึงนี้ พี่ไม่มีงานอะไรค้างแล้ว แล้วเรามีงานอะไรค้างมั้ย? ถ้ามีต้องทำให้เสร็จเพราะพ่อกับแม่อยากเจอหน้าน้องมากๆเลยนะ แล้วก็เราไม่คิดเจ้าโคโค่รึไงกัน ไม่เจอหน้ามันหลายเดือนแล้วหนิ?

 

“อือ คิดถึงสิทำไมผมจะไม่คิดถึงโคโค่ล่ะ แล้วผมก็ไม่มีงานค้างแล้วด้วย ไม่มีนัด ไม่ติดธุระอะไรไปได้ครับ อยากไปหาพ่อกับแม่ด้วย คิดถึงจังเลยแล้วพี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผมอีกมั้ย?

 

“ไม่มีแล้วล่ะ แค่นี้แหละน้องขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะ”

 

“ครับ”

 

“เออ พี่ลืมบอกคืนนี้พี่ไปร้องเพลงนะคงกลับดึกเลยแหละน้องง่วงก็นอนไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวพี่จะล็อคบ้านให้”

 

“ครับ ร้องเพลงเฉยๆนะ อย่าไปโปรยเสน่ห์ให้ใครล่ะ”

 

“ครับๆ ฮ่าๆๆน้องใครน่ารักจังวะ พี่ไม่กวนเราแล้ว”

 

“พี่แจบอม”

 

“ว่าไงครับน้องยองแจ?

 

“ผมรักพี่นะ”

 

เจ้าตัวพูดแค่นั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปบนบ้าน โดยพี่แจบอมคนนี้ยังคงอึ้งกับประโยคของน้องชายเมื่อกี้ ต้องอึ้งสิเพราะผมไม่ได้ยินประโยคนี้มาตั้งแต่คืนที่น้องกลับมาบ้านหลังจากหายออกไปจากบ้าน หรือว่าน้องของผม ยองแจที่น่ารักคนเดิมจะกลับมาแล้ว ไม่ขออะไรมากขอแค่น้องที่เคยสดใสคนนั้นของผมกลับมา แค่นี้คนเป็นพี่ชายอย่างผมก็มีความสุขแล้ว

 

ผมต้องไปยังที่ผับเดิม ผับ 3X เนื่องจากวันที่ผมไปร้องเพลงวันนั้นลูกค้าชอบที่ผมร้องเพลง จึงบอกให้ผู้จัดการเรียกตัวผมไปร้องเพลงในคืนนี้อีกวัน ทางเจ้าของเขานัดผมไปตอน 3 ทุ่มครึ่งซึ่งตอนนี้ก็ 2 ทุ่มครึ่งกว่าแล้ว ผมรีบแต่งตัวเพื่อไปยังผับ คาดหวังจังเลยว่าผมจะได้เจอคนๆนั้นมั้ยนะ คนหน้าแมวคนนั้น

 

 

 

“หมี  ไอหล่อเฮ้ย! ฮัลโหลไอ้ยูค มาร์คพวกมึงได้ยินกูมั้ยเนี่ย”

 

ได้ยินเว้ยย มีไรโทรมาคิดถึงกูอะดิยูคตอบ

 

“อี๋ ถ้ากูจะคิดถึงมึงกูคิดถึงไอ้หล่อดีกว่า”

 

แหม หนูแจพูดงี้ป๋ามาร์คเขินจนตัวเป็นเกลียวแล้วเนี่ย / ไอ้แจมึงพูดซะกูไม่มีหัวใจฮื่อออมาร์ค/ยูค

 

“พอเถอะพวงมึง เหมียนหมาอะ”

 

เอ๊า! พูดงี้ก็สวยดิค้าบไอ้แจ แต่ว่ามึงคอลกลุ่มมามีอะไรป่าววะยูคถาม

 

เออใช่ มีไรรึมึงอยากเล่นดบดล มากูเปิดโน้ตบุ้ครอแล้ว มาๆๆเข้าตี้กัน กูจะเพิ่มแรงค์

 

“ไม่ใช่เว้ย คือที่กูโทรมาจะบอกว่าวันเสาร์กูจะกลับบ้านใหญ่ก่อนนะ ถ้าจารย์มีคาบแบบมีงานพวกมึงเก็บไว้ให้กูหน่อย มาร์คมึงจดให้กูด้วยนะ เผื่อมี”

 

อ่อ นึกว่าเรื่องไรได้ดิวะแล้วไปกี่วันกลับวันไหน ยูคถาม

 

“ไปวันเดียวนั่นแหละ กลับมาตอนดึกๆวันเสาร์อะ”

 

แล้วให้กูบอกอะไรแจ็คสันน้องมันมั้ย?’ มาร์คถาม

 

“แว่นเกี่ยวไร?

 

เอ๊า! เผื่อมันมาหามึงอีกแล้วไม่เจอมึงมันต้องมาถามพวกกูอีกมาร์คตอบ

 

กูเห็นด้วยว่ะ กูชิปแจ็คแจ มาร์คมึงขึ้นเรือนี้กับกูมั้ยยูคถาม

 

 กูขึ้นตั้งนานแล้วเนี่ยมาร์คตอบ

 

“ไอ้เหี้ย ไม่มีเรือ ไม่มีแจ็คแจทั้งนั้นพวกมึงนี่มัน..เฮอะ เอาสรุปเป็นว่ากูฝากด้วยละกัน”

 

แหม หนีความเขินหรอหนูแจขา กิ้วๆๆๆ

 

“เขินเหี้ยไรไอ้หล่อ แค่นี้นะพวกมึง ฝันดี!

 

ผมที่ได้ข่าวจากพี่แจบอมว่าวันเสาร์ต้องกลับบ้านใหญ่ไปหาพ่อกับแม่ และเจ้าโคโค่ด้วยพูดแล้วก็คิดถึง นั่นแหละเหมือนวันเสาร์จะไม่มีเรียน ไม่มีจารย์นัดสอนแต่ก็วางใจไม่ได้อยู่ดีๆจารย์ทักไลน์กลุ่มว่าเข้าสอนส่วนผมที่ไม่อยู่เลยต้องวานเพื่อนๆที่น่ารักของผมช่วยเก็บงานเผื่อมี หรือฝากให้มาร์คช่วยจด ทำไมถึงให้มาร์คจดน่ะหรอ ก็รายนี้จดละเอียด อ่านแล้วเข้าใจง่ายน่ะสิ แต่ตอนนี้ได้แต่ภาวนา ว่าขอให้ไม่มี








ตอนนี้ก็เวลา 3 ทุ่ม 15 นาทีแล้วผมที่นัดกับผู้จัดการร้านมา ผมนั่งเก้าอี้ที่ประจำที่ผมมักจะนั่งร้องเพลง ลูกค้าต่างมากมายเขียนรายชื่อเพลงลงกระดาษใบเล็กที่ทางร้านเป็นคนทำ เพลงที่ลูกค้ามีมักหลายแนว มีชื่อเพลงนึงที่ผมรู้สึกสะดุดตา Day 1 ทีมงานคนหนึ่งส่งกระดาษชื่อเพลงนี้มาให้ผม พร้อมชี้ไปยังลูกค้าคนนึ่งที่นั่งไปห่างจากผม ทีมงานบอกว่า

 

“เขาคนนั้นมารอคุณแจบอมตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่ออยากให้คุณร้องเพลงนี้ ผมเลยให้เขาเป็นคิวแรกครับ”

 

ก็นึกว่าจะไม่มีซะแล้ว ว่าที่ภรรยาของผม  ตอนที่ทีมงานชี้ไปยังจินยองผมก็แอบตกใจหน่อยๆ พอเขารู้ตัวว่าผมมองไป จินยองก็แอบหลบสายตาหนีผม ช่างน่ารักอะไรแบบนี้ อยากได้คนนี้เป็นแฟน พูดแล้วอยากจะร้องเพลงของวงลิปตา อยากจะได้คนนี้เป็นแฟน ก็ฉันอยากจะได้คนนี้เป็นแฟน ถ้าหากได้เธอมาเป็นแฟน คงจะดี คุณน่ารักสุดๆ ใจผมเต้นแรงไม่หยุด..พอละ เดี๋ยวจะเผลอจนร้องเพลงนี้จบเพลงเสียก่อน

 

ผมแอบสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมจินยองถึงรู้ว่าผมจะมาร้องเพลงคืนนี้ จินยองตอนที่อยู่มหาลัยกับตอนนี้นี่ เหมือนคนละคนกันเลยแต่แบบไหนผมก็ชอบ เอาล่ะมันถึงเวลาแล้วผมหยิบไมค์ขึ้นมาวางตรงกับปากให้พอดี และส่งยิ้มที่คิดว่าเซ็กซี่ที่สุดให้เจ้าตัว ส่งยิ้มแบบคนชิคๆเค้าทำกันน่ะ

 

“เอาล่ะครับ ใครที่อยากรู้สึกขอบคุณกับคนที่คุณรัก และคุณรักเค้ามากๆ ผมอยากจะให้คุณฟังเพลงนี้ Day 1 ถ้าใครร้องได้ ช่วยผมร้องหน่อยนะครับ”

 

 

…You’ll always be my Day 1

Day zero when I was no one

I’m nothing by myself, you and no one else

Thankful you’re my Day 1

Thankful you’re my

 

คุณเป็นคนแรกในชีวิตของฉัน
ในวันก่อนหน้าที่ฉันนั้นเป็นคนที่ไม่มีใคร
ฉันไม่เหลืออะไรนอกจากตัวฉันเอง คุณ และก็ไม่มีคนอื่นอีก
รู้สึกขอบคุณที่คุณนั้นเป็นคนคนนั้น
รู้สึกขอบคุณที่คุณนั้นเป็นคนของฉัน

 

             




  ผมที่เจอเขา ไม่สิต้องเรียกพี่แจบอม ถ้าจะให้พูดแบบเลี่ยนๆผมหลงรักแววตาและสายตาของพี่แจบอม ตั้งแต่ที่เจอครั้งแรกแล้วครับ ตอนแรกผมก็แค่ความรู้สึกที่คิดไปเอง ผมอยากจะพิสูจน์ว่ามันคือรักแรกหรือเพียงแค่ปาร์ค จินยองคนนี้แค่หลงเสน่ห์ ผมเลยมาพิสูจน์ถึงที่นี่

ผมไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าพี่เขาจะมาร้องเพลงวันนี้หรือเปล่า ผมแค่ลองมาเผื่อจะเจอพี่เขา ถ้าพี่เขามาจริงๆผมเลยเขียนเพลงนี้ให้ทีมงานเพื่อมอบให้พี่แจบอม และมันก็จริง พี่เค้ามาร้องเพลงในวันนี้

Everybody wants to love
It’s easy when you try hard enough

ทุก ๆ คนต้องการที่จะรัก
มันเป็นเรื่องง่ายเมื่อคุณนั้นพยายามมากพอ

 

            






   ใช่ครับ ใครๆก็ต้องการความรักแล้วแต่ละคนที่ต้องการความรักแบบไหนแล้วแต่คนๆนั้น ส่วนผมน่ะหรอตอนนี้คงยังไม่ต้องการความรักจากใครหรอก แค่อยากทำความรู้จัก  แค่นั้นจริงๆ

When I first met you, it just felt right
It’s like I met a copy of myself that night
I don’t believe in fate as such
But we were meant to be together that’s my hunch

ในตอนที่ฉันพบคุณครั้งแรก ฉันแค่รู้สึกว่าใช่
คล้ายกับว่าฉันได้พบเจออีกคนที่เหมือนฉันในคืนนั้น
ฉันไม่เชื่อในโชคชะตาใด ๆ
แต่พวกเรานั้นต่างถูกสร้างมาเพื่ออยู่ด้วยกันนั่นแหล่ะคือความรู้สึกของฉัน

 








สายตาของคนร่างบางจ้องไปยังคนที่ร้องเพลงและดีดกีตาร์ตรงข้างหน้า เขามองคนๆนั้นอย่างไม่ละสายตา ฟังทุกคำพูดที่ร้องออกมา ฟังทุกประโยคที่ร้องออกมา ก่อนที่สายตาของเขาจะหลบเบนหน้าหนีไปทางอื่นก็เพราะสายยตาคนข้างหน้าของเขานั้น จ้องมายังทางเขา จะไม่ให้เขินก็ใช่ ผมจะเขินได้ยังไงก็ในเมื่อผมชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบผู้ชาย หรือพี่แจบอมนั่น แล้วอยู่ๆ ตัวผมมันบ้าถึงขั้นไปคิดว่าตกหลุมรักปรกพบอะไรกัน เลี่ยนฉิ_บหายตัวผม ผมไม่มีทางชอบ มันก็แค่อารมณ์ที่อ่อนไหว ใช่ผมชอบผู้หญิง

 

               ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืน ผมที่ดื่มไปไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ก็ไม่ได้รู้สึกมึนเมาหรือปวดหัวเท่าไหร่ ส่วนคนๆนั่นน่ะหรอ ร้องเพลงเสร็จผมก็ไม่เห็นเขาแล้วสิ เพราะผมมัวแต่นั่งมองเครื่องดื่มและเผลอคิดอะไรต่างๆนานาไปเรื่อยเปื่อย ก็ไม่คิดว่าชีวิตในวัยรุ่นนี้จะมีเรื่องให้คิดเยอะขนาดนี้ แต่ก็ต้องตกใจเสียงหนึ่ง


“น้องจินยองครับ!


“อะ!! โถ่พี่แจบอมผมตกใจหมดเลย”


“ฮ่าๆๆๆ ขอโทษนะแต่นี่เรายังไม่กลับบ้านหรอ นี่ดึกแล้วนะให้พี่ไปส่งมั้ยครับ”


“อ่อ ไม่เป็นไรครับขอบคุณมากนะครับ แต่เดี๋ยวผมนั่งแท็กซี่กลับเองได้ครับ แล้วก็ขอบคุณที่ร้องเพลงที่ผมขอด้วยนะครับ เพราะมากเลย”


“สำหรับน้องจินยอง ให้พี่ร้องสดๆต่อหน้าก็ยังได้นะครับฮ่าๆๆๆ” คนที่อายุเยอะหยอดคนหน้าแมวเพื่อเอาใจสักหน่อย แตต่คำตอบที่ได้นั้น อุตส่าห์ยิ้มจนฟันออกขนาดนี้ ถ้าน้องยองแจมาเห็นคงว่าเขาว่าฟันเงิงบ้างแหละ แต่นี้เขายิ้มให้คนข้างหน้าขนาดนี้แล้วแท้ๆ


“ไม่เป็นไรครับ ผมไปฟังต้นฉบับดีกว่าครับ”


“อะอ่อ”


“งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ สวัสดีครับ”


“อ่า บาย” จินยองงี่ พูดได้แค่บายแต่คำหลังนี่ขอพูดเอาไว้ในใจแล้วกัน เห็นยิ้มให้กัน เขินเรา สบตากับเรา ส่วเพลงให้เราร้อง นึกว่าจะชอบ อิม แจบอม คนนี้ซะอีกน้องจินยองโคตรเย็นชาเลยวุ้ย! แบบนี้ต้องได้เวลาเอาจริงสักที ต้องรีบกลับไปนอนเพื่อไปเก็บความมั่นใจ และพลังที่จะมาจีบน้องจินยองให้ได้ ไม่ชอบที่ถูกเย็นชาใส่เลย แจบอมรับไม่ดั้ย จะล้อง

 

              

 







วันเสาร์ 09:26 .

ร่างอวบที่นั่งหลับบนรถยนต์ แต่ก็คงหลับไม่ลงแล้วเพราะตอนนี้หัวของเขาชนกระจกไปหลายรอบ จนไม่มีอารมณ์หลับ รถออกจะหรูหมอนพี่เงิงของเค้าก็ไม่เอามา นี่ดีนะที่กินยาแก้เมามาด้วยไม่งั้นอาเจียนใส่ลูกรักพี่แจบอมแน่เลย  ผมไม่ชอบกิล่นแอร์บนรถเอาซะเลย ส่วนพี่เงิงของเค้าก็ขับรถแถมเปิดเพลง Do You สลับกับเพลง Feel Special แถม Sick อีก ไม่รู้จะฟังไทยหรือเกาหลี หรืออยู่ดีๆเดี๋ยวก็ร้องเหมือนคนมีความรัก หรืออยู่ดีก็ นอมูอาพา เพราะอกหัก ผมก็ได้แต่นั่งฟังพี่แจบอมร้องเพลงไป เดี๋ยวพอไฟแดงนานๆนะ อยู่ดีๆก็เต้นตามเพลงอีก


ขับรถได้ไม่นานผมและพี่ก็มาถึงบ้านใหญ่สักที่ คิดถึงพ่อกับแม่จัง ทั้งสองคนน่าจะอยู่ในบ้าน ผมเห็นยามหน้าบ้านกดปุ่มอะไรสักอย่างแล้วประตูรั้วใหญ่ค่อยๆเปิดออก โถ ไม่ได้มาบ้านแค่ไม่กี่เดือนเองนะ ทำไมบ้านดูทันสมัยจังเลย พี่แจบอมที่ขับรถมายังหน้าบ้าน ใช่มันคือบ้านผมเรียกว่าบ้าน แต่ไม่รู้คนอื่นจะเรียกยังไงก็ช่าง มันจะใหญ่หรือยังไง ผมก็เรียกมันว่าบ้าน บ้านที่มีแต่ความสุข


พี่แจบอมยื่นกุญแจให้พ่อบ้านไป ผมและพี่เงิงเดินเข้ามายังประตูบ้าน ไม่นานก็มีหนุ่มหล่อและสาวสวยที่เดินออกมาพร้อมกันด้วยรอยยิ้มที่ผมชอบที่สุด เป็นรอยยิ้มที่ให้ผมมีความสุขมากที่สุด



“น้องแจ กลับมาหาแม่แล้ว แม่คิดถึงน้องแจจังเลย มา มาให้แม่กอดสักที แม่คิดถึงน้องแจมากเลย”


“น้องก็คิดถึงแม่ที่สู้ดดดด”


“แล้วไม่คิดถึงพ่อเลยหรอน้องแจ พ่อน้อยใจนะครับ”


“แหม นี่ผมถูกเก็บมาเลี้ยงใช่มั้ยเนี่ย” แจบอมพูดด้วนความงอน


“ฮ่าๆๆ มานี่พี่เจบี โอ๋อย่างอนแม่กับพ่อนะ พ่อกับแม่รักลูกเท่าๆกัน มาๆคงเหนื่อยจากการเดินทาง มาดื่มน้ำกัน แล้วหิวข้าวกันหรือยัง? แม่จะไก้บอกแม่บ้านให้เตรียม”


“น้องแจหิ๊วววว หิวที่สุดเลยค้าบแม่ แถมเหนื่อยมากด้วย น้องแจเวียนหัวมากเวลานั่งรถ”


“น้องแจยังไม่หายอีกหรอลูก เวลานั่งรถน่ะ”


“ยังครับพ่อ น้องแจก็อยากให้หายไม่ชอบเลย แต่กับแว่นอะน้องแจไม่เคย…!


“แว่นไหนครับน้องแจ?” ยองแจที่เผลอนึกถึงใครอีกคนที่เวลานั่งรถด้วยแล้วเขาจะไม่มีอาการเวยนหัวหรืออยากอาเจียน จนเกือบพูดออกมาจนหมดเปลือก แถมพ่อเขาทำไมหูดีจังT___T


“เอ่อ ไม่มีค้าบ แม่น้องแจหิวข้าววว”


“แหม น้องยองแจครับคนที่เหนื่อยคือพี่ต่างหาก พี่คือคนขับรถนะ ส่วนเราเอาตานอนไม่งั้นก็หลับ” พี่แจบอมเถียงออกมาด้วยความงอนต่อแม่นิดหน่อย อันที่จริงเขาก็แค่งอนนิดเดียว เพราะยังไงเขาก็รักน้องของเขาที่สุดเหมือนกัน รักกันทั้งครอบครัว น้องยองแจเป็นน้องเล็กที่สุดของบ้าน จึงโอ๋และเอ็นดูเป็นไข่ในหินแบบนี้


“พี่แจบอมต้องเหนื่อยสิ เพราะผมเห็นพี่ทั้งร้องทั้งเต้นจนผมจำเนื้อเพลงได้แล้วเนี่ย”


“อ่าว ได้ยินด้วยหรอนึกว่าหลับฮ่าๆๆๆ” แจบอมตอบ


“มาๆ เข้าบ้านกันสักที” คนเป้นพ่อพูดขึ้น





ผมที่กอดแขนแม่เดินข้างๆและเดินเข้าไปในบ้านก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงที่รับแขก ไม่ใช่สิ ไม่ได้มีแค่ผู้ชายคนเดียว มีผู้ชายสองคน และผู้หญิงหนึ่งคน


“แม่ครับ ใครหรอครับ?” ผมที่สงสัยจึงถามออกไป



“ตายจริง แม่เกือบลืมแม่ดีใจที่น้องแจและพี่เจบีจะกลับมา แม่ลืมบอกไปว่าวันนี้คนของตระกูลหวังจะมาทานมื้อเที่ยงกับเรา น้องแจ พี่เจบีสวัสดีผู้ใหญ่สิลูก”



“สวัสดีครับ/สวัสดีครับ” ผมพี่แจบอมโค้งหัวให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า ผมคุ้นตาแต่ผู้ใหญ่สองคนนั้น แต่ผู้ชายที่ใส่สูทคนนั้น ผมไม่เคยเห็นหน้าเลย ใคร?


“แม่ลืมแนะนำ นี่พี่แจบอม ส่วนคนนี้น้องยองแจนะคะ น้องแจพี่เจบีจำคุณท่านและคุณหญิงได้มั้ยคะ?


“จำได้ครับ แล้วคุณ…?



“อ่าว น้องแจลืมแล้วหรอคะ คนที่นั่งข้างๆคุณท่านก็พี่เจียเอ่อร์ ยังไงล่ะคะ”












---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

17/10/62 40%

00:00 น.

จะยังมีใครรอเรื่องนี้อยู่มั้ย T___________T

    ไม่มีอะไรแก้ตัวในการที่หายไปนาน มีเหตุผลเดียวคือไม่ว่างจริงๆค่ะ แต่ตอนนี้เค้าปิดเทอมแล้ว พอจะมีเวลามาแวะเวียนได้ถึงจะแอบรับงานทำนิดหน่อย ไม่เป็นไรรร เอาจริงก็คือคิดถึงรีดเดอร์ แง่งงงง ไม่รู้มีใครยังติดตามเรื่องนี้อยู่มั้ย ถ้ามีหยักจะบอกว่าคือขอบคุณมากๆนะคะ รักนะ จริงๆ บอกตรง


20/10/62 85%

00:46 น.

ฮื่อออออ แบบทุกคนไรท์ใกล้ถึงวันเปิดเทอมแล้ว ไม่อยากเปิดอะ เค้ายังไม่พร้อมมมม ยังไม่พร้อมจะทำงาน ส่งงาน หรือสอบ อุแงงงงง

ฝากเล่น #พี่หวังเด็กเนิร์ด  ด้วยนะคะ กราบงามๆ

ขอบคุณสำหรับคนที่ติดตาม ไอเลิฟยูวว


@Pay_sage

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #32 noeysasithon (@noeysasithon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 15:58
    รอเหมือนเดิมน้าไรท์//อย่าดองนานน้าาาาาาา
    #32
    0
  2. #31 jirapapa333 (@jirapapa333) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:36
    เจียเออร์กะแจ็คคนเดียวกันไหมอ่าาา
    #31
    0
  3. #30 jirapapa333 (@jirapapa333) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:52
    ยังติดตามอยู่น้าาา
    #30
    1
    • #30-1 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 9)
      20 ตุลาคม 2562 / 00:54
      ขอบคุณมากๆนะคะ 😭🙏❤
      #30-1