(Got7) NERD JackJae #พี่หวังเด็กเนิร์ด

ตอนที่ 7 : NERD 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    8 ต.ค. 61


ตอนที่ 5

 






     นี่มึงจะบอกกูได้ยังว่ามึงเป็นอะไรไอยองแจ แล้วปากมึงทำไมมันบวมงั้นวะ?”

 

มาร์คที่นั่งจ้องเพื่อนร่างอวบตั้งแต่เจอกันที่ทางเดินคณะ เพื่อนร่างอวบของเขาได้แต่ก้มหน้าก้มตาเงียบๆอย่างนี้มาเป็นเวลาเกือบชั่วโมงแล้ว ถามอะไรก็ไม่ตอบมันน่าอึดอัดมั้ยล่ะ!

 

 หะ! เออไม่มีอะไร แล้วยูคล่ะไปไหน?”

ร่างบางที่เลี่ยงจะตอบคำถามจึงถามหาเพื่อนร่างสูงแทน

 

ยูคมันไปหาอะไรกินแต่นี่แม่ งไปแดกทั้งมหาลัยแล้วมั้งหายหัวไปโคตรนาน แล้วก็นะมึงไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องกูเลย เล่ามาครับเพื่อนรัก เดี๋ยวนี้หัดมีความลับ?” 


มาร์ค มึงอย่ากดดันกูทีสิมันเล่ายากต่างหาก…”

 

แล้วเรื่องอะไรล่ะมึงอย่าลีลาทีดิ๊!มาร์คเริ่มหงุดหงิดกับอาการลีลาของเพื่อนร่างอวบ

 

 เออใช่ เล่ามากูก็อยากเผือกเพื่อนร่างสูงที่เดินกลับมาพร้อมกับขนมขบเคี้ยวเต็มมือ นี่ไปแดกหรือไปสูบมาทั้งมหาลัย?

 

 วันๆมึงนี่หาแต่ของกินอย่างเดียวนะ คนหล่อล่ะเพลีย แต่ก็ดีแล้วที่มึงมา มาช่วยกูเค้นคำตอบจากไอยองแจกับกู ตั้งแต่ที่กูเผอิญเจอมันที่คณะแพทย์มันก็เงียบแบบนี้ตลอดเลย แต่ว่านะมึงไปคณะนั้นทำไมยองแจ?” เพื่อนหน้าหล่อถามออกมา พร้อมกับจ้องเพื่อนของเขาอย่างไม่วางตา

 

ไปคณะแพทย์ไม มึงอยากกินข้าวผัดกระเพราอีกอ่อ?” ยูคถามด้วยความสงสัย

 

ไม่ใช่คือที่กูไปที่คณะนั้น กูไปหาแว่น…”

 

หะ!/ !

 

"จะตกใจอะไรกันก็แค่ไปหาแว่น..."

 

"ไอน้องแจ็คสันน่ะหรอ แล้วอะไร? เกิดเรื่องอะไรขึ้น แล้วตั้งแต่ที่มึงกลับมาจากที่นั่น...มันทำอะไรมึง!?" มาร์คลุกขึ้นมาจากที่นั่งอย่างแรง และเดินเข้ามาใกล้เพื่อนร่างอวบของเขา อย่างกับสืบสวนคดี เป็นโคนันงี้ เย้เพื่อนกูเป็นโคววนานนน?

 

ย้อนกลับไป 1 ชั่วโมงก่อน

 

 "ถ้าผมบอกว่า 


ผมชอบพี่ล่ะครับ


พี่จะว่ายังไงครับพี่ยองแจ


ผมชอบพี่ชเวยองแจครับ"

 

ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างผมที่เพิ่งโดนรุ่นน้องบอกว่าชอบผม อะไรของมึงแว่นนนนมึงมาขโมยจูบกูแล้วมึงยังมาบอกชอบกูอีก ผมยองแจก็ตกใจสิครับ หลังจากที่โดนบอกว่าชอบผมก็สตั้นไปเกือบนาที จนแจ็คสันมันดึงหน้าผมไปเข้าใกล้หน้ามันอีกรอบ และจูบผมอีกรอบ! ผมตกใจกับการกระทำของร่างหนาทำได้แค่ขัดขืนเหยียดขา ปัดแขนไปมา บ้า นี่มันบ้าที่สุดแจ็คสันมันยังจูบผมไม่หยุดเลย นี่มันไอแว่นหื่นชัดๆ! ผมเริ่มหายใจไม่ออกและเหมือนร่างหนาจะรู้ว่าผมเริ่มจะไม่ไหวจึงถอนจูบออก ผมเห็นสีหน้าของแจ็คสันทำหน้าเหมือนไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ มึงจะยังไม่พอใจอะไรอีก ปากกูระบมไปหมดแล้วสัส! เมื่อผมเริ่มหายใจเป็นปกติแล้ว ด่ามันสิครับ

 

"ไอแว่นหื่น มึงมาจูบกูทำไมอีกเนี่ย แม่ง!!!!"

 

"อ่าวก็ผมเห็นพี่ยืนนิ่งไปตั้งนานผมเลยจูบเรียกสติพี่คืนมาสิครับ"

 

"กวนตีน" ผมพูดเสียงเบา

 

"ผมไม่ได้คิดจะกวนพี่นะครับก็พี่ไม่ตอบผมเอง ผมจริงจังนะครับเรื่องที่บอกว่าผม'ชอบ'พี่ยองแจจริงๆ" ร่างหนาตอบด้วยสีหน้าที่จริงจัง ผมเห็นเข้าไปนัยต์ตาคม ทำไมผมต้องเขินด้วยวะ

 

"มึงจะชอบกู กูก็ไม่ว่าเพราะกูไม่ได้ชอบมึงแต่กูจะว่ามึงเพราะมึงมาขโมยจูบกูตั้ง 3 ครั้ง!" จูบนี้ผมไม่อยากให้ใคร...นอกจากพี่เจียเออร์ ...ผมต่อประโยคท้ายไว้ในใจ

 

"พี่ไม่ชอบผม ผมก็จะจีบพี่ครับ" ร่างหนาตอบด้วยสีหน้าที่จริงจัง ผมนี่อึ้งไปเลยครับ

 

"มึงคิดไรยู๊วววววไอแว่น มาจีบกูเนี่ยนะเรียนจนเพี้ยนแล้วหรอไงหะ!? คิดดีแล้วอ่อที่จะมาจีบกูอ่ะกูไม่เอามึงหรอก”

 

“แต่ผมจะเอาพี่” 

 

“ไอhereแจ็คคคคค ฟัคคคค!!!!

 

ผมพอฟังประโยคนั้นจบก็ด่าร่างหนาพร้อมโชว์เรียวนิ้วกลางสวยๆไปหนึ่งทีและวิ่งหนีมันออกมา ไม่วายที่แจ็คสันมันจะตะโกนตามร่างอวบว่า

 

“ผมจะเอาพี่จริงๆนะค้าบบบบบ พี่ยองแจจจ!!”   ไอhere ไอวอดเดอะ   คำด่าหยาบคายมากมายได้มารวมอยู่ที่สมองทั้งหมด อยากจะตะโกนด่าไปอีกรอบว่า หน้าไม่อายแต่ไมกูต้องเขินด้วยวะ เขินเพราะเด็กจะเอา..ไม่ใช่ละ 

เขินเพราะเด็กบอกว่าชอบ ? 


เขินเพราะ 'แจ็คสัน' บอกว่าชอบ? 


หรือเพราะว่าเขินที่แจ็คสันหน้าตาคล้ายพี่เจียเออร์กันแน่

 


#พี่หวังเด็กเนิร์ด  


 



กลับมาปัจจุบัน

 

“เฮ้ยยยยย!นาก น้องมันสารภาพรักมึงหรอวะ แล้วมึงชอบน้องเค้ามั้ยล่ะ กูว่าน้องแจ็คสันนั่นมันคงเอาจริงแน่ถึงกับพูดว่าจะจีบทั้งๆที่มึงบอกไปว่าไม่ชอบซะขนาดนั้น ใจเด็ดว่ะกูเชียร์น้องมัน!” ยูคยอมพูดขึ้นมาพร้อมยกแขนขึ้นทำท่าเยสสสสสส

 

“กูก็ว่างั้นว่ะ กูแอบสังเกตน้องนี่มานานละว่ามันทะแม่งๆยังไงไม่รู้ ที่แท้แอบจีบเพื่อนกู”

 

ยองแจเล่าเรื่องให้เพื่อนทั้งสองฟังแต่ก็ยังเราไม่หมด เรื่องที่ถูกรุ่นน้องขโมยจูบไปใครจะกล้าเล่าวะจูบนั่นไม่เคยให้ใครเลยนอกจากคนๆนั้น แต่ว่าถ้าสมมติว่าเรากับแว่นนั่นเป็นแฟนกัน แว่นมันก็หล่ออยู่นะ หุ่นก็แซ่บยิ่งกล้ามที่เป็นลอนๆนั่นอีก ถ้ามีแฟนเด็กลีลาคงเด็ดน่าดู

 

นี่กูคิดไรอยู่วะ

 

 

 

 


แจ็คสัน;

หลังจากที่ผมบอกว่าชอบกับรุ่นพี่ร่างอวบแต่น่ารัก ยิ่งตอนที่เหวี่ยงๆหรือตอนเขินนั่นผมเผลอจูบเข้าไปโดยไม่รู้ตัว ผมยอมโดนด่าเพราะมันคุ้มมากๆกับการได้ลิ้มลองริมฝีปากอมชมพู ยิ่งคิดก็อยากยิ่งลองอีกไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่าว่าทำไมถึงหวานมากขนาดนี้ ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงแค่ได้มองหน้าของรุ่นพี่ที่ชื่อว่ายองแจคนนี้ มีแต่คำว่าน่ารักไปหมดอยากจะจูบทุกเมื่อที่เห็นหน้า อยากจะจูบปากนั่นที่ชอบบ่น ชอบด่าผมสารพัด ยิ่งตอนที่เขินแล้วหน้าแดงนั่นอีก สงสัยว่าแจ็คสันคนนี้คงเป็นโรคจิตกับคนที่ชื่อชเวยองแจเพียงคนเดียวสินะครับ ผมที่คิดไปก็เดินกลับมาถึงห้องแล้ว และก็เจอทั้งแบมทั้งจินยองยังอยู่กันครบ


“อ่าวแล้วพี่ยองแจล่ะแจ็คสัน ไม่มาด้วยกันหรอ?” เป็นแบมๆที่ถามทักขึ้นมาก่อน

 

“เอ่อ พี่ยองแจขอตัวไปทำธุระน่ะ เลยไม่ได้มาด้วย”

 

“แล้วนายกับรุ่นพี่ยองแจนี่ไปคุยอะไรกันหรอ?” คนที่ถามขึ้นคือจินยอง

 

“ก็ไม่มีอะไรหรอก พี่เค้าแค่มาคุยเรื่องทั่วไปน่ะ” ผมตอบโกหกคำโต

 

“อ๋อ เออนี่แจ็คสัน แบมๆฉันไปซื้อนมก่อนนะแล้วจะรวดกลับไปเข้าคราสต่อเลยทีเดียว”

 

“อืมโอเค ฉันว่าจะไปด้วยเหมือนกัน งั้นแจ็คสัน นยอง แบมไปก่อนนะไว้คุยกันในแชทอีกที”

 

ทั้งแบมและจินยองกลับไปกันหมด เหลือแต่ผมที่อยู่ในห้อง นั่งคิดอะไรเพลินๆก็อดคิดไปถึงรุ่นพี่หน้าหมวยไม่ได้ คนอะไรน่ารักได้ขนาดนั้น ผมก็ไม่รู้ใจตัวเองเหมือนกันว่าไปแอบชอบรุ่นพี่หน้าหมวยคนนี้ตั้งแต่ตอนไหน เมื่อไหร่ ยังไง แค่ได้เห็นหน้าพี่ยองแจใจของผมก็สั่นไปหมดแล้ว คนอะไรแค่อยู่เฉยๆ หรือทำอะไรก็น่ารักไปหมด หรือว่าเราเรียนหนักเกินไป ไม่เกี่ยวละ

 

คิดว่า หวังแจ็คสันนายคงชอบพี่ยองแจจริงๆแล้วใช่มั้ย เอาล่ะในเมื่อพี่เขาไม่ชอบผม ผมก็จะจีบพี่เขาให้ได้ นั่งคิดเรื่อยเปื่อยก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆ แค่เห็นรอยยิ้มของพี่ยองแจ ก็เหมือนยาวิเศษณ์ที่ทำให้ผมมีความสุขมากเลยล่ะครับ

 

 

 

 

 

หนุ่มหน้าแมวร่างบางที่บอกลากับเพื่อนอีกสองคนว่าจะไปซื้อนมและรวดเข้าคราสเลย ผมมุ่งหน้าเดินไปที่ร้ายขายนมและตอนนี้ก็มาถึงแล้ว นมรสสตอเบอรี่พี่เสือคนนี้มารับเจ้าไปอยู่กับพี่แล้ว พี่จะกลืนกินน้องนมสตอเบอรี่ทั้งร่างกาย ผมเดินไปหาป้าเพื่อจะซื้อนม

 

“ป้าครับผมเอานมรสสตอเบอรี่กะ

 

“ป้าครับ ผมเอากล่องนี้ครับ นี่ตังค์ครับ”

 

กล่องนึงครับ คำๆนี้ที่ผมจะพูดแต่ก็ต้องหยุดไว้เพราะว่ามีชายคนข้างหน้ามาตัดหน้าผมไปก่อนน่ะสิ

 

“เอ่อ โทษนะลูกแต่วันนี้นมรสสตอเบอรี่เหลือกล่องนั้นกล่องสุดท้ายแล้วจ้า” ป้าบอกผมอย่างงั้น

 

ผมมองไปยังร่างแกร่งข้างหน้า ดูข้างหลังทำไมไหล่กว้างจังเลยนะผมเผลอมองนานไป จนชายข้างหน้าที่ชิงซื้อนมสตอเบอรี่ของผมหันมามองผม เอ๊ะ นั่น เดี๋ยวนะ ผู้ชายที่ร้องเพลงที่ผับในวันนั้นใช่มั้ยผมจำได้ ก็จุด2จุดบนเปลือกตาซ้ายนั่น

 

“เออ คุณจะซื้อนมกล่องนี้ใช่มั้ยครับ ผมให้ครับ”

 

ชายคนนั้นที่ร้องเพลงในผับเขายื่นกล่องนมที่ซื้อชิงตัดหน้าของผมไป ยื่นให้ผม แต่ว่าผมน่ะ

“ไม่เป็นไรครับ” ผมตอบกลับไป

 

“ไม่เป็นไรครับ ถือเป็นค่าที่ผมขอบคุณคุณด้วยครับ”

 

หะ เขามาขอบคุณผมเรื่องอะไรอะงงสิครับ

 

“เอ่อ ขอบคุณที่วันนั้นคุณไปฟังผมร้องเพลงยังไงล่ะครับ คุณยังจำผมได้มั้ยที่วันนั้นที่ผับ” เขาตอบมาแค่นี้ ก็ไม่คิดว่าเขาจะจำผมได้เหมือนกันถึงแม้ว่าผมจะจำเขาได้ก็เถอะ

 

“ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทผม อิมแจบอม คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 3 ครับ”

 

“อะ อ่าวรุ่นพี่เหรอครับขอโทษที่ผมเสียมารยาทด้วยนะครับ ตอนแรกนึกว่ารุ่นเดียวกันซะอีก” ผมตอบไปตามที่คิด

 

“แล้ว..

 

“เออขอโทษนะครับ ผมปาร์คจินยอง คณะแพทยศาสตร์ ปี 1 ครับ”

 

“อ๋อครับ ส่วนนมนี่รับไปเถอะครับเป็นค่าที่เรารู้จักกันด้วยไงครับ”

 

“เอ่อครับ งั้นก็ขอรับและก็ขอบคุณมากๆนะครับ งั้นผมขอตัวไปก่อนนะครับ ไว้เจอกันนะครับรุ่นพี่แจบอม”

 

คนร่างบางรับนมพร้อมกล่าวขอบคุณและก็เดินจากไป สงสัยใช่มั้ยล่ะว่าทำไมผมถึงมาซื้อนมที่คณะนี้ ก็เพราะคิดว่าอาจจะได้เจอคนที่อยากเจอด้วยไง ก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เกิดมาจน 21 ปี แล้วยังไม่เคยเจอผู้ชายที่น่ารักและสุภาพแบบนี้มาก่อน  ยิ่งตอนที่ น้องจินยอง แหมขอเรียกชื่อว่าที่ภรรยาของผมหน่อย นั่นแหละยิ่งตอนที่น้องจินยองขอบคุณแล้วยิ้ม โหใจพี่แจบอมสั่นไปหมดแล้วครับ เกือบเก็บอาการไว้ไม่ทันแหนะ

 

ผมที่คิดว่าลองมาเดินเล่นที่คณะนี้เฉยๆ จะบังเอิญเจอมั้ย ก็คิดเล่นๆจริงๆนั่นแหละ เดินเล่นไปเล่นมาก็อยากดื่มนมเลยเดินเข้ามาซื้อที่ร้าน ด้วยความอยากดื่มมากๆเลยตัดหน้าคนข้างหน้าไปก่อน ถึงจะรู้สึกผิด แต่นี่ของชอบของโปรดของผมเลย

 

แต่ก่อนที่จะดื่มก็รู้สึกเหมือนมีคนจ้องข้างหลังผมด้วยออร่าที่น่ากลัวมาก แต่ก็ต้องดีใจสุดๆ ไม่คิดว่าจะเจอกันจริงๆ ผมเกือบเก็บอาการไม่อยู่ ก็ตั้งแต่วันนั้นที่ผมไปร้องเพลงที่ผับ แล้วรู้จากยองแจอีกทีว่าคนที่ผมใจสั่นให้ตั้งแต่ที่สบตากันในผับนั่น ผมคิดว่า

 

เอาล่ะคนนี้คนของใจชัดๆ ก็ตั้งแต่ที่ยองแจบอกผมว่ายิ่งเป็นเพื่อนแจ็คสัน รุ่นน้องที่ผมสนิทด้วยผมก็ไปสืบจนรู้ว่าชื่อ จินยอง   ก็ไม่คิดว่าน้องเค้าจะชอบนมรสนี้เหมือนกัน ที่เค้าว่าคนเป็นเนื้อคู่กันก็ต้องชอบอะไรที่เหมือนกันใช่มั้ยครับ

 

แต่เค้าจะรู้มั้ยนะว่านมรสสตอเบอรี่ของผมที่ให้เค้าไป เป็นรสที่ผมหวงและชอบมากที่สุด ขนาดน้องผม ยองแจ ผมยังไม่ให้เลย จินยองเค้าจะรู้มั้ยว่าเค้าได้สิ่งที่ผมหวงที่สุดไปน่ะ

 

 






“ยองแจ มึง ยองแจจจจจ ไอ้นากกกกซ์”

 

“หะ! อะไรของมึงไอ้หมีมึงจะแหกปากทำไม บ้านมึงขายโทรโข่งด้วยหรอสัส” ผมตอบ

 

“อ่าวก็กูเรียกมึงหลายรอบแล้ว มึงไม่ได้ยิน กูก็ตะโกนสิครับ” ยูคตอบ

 

“เรียกคุณมึงเรียกกูทำไมครับ” ผมตอบ

 

“ก็ยูคมันจะถามมึงว่าเย็นนี้ไปแดกข้าวที่ไหน แต่ไอ้แจวันนี้มึงเป็นไรตั้งแต่ที่ไปเจอเด็กแจ็คสันวันนี้ทั้งวันมึงเหม่อ มึงใจลอยอะไร มีอะไรที่มึงยังไม่ได้บอกพวกกูใช่มั้ย?” มาร์คที่บอกผมพร้อมคำบ่นที่มาอย่างล้นหลาม นี่เพื่อนหรือพ่อ?

 

“ไม่มีอะไร พวกมึงอะคิดมาก” ผมตอบพร้อมหันหน้าไปทางอื่น “เออแล้วพวกมึงจะกลับเลยยังอะกูว่ากูจะกลับไปกินข้าวที่พี่เงิงทำให้”

 

“เปลี่ยนเรื่องตลอดเลยมึง ช่างมึงเถอะถ้ามีอะไรไม่สบายจริงๆก็บอกพวกกูละกัน อย่าลืมว่ามึงยังมีพวกกู 2 คนอยู่นะยองแจ” มาร์คที่พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง

 

“เอองั้นยูคคนหล่อขอสรุปว่าเย็นนี้พวกเราจะไปแดกข้าวที่บ้านของตัวเองกันนะครับ”

 

“ยูค ใครว่ากูจะแดกข้าว” อยู่ดีๆมาร์คก็พูดขึ้น

 

“อ่าว มึงไม่แดกข้าวแล้วแดกไร” ยูคถาม

 

“กูจะแดกมาม่าใส่ไข่ 2 ฟองเว้ยเห้ยยยย กูไม่ได้กินมาหลายวันละคั๊บบบบ คิดถุงมาม่าที่รักซ์” มาร์คตอบทำหน้าที่โคตรโอเวอร์

 

กูชักไม่แน่ใจละ ว่ามึงลูกคนรวยแท้หรือปลอมวะ วันก่อนก็ได้ยินว่าจะแดกมาม่าใส่ไข่ 2 ฟอง ผมคิดอยู่ภายในใจ ถ้าเผลอพูดออกไปคงโดนเพื่อนมาร์คมองแรงครับ

“งั้นก็ เจอกันพรุ่งนี้ล่ะ บาย” ผมลาเพื่อนทั้งสองและเดินมายังคณะพี่แจบอม ผมจะกลับกับพี่แจบอมทุกวัน เว้นบางทีก็ให้มาร์คหรือยูคมันไปส่งที่บ้านบ้าง

 

ระหว่างทางที่ผมเดินมาหาพี่แจบอมก็ได้ยินเสียงที่ไม่ชอบเอาสะเลย นั่นก็คือเสียงที่แซว นี่ก็ไม่เข้าใจผมดังขนาดนั้นเลยหรอ ก็เคยคิดนะว่าพวกที่แซวอะถามจริงนะ รู้จักเพื่อนในสาขา เพื่อนในคณะตัวเองหมดรึยัง ถึงได้มารู้จักผมได้ หรือเพราะว่าผมเป็นน้องพี่แจบอม หรือเพราะว่าช่วงก่อนหน้านั้นผมมาหาคนหล่อที่คณะนี้บ่อย คิดว่าคงเป็นอย่างหลังมากกว่า

 

แต่เอาจริงๆนะ ไม่มีใครหล่อเท่าพี่แจบอมของผมอีกแล้ววว แหมมีการอวย  ระหว่างที่ผมเดินไปคิดไป ก็ได้ยินคำแซวที่ดีบ้างไม่ดีบ้างไป จนเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชื่อที่ปรากฏขึ้นอยู่หน้าจอก็พี่ผมเอง

 

“ฮัลโหล พี่อยู่ไหนแล้ว ยองแจเลิกแล้วนะครับ”

 

ยองแจครับ วันนี้พี่ขอโทษนะแต่วันนี้ให้ยูคกับมาร์คไปส่งที่บ้านแทนได้มั้ย ยองแจชวนยูคกับมาร์คไปหาอะไรกินด้วยสิวันนี้พี่คงทำข้าวเย็นให้กินไม่ได้ วันนี้พี่ติดโปรเจ็คอยู่น่ะคงจะกลับดึกด้วย

 

 

“อ๋อ อ่าครับ”

 

ยองแจอ่า พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อนล่วงหน้า แต่วันนี้มันไม่ทันจริงๆ ฝากบอกมาร์คกับยูคด้วยว่าวันหลังจะตอบแทนที่ไปส่งน้อง แค่นี้ก่อนนะพี่ต้องทำงานก่อน ห้ามดื้อนะครับ และก็พี่กลับไปต้องเห็นน้องเข้านอนแล้วนะ’  พี่แจบอมร่ายมาซะยาว

 

“ครับ ไม่ดื้อแน่นอน สู้ๆนะครับพี่ทำโปรเจ็คให้เสร็จไวๆด้วยน้า บายครับ”  ผมตอบรับคนเป็นพี่ไปอย่างว่าง่าย

 

ผมเดินกลับมาที่คณะตัวเอง ไม่ใช่ไปหาเพื่อนรักแต่จะเดินไปที่หน้าคณะเพื่อไปนั่งรอรถเมล์ ผมจำได้ว่าจะมีรถเมล์มารับนศ. แต่ว่านะครั้งนี้ผมฝ่าฝืนคำสั่งพี่แจบอมอีกแล้ว ก็ผมขี้เกียจโทรหาไอหล่อกับหมีอะ เอาความจริงก็อยากลองนั่งรถเมล์กลับบ้านสักครั้งหนึ่ง

 

ความอยากรู้อยากลองชนะทุกสิ่ง

 

แม้กระทั่งฝ่าฝืนคำสั่งพี่เงิง

 

มันเป็นครั้งแรกที่ผมอยากลอง ผมไม่เคยเลยกับการขึ้นรถเมล์ เพราะผมจะมีพี่แจบอม มาร์คและยูคมารับส่งเสมอ ก็ไม่เข้าใจทำไมต้องไม่อยากให้นั่งรถเมล์ด้วย ผมไปนั่งอยู่ที่ใกล้ๆคณะตนเอง

 

 


“ติ๊ด ติ๊ด” เสียงบีบแตรดังขึ้นจากรถที่อยู่ข้างหน้าผม

 

“พี่ยองแจ พี่ยองแจใช่มั้ยครับ”

 

เสียงที่เรียกผม ไม่ใช่ใครหรอกครับแต่เป็นไอแว่น แจ็คสันนั่นแหละ แต่ว่ามันจะมาบีบแตรตรงนี้ทำไมกัน มันขวางทางรถคันอื่นไม่ใช่หรอนั่น! แต่ว่านะกูจะเขินมันทำไมวะ แม่งก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้น ยิ่งใส่แว่น เด็กเนิร์ดชัดๆ!

 

“พี่มานั่งทำอะไรตรงนั่นอะครับ”

 

“ก็มานั่งรอรถน่ะสิ ถามได้” ผมตอบกลับไปและไม่มองหน้า

 

“มากับผมมั้ยครับเดี๋ยวผมไปส่ง” ร่างหนาที่อยู่ในรถตะโกนออกมา

 

“ขอบใจนะ แต่ไม่ต้อง นายจะไปไหนก็ไปเถอะ” ผมตอบกลับไป

 

“ถ้าพี่ไม่มากับผม รถมันจะขวางทางรถคนอื่นเค้านะครับพี่ยองแจ”

 

นี่บังคับกันใช่มั้ย ได้ พอดีเลยประหยัดเงินและก็ไม่ต้องเสียค่าน้ำมันให้ด้วย ก็แว่นมันบอกว่าจะไปส่งอะ  ผมเดินขึ้นรถแว่นเข้าไปข้างใน นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่ผมได้นั่งรถของแว่น พอผมขึ้นมานั่งในรถแล้วก็ไม่พูดอะไรสักคำ จนบนรถเกิดความเงียบขึ้นมา

 

“พี่ยองแจครับ ก่อนกลับบ้านหาอะไรกินมั้ยครับ”

 

“ไม่เป็นไร กูไม่หิว”

 

โครกกกกกก

 

บ้าเอ้ยยยยย ทำไมเสียงท้องร้องต้องมาตอนนี้ด้วยนะ โห มาได้ตรงจังหวะเลยนะ แล้วทำไมกันเวลาบอกไม่หิวทีไร ทำไมเสียงท้องร้องต้องมาตลอดด้วยอะ ถึงแม้จจะหิวจริงๆก็เถอะนะ

 

“ผมว่าพี่หิวล่ะ งั้นไปกินที่คอนโดผมมั้ยครับ”

 

“หะ!!!

 

ร่างบางที่ได้ยินแว่นชวนไปกินข้าวที่คอนโดถึงกับหันหน้ามาด้วยความเร็ว

 

“พี่คิดอะไรอยู่เนี่ยครับ คิดไม่ดีอยู่ใช่มั้ย ที่ผมชวนเพราะว่าไม่กี่วันก่อนผมเพิ่งซื้อของมาไว้เลยจะทำอะไรให้พี่กินด้วย คือผมซื้อของมาเยอะเกินนั่นแหละ” แจ็คสันพูดพร้อมอธิบาย

“แล้ว พี่จะไปมั้ยครับ ไม่ไปก็ได้นะผมไม่ได้บังคับ”

 

“ถ้ามึงคิดว่าเลี้ยงข้าวกูไหว กูก็ไปกิน ไม่เกรงใจหรอกนะของฟรีทั้งที และมึงก็ชวนเอง”

 

“ครับ”

 

ร่างหนาตอบมาเพียงแค่คำเดียว และก็จบบทสนทนาทั้งสองคนตลอดการขับรถของแจ็คสันก็ไม่มีใครพูดคุยอะไรกัน และมันก็กลับเข้ามาในจุดเดิมของความเงียบ คอนโดของแจ็คสันอยู่ห่างจากมหาลัยนิดหน่อย จึงทำให้รุ่นพี่ร่างอวบเผลอหลับบนรถ

 

แจ็คสันที่ว่าจะปลุกคนร่างอวบให้ตื่นขึ้นเพราะตอนนี้ถึงคอนโดเขาแล้ว แต่ก็ต้องหยุดไปชะงัก ตนเผลอจ้องมองไปยังใบหน้าหวานก็ไม่คิดว่าทำไมคนๆนี้ถึงได้น่าน่ารักมากขนาดนี้กัน แจ็คสันเคลื่อนหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ยองแจจนกระทั่งปากของแจ็คสันเข้าไปกดทับที่หน้าผากมน เขาจูบบนหน้าผากของพี่ยองแจอย่างแผ่วเบา และได้กลิ่นหอมอ่อนๆออกมาเล็กน้อย แจ็คสันผละหน้าของตัวเองออกมา

 


พี่ยองแจครับผมคิดว่าว่าผมคงไม่ได้แค่ชอบพี่แล้วล่ะ

 


แต่ผมคงรักพี่ไปแล้วล่ะครับพี่ยองแจ

 


ถึงแม้ว่าพี่จะไม่เคยชอบผมเลย




100%



------------------------------------------

21/6/61 01.22

20%

โฮรลลลลลล คิดถึงฉันบ้างมั้ยเธอเตงงง ชั้นขอลงแค่ 20% ก่อนจริงๆ ช่วงนี้ทำงานหนักมากเว่อ นี่เพิ่งทำpptxเสร็จก็รวดเข้ามาแต่งต่อเลย พน.ชั้นก็สอบด้วยย อะไรมันจะดี๊ดีขนาดนี้ (บ่นนิดนุง)

อีกครั้ง ขอขอบคุณคน fav และเมนต์เช่นเดิม ยัง ยังไม่หายไปไหนหรอกช่วงนี้ทำงานจริงๆ555555555555(หัวเราะด้วยน้ำตา)


-----------------------------------------


แจ็คสันที่พูดออกมานี่คือเข้าใจความหมายของยองแจจริงๆแล้วใช่มั้ยว่าคำว่า "เอา" ของยองแจหมายถึงอะไร





 

แอบจุ๊บหน้าผากเค้าก็ประมาณนี้แหละ วาดเองเขินเองแง่งงงงงง

(ลงสีไม่เป็น ฮาาาาาาาาาา วาดไม่เหมือนไม่เป็นไร สนองความชิปล้วนๆ หุ้ยยย =///=)


________________________________

8/10/61 00:28

100%

ไหนนน มีคนยังติดตามเรื่องนี้อยู่มั้ยยย แง่งงง ;-;

ที่หายไปไม่ใช่อะไรหรอก งานเยอะจริง มากก เรียนหนักเว่ออ แถมข้อสอบยากมากอีกด้วย (บ่นๆ แฮะๆ)


ขอขอบคุณคนที่ติดตามมากๆเลยนะคะ ฮิ้ววว นี่ดีใจเฟ่ออ คน fav 116คนแย้วว ไม่รู้จะพูดคำไหนนอกจากคำว่าขอบคุณ

(ถ้าอาจแล้วขัดใจยังไงแนะนำติเตียนได้น้า เค้ายังใช้ภาษาไม่สวยงื้อออ)

สุดท้ายฝากติดตาม #พี่หวังเด็กเนิร์ด ด้วยนะคะ ><

เล่นแท็กกันได้นะ เค้าเหงา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

32 ความคิดเห็น

  1. #25 iiiiiiiiimee (@iye0852110638) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 09:06
    ไรท์กลับมาแล้วววววววว!!!!!
    #25
    1
  2. #24 Anima1 (@flowerwrite) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 13:00
    โง้ยยยรุกหนักไปอีกกก
    #24
    0