หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 47 : ผู้เฒ่าขี้แย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,587
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    21 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 15 ม.ค. 61

*ปรับปรุงเนื้อหา 21 ม.ค. 61

*มีการแก้ไขเนื้อหาบางส่วนใน บทที่ 45 การฟูมฟักของผู้เป็นพ่อ เนื่องคนเขียนเบลอ นับคืนเดือนมืดผิดไปครึ่งเดือนอย่างไม่น่าให้อภัย

                                                               

 

 

มวลวารี!!

 

มวลน้ำใสผุดเอ่อขึ้นจากอากาศว่างเปล่าระหว่างสองอุ้งมือน้อย แล้วค่อย ๆ ขยายขนาดขึ้นจนกลายเป็นบอลน้ำลูกใหญ่อย่างน่าอัศจรรย์ ให้ดวงตาสีฟ้าใสของผู้ที่เคยใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักเวทเบิกกว้าง สองมือสั่นเทาด้วยความปลาบปลื้ม

 

หลังหลอมรวมผลึกรูปใบโคลเวอร์สี่แฉกเข้ากับกำไลผู้เล่นจนได้เปลี่ยนอาชีพเป็นชาวนาผู้รู้ซึ้งถึงวิถีแห่งธรรมชาติสมใจ แม่ชีอิงเถาก็แนะนำอัศวินสามสีให้ไปศึกษาวิถีวารีจากผู้เฒ่าไม้เท้าแดง ผู้สืบทอดพรวารีแห่งองค์เทวาเพียงหนึ่งเดียว โดยหวังให้หนุ่มน้อยได้มีทักษะเอาไว้ใช้ดูแลปลามังกรของตน หนุ่มเผ่าพันธุ์อสูรจึงต้องฝืนกล้ำกลืนความรู้สึก ส่งสัตว์เลี้ยงแสนน่าเอ็นดูที่ตนอยากจะนั่งจ้องมองไปทั้งวันลงบ่วงพักสัตว์ แล้วเดินทางกระเตงเจ้าแรดน้อยอีกตัวที่ไม่ได้ต้องการ กลับมาฝึกฝนทักษะยังเมืองเริ่มต้น

 

“บะ..บู่ บู้ววววววววว”

-ปะ..ปะป๊า ทำไมเจ้าลูกดึ๋ง ๆ มันใหญ่น่ากลัวอย่างนั้นอ้ะ-

 

เสียงกล้า ๆ กลัว ๆ จากร่างที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง ทำให้หนุ่มผมสีน้ำตาลผู้ตื่นเต้นจนลืมเลือนทุกสิ่งหลุดออกจากห้วงอารมณ์ ก่อนจะตัดพลังเวทแล้วสะบัดมือขึ้นสูง ให้บอลน้ำลูกใหญ่ขยับไหวจนผิวกระเพื่อม ลอยขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะผู้ร่าย

 

ตริ๊ง

/ ท่านเข้าถึงคงมีอยู่ของสายใยละเอียดแห่งวารีธาตุ และสามารถรวบรวมไอวารีขึ้นเป็นมวลน้ำได้

ท่านได้รับทักษะพิเศษ มวลวารี /

 

“เยี่ยม!”

 

น้ำเสียงพึงพอใจจากชายชราเคราขาวในชุดยาวกรอมเท้าสีน้ำตาลทำให้ผู้ได้รับคำชมยิ้มหน้าบาน หันไปมองผู้เฒ่าที่กระชับไม้เท้าสีแดงเลือดหมูแล้วขยับพยุงร่างเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับบอลน้ำต่างขนาดรอบตัวที่ลอยเคลื่อนไหวตาม ก่อนถ้อยคำถัดไปของชายชราจะทำให้ยิ้มของชายหนุ่มกลับกลายเป็นจืดเจื่อน

 

ข้านึกว่าเจ้าตกตะลึงถึงขั้นหลงลืมการตัดพลังเวท จะปล่อยให้มวลวารีมากเกินควบคุมจนต้องสูญสลายเสียแล้ว หากแท้จริงเป็นแค่การกะเกณฑ์ที่มากไปเพียงเล็กน้อย ไม่เสียทีที่เป็นผู้รู้ซึ้งถึงวิถีแห่งธรรมชาติจากการชี้แนะของท่านแม่ชี! ถึงจะใช้เวลาชักนำมวลน้ำนานไปสักนิด แต่ผลก็ถือว่าดีสำหรับการฝึกชักนำหนแรก”

 

พูดพลางดวงตาฝ้าฟางก็ทอดออกไปยังนอกหน้าต่างบานใหญ่ แล้วเอ่ยรำพึงรำพันกับตัวเอง

 

“เฮ้อ... ข้าละอยากให้เหล่านักดาบเลือดร้อนพวกนั้นทำได้เช่นนี้บ้าง แต่ละคนที่มา แม้นผ่านมาได้ถึงสายอาชีพขั้นกลาง หากก็มิอาจชักนำมวลน้ำได้แม้เพียงหยด พากันล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

 

ใบหน้าเหี่ยวย่นส่ายไปมาอย่างระอา ก่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นโบกไปมาในอากาศ เพียงไม่นานบอลน้ำรายรอบตัวชายชราก็ลอยขยับมาเรียงกันเป็นแถวเดียว

 

“ถ้าเจ้าฝึกบ่อย ๆ นานไป จำนวนมวลวารีที่เจ้าสร้างได้ก็จะมากขึ้น แต่จะไม่มีทางเกินห้า หากสิ่งที่ข้าจะสอนต่อไปนี่สิเป็นเรื่องสำคัญ เมื่อเจ้ารวบรวมสร้างมวลวารีขึ้นได้ สิ่งต่อไปที่เจ้าควรเรียนรู้คือการควบคุมพวกมัน ตามปกติ หากเจ้าเคลื่อนไหว มวลวารีก็จะเคลื่อนตามกระแสพลังของเจ้าไปโดยไม่ต้องเพ่งจิตควบคุม หากนั่นไม่ค่อยจะมีประโยชน์สักเท่าไหร่ จงดูนี่ให้ดี”

 

มือเหี่ยวย่นผายไปทางบอลน้ำหัวแถว แล้วสะบัดข้อมือเพียงเบา ๆ มวลน้ำลูกน้อยก็ลอยละล่องไปตามทิศที่ชายชราจ้องมอง ไปยังกระถางไม้ประดับขนาดเล็กริมหน้าต่างกว้าง ก่อนมวลน้ำจะกระทบเข้ากับยอดใบอ่อนให้บอลทั้งลูกแตกกระจายรดเหล่าต้นไม้จนโชกชุ่ม

 

“วิธีควบคุม เพียงเจ้าเพ่งจิตไป มวลวารีก็จะเคลื่อนที่ตามใจเจ้าปรารถนา ส่วนมาก สายอาชีพชาวนาเช่นเจ้าก็ต้องการเพียงเคลื่อนมวลวารีไปบำรุงพืชพรรณ แต่หากฝึกฝนให้มากสักหน่อย ฝึกควบคุมอย่างละเอียด กระทั่งรูปร่างก็สามารถแปรเปลี่ยน”

 

มือเหี่ยวย่นข้างเดิมโบกสะบัดเนิบนาบ พลันบอลน้ำลูกใหม่ข้างตัวก็แปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นนกน้อย ปักษาวารีใสบินวนไปทั่วห้องแล้วร่อนลงไปหยุดเหนือแจกันใบเขื่องตามการชี้นำของชายชรา ก่อนมือที่ชี้อยู่จะกำเข้าช้า ๆ จนปักษาดั่งถูกบีบจากมือที่มองไม่เห็น เกิดเป็นน้ำสายเล็กไหลจากร่างนกลงสู่แจกัน จนนกทั้งตัวสลายหายไป

 

“ว้าว! เยี่ยมไปเลยครับคุณตา”

 

“หึ ๆๆ ไม่เท่าไหร่หรอก หากฝึกดี ๆ เจ้าเองก็สามารถทำได้ เวทโบราณที่ถ่ายทอดจากองค์เทวาก็ดีเช่นนี้ พลิกแพลงได้ตามใจปรารถนา มิได้แข็งทื่อต้องเป็นไปตามรูปแบบดั่งเช่นเวทมนตร์ของเหล่าจอมเวท เฮ้อ... น่าเสียดายที่เจ้ามิได้เลือกเส้นทางนักดาบ มิเช่นนั้นข้าจะถ่ายทอดให้หมดเปลือก เด็กดีเช่นเจ้าคงไม่หลงผิดไปเข้ารีตเพลิงอย่างไอ้หนูหน่อมแน้มนั่น!

 

สายตาเคียดแค้นลุกโชนที่มองเลยไปดังจะส่งให้ถึงอีกคนที่ไม่อยู่ตรงนี้ ทำให้ชายหนุ่มผมน้ำตาลได้แต่ยิ้มแหย ๆ แต่ก็ต้องเหล่ลงมองต่ำ เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างไม่เล็กของเจ้าแรดที่ยิ่งซุกเข้าหาตน

 

“บะ..บู่ววว บู้”

-ปะ..ปะป๊า ทำไมคุณตาดูน่ากลัวจังอะ-

 

“เฮ้อ... แต่ถึงไม่ได้ถ่ายทอดวิถีดาบวารีให้เจ้าก็ไม่เป็นไร จงดูให้ดี แม้จะมิได้เป็นสายอาชีพที่ต้องเข้าประจัญ หากอะไร ๆ ก็มิแน่นอน จงจำเอาไว้ ในยามคับขัน มวลวารีเหล่านี้ก็เป็นอาวุธให้เจ้าใช้เอาตัวรอดได้เช่นกัน!

 

สิ้นเสียงกังวาน มือเหี่ยวย่นก็สะบัดรวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน พร้อม ๆ กับบอลน้ำสามลูกที่เหลือที่พุ่งฉิวดุจกระสุน ลอยละลิ่วเข้าปะทะหุ่นไม้สำหรับฝึกซ้อมเป็นชุด จนตัวหุ่นสะบัดแกว่งไปมาอย่างน่าหวาดเสียว ตื่นตาตื่นใจจนไฟในตัวชายหนุ่มน้อยลุกโชน ฝึกซ้อมควบคุมมวลวารีอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

 *****-----*****-----*****

 

 

ท่ามกลางอากาศร้อนระอุในช่วงบ่าย บังเกิดภาพอันแปลกประหลาดหน้าปราการศิลาใหญ่ใจกลางเมืองเริ่มต้น จนบางคนคิดว่าตนร้อนจนเห็นภาพหลอนไป เมื่อชายชราในชุดคลุมยาวสีน้ำตาล หัวหน้าผู้ดูแลรักษาความปลอดภัยประจำเมือง พ่วงด้วยตำแหน่งปรมาจารย์ผู้ถ่ายทอดวิชานักดาบเวทสายวารี ผู้ขึ้นชื่อถึงความเคร่งขรึมจริงจัง กำลังยืมก้มหน้ากุมไม้เท้าด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นจ้องมองหนุ่มน้อยชาวนาเผ่าอสูรตาละห้อย

 

“ไม่อยู่ต่อสักหน่อยเหรอเจ้าเหมียว..เอ่อ พ่อหนุ่ม รอให้ปลามื้อกลางวันที่เพิ่งกินไปย่อยหมดก่อนก็ยังดี”

 

หนุ่มน้อยเป้าหมายทอดสายตามองชายชราในโหมดหมาหงอยอย่างเห็นใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ยามบ่ายที่เริ่มจะคล้อยลงต่ำ ก่อนทำใจแข็งแล้วตอบกลับ

 

“ขอบคุณครับคุณตา แต่นี่ก็บ่ายแล้ว วันนี้ผมตั้งใจว่าจะเก็บเลเวลเจ้าตัวเล็กให้เก่งพอที่จะพาไปไหนมาไหนได้ ต้องรีบไปแล้วครับ เดี๋ยวจะมืดซะก่อน”

 

เมื่อเห็นว่าไร้วี่แววที่จะรั้งตัวไว้ ผู้เฒ่าไม้เท้าแดงก็ทอดถอนหายใจออกมา ก่อนเลื่อนสายตาลงไปยังลูกแรดที่ดูยังไงก็ห่างไกลจากคำว่าเจ้าตัวเล็ก อยู่โข ร่างดำหวาดกลัวผู้คนมากมายด้านหลังจนยอมขยับย้ายมายืนซุกอยู่ด้านหน้าของชายหนุ่มร่างเล็ก ให้คนแปลกหน้าเช่นตนได้มองเห็นชัด ๆ แรดน้อยผู้มีไอดำวูบไหวรอบกายอย่างน่าเกรงขามขัดกับนิสัยหวาดระแวงไปซะทุกอย่างของเจ้าตัว ดวงตากระจิ๋วหลิวคอยเหลือบมองซ้ายทีขวาทีอยู่ตลอดเวลา แถมยังสะดุ้งตกใจเสียงรอบข้างเป็นระยะ ยิ่งพิจารณา ชายชราผู้มากประสบการณ์ยิ่งขมวดคิ้วอย่างหนักใจ

 

“เจ้าตัวเล็ก... เจ้ากำลังหมายถึงเจ้าตัวนี้น่ะรึ”

 

“ไม่ใช่ครับคุณตา เจ้าตัวนี้น่ะมันของแถม เจ้าตัวเล็กของผมคืออีกตัวครับ มวลวารี!!

 

เมื่อสร้างบอลน้ำลูกไม่เล็กไม่ใหญ่ขึ้นตรงหน้าได้สำเร็จ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลก็เรียกปลาตัวน้อยออกจากบ่วงลงไปแหวกว่าย เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็ก ระริกระรี้ว่ายดุ๊กดิ๊กสำรวจที่อยู่ใหม่ หนุ่มน้อยก็แย้มรอยยิ้มกว้าง ยืดอกอย่างผ่าเผย ก่อนเลื่อนบอลน้ำอวดให้ชายชราดูสัตว์เลี้ยงที่ตนแสนจะภาคภูมิ

 

ทว่านั่นกลับยิ่งทำให้คิ้วของผู้เฒ่าขมวดเข้าหากันจนเป็นปม ใบหน้าชราเงยขึ้นมองใบหน้าจิ้มลิ้มแล้วส่งสายตาเวทนา

 

“เจ้าหนุ่มนั่น... คงไม่ได้ดูแลเจ้าให้อด ๆ อยาก ๆ จนต้องเลี้ยงปลาไว้กินเองหรอกใช่ไหม หากเจ้าขัดสนอย่างไรก็จงมาหาข้า พ่อเฒ่าผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเป็นอย่างดี!

 

ถ้อยคำที่พาให้สะดุ้งทั้งคนทั้งปลา จนหนุ่มน้อยหน้ามนต้องรีบแก้ไขความเข้าใจผิด หากยิ่งพูด ผู้ฟังก็ดูจะยิ่งยึดมั่นในความคิดของตน ไม่ยอมเชื่อง่าย ๆ โต้ไปมาจนชายหนุ่มหน้ามนเริ่มเหนื่อยใจ

 

“จริง ๆ นะครับคุณตา ถ้าเสือน้อยอยู่ก็ดีสิ เจ้านั่นน่ะกินจุจะตาย กินจนอ้วนขนาดนั้นคุณตาต้องเชื่อแน่ ๆ อ๊ะ! จริงสิ คุณเสือพ่อของเสือน้อยฝากข้อความมาให้คุณตาด้วยนี่นา”

 

“หือ... เจ้าว่าพ่อเสือส่งข้อความหาข้างั้นรึ หึ ๆ หรือเจ้ากำลังจะกล่าวหา หาว่าข้าปราบอสูรอาหารของพวกเสือมากเกินไป หึ ๆๆ”                             

 

“ไม่ใช่นะครับ เอ่อ... เสือที่ชื่อว่า เอ... อะไรน้า”

 

“หึ ๆๆ จะมาอำอะไรข้าอีกล่ะ เจ้าเหมียว”

 

“อ้อ! พยัคฆ์ขาวเทพารักษ์ครับคุณตา คุณเสือเค้าฝากบอกประมาณว่า เจ้าขาวของคุณตาไม่เคยโกรธ เค้าเข้าใจสิ่งที่คุณตาเคยทำ แล้วก็คิดถึงตุณตามากด้วยครับ”

 

เมื่อชายหนุ่มเอ่ยชื่อ เจ้าขาว รอยยิ้มขำขันที่มุมปากเหี่ยวย่นก็พลันเลือนหาย ดวงตาฝ้าฟางเบิกกว้าง ก่อนนัยน์ตาสั่นระริกคู่นั้นจะเบนไปสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าใสตรง ๆ

 

“เจ้าว่า... เจ้าขาวงั้นรึ เจ้า... เจ้าไปเจอมันที่ไหน มันสบายดีอยู่รึไม่ ตัวมันโตขนาดไหนแล้ว ละ..แล้วจริงรึ ที่มัน... ยังระลึกถึงข้า มนุษย์ใจร้ายที่ทำกับมันถึงขนาดนั้น...”

 

เสียงแผ่วเบาลงในตอนท้าย พร้อมกับน้ำใสที่เอ่อขึ้นในดวงตาฝ้าฟาง ให้เด็กหนุ่มคู่สนทนาตกใจ รีบเดินเข้าไปจับมือลูบปลอบชายชราผู้อยู่ในอาการเศร้า

 

“คุณเสือสบายดีครับ ผมไปเจอมาตอนไปตามหาแท่นอักขระให้คุณตานั่นแหละ ตัวใหญ่แข็งแรงมากแบบยกผมได้ทั้งตัวเลย แล้วเค้าก็คิดถึงคุณตาจริง ๆ นะครับ คุณตาอย่าทำหน้าเศร้าอย่างนี้สิ”

 

ผู้สูงวัยหลับตานิ่งเม้มปากแน่น ก่อนทั้งแผ่นหลังจะกระตุกเบา ๆ

 

“อึก...”

 

“บะ บู้ววว”

-เค้าเป็นไรไปอะ ปะป๊า-

 

หากการปลอบโยนของเด็กหนุ่มดูจะไม่เป็นผล เมื่อผู้เฒ่าไม้เท้าแดงโน้มตัวก้มหลังลงยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะหน้าอก อีกข้างกุมไม้เท้าคู่ใจแน่น ก่อนแผ่นหลังงุ้มงอจะเริ่มสั่นกระเพื่อมเป็นจังหวะ ให้เด็กหนุ่มเบื้องหน้าหันมองรอบข้างเลิ่กลั่ก เมื่อเห็นคนในลานเริ่มหันมามองก็รีบโอบตบหลังชายชรา พร้อมพูดหลอกล่อปลอบใจ

 

“อ่า... คุณเสือเค้าไม่ติดใจอะไรจริง ๆ นะครับ ตอนที่เค้าพูดถึงคุณตาเค้าดูมีความสุขมาก ขนาดแค่ได้กลิ่นคุณตาที่ติดมากับผลึกใสที่คุณตาให้ผม เค้ายังจำได้เลย ถึงขนาดจะคาบไปเก็บถ้าผมไม่ห้ามไว้ก่อน คุณเสือต้องคิดถึงคุณตามากแน่ ๆ คุณตาอย่าร้องไห้อย่างนี้สิครับ เดี๋ยวคุณเสือรู้จะเสียใจเอาน้า”

 

“เช่นนั้นรึ อึก... ถึงโดนข้าขับไล่ก็ยังคงรอมาตลอดสินะ อึก...”

 

นะ..นี่มันเควสท์อะไรฟระ เควสท์ปลอบใจคนแก่เรอะ

 

ยิ่งเวลาผ่านไป ผู้คนบริเวณหน้าป้อมก็ยิ่งสังเกตเห็นชี้ชวนกันหันมามอง ให้ชายหนุ่มเริ่มหวั่นใจจนหูหางตกลู่ สุดท้าย เมื่อเหลือบเห็นแถวทหารยามเดินมาแต่ไกล ดวงตาสีฟ้าใสก็เบิกกว้าง หัวสมองวิ่งเร็วจี๋ หวังหาหนทางหลุดรอดออกจากสถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ให้ได้

 

ทะ..ทำไงดี ทหารนั่นใกล้เข้ามาแล้ว จะโดนจับโยนออกนอกเมืองข้อหาทำหัวหน้าเค้าร้องไห้ไหมเนี่ย

 

“คะ..คุณตา หยุดร้องไห้เถอะครับ ผมจะพาคุณตาไปหาคุณเสือก็ได้ หรือถ้าอยากให้คุณเสือมาหาเองเดี๋ยวผมจะรีบไปบอกคุณเสือให้เลย แต่คุณตาหยุดร้องไห้ก่อนเถอะนะ นะคร้าบ”

 

“อึก... จริงรึ”

 

ตริ๊ง

/ ภารกิจ ประสานรอยร้าวเพื่อนรักต่างสายพันธุ์ (สำเร็จ)

ท่านถ่ายทอดข้อความของ ‘พยัคฆ์ขาวเทพารักษ์’ ให้ ‘ผู้เฒ่าไม้เท้าแดง’ ได้รับรู้ถึงมิตรภาพที่ยังคงอยู่ของเพื่อรักต่างสายพันธุ์

 

ท่านได้รับภารกิจใหม่ สื่อมิตรภาพ (เริ่มต้น)

ส่งผ่านคำเชิญของ ‘ผู้เฒ่าไม้เท้าแดง’ ไปยัง ‘พยัคฆ์ขาวเทพารักษ์’ เพื่อให้กลับมาเยี่ยมเยือนเพื่อนรัก ณ สถานที่แห่งความทรงจำ /

 

“เป็นอะไรไปรึเปล่าครับ ท่านผู้สืบทอด”

 

ทหารยามที่กำลังเดินตรวจตราเดินเข้ามาทักด้วยความเป็นห่วงเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของผู้เฒ่า

 

“อ้อ ไม่มีอะไร ข้าแค่สะอึกหนักไปหน่อย อึก... ส่วนเจ้า เจ้าเหมียว จงอย่าลืมที่เจ้าพูดไว้ล่ะ ข้าคงต้องพึ่งเจ้าแล้ว เอ่อ... แล้วข้าก็ไม่ได้ร้องไห้ อาการของข้าอาจทำให้เจ้าเข้าใจผิดไป อึก... ว่าแต่ เจ้าช่วยลูบหลังข้าต่ออีกสักหน่อยจะได้ไหม”

 

ใบหน้าเหี่ยวย่นไร้คราบน้ำตาเงยขึ้นตอบทหารยามทั้ง ๆ ที่แผ่นหลังยังคงสั่นกระเพื่อมขัดจังหวะการพูดเป็นระยะ ก่อนดวงเนตรเปี่ยมด้วยประกายแห่งความหวังจะเบนมาสบดวงตาสีฟ้าใสของร่างเล็ก

 

เอ่อ... สรุปคุณตาเค้าไม่ได้ร้องไห้หรอกเหรอ ผมดูผิดไปเองสินะ แล้วเรื่องคุณเสือ ถึงผมจะพูดไปอย่างนั้น แต่ให้ผมเชิญบอสมาที่เมืองนี่... มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม จะว่าไปมันก็เป็นเควสท์นี่นะ ก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #564 เธ”เธดเธงเธ”เธดเนเธง (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:30
    ลากบอสเข้าเมือง เป็นอีเว้น
    #564
    0
  2. #534 MitsukiCarto (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 09:06
    เอิ่ม... รู้สึกว่าจะลืมเจ้าเสือน้อยไปแล้วนะ โดนลอยแพจนตกน้ำตกไปแล้วล่ะมั้งเนี่ย
    #534
    1
    • #534-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      16 มกราคม 2561 / 11:16
      ถึงน้องจาอาจจะได้ใหม่ลืมเก่าไปนิดแต่คนเขียนไม่ลืมนะ ปล่อยน้อยเสือเค้าสนุกสนานไปกับการหาเลี้ยงปากท้องไปก่อนก็แล้วกัน หุหุ
      #534-1
  3. #533 hanatsuki33 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 21:29
    น้องปลากับน้องแรดน่ารักอะ รอตอนโตจะเปนไงน๊า~
    #533
    1
    • #533-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      15 มกราคม 2561 / 22:57
      นั่นสิน้า~*
      #533-1
  4. #532 ชามัส (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 14:57
    พระเอกอยู่ไหนนนนน พระเอกคือเสือขาวใช่มั้ยยย แง่ง
    #532
    1
    • #532-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      15 มกราคม 2561 / 22:59
      น่า เดี๋ยวก็ใกล้มาแว้ว ส่วนเสือขาว... รอไปก่อนก็แล้วกัน
      #532-1
  5. #531 Whatever it is (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 08:10
    ร้องตามคุณตาเบย ฮือออ
    #531
    1
    • #531-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      15 มกราคม 2561 / 23:00
      โอ๋ ๆๆ ลูบ ๆ
      #531-1
  6. #530 Atk. S. (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 07:36
    เชิญบอสเข้าเมืองฟุๆ
    #530
    1
    • #530-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      15 มกราคม 2561 / 23:00
      อุ ๆๆๆ
      #530-1
  7. #529 C-Chinemon (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 07:15
    ที่แท้ท่านก็เป็นผู้เฒ่าจอมขี้แยดีๆนี่เอง...สินะ-_-
    #529
    1
    • #529-1 sunshadow(จากตอนที่ 47)
      15 มกราคม 2561 / 23:02
      เอ... รึเปล่าน้า
      #529-1