หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 8 : การเรียนรู้ของทาสมือใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 244 ครั้ง
    15 ธ.ค. 60

*ลงครั้งแรก 11 พ.ค. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 15 ธ.ค. 60

 


“แม้ว ๆๆ เหมียว มี้ ๆ ม้าวววว”

-อ๊ะลูกชิ้นร้านนั้นน่ากินจัง เดินไปร้านนั่นซิเจ้าทาส-

 

กริ๊ง ขลุก ๆๆ ตุบ

 

เหรียญทองเหรียญหนึ่งถูกอุ้งเท้าปุยดีดกระเด็นออกจากกระเป๋ามิติใบเล็ก แล้วกลิ้งขลุก ๆ ไปบนพื้นทางเดินไม้ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าซุ้มไม้เล็กของร้านลูกชิ้นอย่างแม่นยำ

 

“เฮ้อ... อย่าโยนเงินเล่นสิครับนายท่าน คราวนี้ลูกชิ้นใช่ไหม”

 

หนุ่มนัยน์ตาสีเพลิงบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะเดินไปเก็บเหรียญบนพื้นเป็นรอบที่ร้อยของวันนี้

 

พลาด ไม่คิดว่าแค่ตอบเป็นทาสของเจ้าเหมียวเล่น ๆ จะโดนล่วงละเมิดทรัพย์สินส่วนบุคคลจนเสี่ยงล้มละลายขนาดนี้ พลาด... พลาดอย่างแรง!!

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

ย้อนกลับไปเมื่อวานนี้

 

 

“ด้วยความยินดีขอรับ นายท่าน”

 

/ ท่านยอมผูกพันเป็นทาสของอัศวินสามสี ขอเหล่าทวยเทพจงอำนวยพรให้ความผูกพันนี้เป็นนิรันดร์

เนื่องจากท่านได้ผูกพันเป็นทาสของอัศวินสามสีโดยมีค่าความจงรักภักดีระดับสูง อัศวินสามสีจึงมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ที่ท่านเป็นผู้ครอบครอง

อัศวินสามสีได้รับสิทธิ์ในการใช้เงิน 250,922 เหรียญทองในกระเป๋ามิติ และ เงิน 35,856,429 เหรียญทองในบัญชีพิเศษธนาคารถุงทองของท่าน

อัศวินสามสีได้รับสิทธิ์ในการใช้งานกระเป๋ามิติของท่าน

อัศวินสามสีได้รับสิทธิ์ในการเข้าคลังเก็บสมบัติของท่านที่ธนาคารถุงทองทุกสาขา /

 

หลังจบเสียงประกาศ ชายหนุ่มผมดำก็นิ่งอึ้งไปพักใหญ่

 

ค่าความจงรักภักดีระดับสูง... ก็คงใช่ ก็เจ้าตัวเล็กเล่นน่ารักน่าฟัดซะขนาดนี้ แต่เรื่องสิทธิ์ในทรัพย์สินนี่มัน...

 

รอยยิ้มบนใบหน้าของทาสแมวหมาด ๆ ค่อย ๆ จางหาย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม คล้ายกับคนกำลังคิดไม่ตก

 

ในระหว่างนั้นเอง แมวน้อยก็โดดลงจากอ้อมแขนของทาสมือใหม่ที่กำลังจมจ่ออยู่ในห้วงความคิด เจ้าเหมียวตาสีฟ้าเดินวนไปมารอบ ๆ ชายหนุ่มที่กำลังนั่งชันเข่านิ่งค้าง แล้วตรงเข้าไปคุ้ยกระเป๋ามิติใบเขื่องที่ห้อยอยู่ข้างลำตัว

 

อ๊า... หมอนี่รวยอย่างที่ระบบประกาศจริง ๆ แฮะ เหรียญทองอื้อซ่าเต็มไปหมด โอ้ว... ดูอาวุธนั่นสิ น่าสนใจชะมัด แล้วยังชุดพวกนั้นอีก แต่เอ... ร่างแมว ๆ อย่างงี้คงยังใช้ไม่ได้ ฝากเก็บเอาไว้ก่อนแล้วกัน หินกับหนังสือแปลก ๆ ก็มีด้วย อืม... เอ๊ะ กระเป๋าใบเล็กนั่น กระเป๋ามิติใช่รึเปล่า เสร็จโจรละสิ หึ ๆๆ

 

ว่าแล้วเจ้าแมวน้อยก็ก้มหัวมุดลงไปในกระเป๋าใบใหญ่ คาบกระเป๋ามิติใบเล็กที่หมายตา แล้วฉุดลากออกมาด้านนอก และในตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มเริ่มจะรู้สึกตัว

 

“หืม... อยากได้ใบนี้เหรอ แมวน้อย”

 

แม้จะแปลกใจในความแสนรู้ของเจ้าเหมียว แต่ด้วยความคลั่งไคล้ ก็หยิบกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาแล้วคาดลงบนหลังเล็กให้เสร็จสรรพ มองเผิน ๆ เหมือนกับแมวขนฟูตัวน้อยกำลังสะพายเป้อยู่บนหลัง แลดูน่ารักไม่หยอก

 

ระบบเกมก็คงจะเซ็ทมาอย่างนี้ละมั้ง ปกติแมวก็เป็นสัตว์ชอบอยากรู้อยากเห็นอยู่แล้ว

 

เมื่อได้กระเป๋าขนาดพอดีตัว นายทาสหมาด ๆ ก็แสยะยิ้มอย่างหมายมาด แล้วเริ่มตรงไปขุดคุ้ยสิ่งของจากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาอีก ทั้งเหรียญทอง อาหารแห้ง ยาพื้นพลัง เครื่องสวมใส่ หรือแม้กระทั่งหนังสือทักษะที่ได้มาจากสัตว์อสูร สิ่งของมากมายถูกลากออกมาวางระเกะระกะรอบตัว จนทำเอาชายหนุ่มเริ่มเหงื่อตก

 

หากพอทาสนัยน์ตาสีเพลิงทำท่าจะเก็บของที่ถูกคุ้ยออกมากลับเข้ากระเป๋าของตนเอง แมวน้อยผู้เป็นนายก็ยื่นเท้าหน้าเข้ามาตะปบ จ้องหน้าชายหนุ่มนิ่งแล้วส่งเสียงขู่ จนทาสผู้ภักดีต้องทนมองแมวน้อยเอากระเป๋ามิติใบเล็กแตะดูดข้าวของที่กองอยู่ทั้งหมดเก็บเข้าไปอย่างจำยอม

 

สัตว์เลี้ยงเกมนี้จะฉลาดไปไหน หรือว่า... จะเป็นเพราะสถานะทาส อืม...

 

ทว่า สิ่งที่ทาสมือใหม่ไม่ทราบ คือการบุกค้นยึดทรัพย์สินของร่างฟูนั้น เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความปวดหัวทั้งหมด

                                                                                                                   

ก็เรียก แมวน้อย เหมือนปกติ ทำไมรู้สึกเหมือนโดนแมวเมิน พอเรียกซ้ำ ๆ หน่อยก็สะบัดหน้ามาจิกตามอง หางงี้สะบัดแรงซะแทบจะหลุด อาการอย่างนี้คือเจ้าเหมียวหงุดหงิดไม่พอใจใช่ไหม พอเรียก นายท่าน เท่านั้นแหละ รีบหันรีบเดินแกว่งหางเข้ามาหาเชียว คือต้องเรียก นายท่าน สินะ แต่ที่เลวร้ายสุด ๆ ทำไมสัตว์เลี้ยงเกมนี้ถึงรู้จักเอาเงินมาบีบบังคับชาวบ้านได้เนี่ย!

 

นัยน์ตาสีเพลิงกลอกขึ้นบน นึกถึงเหตุการณ์แปลกประหลาดยามเช้าที่ตนเพิ่งประสบมาอย่างเซ็ง ๆ

 

มันเริ่มจากยามเช้าที่ผ่านมา หลังจากหนุ่มผมดำเก็บข้าวของสัมภาระและเริ่มออกเดินทางสู่เขตเมืองวารินทร์ อยู่ ๆ แมวตัวเล็กบนหัวชายหนุ่มที่เหมือนกำลังสะลึมสะลือเพิ่งตื่นนอนก็นั่งขยุกขยิกขุดคุ้ยกระเป๋าใบเล็ก แล้วทำเหรียญทองเหรียญหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากศีรษะ จนหนุ่มร่างสูงต้องเดินไปเก็บให้ หลังจากนั้นมา ชายหนุ่มก็พบว่ามีเหรียญทองร่วงหล่นลงจากหัวตนเป็นระยะ ๆ ให้ต้องเดินตามไปเก็บเรื่อย ๆ

 

ทว่า ช่วงภายหลังตั้งแต่เข้าตัวเมืองวารินทร์มา เหตุการณ์ต่าง ๆ ก็ยิ่งชัดเจน จากเหรียญหล่นที่ดูเหมือนจะเป็นอุบัติเหตุ ก็เริ่มเกิดเป็นเสียงกริ๊งกังวานใสเหมือนจงใจดีดก่อนที่เหรียญจะหล่นลง แถมตำแหน่งที่ตกยังแม่นยำ เพราะมันดันไปตกอยู่ที่หน้าร้านของกินซะทุกครั้ง พอเขาก้มตัวลงเก็บ เจ้าแมวตัวเล็กก็จะกระโดดจากบนศีรษะชายหนุ่มไปยืนบนโต๊ะของร้านนั้น ๆ อย่างพอดิบพอดี เดินไปคาบโน่นคาบนี่มากองรวมกัน แล้วยังเทเหรียญในกระเป๋าจ่ายเงินเองเรียบร้อย

 

เฮ้อ... ถึงในเกมผมจะถือว่าตัวเองพอมีเงิน แต่ถ้าเป็นอย่างนี้ไปเรื่อย ๆ ก็ได้หมดตัวแน่ ต้องเริ่มออกล่าหาเงินมาเลี้ยงเจ้าเหมียวซะละมั้ง...

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

ย้อนกลับมาในปัจจุบัน

 

 

“ลูกชิ้นร้อน ๆ ได้แล้วคร้าบบบ อันนี้ผมแถมให้นะเจ้าเหมียวน้อย”

 

สิ้นเสียง พ่อค้าเผ่าพันธุ์อสูรแมวน้ำตัวใหญ่ก็วางจานใส่ลูกชิ้นปลาไม้หนึ่งลงตรงหน้าเจ้าเหมียว

 

“แม้ว~

-ใจนะพี่ชาย-

 

แมวน้อยร้องรับเสียงใสแล้วคาบมานั่งแทะอย่างอารมณ์ดี

 

พอเห็นเช่นนั้น หนุ่มผมดำเจ้าของเงินจึงเริ่มจัดการลูกชิ้นของตัวเองบ้าง

 

อืม... ของกินเมืองนี้ยังอร่อยเหมือนเดิม...

 

นั่งกินลูกชิ้นไปพลาง นัยน์ตาคู่คมสีเพลิงก็กวาดมองไปรอบ ๆ เมืองวารินทร์ เมืองหลวงของนครกึ่งบาดาลยังคงดูเพลินตาเหมือนทุกครั้งที่ชายหนุ่มมาเยือน ตัวเมืองเล็กตั้งอยู่บนพื้นน้ำตื้น ๆ ริมทะเลกว้าง บ้านเรือนในเมืองมีลักษณะเป็นกระท่อมเล็กสร้างจากไม้ไม่ก็ฟาง สร้างสูงขึ้นมาจากระดับน้ำทะเลเพียงเล็กน้อย โดยมีทางเดินไม้กว้างแข็งแรงเชื่อมต่อระหว่างกันแทนถนน ในบางช่วงของทางเดินยังมีบันไดไม้ทอดลงต่ำสู่ผืนน้ำ เป็นเข้าสู่บ้านของชาวเมืองเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ในทะเล โดยจะมีเปลือกหอยยักษ์จารึกชื่อเจ้าของบ้านติดอยู่บนเสาไม้เตี้ย ๆ บริเวณขั้นบันได เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกให้รู้ว่าบันไดนั้นนำไปสู่ที่พักอาศัยส่วนบุคคล ไม่ใช่ทางเดินลงสู่ทะเล

 

ตัวตลาดของเมืองวารินทร์เป็นลานปูพื้นไม้กว้างใหญ่หันหน้าออกสู่ทะเล มีซุ้มไม้เล็ก ของร้านรวงต่าง ๆ ตั้งอยู่โดยรอบ บางร้านก็ตั้งบนหลังเต่าเกราะซึ่งลอยอยู่ในน้ำริมพื้นไม้ของตลาดทางด้านทะเลกว้าง และมีชุดเก้าอี้กกสานไว้ให้ผู้คนได้นั่งตั้งกระจายเป็นจุด ๆ ตรงกลางลานมีร้านรวงของผู้เล่นมือใหม่ไปจนถึงพ่อค้าทั่วไปจำนวนมาก ที่มานั่งปูผ้าแล้วเอาของที่ออกล่าได้มาวางขายแลกเปลี่ยนกัน เนื่องจากวารินทร์เป็นเมืองของเผ่าพันธุ์อสูร ผู้คนที่เดินจับจ่ายใช้สอยจึงมีทั้งผู้คนของโลกนี้ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเผ่าอสูรประเภทสัตว์น้ำ และผู้เล่นซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นผู้เล่นมือใหม่ มีจำนวนน้อยที่เป็นผู้เล่นระดับสูงที่เดินทางมาตระเวนชิมอาหารเลิศรส กลายความหลากหลายที่เข้ากันได้อย่างแปลกประหลาด

 

ตลาดเมืองวารินทร์เป็นตลาดที่คึกคักตลอดทั้งปีด้วยอาหารทะเลรสชาติเยี่ยม ยิ่งภายใต้การดูแลของผู้ครอบครองดินแดน ผู้เล่นอิสระ กุ้งอบวุ้นเส้น ผู้เล่นอาชีพพ่อครัวด้วยแล้ว อาหารในเมืองนี้จึงถือเป็นหนึ่งในไฮไลท์ของเมือง ที่ผู้เล่นจากทั่วสารทิศต้องดั้นด้นเดินทางมาชิม นอกจากนั้น เมืองนี้ยังวางขายหลากหลายวัตถุดิบหายากจากผืนน้ำกว้างใหญ่ที่หาไม่ได้ที่เมืองอื่น ซึ่งเป็นผลพวงจากสมบัติของดินแดนภายใต้การครอบครองของผู้เล่น กุ้งอบวุ้นเส้น ผู้มีสายสัมพันธ์กับเหล่าอสูรราชาในทะเลลึก

 

“แม้ว ๆๆ ง้าว”

-อิ่มละ ไปกันเถอะ-

 

อยู่ ๆ แมวตัวเล็กร้องขึ้นเรียกให้ชายหนุ่มหันมาสนใจ พร้อมกับจ้องเขม็งไปยังเหนือศีรษะที่เต็มไปด้วยกลุ่มผมสีดำสนิท จนหนุ่มผมดำเป้าหมายต้องทอดถอนใจออกมา

 

“อยากจะไปแล้วสินะ”

 

ทาสแมวมือใหม่ที่เริ่มจะเดาภาษาแมวออก ยื่นมือช้อนตัวเจ้าตัวเล็กขึ้นวางบนหัว หากแต่ออกเดินไปได้ไม่ทันไร สัญญาณร้ายต่อกระเป๋าเงินก็ดังขึ้นอีกครั้ง

 

“เมี้ยว ๆๆ แง้ว”

-อ๊ะ นั่นอะไรน่ะ-

 

กริ๊ก ปุบ!

 

เสียงร้องของแมวตัวเล็กก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเหรียญทองเหรียญหนึ่งที่ลอยละล่องร่วงหล่นลงจากศีรษะ โชคดีที่ทาสหนุ่มไหวตัวทันแล้วคว้าเหรียญได้ทันกลางอากาศ

 

“ฟู่~ ทางนั้นใช่ไหมนายท่าน”

 

“งิ! แง้ว ๆ”

-ชิ! ที่นั่นแหละ-

 

แม้จะหงุดหงิดเล็ก ๆ ที่เหรียญของตนโดนรับได้ หากแมวน้อยก็ร้องตอบออกมาโดยดี

 

ตรงหน้าของทั้งคู่คือกระท่อมโทรม ๆ ของพ่อค้านกกระสาหัวทอง แผงร้านค้าด้านหน้ากระท่อมมีอาหารชิ้นเล็กหน้าตาคล้ายซูชิวางเรียงราย นอกจากอาหารแล้ว อีกสิ่งที่สะดุดตาก็คือปลาตัวใหญ่สูงเท่าตัวคนที่แขวนเรียงเป็นแถวอยู่ริมผนังด้านหลังร้านค้า แต่ที่แปลกประหลาดที่สุดก็คงจะเป็นแถวยาวของเหล่าผู้เล่นซึ่งกำลังยืนต่อแถวรอซื้อซูชิกันอย่างอดทน และในจำนวนนั้น แทบจะทั้งหมดก็ดูเหมือนจะเป็นผู้เล่นมือใหม่ด้วย เมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้เล่นใหม่เหล่านั้นซื้อสินค้าเสร็จแล้วเดินออกมา แต่ละคนกลับได้ปลาตัวยักษ์แบกขึ้นหลังมาคนละตัวแทน ภาพแปลกประหลาดทำให้แมวน้อยตัวเล็กมองตามอย่างสงสัยจนอยากเข้าไปดูใกล้ ๆ หากสำหรับเงาอัคคีผู้เล่นเกมนี้มาพักใหญ่แล้ว มันกลับเป็นเพียงภาพธรรมดา ๆ ภาพหนึ่ง

 

พ่อค้ากระสาหัวทองท้ายตลาดเมืองวารินทร์ แท้จริงแล้วเป็นตัวละครให้ภารกิจส่งของ ที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในหมู่ผู้เล่นระดับต้น ผู้เล่นเพียงต้องซื้ออาหารในร้านสักชิ้น พ่อค้านกกระสาก็จะขอร้องให้ช่วยนำปลาตัวใหญ่ไปส่งตามบ้านภายในเมืองวารินทร์ ของรางวัลก็เป็นทั้งค่าประสบการณ์และเงิน ซึ่งถือว่าแสนจะคุ้มค่าสำหรับผู้เล่นใหม่ หากแต่ผู้เล่นแต่ละคนก็รับภารกิจนี้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

 

เมื่อเงาอัคคีเห็นพ่อค้านกกระสา ก็พลันหวนนึกถึงช่วงเวลาที่ตนมาทำเควสนี้กับเพื่อน ๆ

 

จำได้ว่าตอนนั้นได้รับเควสท์ไปส่งปลาที่บ้านแมวหนวดเงินบนเนินสูงหลังเมือง กว่าจะแบกเจ้าปลายักษ์เดินไปถึง ก็ล้มลุกคลุกคลาน กลิ้งตกเนินไปหลายตลบ ก็ใครใช้ให้เจ้าปลานั่นเป็นเควสท์ไอเทมที่เก็บใส่กระเป๋ามิติไม่ได้ล่ะ แถมพอแบกแล้วยังโดนดีบัพลดความเร็วในการเดินอีกต่างหาก แต่เราเคยรับเควสท์ไปแล้วนี่ ครั้งนี้ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง...

 

เมื่อคิดได้ ชายหนุ่มผมดำจึงเดินไปต่อแถวตามบัญชาของเจ้านายที่รัก เมื่อถึงคิว แมวน้อยก็กระโดดลงจากศีรษะมาเลือกซูชิบนแผงอย่างเมามัน หากแต่พอจ่ายเงินเสร็จ ทาสหนุ่มผมดำก็ต้องแปลกใจกับบทสนทนาที่ฟังดูคุ้น ๆ ของพ่อค้านกกระสา

 

“เฮ้อ... ช่วงนี้ช่างขายดิบขายดีจนไม่มีเวลาหยุดพักเลยจริง ๆ ไม่ทราบว่าท่านอัศวินสามสีพอจะว่างช่วยข้าหน่อยได้ไหม”

 

“แม้ว มี้ ๆๆ แม้ว ม้าววววว”

-โอ้ ที่แท้ก็เป็นที่รับเควสท์หรอกเหรอเนี่ย แน่นอนครับคุณลุง ว่ามาได้เลย-

 

“โอ้ ขอบคุณมาก ถ้าอย่างนั้น รบกวนท่านช่วยนำปลาสีรุ้งตัวที่สามจากทางซ้ายนั่นไปส่งที่บ้านเต่าผู้เฒ่าการองหน่อยจะได้ไหม บ้านของเขาอยู่ที่ซอย 3 ตรงหัวมุมใกล้กับแท่นนาฬิกาแดด หาไม่ยากหรอก หากท่านไปส่งของเสร็จกลับมารับรอง ว่าข้าจะตอบแทนท่านอย่างงาม”

 

“เมี้ยว!

-เชื่อมือผมได้เลย!-

 

เมื่อยืนฟังบทสนทนาจนจบ ทาสหนุ่มก็ยืนนิ่งอย่างตกตะลึงไปชั่วครู่

 

เอ่อ... สัตว์เลี้ยงเกมนี้มันรับเควสได้ด้วยเหรอ...

 

คิดไปพลางก็หันไปมองเจ้าปลาสีรุ้งในบทสนทนา ตัวก็ใหญ่เท่าตัวคนเหมือนปลาตัวอื่น ๆ พอหันกลับมาพิจารณาเจ้าแมวขนฟูตัวเล็ก ดูยังไงก็ไม่น่าจะแบกปลาตัวนั้นไปได้ แต่เมื่อหันไปเห็นสายตาคาดหวังของแมวน้อยที่จ้องมองมานิ่ง ๆ ชายหนุ่มร่างสูงต้องถอนหายใจออกยาว

 

“เฮ้อ~ หน้าที่ผมอีกสินะ”

 

และแล้วในเย็นวันนั้น ก็มีภาพประหลาดของผู้เล่นระดับสูงในชุดคลุมสีดำ ที่แบกปลาตัวยักษ์เดินตระเวนไปตามท้องถนนในเมืองวารินทร์ พร้อมกับแมวตัวน้อยขนฟูที่ส่งเสียงตะแง้ว ๆ ดังอยู่บนหัว จนไปที่ซุบซิบกันไปทั่วในหมู่ผู้เล่นมือใหม่ในเมืองวารินทร์

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 244 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #735 pam005 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 19:27
    แง้วๆตลอดทางงงง~อร๊าาาาน่ารักกกก~
    #735
    0
  2. #706 Hummai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 11:51
    ทำไมพอเราอ่านคำว่า ตะเเง้วๆ

    เเล้วรู้สึกว่าเราหุบยิ้มไม่ได้~~!!5555
    #706
    0
  3. #699 ningthanaporn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 13:54
    คิดภาพตามพร้อมเสียงร้อง น่ารักอะ55555
    #699
    0
  4. #661 milk-m.g.m (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 10:21
    แมวน้อยยยยยยยยย
    #661
    0
  5. #634 fanggg- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 19:29
    เมื่อไหร่จะรู้ตัวนะนายคิม น้องจาไม่ใช่สัตว์เลี้ยง 5555555
    #634
    0
  6. #588 -เกม- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:50
    ...อีกรอบนะ ยังงี้ก็ได้หรอออ 😂
    #588
    0
  7. #499 sank (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 04:40
    เออนะเอาของเค้าไปใช้แบบ...เอิ่มนายเอกเป็นคนดีจริงๆใช่มั้ย
    #499
    0
  8. #492 MitsukiCarto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 07:37
    5555555 ถังแตกแน่
    #492
    0
  9. #456 coco i cookie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 22:04
    น่าสงสารอ่ะ 55
    #456
    0
  10. #221 หมาป่า แห่งดวงจันทร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 13:10
    ก็สนุกดีค่ะ แต่จะดีมากกว่านี้ถ้านายเอกเราทำอะไรเองได้บ้าง =-=)
    #221
    0
  11. #85 DarkSaylai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 23:08
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากให้น้องแมวทำเควสเยอะๆ หงึหงึ
    #85
    0
  12. #46 UNLUCKYCAT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 10:06
    ทำไมเรารู้สึกเห็นใจ???ช่างเป็นทาสที่น่าสงสาร กระซิกๆ แอ้ก//โดนอัศวินสามสีตบหน้า
    #46
    0
  13. #45 supine.ty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 07:02
    โถ สงสารรรร ทั้งกำลังกายกำลังเงินหมดตัวแน่ ๆ5555555
    #45
    0
  14. #44 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 06:56
    มีเท่าไหร่...เปย์ให้หมดเลยยยย!!!
    #44
    0
  15. #43 []SO_DadE[] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 06:55
    อยากฟัดน้องแมวววววว ขำและสงสารเจ้าทาสแรงมาก 555555555555 หมดตัวแน่ เจ้าทาส !
    #43
    0
  16. #42 shionkei (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 03:11
    55555 สนุกดีจริงมีทาสด้วย 555
    #42
    0