(Got7) NERD JackJae #พี่หวังเด็กเนิร์ด

ตอนที่ 8 : NERD 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 ม.ค. 63



ตอนที่ 6

 

 

 

100%



ผมที่มองรุ่นพี่ร่างอวบและก็คงคิดว่าเผลอจ้องนานไปหน่อยจนทำให้คนที่ถูกโดนจ้องรู้สึกตัว ยองแจสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาปริบๆ

 

น่ารักบอกได้คำเดียวว่าน่ารัก จนคนร่างอวบลืมตาได้เต็มตาและจ้องมองผมกลับ

 

“นี่กูอยู่ที่ไหน กี่โมงแล้ววะ”

 

“ใต้คอนโดผมครับ  ประมาณ 6  เย็นแล้วครับ พี่หิวข้าวรึยังครับเดี๋ยวผมจะรีบทำให้เลย”

 

“อืม มากกก ตอนนี้หิวมากๆเลยอะ”

 

พี่ยองแจตอบแค่นั้นและผมก็ชวนพี่ยองแจเข้าห้องผม มันคงเป็นครั้งที่ 2 ที่พี่ยองแจได้เข้าห้องผมและผมก็อยากให้มาตลอดเลยก็คงได้แค่คิด

 

“พี่ยองแจครับ นั่งรอผมหน่อยนะครับพี่จะเปิดทีวีดูก็ได้นะครับ รีโมทอยู่ตรงนั้น หรือจะอ่านหนังสือก็ได้นะครับ คิดซะว่าห้องนี้เป็นห้องของพี่ก็ได้ครับ”

 

“ที่พูดอย่างนี้ไม่ได้คิดอะไรใช่มั้ย” อีกคนถาม

 

 

“ถ้าบอกว่าคิดล่ะครับ”  ผมตอบกลับไปพร้อมกับได้ความเงียบเป็นคำตอบกลับมา พี่ยองแจดูนิ่งๆและเผลอทำหน้าเหวอออกมาและสีที่ขึ้นหน้า ทำไมช่วงนี้ผมถึงมองดูพี่ยองแจทำท่าทางอะไรก็น่ารักไปหมดเลยล่ะครับ ถ้าบอกว่าอยากได้คนนี้มาเป็นภรรยาจะเป็นอะไรมั้ย

“ ฮ่าๆๆๆ พี่ยองแจครับผมแค่พูดเล่นอย่าคิดมากครับ ไปนั่งรอที่ห้องรับแขกได้เลยครับส่วนผมจะทำอาหารมาให้”

 

“เฮ้ย ให้กูไปช่วยมั้ย”

 

“จะดีหรอครับ?

 

“เออ อย่างน้อยกูก็ขอช่วยมึงบ้าง มากินฟรีนี่ก็เกรงใจเหมือนกันนะ” ร่างอวบแก้มกลมทำหน้ามุ้ย

 

“เอ่อ งั้นก็ได้ครับงั้นพี่ช่วยไปต้มน้ำกับหั่นผักได้มั้ยครับ”

 

“อะโด่ว ของง่ายๆเดี๋ยวพี่จัดให้” ยองแจพูดเสร็จพร้อมรูดแขนเสื้อทั้งสองข้างขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ยยยย แว่นน้ำใส่เท่าไหร่อะ  แล้วแก๊สเปิดตรงไหนอะ”

 

“ตรงนี้ครับ” ผมเดินเข้าไปแล้วเปิดแก๊สให้พี่ยองแจ

 

 

 

 

 

 

“เฮ้ยแว่นน้ำเดือดแล้วอะ” ยองแจปิดแก๊สทำท่าจะจับหูหม้อต้มน้ำโดยใช้มือเปล่าจับ

 

“พี่ยองแจอย่าครับ!!

 

“อ๊ะ! แสบอะ แสบบฮื้อ” พี่ยองแจจับแล้วชักมือออกมา ผมเห็นพี่ยองแจน้ำตาคลอ

 

“แสบมากมั้ยครับ ผมบอกแล้วไม่ต้องทำหรอกมาครับเดี๋ยวผมจะทายาให้” แจ็คสันแสดงสีหน้าที่กังวลและเป็นห่วงอย่างชัดเจนจนยองแจเผลอใจสั่น

 

“เฮ้ยย มะ ไม่เป็นอะไรมากหรอกมาเดี๋ยวกูไปหั่นผักต่อ” ร่างอวบก็ยังจะดื้อรั้นทำต่อ

 

“เฮ้อ ไม่เป็นอะไรจริงๆใช่มั้ยครับ” ร่างหนาปล่อยให้ร่างอวบทำต่อ แต่ไม่ถึง 5 นาทีหลังจากยองแจล้างผักเสร็จ

 

 

 

 

 

 

“อึก ฮื้อเจ็บอะ”

 

“พี่ครับ! ผมบอกแล้วว่าอย่าทำ ไม่เป็นไรจริงๆให้ผมทำเองเถอะครับ แล้วพี่เจ็บมากมั้ย ผมจะทำแผลให้”

แจ็คสันที่ดูตกใจหนักกว่าก่อนหน้านี้เพราะยองแจหั่นผักแต่มีดบาดนิ้วจนเลือดไหลออกมา แจ็คสันปิดแก๊สและหยุดการกระทำทุกอย่าง

 

ร่างหนาจับมือเรียวให้เดินตามมาห้องนอน แจ็คสันทำแผลไปด้วยความเงียบ

“กะกูขอโทษนะ ที่ทำให้เดือดร้อนอะ” ยองแจน้ำตาไหลลงมาตามแก้ม

 

“เฮ้ยๆๆๆ พี่อย่าร้องไห้ผมไม่ได้โกรธพี่ พี่ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อน” แจ็คสันยื่นนิ้วโป้งไปลูบแก้มนวลเช็ดน้ำตาให้ยองแจอย่างแผ่วเบาจนยองแจเงยหน้าขึ้นมามองแจ็คสัน

 

“แล้วนี่ร้องไห้ทำไมครับ”

 

“กูเจ็บอะ แสบด้วย” ที่ยองแจร้องไห้ง่ายอย่างนี้ก็เพราะว่าชีวิตนี้ของยองแจไม่เคยโดนมีดบาดหรือโดนอะไรเลย พอมาโดนอย่างนี้เลยทำให้ยองแจเจ็บถึงแม้ว่ามันจะเป็นแผลเล็กๆ

 

“ไม่เจ็บแล้วนะครับ ผมทำแผลให้แล้ว และก็นั่งเล่นอยู่ในห้องเลยครับผมไม่ใจอ่อนให้พี่แล้ว”

 

“อื้อ ไม่ทำแล้วเจ็บ” ยองแจพยักหน้าสองสามครั้งก็เข้าใจตามที่แจ็คสันบอก

 

แจ็คสันบอกแค่นั้นและก็เดินออกไปจากห้องนอนจนไปห้องครัว ส่วนผมก็เดินออกมาจากห้องนอนไปยังห้องนั่งเล่น ผมเชื่อม๊าแล้วที่บอกไม่ให้ผมทำอาหาร ผมเชื่อแล้วว่าผมทำไม่ได้จริงๆ ขนาดแค่ทำเรื่องเล็กๆก็ยังทำไม่ได้ จนทำให้แว่นมันเดือดร้อนไปด้วยเลย ยองแจ แกทำอะไรได้บ้างวะ


40%



ผมนั่งคิดลบจนคิดว่าพอเหอะ เห็นรีโมทวางใกล้ๆทีวีเลยหยิบขึ้นมากดไล่ดูอะไรเรื่อยเปื่อย จนเสียงแชทเด้งมา

 

MYJ

 

มาร์ค : มึงทั้งหลายครัชชช ใครว่างเข้าเกม

มาร์ค : @ยูคยอม @ยองแจ

ยูค : มาๆกูว่างเข้าเกม กูจะเล่นดบดล เดี๋ยวจะชวนคนอื่น

เข้ามาอีก 2 คนนะ

ยูค : เห็นว่ามี killer ตัวใหม่มาด้วยมึง

                                                                                                                   ยองแจ: วันนี้กูไม่ว่างปั่นไฟนะ

มาร์ค:@ยองแจ มึงทำไรอยู่ มึงต้องมาช่วยพวกกูปั่นไฟ

เนี่ยนากกก มาช่วยพี่มาร์คหน่อยแรงค์พิมาร์คจะขึ้นแล้วซ์

ยองแจ: วันนี้กูไม่ว่างจริงๆว่ะ โทดทีนะ ไว้ค่อยเจอกัน บายล่ะ

 

 

 

ผมตอบแชทจบแค่นั้นและก็ปิดการแจ้งเตือนไว้รอเลย ที่สำคัญปิดเครื่องเลยครับ ก็จะอะไรล่ะ ก็ไอหล่อเพื่อนมาร์คของผมต้องทักแชทส่วนตัวชวนผมเข้าเกมให้ได้ ทุกที่มันชวนผมไม่เคยที่จะพลาดหรือปฏิเสธ

หรอกนะ เห็นอย่างนี้ ยองแจสายเกมนะครับ ก็ที่ต้องปิดเครื่องไปไม่ใช่อะไรหรอก ก็แว่นมันเรียกว่าข้าวเสร็จแล้วอะ แล้วตอนนี้ผมก็หิวมากๆด้วย

 

“พี่ยองแจครับ ข้าวเสร็จแล้วนะครับ!”  แจ็คสันตะโกนเรียก

 

ผมเดินมาที่โต๊ะอาหารก็เห็นข้าวทุกอย่างวางเรียงรายน่ารับประทาน สาบานทีเถอะนี่กินกัน 2 คนจริงๆใช่มั้ย ทำไมเยอะขนาดนี้แถมที่สำคัญแม่งโคตรน่ากินหมดทุกอย่างเลยอะ

 

“งั้นขอกินเลยนะ” ยองแจพูดแค่นั้นก็เริ่มกินเลย เขาได้แต่คิดว่าแว่นมันทำอร่อยหรือตัวเขาเองนั่นแหละที่หิวมากๆกันแน่

 

“ถ้าพี่ยองแจชอบ กินเยอะๆเลยนะครับ” แจ็คสันพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นตลอดเวลา

 

เฮ้ย ยิ้มมาอย่างนี้ จ้องมาอย่างนี้คิดว่าจะกินลงอยู่มั้ยฮะแว่น!

 

“อย่าจ้องกูงี้ดิ กูกินไม่ลง”

 

“เอ่อขอโทษครับ”

 

ยองแจพูดและแจ็คสันก็ขอโทษ ถึงจะขอโทษยังไงแต่สายตาแกร่งก็ยังลอบแอบมองร่างอวบเกือบตลอดเวลา

 

“พี่ยองแจครับ  ข้าวติดปากแล้วเนี่ยผมทำอร่อยใช่มั้ย”

 

นี่มุกจีบมุกเดิมใช่มั้ยที่ว่าพระเอกจะทักนางเอกว่ามีข้าวติดริมฝีปาก เออที่ข้าวติดปากกูคือกูมูมมามนะ ละเออพระเอกก็จะมาหยิบเม็ดข้าวจากริมฝีปากนางเอกแล้วหยิบกิน โห่วแว่นถ้ามึงมามุกน่ะนี้!!!!

 

แจ็คสันหยิบเม็ดข้าวที่ติดอยู่ริมฝีปากของยองแจเข้าใส่ปากยองแจอีกครั้ง พร้อมกับประกบจูบปาก แจ็คสันไม่ฟังเสียงอู้อี้ที่ประท้วงหรือแรงที่ต่อต้านเขาแต่ครั้งนี้เป็นการจูบที่ไม่ล้ำลึกแต่ก็หนักแน่นเหมือนเป็นเพียงปากประกบปากของอีกคนเท่านั้น ร่างแกร่งเสร็จก็ถอนริมฝีปากออก

 

“อืม ผมว่าผมทำอาหารอร่อยแล้วนะ แต่ทำไมปากพี่ยองแจอร่อยกว่าล่ะครับ?” แจ็คสันยิ้มที่มุมปากกับหน้าที่กวนบาทาเหลือเกิน

 

“พ่องมึงสิ! โรคจิตรึไงวะไอแว่น มึงอยากกินข้าวมึงก็ไปกินที่จานของมึงสิ มึงจะมาจูบกูทำไมสัส มึงไม่ใช่เด็กเนิร์ดละ มึงคือโรคจิตดีๆนี่เอง แม่งตั้งแต่กูรู้จักมึงนี่จูบกูเอาๆจังนะสัส ครับ!!! จูบกูบ่อยอย่างงี้เก็บเอาไว้ไปจูบที่บ้านมึงมั้ยล่ะ!

 

“อ่าว ได้หรอครับงั้นคืนนี้พี่มานอนที่ห้องผมนะ”

 

“สัส กูประชดมะ!! แดกข้าวไปเลยมึง จ้องกูอย่างงี้มึงคิดว่าจะอิ่มหรอ?

 

“อิ่มครับ อิ่มอกอิ่มใจมากเลยครับ”

 

อิhereeeeeeeee กูทำไมต้องเขินมันด้วยวะ มันจะจีบจะหยอด จะอะไรก็เอาสักอย่างสิ กูกินข้าวไม่ลงแล้วเนี่ย

 

“อิ่มอกอิ่มใจบ้านพ่อมึงสิ” ร่างอวบตอบกลับไป

 

“พ่อทูนหัวของพี่ยองแจใช่มั้ยครับ”

 

!!!!

 

“ได้ แว่นมึงเอาอย่างงี้ใช่มั้ย”

 

“ใช่ครับจะเอาครับ เอาพี่นะ”

 

“มึงนี่มัน!

 

“ครับ?

 

“มึงคิดจะจีบกูจริงๆใช่มั้ย ได้”

 

ยองแจพูดจบแค่นั้นก็เดินขึ้นไปคร่อมบนตักร่างแกร่ง แจ็คสันมีท่าทีตกใจนิดหน่อยกับการกระทำที่รวดเร็วของรุ่นพี่  ยองแจคร่อมอยู่บนตักของแจ็คสันในท่าที่ล่อแหลม

 

“ถ้ามึงคิดจะจีบกูจริง มึงกล้าทำเรื่องอย่างว่ากับกูมั้ยล่ะ” คนอยู่บนตักพูดเสร็จแล้วงับเข้าหูคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นรุ่นน้อง มันจึงทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างล่างทำตัวไม่ถูกกับการกระทำและคำพูดนี้

 

“ว่ายังไงล่ะหะ” ยองแจพูดเข้าไปใกล้หูและมันยิ่งทำให้แจ็คสันขนลุกไม่พอ เจ้าตัวนำก้นนิ่มมานั่งทับของหวงของแจ็คสันแล้วเบียดไปเบียดมา

 

“พี่ยองแจครับ หยุดเถอะนะครับ ผมขอร้องล่ะ”

 

เมื่อยองแจเห็นสีหน้าของแจ็คสันที่ดูเหมือนจะร้องไห้จึงลงมาจากตักและกลับไปนั่งกินข้าวเหมือนเดิม

“โห่ ไม่หนุกเลยมึงนี่ก็ไม่ยอมคล้อยตามกูจริงๆ สงสัยแผนนี้แกล้งมึงคงไม่ได้ เรื่องเมื่อกี้ช่างมันเถอะนะกูขอกินข้าวต่อแล้วกัน”

 

ใครว่าไม่คล้อยตามล่ะครับพี่ยองแจ น้องของผมมันตื่นแล้วมาให้อยากแล้วจากไป จากไปหน้าตาเฉยกินข้าวสบายใจคนเดียวแบบนี้ มันใช้ได้ที่ครับ…’

 

“พี่ยองแจกินข้าวก่อนเลยนะครับ”

 

“อ่าว แล้วมึงจะไปไหน เอ๊ะเดี๋ยวนะ ทำไมมึงเดินต้องงอตัวก้มตัวด้วยวะ ปวดท้องหรอ” ยองแจมีท่าทีที่จะลุกขึ้นมาดูอาการของรุ่นน้องด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง

 

“มะ ไม่ต้องครับ! เดี๋ยวผมไปห้องน้ำแป๊บเดียว รู้สึกปวดท้องนิดๆครับ พี่กินไปเลยเดี๋ยวผมมานะครับ”

 

“แน่ใจนะ ว่าไม่เป็นอะไรมาก ทำไมมึงต้องเอามือมาบังไว้ด้วยอะ”

 

“ไม่เป็นไรครับ! เดี๋ยวผมมานะ” จากนั้นแจ็คสันก็รีบมุ่งหน้าเดินเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

 

 

 

คงต้องโลกสวยด้วยมือเราแล้วสินะ แจ็คสันเอ๊ย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มึง”

 

“ครับ?” อยู่ดีๆพี่ยองแจก็เรียกผมอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหลังจากที่ก้มหน้าเล่นแต่โทรศัพท์ พี่ยองแจเลี้ยงง่ายมากเลยครับ ให้กินข้าวจนอิ่มก็นอนนุ่มนิ่มเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟา

 

“กูคิดว่ากูจะพามึงไปหาหมอล่ะ”

 

“หะ อะไรนะครับทำไมผมต้องไปด้วย?

 

“ก็หลังจากที่มึงบอกกูว่ามึงปวดท้องแล้วก็เข้าห้องน้ำไปกว่าครึ่งชั่วโมงมันไม่แปลกหน่อยหรอ กูว่าอาการมึงแย่ๆแน่ๆ หรือไม่ก็ท้องมึงไม่ดี ทางที่ดีควรไปหาหมอก่อนนะเว้ย แบบกูนั่งกินข้าวรอก็ยังไม่เห็นมึงออกมาจากห้องน้ำ จนกูต้องไปเคาะประตูมึงถึงจะยอมออกมา มึงยอมรับมาซะดีๆว่ามึงไม่สบายใช่มั้ย มึงป่วยใช่มั้ย”

 

อื้มหืม เป็นประโยคที่ยาวที่สุดแล้วมั้งครับตั้งแต่ผมที่รู้จักพี่ยองแจมา

จะให้บอกยังไงดีล่ะว่าพี่เข้าห้องน้ำนานนั่น ไม่ได้ปวดท้อง แต่ปวดส่วนที่มันแข็งมาต่างหาก ถ้าพูดออกไปจะโดนด่าว่าแว่นโรคจิตอีกมั้ย  เปลี่ยนเรื่องดีกว่า

 

“เออพี่ยองแจครับพี่เมารถไม่ใช่หรอครับ?

 

“มึงรู้ได้ยังไงว่ากูเมารถ?

 

ยอมคล้อยตามด้วย แบบนี้ก็ดีสิ

 

“ก็ตอนนั้นที่ไปผับ 3X ได้ยินพี่ยูคเพื่อนพี่ว่าพี่นั่งรถมากับพี่มาร์คไม่ได้เลยต้องมานั่งซ้อนรถพี่ยูคแทน”

 

“ก็จริง เออจริงด้วยแปลกว่าทุกทีกูขึ้นไปนั่งรถยนต์คันไหนกูก็ชอบมักจะเมารถนี่หว่าแต่กูก็นั่งมากับมึงตั้ง 2 ครังแล้วทำไมกูไม่เห็นเมารถเลยวะ”

 

“ถ้าอย่างนั้นวันหลังไปไหนมาไหนให้ผมไปรับไปส่งสิครับ สบายด้วยแถมพี่จะไม่ต้องเมารถอีก”

 

“เอ่อดีๆ งั้นวันหลังก็รบกวนมึงด้วยละกันแว่น”

“งั้นพี่จะกลับเลยรึยังครับ ที่จริงนอนกับผมก็ได้นะผมไม่ว่า”

 

“ไม่เว้ยไอ้แว่นหื่น มึงนี่ชักจะเอาใหญ่แล้วนะแต่ว่ากูมีข้อเสนอถ้ามึงจะจีบกูจริง มึงห้ามจูบกูจนกว่ากูจะยอมรับเป็นแฟนกับมึง”

“ว่ายังไง แต่ไหงทำหน้าหงอยแบบนั้นวะ”

 

“ไม่เอาได้มั้ยครับ ขออย่างอื่นก็ได้ที่ไม่ใช่จะไม่ได้จูบพี่แบบนี้ นะครับพี่ยองแจ”

 

“มึง! มึงจะมาจูบกูไม่ได้มึงไม่ได้เป็นอะไรกับกู ถ้ามึงไม่ยอมกูก็ไม่ให้มึงจีบกูเด็ดขาด!

 

“ก็ได้ครับ แค่ไม่ให้จูบอย่างเดียวใช่มั้ยครับ?

 

“ก็เออสิวะ”

 

 

ทำไมผมถึงรู้สึกบางอย่างว่ามันแปลกๆไม่สิ ผมต้องได้เปรียบอยู่แล้ว แถมไอ้แว่นมันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาจูบผมด้วยซ้ำ ไม่ต่อยหน้าสักดอกสองดอกก็บุญแล้ว แถมนี่ผมยังไม่ให้ใครมาจูบแต่ไอ้แว่นกลับมาจูบผมอย่างง่ายดาย แต่ทำไมผมรู้สึกแปลกๆ จริงๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               ร่างสูงที่ตอนนี้เดินอยู่ในห้างสรรพสินค้ากลางใจเมือง ไม่สิถ้าพูดให้ถูกก็คือเขามาเดินซื้อของในห่างของเขาต่างหาก ไม่ใช่อะไรหรอกรู้สึกของที่เตรียมไว้กินอะไรเล่นๆจะหมดแล้วสิ แถมมาม่ากับไข่ของเขาก็จะหมดด้วย รู้สึกช่วงนี้กินเยอะไปหน่อยสงสัยคงต้องเพลาๆไปสักหน่อย

 

ไม่งั้นมะเร็งคงถามหา ไม่งั้นผมก็คงร่วงอดเป็นหนุ่มหล่อน่ะเซ้ หนุ่มหล่อมาร์คต้วนคนนี้จะไม่ยอมให้อะไรมาทำให้ตัวเองดูไม่ดีหรอก คนเราต้องหล่อตลอดเวลา  ได้แต่คิดแล้วก็สงสัยว่าคนอย่างผมนี่คงหล่อมาตั้งแต่เกิด  คนอะไรจะหล่อได้ขนาดนี้กัน

 

คนอย่างมาร์คต้วนไงครับ

 

ผมเดินไปพวกแถมของกินก็ไปยังพวกโซนขนมต่อ ไม่ต้องสงสัยหรอกทำไมพนักงานถึงไม่ค่อยรู้จักผม ก็เพราะผมก็ไม่รู้จักพนักงานเหมือนกัน ก็ส่วนมากผมมักจะอยู่ที่บ้านกับไปมหาลัยแค่นั้น ส่วนมากน่ะนะแถมไม่ค่อยออกทีวีบ่อย จะมีแค่ไม่กี่คนที่รู้จักหรอก 

 

ส่วนที่ผู้จัดการผับ 3X ที่รู้จักผมได้ และผมก็รู้จักได้ยังไงน่ะหรอก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่ไปกินบ่อยจนจำหน้าผมได้และก็รู้ว่าผมคือใคร ก็ไม่มีอะไรให้น่ากังวลหรอก

 

เรื่องที่ควรกังวลในตอนนี้ก็คือผมหาขนมสุดโปรดของผมไม่เจออออออออออ เฮ้อไม่เป็นไรผมถอดใจไว้ค่อยมาซื้อวันหลัง แต่เอ๊ะหลังที่ดูบอบบางคุ้นๆจังเลย คนที่อยู่โซนของลด 70% นั่นคุ้นๆจังแฮะ

เหมือนพวกป้าๆเลยที่แย่งซื้อของลดกัน คุ้นจริงนะครับ

.

.

.

.

.

 

นั่นน้องแบมๆนี่หน่า!!! เอ๊ะ?



_________________________________________________________

40% 28/10/61  23:34

มาต่อแล้วกับ 40% นะคะ แง่งงงหลังจากที่เราโพสตอนที่แล้วไป เราก็ต้องไปเข้าค่ายต่อแต่ไม่เป็นไรค่ะ ได้เจอรุ่นพี่หล่อถือว่าคุ้มแล้วววว เขิงงง ><

แก พนเค้าเปิดเทอมแล้วอะ คือดีย์ฮื้อออ ตื่นสายไม่ได้แล้วเซ็งงงงงง

สุดท้าย ขอบคุณสำหรับfavและเม้นมากน้าา นี่แหละกำลังใจของชั้นน

และขอฝากเรื่องนี้ไว้อ้อมอกอ้อมใจของรีดเดอร์ทุกคนด้วยน้า // กราบ =/\=

-------------------------------------------------------------------------------------------

100% 19-4-62

ขอบคุณรีดเดอร์ที่ยังติดตามเรื่องนี้มากๆๆนะคะ เชื่อว่าหลายๆคนคงลืมเนื้อเรื่องนี่ก็ขอสารภาพตามตรงค่ะว่าแอบลืมเหมือนกัน ฮา55555 ช่วง ปีสองปีและคิดว่าอาจจะยาวไปถึงปีหน้าคงไม่ว่างน่าจะยาวเลยค่ะ เพราะตอนนี้เรายุ่งมากจริงๆ แถมตอนนี้ก็นั่งรับพิมพ์งาน จนมากจริงๆช่วงนี้


ยังไงก็ฝากฟิคนี้และก็ขอขอบคุณมากๆนะคะ กราบ =/\=

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #29 Namfon_ars (@Namfon_ars) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 05:01

    งืออออ เพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ แต่ชอบมากจริงๆนะคะไรท์ ยังรอไรท์มาต่อเรื่องนี้อยู่เสมอนะคะ ชอบมากๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ??’?

    #29
    0
  2. #28 KingkamolN (@KingkamolN) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    รุกหนักมาก 55555 รอนะคะ
    #28
    0
  3. #27 Anima1 (@flowerwrite) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:39
    งือออน้องเขาเป็นห่วงงง
    #27
    0
  4. #26 noeysasithon (@noeysasithon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 19:20
    รอน้าไรท์
    #26
    0