หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 49 : หลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    29 ม.ค. 61

 

ติ๊ด

 

“อยู่ไหนแล้วครับ น้องจา มาร์คบนแผนที่หน่อย เดี๋ยวพี่ไปหา หืม... ทำไมสภาพเละเทะอย่างนั้นล่ะ ไปซนอะไรมาน่ะเรา”

 

เมื่อสังเกตเห็นหัวยุ่งเหยิงกับเสื้อผ้ารุ่งริ่งของเด็กหนุ่มคู่สนทนา ชายหนุ่มนัยน์ตาสีเพลิงก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย หากการตอบกลับของอีกฝ่ายกลับยิ่งทำให้คาใจกว่าเดิม

 

-พี่คิม ฮือออออออ....-

 

“น้องจา เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับ”

 

-ผะ..ผม... ....... ตัวประหลาดมา....... ..................ไง ....... งือออออออ-

 

“พูดอีกทีสิครับ เมื่อกี๊มันแลค[1] ไม่ค่อยได้ยินเลย นะ..นั่น ระวังข้างหลัง!

 

หนุ่มผมดำร้องลั่นด้วยความตกใจเมื่อเงาดำทะมึนที่ปกคลุมด้วยไอวูบไหวโผล่ขึ้นด้านหลังหนุ่มน้อย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแปลกประหลาด

 

-บู่วววว บู้วววววววววววว-

 

ภาพที่ขาด ๆ ค้าง ๆ ยิ่งทำให้หนุ่มนัยน์ตาสีเพลิงเป็นกังวลจนนั่งไม่ติดที่ หากหลังอาการแลคจางหาย ชายร่างสูงก็ต้องแปลกใจเมื่อสถานการณ์กลับกลายเป็นว่า ตัวประหลาดที่ดูเหมือนจะเป็นแรดสีดำนั้นกำลังก้มหัวเอียงใบหน้ายื่น ๆ เข้าหาเด็กหนุ่มแล้วรอนิ่ง เหมือนหมาน้อยที่กำลังอ้อนขอให้เจ้าของลูบหัว ขัดกับเด็กหนุ่มผมน้ำตาลที่ทำหน้าปูเลี่ยน ๆ เหมือนทำตัวไม่ถูก ทว่าเมื่อได้ยินเสียงร้องย้ำก็สะดุ้งสุดตัวแล้วยื่นมือขึ้นลูบหัวแรดดำแต่โดยดี

 

“เอ่อ... เอาเป็นว่ามาร์คแผนที่แล้วรออยู่ตรงนั้นละกัน อยู่เฉย ๆ อย่าก่อเรื่องให้เจ้าตัวนั้นมันหงุดหงิดล่ะ เข้าใจไหม”

 

-งืออออออ-

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“บู้วววว บู่วววว บู้วววววววววววว”

-พี่ชาย ๆ ลูบหัวหนูอีกหน่อยสิ นะ ลูบอีกน้า-

 

ณ กองไฟเล็กริมลำธารแห่งหนึ่ง แรดนรกานต์ตัวเขื่องกำลังก้มตัวยื่นหัวยาว ๆ เข้าหามือข้างที่ว่างของชายหนุ่มผู้กำลังง่วนกับการปิ้งปลา โดยมีภาพอาทิตย์อัสดงเป็นฉากหลัง

 

“หึ ๆ น่ารักดีนะเจ้าตัวนี้”

 

มือหนาวางทาบบนศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยผิวหนังหยาบกระด้างแล้วลงมือขยี้อย่างเมามัน หากความรุนแรงนั้นดูจะไม่มีผลต่อร่างทะมึน

 

“บู้ว! บู่วววว บู้วววววว”

-อ๊าย! ปะป๊า พี่ชายเค้าชมว่าหนูน่ารักด้วยล่ะ-

 

เมื่อได้รับคำชม เจ้าแรดตัวไม่น้อยก็ก้าวถอยออกมายืนบิดเนื้อบิดตัวอย่างเขินอาย กลายเป็นภาพแปลกประหลาดให้ผู้มาใหม่มองอย่างอึ้ง ๆ ถือปลาย่างในมือค้าง ก่อนจะได้สติเอียงหัวโยกไปมาเบา ๆ แล้วหัวเราะในลำคอ

 

“หึ ๆๆ”

 

“ถ้าเห็นว่าน่ารักผมยกให้เลยก็ได้นะ แค่มุ้งมิ้งตัวเดียวผมก็โอเคแล้ว”

 

“หืม... เราเก็บไว้เถอะ แรดนรกานต์น่ะแข็งแกร่งใช่เล่น พี่ได้ยินมาว่าร่าง 3 นี่ท่าโจมตีอย่างโหด ขนาดพวกอัศวินสายชนยังขยาด แถมยังมีข่าวลือว่า เคยมีคนเอาแรดนรกานต์เลเวลตันไปยืนชนบอสราชาตุ่นทะเลทรายได้สบาย ๆ ถึงบอสนั่นจะเป็นแค่บอสเลเวลต่ำ แต่ยืนแท้งค์ได้ขนาดนั้นก็น่าจะถึกพอตัว ให้มันอยู่คุ้มครองเราน่ะดีแล้ว พี่จะได้มั่นใจว่าถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยให้ต้องห่างกัน เราจะปลอดภัย”

 

พูดพลางก็ส่งสายตาหวานเชื่อมจ้องตรงมานิ่ง จนดวงตาสีฟ้าใสทนสบไม่ไหวต้องเสหลบ ให้ผู้พูดได้หัวเราะเบา ๆ

 

“หึ ๆๆ ตอนแรกพี่นึกว่าเราจะเปลี่ยนเป็นโจรซะอีก ไม่คิดว่าเราจะติดใจสัตว์เลี้ยงจนเลือกเป็นชาวนานะเนี่ย ว่าแต่ ได้เพื่อนใหม่มาอีกสองตัว แล้วเสือน้อยไปไหนซะล่ะ ตั้งแต่มาถึงพี่ยังไม่เห็นเลย”

 

“ตอนแรกผมก็คิดจะเป็นโจรจริง ๆ นั่นแหละ แต่ไปได้แรงบันดาลใจตอนเจอกองทัพสัตว์เลี้ยงของพี่เต็มเหนี่ยวน่ะครับ โคตรเท่ พี่เค้าน่ะไอดอลของผมเลย!

 

เพียงได้ยินหนุ่มน้อยเรียกว่า พี่เต็มเหนี่ยว เต็มปากเต็มคำ ชายหนุ่มผมดำก็ชะงักกึก ยิ่งน้ำเสียงท้ายประโยคแฝงด้วยความเทิดทูน นัยน์ตาสีเพลิงก็ยิ่งลุกโชนแรงกล้า หากผู้พูดมัวแต่ทำหน้าปลาบปลื้มนึกถึงไอดอลใจดวงใจ จึงไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาคมที่จ้องตรงมาแล้วหรี่ลงอย่างกำลังวางแผนบางอย่างของร่างสูง

 

“ส่วนเสือน้อย เห็นบอกว่าอยากไปเล่นน้ำทางใต้น่ะครับ เลยขอแยกตัวไปเที่ยวแป๊บนึง เดี๋ยวคงตามกลิ่นกลับมาเอง เอ... แต่นี่ก็หลายวันแล้วนะ”

 

“หืม... เราลองเช็คดูในหน้าต่างผู้ติดตามสิว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า หรือไปหลงอยู่ตรงไหน”

 

“เออใช่!

 

มือเรียววาดตวัดไปมาบนอากาศว่าเปล่าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แลดูสับสน ในขณะที่ชายหนุ่มอีกคนก้มหน้าลงครุ่นคิดบางสิ่ง เหลือบมองปลามังกรในบอลน้ำสลับกับแรดสีดำมะเมื่อม ก่อนค้นกระเป๋าหยิบขนมปังมาบิลอยบนผิวบอลน้ำ แล้วคว้าสาลี่ลูกใหญ่ออกมาแกว่งล่อแรดตัวเขื่องที่เดินวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ

 

“อ่า... ทำไมหน้าต่างมันลากไม่ค่อยไปอะ ผมกดอะไรผิดรึเปล่า อ๊ะ! มาละ เลือดเสือน้อยยังอยู่เกือบเต็มหลอดเลย ลดไปแค่นิดหน่อย ไม่น่าจะเป็นอะไร แต่เอ๋... เลเวล 51 เหรอ ผมว่าผมเคยเห็นเหมือนมันแค่ 40 นิด ๆ เองนะ หรือผมจำผิดหว่า”

 

หลังหลอกล่อให้แรดตัวไม่น้อยคาบสาลี่ไปกินอย่างเอร็ดอร่อยได้สมใจ เจ้าของนัยน์ตาสีเพลิงก็หันมาเห็นสีหน้างวยงงของคู่สนทนา ชายหนุ่มผมดำจึงวาดมือขึ้นในอากาศเปิดหน้าต่างของตนบ้าง

                        

“ช่วงนี้ระบบดูจะแลคนิดหน่อยน่ะครับ ของพี่ก็เป็นเหมือนกัน เป็นตั้งแต่เมื่อวานที่เข้าเกมมาเลย  อืมเลเวลน้องจาเองก็ขึ้นมาเป็น 42 นี่ พี่เคยได้ยินว่าผู้เล่นจะได้ค่าประสบการณ์ 10% จากอสูรติดตาม เสือน้อยไปถล่มรังตัวอะไรมารึเปล่าเลเวลเราเลยขึ้นด้วย น้องจาเช็คดูซิว่าตอนนี้เสือน้อยไปเดินเล่นอยู่แถวไหน”

 

“หะ 42!? เอ่อ... ผมเพิ่งพามุ้งมิ้งไปเก็บเลเวลมานิดหน่อยเหมือนกันนะ แต่ขึ้นมา 3 เลเวลนี่มัน... เสือน้อยไปทำอะไรมาฟระเนี่ย หะ..เห้ย! ทำไมถึงไปโผล่แถวเมืองหมอกไร้แดนงั้นล่ะ!!

 

หนุ่มน้อยผมสีน้ำตาลจ้องมองหน้าต่างข้อมูลของตัวเองตาแทบถลน ส่วนชายอีกคนเริ่มยกมือขึ้นกุมขมับ

 

“เมืองหมอกไร้แดน เฮ้อ... งั้นพวกเราคงได้แต่ปลงแล้วรอให้เสือน้อยหาทางกลับมาเองแล้วล่ะครับ”

 

ดวงตาสีฟ้าใสที่เคลือบไปด้วยประกายแห่งความกังวลช้อนขึ้นมองดั่งจะไถ่ถาม จนอีกฝ่ายใจอ่อนแล้วอธิบายเพิ่มเติม

 

“ก็เมืองหมอกไร้แดน... ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งนครแห่งสายหมอกเลยต่างหาก นครนั่นน่ะมีหมอกมายาลงหนาทั้งวันทั้งคืน ทางก็มีแม่น้ำลำธารขวางเต็มไปหมด พวกนักบุกเบิกที่เข้าไปแต่ละคนก็หลงป่าจนตายกลับมากันทั้งนั้น ตอนนี้เท่าที่พวกเรารู้ก็แค่ที่นั่นเป็นถิ่นเอลฟ์ดำ มีเมืองหมอกไร้แดนเป็นเมืองหลวง มอนสเตอร์สายเวทแข็งแกร่งความสามารถในการซ่อนตัวเป็นเลิศ แต่ถ้าน้องจาอยากไปรับเสือน้อยที่นั่นจริง ๆ ...”

 

ปลายประโยคน้ำเสียงทอดช้าลง นัยน์ตาสีเพลิงเบนมาสบดวงตาสีฟ้าใสที่มองมาอย่างมีความหวัง ก่อนจะหายใจหนัก ๆ แล้วพูดต่อ

 

“เฮ้อ... เราก็คงต้องเลือกระหว่างบุกป่าสีเงิน หาทางขอใช้ประตูสนเงินของพวกเอลฟ์เปิดมิติเข้าไปกลางเมืองหลวง หรือไม่ก็คงต้องทำเควสท์ต่อสำเภาสักลำ แล้วล่องเรือจากเมืองวารินท์ไปขึ้นฝั่งที่ท่าเมืองหมอกไร้แดนเอาน่ะครับ”

 

แต่ก็ไม่ได้การันตีว่าเราจะฝ่าหมอกนรกจนหาเสือนั่นเจอ หรือเจ้านั่นจะไม่โดนตัวอะไรกัดตายไปซะก่อนละนะ

 

คิดแต่เพียงในใจแต่ไม่กล้าพูดออกไปให้บั่นทอนความหวังของเด็กหนุ่มที่นั่งหางลู่หูตกไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มร่างสูงเพียงเดินเข้าไปกอบกุมมือเล็กแล้วลูบเบา ๆ ส่งรอยยิ้มเห็นใจให้หนุ่มน้อยที่กำลังอ่อนไหว ก่อนจะเนียนเปลี่ยนเรื่องโดยฉับพลัน

 

“พี่ว่า เราพักเรื่องเสือน้อยไว้ก่อนเถอะครับ เจ้านั่นน่ะน่าจะเอาตัวรอดได้ น้องจาก็บอกเองนี่ว่าเลือดยังเกือบเต็มหลอดอยู่ แถมตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องรีบไปทำกันก่อน”

                                                                                          

น้ำเสียงจริงจังพร้อมกับนัยน์ตาคมที่จ้องมองตรงมา ทำให้หนุ่มน้อยผู้เหลือบดวงตาสีฟ้าใสขึ้นสบหลุดออกจากห้วงอารมณ์อ่อนไหวเมื่อสัมผัสได้ถึงสัญญาณของเรื่องยุ่งยากที่กำลังคืบคลานเข้าหา

                                                                                                

 

*****-----*****-----*****

                                                                                     

 

อีกทางด้านหนึ่ง

                                   

 

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แฮ่ โฮกกกกกกกกกกกกกกก ฮึ่มมมมมมมมมมมมมมมมมม กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร”

-นี่มันอะไร เจ้าตัวพวกนี้นอกจากซ่อนเก่งแล้วยังรสชาติไม่ได้เรื่องอีก ถึงจะแก้หิวได้แต่มันกระเดือกไม่ลงโว้ย ฮึ่ย! จะว่าไป แล้วข้าต้องไปทางไหนเนี่ย กลิ่นเจ้าเปี๊ยกก็จางซะแทบดมหาไม่เจอ ไหนจะหมอกหนา ๆ ที่คอยพัดลวงทิศอยู่ตลอดเวลานี่อีก หรือข้าควรจะเดินตามลำธารกลับไปดี-

 

ดวงตาสีอำพันสอดส่ายมองไปโดยรอบ ก่อนจะไล่มองตามลำน้ำหลายสายที่ไหลหายเข้าไปในหมอกหนาทึบ แล้วบ่นออกมาอย่างหัวเสีย

 

“แฮ่ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฮึ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม แฮ่! โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!

-แล้วมันอันไหนล่ะฟระ ลำธารแถวนี้ก็ช่างเยอะยุ่บยั่บซะจนน่ารำคาญ ส่วนน้ำก็เย็นสะท้านเหลือรับ แล้วที่สำคัญ ไอ้ลำธารพวกนี้มันดูเล็กลงรึเปล่า หรือข้าจะดูผิดเดินเลยเจ้าลำธารนั่นมาแล้ว เฮ้ย! นั่นมันเจ้าตัวตื่นตูมนี่นา ถึงสีจะแปลกไปหน่อยก็เถอะแต่กลม ๆ ดึ๋ง ๆ อย่างนั้นน่ะใช่แน่ ข้าล่ะอยากชิมมานานแล้ว แต่ก็มีมารคอยขัดขวาง หึ คราวนี้ถึงทีข้าล่ะ!-

 

ลิ้นยาวสีชมพูตวัดเลียรอบปาก ก่อนร่างลายทางจะเดินหลบเข้าด้านหลังกอหญ้าสีเทาเข้ม ใช้สีสันของสายหมอกรอบตัวพรางกาย จนดั่งว่าร่างฟูนั้นสลายหายตัวไป

                                                                                                                  

 

*****-----*****-----*****

 

 

หมายเหตุ 

 

[1]  แลค (Lag) ปรากฏการณ์เกิดจากที่ความเร็วในการรับส่งข้อมูลกับเซิฟเวอร์เกมไม่เสถียร ทำให้ผู้เล่นมองเห็นหรือได้ยินเสียงช้า ค้าง หรือได้รับแบบกระตุก

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #620 Nm'mi (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 18:04
    เสือน้อยผู้น่าสงสาร
    #620
    1
    • #620-1 sunshadow(จากตอนที่ 49)
      14 มีนาคม 2561 / 21:29
      ชะตากรรรมน้องเสือนั้นช่างอาภัพนัก โดนลืมโดนเทเป็นว่าเล่น เอาเถอะ ตราบใดที่ยังมีของกิน เสือน้อยก็คงไม่ว่าอะไร
      #620-1
  2. #566 ดิวดิ้ว (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:51
    ไปเที่ยวไกลเชียว
    #566
    0
  3. #552 RajitpitSupo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:24
    เสือน้อยเอ้ย ห่วงกินจนหานายไม่เจอแล้ว
    #552
    0
  4. #551 ~Z.Zaphar~ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:30
    เสือน้อยหาทางกลับมาเร็วๆนะ ส่วนน้องแรด หนูจะแบ๊วไปไหนลูก5555
    #551
    0
  5. #550 Fantasy World (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 10:56
    ขอบคุณค่ะ
    #550
    0
  6. #549 เต่าหมุน^0^ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:46
    เสือน้อยกลับมาอีกทีคงเป็นเสือใหญ่
    #549
    1
  7. #548 Whatever it is (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 08:53
    เสือน้อยจะกลับมาได้มั้ยยย
    #548
    1
  8. #547 Atk. S. (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 08:39
    น่าสงสารเสือน้อย
    #547
    1
  9. #546 อสูรไร้ลักษณ์ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 06:10
    เสือน้อย....ผู้ถูกลืม.....
    #546
    1
  10. #545 C-Chinemon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 05:07
    เสือน้อย...สู้ๆนะ
    #545
    1