หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 9 : ผู้เฒ่าการองแห่งป่ามายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 227 ครั้ง
    17 ธ.ค. 60

*ลงครั้งแรก 12 พ.ค. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 17 ธ.ค. 60

 


 

ก๊อก ๆๆ

 

“ขอโทษนะครับ พ่อค้านกกระสาหัวทองให้เอาปลามาส่งครับ”

 

“แม้ว ๆ มี้ แม้ววว”

-เอาปลามาตัวใหญ่ มาส่งแล้วคร้าบบบ-

 

“โอว เด็กส่งปลารึ รู้แล้ว... รู้แล้ว......”

ตึก.... ตึก..... ตึก.... ตึก......

 

เสียงของแข็งกระทบพื้นเป็นจังหวะเชื่องช้า หากผ่านมาหลายนาทีแล้ว เจ้าของบ้านก็ยังไม่เปิดประตูออกมาสักทีจนทั้งคนทั้งแมวต่างพากันงุนงง

 

“ม่า มี้ แม้ววว”

-ผู้เฒ่าคร้าบบบ ปลาคร้าบบบ-

 

“รู้แล้ว... รู้แล้ว... ใจเย็น ๆ หลานชาย ข้ากำลังไป...”

 

ตึก.... ตึก..... ตึก.... ตึก.......

 

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ก็ยังมีเพียงเสียงทึบ ๆ กระทบพื้นในกระท่อมเช่นเดิม จนเจ้าแมวน้อยอดรนทนไม่ไหว ค่อย ๆ ไต่ตามลำตัวปลายักษ์ลงมายังพื้น แล้ววิ่งไปที่ประตูกระท่อมหมายจะก้มลงแอบส่องมองดูข้างใต้

 

 

กึก ปึง!

 

มุ!”

-เฮือก!-

 

หากขณะกำลังย่อตัวจะก้มมองนั้นเอง บานประตูใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดเข้าไปด้านในของกระท่อม ทำให้แมวน้อยที่ย่อตัวอยู่สะดุ้งเฮือกหลับตาปี๋

 

“หืม.....”

 

เมื่อลืมตาขึ้นมา ที่ด้านหน้าก็ปรากฏเท้าใหญ่ที่เต็มไปด้วยตะปุ่มตะป่ำแปลกประหลาดของสัตว์เลื้อยคลานคู่หนึ่ง เท้าแต่ละข้างมีเล็บเท้ารูปสามเหลี่ยมงองุ้มอยู่สามเล็บ เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสีฟ้าใสก็แลเห็นลำคอยาวเหี่ยวย่น ก่อนจะพบกับหัวกลมเกลี้ยงไร้ขน ประดับดวงตากลมโปนคู่โตสีอำพันที่จ้องมองตรงมานิ่ง ๆ ในระยะประชิด แม้ดวงตาคู่นั้นจะมองมาอย่างปรานี หากประกายลึกลับในดวงตาที่สะท้อนห้วงกาลเวลาอันยาวนานจนคล้ายจะไม่มีที่สิ้นสุด ก็ทำให้เจ้าเหมียวจอมซุกซนยำเกรง ทำตัวนิ่งเรียบร้อยผิดวิสัย

 

“อัศวินสามสีแห่งป่ามายา ไม่ได้เห็นมานาน.... ไม่ได้เห็นมานาน... อืม... แต่ดูเหมือนเจ้าจะตัวเล็กไปสักหน่อยนะ”

 

“มะ..เมี้ยว”

-อ่า..ครับ-

 

หัวกลมเกลี้ยงค่อย โน้มลงมาช้า ๆ จนหน้าผากสากของสัตว์เลื้อยคลานแตะเข้ากับหน้าผากฟูฟ่องของเจ้าแมวน้อยอย่างแผ่วเบา

 

“อืม... เพิ่งถือกำเนิดสินะ ยังเล็กนัก... ยังเล็กนัก... แต่ก็ช่างมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนซะจริง”

 

เต่าชราพูดขึ้นด้วยเสียงเนิบ ๆ ยังผลให้ลมหายใจเจือกลิ่นสมุนไพรจาง พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของร่างเล็ก ที่แทบจะแนบชิดติดกัน

 

“จากนี้ไป เจ้าจะพบความวุ่นวายอีกมากมายนัก หากแต่สมุนกึ่งนายของเจ้าคงสนับสนุนเจ้าได้ เห็นแก่ที่เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับเจ้าหางตะบองเพื่อนเก่าของข้า ข้าจะช่วยสักหน่อยก็แล้วกัน”

 

ใบหน้าของผู้เฒ่าถอยห่างออกไปเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำแล้วเป่าลมเข้าใส่หน้าผากของอัศวินสามสีเบา

 

งึมงำ ๆๆ

ฟู่...

 

สายลมอุ่นเจือกลิ่นสมุนไพรที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งมนตรา เมื่อกระทบอัญมณีใสที่กลางหน้าผากของแมวน้อย ก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานร้อนวิ่งพล่านไปทั่วทั้งร่างเล็ก

 

ตริ๊ง

/ ท่านได้รับการชำระหินผลึกจันทร์จากผู้เฒ่าการอง เต่าโมราพันปีแห่งป่ามายา

พลังชีวิตของท่านเพิ่มขึ้น 1,000 หน่วย

หินผลึกจันทร์ของท่านจะเริ่มสะสมพลังงานเวทมนตร์ที่มาตกกระทบ

ท่านได้รับทักษะประจำเผ่าพันธุ์ กลืนมนตรา /

 

แม้เสียงประกาศจะผ่านไปพักใหญ่แล้ว แต่ศีรษะกลมเกลี้ยงก็ยังไม่ยอมเลื่อนห่างออกไป ดวงตาโปนคู่นั้นยังคงจ้องตรงมานิ่ง ๆ เหมือนรอคอยบางสิ่ง จนแมวน้อยรู้สึกอึดอัด

 

“มะ..เมี้ยว”

-ขะ..ขอบคุณครับ-

 

“อืม.. มีจรรยามารยาท สมกับเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับเจ้านั่น มาส่งปลากันใช่ไหม เข้ามาก่อนสิ... เข้ามาก่อนสิ...”

 

เต่าโมราพันปีตัวใหญ่ค่อย เลื่อนใบหน้ากลับไป แล้วก้าวขยับทีละขาอย่างเชื่องช้า พยายามจะหลบไปด้านข้างเพื่อเปิดทางให้ทั้งสองเข้ามาในกระท่อม

 

ตึก.... ตึก..... ตึก.... ตึก.......

 

หากเพียงขยับแค่นั้นก็กินเวลาเป็นนาที จนแมวน้อยไม่สงสัยเลยว่าทำไมก่อนหน้านี้ถึงใช้เวลาเดินมาเปิดประตูนานนัก ในช่วงเวลานั้นเอง แมวน้อยจึงมีโอกาสได้สังเกตร่างใหญ่ของผู้เฒ่าตรงหน้า

 

ผู้เฒ่าการองเป็นเต่าบกตัวใหญ่ เท้าทั้งสี่และลำคอที่พ้นออกมาจากกระดองยาวกว่าเต่าโดยทั่วไป ผิวหนังเป็นตะปุ่มตะป่ำสีน้ำตาลเข้มบนพื้นสีน้ำตาลอ่อน ตัวกระดองเป็นริ้วสลับสีน้ำตาลอมแดง ส้ม เหลือง ขาว เป็นชั้น เหมือนหินโมรา ดวงตาโปนกลมโตสีอำพันประดับอยู่บนศีรษะกลมเกลี้ยง ริมฝีปากโค้งมนยื่นออกมาเล็กน้อย รอบตัวมีกลิ่นสมุนไพรคละคลุ้ง

 

อ่า...ไม่สิ กลิ่นมันคลุ้งไปทั่วกระท่อมเลยต่างหาก

 

“ช่วยวางปลาไว้บนโต๊ะสีดำนั่นแหละ ขอบใจพวกเจ้ามาก แล้วอย่าลืมหยิบเปลือกหอยสีรุ้งข้างตะกร้านั่นไปคืนพ่อนกกระสาล่ะ ฝากขอบคุณเขาสำหรับปลานี่ด้วย จริงสิ เจ้าตัวน้อย... เจ้าตัวน้อย....”

 

ผู้เฒ่าการองหันมามองอัศวินสามสีพร้อมโน้มใบหน้าลงมาใกล้

 

“หากเจ้ามีโอกาสไปเยือนหุบเขาไร้กาล ฝากไปบอกยายเฒ่ามองอาด้วยว่า ผลึกสีรุ้งที่นางตามหาอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของถ้ำหิ่งห้อย ชายป่าเมืองหมอกไร้แดน ผลึกสีรุ้งถูกผนึกอยู่ที่ปลายรากแก้วของเหลนของตาเฒ่าเปลือกนิล ส่วนตัวข้านั้นยังคงหลงใหลในรสปลาสีรุ้งแห่งนครกึ่งบาดาล เอาไว้ให้ข้าเกลี้ยกล่อมพวกมันให้ยอมย้ายถิ่นฐานไปป่ามายาได้เมื่อไหร่ ข้าจะกลับไปช่วยนางกางม่านอาคมป้องกันฝูงวานรล่องหนแน่นอน”

 

ตริ๊ง

/ เควส ผลึกสีรุ้งที่เสื่อมสลาย (เริ่มต้น)

ถ่ายทอดข้อความของผู้เฒ่าการองผู้หลงในรสปลาสีรุ้ง ให้แก่ยายเฒ่ามองอา ผู้ดูแลเขาบรรพกาล ใจกลางหุบเขาไร้กาล /

 

“แม้ว”

-ได้ครับท่านผู้เฒ่า-

 

“อืม... เด็กดี... เด็กดี... จงรับนี่ไป มันจะช่วยคุ้มครองเจ้าได้ในยามอันตรายคับขันถึงชีวิต”

 

/ ท่านได้รับ เศษเกล็ดของผู้เฒ่าการอง เต่าโมราพันปีแห่งป่ามายา

เศษเกล็ดที่เปี่ยมไปด้วยพลังมนตราแห่งการปกป้อง

เคลื่อนย้ายผู้ถือครองไปยังเจ้าของเกล็ด หากผู้ถือครองอยู่ในอันตรายถึงชีวิต /

 

“เมี้ยว”

-ขอบคุณครับท่านผู้เฒ่า-

 

อัศวินสามสีมองผู้เฒ่าการองด้วยสายตาซาบซึ้ง

 

ถึงจะน่ายำเกรง ตัวใหญ่ ลายน่าเกลียด... เอิ่ม...ลายประหลาดไปหน่อย แต่ผมรู้สึกได้ ความห่วงใยของปู่แกน่ะ ของจริง! นึกแล้วก็คิดถึงพวกพี่ แฮะ

 

“ส่วนเจ้า... เจ้าหนุ่มผู้มีพันธะกับจิตวิญญาณอัคคี... จงดูแลนายกึ่งผู้ใต้ปกครองของเจ้าให้ดี พาเขากลับไปยังเมืองดาราพิทักษ์ ไปรับสิ่งที่เขาควรจะได้ซะ... ส่วนบุคคลปริศนาที่พวกเจ้าทั้งสองกำลังตามหานั้น......”

 

อยู่ ผู้เฒ่าการองก็หลับตาเงียบนิ่งไปครู่ใหญ่ หากรอยยิ้มดูมีเลศนัยที่ค่อย เผย ก็ทำให้ทั้งสองรู้สึกเสียวสันหลังแปลก

 

“หากจุดไฟเผาหอยามของเมืองดาราพิทักษ์สักแห่ง... ก็คงจะได้พบเอง”

 

หะ!? นั่นคือคำแนะนำแน่เรอะ จริงดิ แล้วพวกผมกำลังตามหาใครกัน ไม่เห็นรู้เรื่อง

 

ในขณะที่หนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัวกำลังสับสนกับคำแนะนำที่เหนือความคาดหมายอยู่นั้น อยู่ กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นก็โชยออกมาจากด้านในของกระท่อม

 

“อ่า... แย่ล่ะสิ ข้าลืมเสียสนิทว่าตุ๋นน้ำแกงสมุนไพรสำหรับปลาสีรุ้งเอาไว้ เช่นนั้นข้าไม่รั้งพวกเจ้าไว้แล้ว ลูกหลานแห่งป่ามายาเอ๋ย... เมื่อไหร่ก็ตามที่เจ้าว่าง ก็อย่าลืมแวะมาเยี่ยมเยียนพูดคุยกับผู้เฒ่าอย่างข้าบ้าง เอาล่ะ... ขอให้พวกเจ้าโชคดี”

 

มือตะปุ่มตะป่ำสะบัดเพียงครั้งเดียว ทั้งเจ้านายและทาสหนุ่มก็โดนพลังลึกลับบางอย่างผลักออกจากด้านใน จนมายืนอึ้งกันอยู่ด้านหน้ากระท่อม ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่กระแทกปิดตัวเองเสียงดัง

 

ปึง!

 

เอ่อ... ท่านผู้เฒ่าครับ ถ้าท่านจะทำได้ซะขนาดนี้ ตอนแรกท่านจะค่อย กระดึ๊บมาเปิดประตูให้พวกผมทำไมกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 227 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #662 milk-m.g.m (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:27
    เผา.....เผาเลยเรารับผิดชอบเอง!!
    #662
    0
  2. #635 fanggg- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:32
    สู้ๆ จ้าไรท์ พัฒนาทักษะไปเรื่อยๆ นะคะ จะติดตามรอจ้า
    #635
    0
  3. #610 ทีมต้องการคนฉลาด (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 18:45
    น้องแมวน่าร้าก สู้ๆนะคะไรท์ ชอบบ
    #610
    1
    • #610-1 sunshadow(จากตอนที่ 9)
      14 มีนาคม 2561 / 21:40
      ยินดีงับ
      #610-1
  4. #238 Whatever it is (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 23:13
    น่ารักอะ
    #238
    0
  5. #86 DarkSaylai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:13
    สนุกมากเลยจ้า ชอบๆ

    555
    #86
    0
  6. #59 dakisugi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 22:15
    สนุกดีมาต่อเร็ว ๆ นะ
    #59
    0
  7. #56 supine.ty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:46
    ไรท์บรรยายได้ดีเลยค่ะ อ่านเพลินทุกตอนเลย สู้ๆนะคะ
    #56
    0
  8. #55 Kronos-Hades (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 18:25
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #55
    0
  9. #54 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    อยากเห็นน้องปมวอัพร่างงง~
    #54
    0
  10. #52 จูปาจุ๊บ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:20
    สนุกดี

    มาอีกหลายๆตอนนะ

    ปล. เมื่อไหร่แมวเหมียวกับทาสแมวจะคุยกันรู้เรื่องซะที?
    #52
    0