หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 40 : อาหารนั้นสำคัญไฉน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    12 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 13 ก.ย. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 12 ม.ค. 61


 

 

ร่างสูงเพรียวในชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์กำลังหลบอยู่หลังแนวลังสินค้าสูงท่วมหัว นัยน์ตาสีม่วงลอบมองลอดช่องว่างระหว่างลังไม้ จับจ้องทุกอากัปกิริยาของร่างเล็กในชุดคลุมสีเทากลางลานกว้าง

 

ท่าทางดูเหม่อนิด ๆ สงสัยหน่อย ๆ นั่น จะน่ารักน่าหยิกไปไหน เอ๊ะ! หูฟู ๆ ข้างนั้น มันเพิ่งกระดิกไปใช่ไหม เห็นแล้วอยากลองแตะดูชะมัด จ๋ายนะจ๋าย น้องมีหูมีหางน่าฟัดขนาดนี้ไม่มีมาบอกกันบ้าง ไม่งั้นแอบโดดเวรมาส่องน้องตั้งนานแล้ว ไหนจะชื่อนั่นอีก อัศวินสามสี อ่านแล้วนึกถึงเจ้าแมวอ้วน รู้สึกขี้เกียจขึ้นมาทันทีเลย แต่ไม่รู้ทำไม พอเห็นชื่อมาอยู่บนหัวน้องจาถึงกลายเป็นรู้สึกมุ้งมิ้งไปได้ โอว... มีหมุนหูไปแอบฟัง ทำหน้าตาดูอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้นแต่ก็ยังไม่ยอมหันไปมอง มัน มันช่างโอยยย พี่ชายจะละลาย

 

ร่างเพรียวยืนบิดไปบิดมาหลังแนวลังไม้ เส้นผมยาวสีทองสลวยด้านหลังสะบัดกระจัดกระจาย จนพ่อค้าซุ้มข้าง ๆ เหลือบมองด้วยความสงสัย

 

เจ้าบ้านี่มายืนทำอะไร ลับ ๆ ล่อ ๆ ว่าแต่ รูปร่างอย่างนั้นมันคุ้นตาชะมัด

 

เมื่อสัมผัสได้ถึงการจ้องมอง ดวงตาเรียวสีม่วงก็ตวัดไปหาพร้อมไอสังหารเข้มข้น จนอีกฝ่ายขนลุกชันไปทั้งตัว หันหน้ากลับไปทำทีจัดสินค้าแทบไม่ทัน

 

พ่อค้ามากประสบการณ์รู้สึกดั่งตนเป็นเหยื่อที่ถูกอสรพิษจับจ้อง เหงื่อเย็นหลั่งไหลท่วมแผ่นหลัง จวบจนรังสีสังหารคลายไป จึงปลดปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมา ยกมือขึ้นปาดเหงื่อแล้วคิดอย่างตื่นตระหนก

 

ตะ..ตาสีม่วงชวนสยองอย่างนี้กับจิตสังหารอย่างนั้น... มายารัตติกาล ไม่ผิดแน่! ถึงจะอยู่ในชุดขาวไม่ใช่ม่วงดำอย่างทุกทีก็เถอะ มันกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แย่ละ ต้องรีบส่งข่าวให้พวกเรารู้

 

พ่อค้าผู้มากด้วยเครือข่ายรีบเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาส่งสารวุ่นวาย จึงไม่ได้สังเกตร่างสูงเพรียวในชุดสีขาวที่กำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดยามกลับไปมองเป้าหมายเดิมกลางลานกว้าง

 

ทำไมน้องพี่ดูตกใจค้างอย่างนั้น เกิดอะไรขึ้น!? หรือรอเราที่มัวแต่คิดวิธีเปิดตัวนานไปจนกังวล แย่ละ อา... จริงสิ ชุดสีขาวอย่างนี้ แพทเทิร์นเปิดตัวรูปแบบที่ 12 น่าจะเหมาะสุด แสงตรงนั้นกำลังทำมุมพอดีเลย อืม...

 

พยักหน้าอย่างพอใจในความคิดของตนเองเสร็จก็มองสำรวจความเรียบร้อยของตนเป็นรอบสุดท้าย ดวงตาสีม่วงจับจ้องเป้าหมายอย่างแน่วแน่ แล้วรวดเร็วกว่าที่ใครจะมองตามทัน ร่างสูงเพรียวในชุดขาวก็หายตัวไปจากหลังกองลังไม้สูง เหลือไว้เพียงภาพติดตาจาง ๆ ก่อนปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งข้างร่างเล็ก

 

“อัศวินสามสี... นั่นน้องจาใช่ไหม รอพี่โจ้นานไหมครับ”

 

น้ำเสียงนุ่มทุ้มอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ให้หนุ่มร่างเล็กในชุดคลุมสีเทาที่กำลังสับสนกับบทสนทนาที่ตนได้ยินผินหน้าเงยขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดผ้ายาวกรอมเท้าสีขาวกำลังยืนส่งยิ้มอันอบอุ่นมาให้ในระยะประชิด ใบหูเรียวแหลมชี้ออกด้านข้างกับผิวเรืองแสงสว่างสีเหลือบฟ้าอมเขียวดั่งสิ่งมีชีวิตจากเทพนิยาย เส้นผมยาวสีทองสะท้อนประกายแสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ ๆ ที่โคจรคล้อยลงต่ำ และกำลังส่องทำมุมกับเหลี่ยมแนวหินยอดป้อมศิลาโบราณหลังใหญ่ จนเห็นเป็นประกายแสงเรืองรองส่องจากทางด้านหลังชายหนุ่ม ยิ่งขับให้บุรุษในชุดขาวดูเหมือนดั่งพระโพธิสัตว์ผู้เมตตาที่ลงมาโปรดสัตว์โลกผู้กำลังเผชิญมรสุม

 

น้องเล็กของบ้านผู้กำลังตื่นตระหนกไร้ทางออกจึงน้ำตาเอ่อขึ้นคลอหน่วย มือเล็กเอื้อมเข้าหาแล้วกำชายเสื้ออีกฝ่ายแน่นดั่งจะหาที่พึ่ง ใบหน้าเล็กก้มลงแล้วพูดเสียงเครือ

 

“พี่โจ้ ผม... เสือน้อย มัน ผมลืมเอาไว้ มันกัดคน... เด็กผู้หญิงร้องไห้ ผม ผม.....”

 

“ใจเย็น ๆ ครับ พี่โจ้อยู่นี่แล้ว มีอะไรก็ค่อย ๆ เล่านะ”

 

พี่ชายคนดีพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มีข้างหนึ่งยกขึ้นโอบหลังน้องน้อยเข้าสู่อ้อมอก อีกข้างก็ยกขึ้นลูบหัวที่เต็มไปด้วยผมฟูหนาอย่างแผ่วเบา การเคลื่อนไหวละมุนละไมปลอบโยนขัดกับรอยยิ้มปีติยินดีที่กระจายเต็มใบหน้า จนหนุ่มน้อยนักบวชด้านข้างเหล่มองมาด้วยความเคลือบแคลง

 

เยส! เปิดตัวครั้งนี้เอาไปเลยเต็มสิบ น้องจาไม่ได้เข้ามาอ้อนให้ช่วยอย่างนี้นานแค่ไหนแล้วนะ อ่า... แล้วยังหูแมวนิ่ม ๆ นี่อีก โฮกกกก พี่ชายฟิน....

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“นั่น! เจอแล้ว เสือน้อย!!

 

ชายหนุ่มร่างเล็กร้องขึ้นอย่างดีใจพร้อมกับสาวเท้าเข้าหา หากทีท่าของเป้าหมายที่พุ่งตรงมาไร้การชะลอใด ๆ ทั้งยังแฝงด้วยไอสังหาร ก็ทำให้ชายหนุ่มผมน้ำตาลหยุดฝีเท้าลงอย่างลังเล

 

“แฮ่... โฮกกกกกก”

-อา... อาหาร อาหารของข้า-

 

“สะ.. เสือน้อย จำฉันไม่ได้เหรอ”

 

อัศวินสามสียืนนิ่งเหม่อมองเสือขาวที่พุ่งตรงมาด้วยความสับสน จวบจนร่างลายวิ่งเข้ามาใกล้แล้วกระโจนขึ้นเหนือหัว กรงเล็บแหลมคมกางออกพร้อมเข้าโจมตี หนุ่มผมสีน้ำตาลจึงได้แต่ยกท่อนแขนตนขึ้นกันเหนือศีรษะดั่งจะเป็นโล่ปกป้องจากอันตราย แล้วร้องออกมาเสียงเบา

 

“มะ..ไม่นะ”

 

“บุปผาโปรยปราย!!

 

ฟิ้วววววว

 

ทว่า ก่อนที่กรงเล็บแหลมคมจะได้ฝังลงบนร่างหนุ่มน้อย คลื่นกลีบดอกไม้สีม่วงก็ซัดสาดจากเบื้องหลัง กระแทกพัดร่างสีขาวลายทางกลางอากาศให้ลอยละล่องย้อนกลับไปในทิศที่จากมา ก่อนจะร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดัง

 

ตุ้บ!

 

“เสือน้อย!!

 

“โฮกกกกก.....”

-อาหาร อาหารรรร....-

 

เสือร้ายมีท่าทีอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัดจนหนุ่มน้อยตื่นตระหนก วิ่งเข้าไปใกล้หมายจะคว้าตัวเข้ามาดู หากโดนท่อนแขนสีเหลือบฟ้าอมเขียวกันเอาไว้เสียก่อน

 

“เดี๋ยวครับน้องจา มันเพิ่งโดนยาสลบที่พี่ซัดไปเมื่อกี๊ ยายังไม่ออกฤทธิ์ รออีกสักพักดีกว่า”

 

“แต่นั่นมัน เสือน้อย”

 

“เหมือนมันจะจำเราไม่ได้นะ อ่า.. แต่นั่นแค่ตอนนี้ ถ้าได้เจอหน้ากันใกล้ ๆ มันต้องจำเราได้แน่นอน!

 

เมื่อเห็นสายตาน้องน้อยที่มองอย่างสร้อยเศร้า พี่ชายร่างสูงก็กลับคำมาให้กำลังใจแทบจะไม่ทัน และนั่นก็ทำให้ร่างเล็กตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาเสือขาวบนพื้น แล้วอุ้มช้อนขึ้นกอดแน่น

 

“โอ๊ย!

 

“แง่ม! ฮึ่มมมมมมม....”

-งั่ม! ได้กินแล้ว อาหารของข้า....-

 

เขี้ยวคมกัดเข้าที่แขนเรียวให้เจ็บจนน้ำตาเล็ด หากค่าความเสียหายสีแดงกลับลอยขึ้นบนหัวเพียงแค่ 0 ให้ชายหนุ่มชุดขาวที่ชักมีดออกมาได้คลายใจ เก็บซ่อนอาวุธกลับไปแล้วยืนมองเสือขาวค่อย ๆ หลับใหลไปในอ้อมกอดน้องชายอย่างเงียบ ๆ

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ป่ารอบด้านปกคลุมไปด้วยความมืดมิด นอกจากแสงจันทร์และเหล่าดวงดาราบนฟากฟ้า แสงสว่างเพียงแห่งเดียวกลางป่ามืดก็มาจากกองไฟกองเล็กบริเวณซากโบราณสถานแห่งหนึ่ง ข้างกองไฟนั้น ชายหนุ่มผมทองกำลังหยิบอาหารนานาชนิดมาวางเรียงรายล่อหลอกน้องชายผู้อยู่ในอาการซึมเศร้า

 

“นี่โดรายากิถั่วแดงเจ้าโปรดของน้องจาไงครับ เค้ามาเปิดร้านในเกมด้วยนะ ร้านอยู่ใกล้ ๆ หอคอยนักทำนายทางประตูตะวันตก ลองชิมดูหน่อยสิว่ารสชาติเหมือนกันไหม”

 

ชายหนุ่มผมยาวส่งยิ้มละไมแล้วยื่นขนมของโปรดให้ หากร่างเล็กทำเพียงเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนซุกใบหน้ากลับลงบนขนสีขาวอ่อนนุ่มในอ้อมแขนแล้วตอบเสียงเบา

 

“ผมยังไม่หิวครับ พี่โจ้กินเถอะ”

 

พี่ชายคนดีวางซองขนมลงอย่างอ่อนใจ ตั้งแต่เสือตัวนั้นสลบไป น้องชายคนเล็กก็เอาแต่สำนึกผิด กอดมันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็นเลยสักนิด นัยน์ตาสีม่วงกวาดไปมาอย่างครุ่นคิดก่อนพูดขึ้นใหม่

 

“ถ้าเสือตัวนั้นตื่นขึ้นมาต้องหิวแน่ แต่พี่ไม่รู้ว่ามันกินอะไรได้บ้าง น้องจามาลองเลือกลองชิมหน่อยสิครับ พี่จะได้กันเอาไว้”

 

จบคำ ใบหูฟูของอีกฝ่ายก็กระดิกน้อย ๆ ก่อนใบหน้าน่ารักจะเงยขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ

 

“เสือน้อยชอบกินพวกเนื้อย่างกับลูกชิ้นครับ น่าจะเป็นอันนั้น... แล้วก็อันนั้น แต่มันกินเยอะมาก”

 

“อ๋อ ถ้าสองอันนั้นพี่มีตุนไว้อีกหลายห่อ แต่มันใส่พวกเครื่องเทศค่อนข้างเยอะ อีกอันก็เผ็ดนิดหน่อย น้องจาลองชิมดูสิครับว่าเจ้าเสือจะกินได้ไหม”

 

มือเรียวสีฟ้าอมเขียวฉีกซองเนื้อย่างออกมาจนกลิ่นอาหารหอมกรุ่นแผ่กระจาย ชั่วขณะหนึ่ง มือเรียวลอบโปรยผงสมุนไพรให้เจริญอาหารบนชิ้นเนื้ออย่างแนบเนียน ก่อนจะยื่นไม้ส่งให้น้องคนเล็ก

 

นัยน์ตาสีฟ้าใสละจากขนปุยสีขาวแล้วรับมาชิมโดยดี จวบจนสมุนไพรออกฤทธิ์กระตุ้นความหิวให้น้องน้อยร้องขอไม้ใหม่ลามไปถึงอาหารอย่างอื่น จนพี่ชายนั่งยิ้มแก้มปริ

 

กลิ่นอาหารมากมายหลากหลายชนิดลอยตลบอบอวล ก่อกวนพยัคฆ์ตัวเล็กให้ตื่นจากนิทราอันแสนสุข

 

อา... อาหาร อาหารของข้า....

 

“ลองทาโกะยากินี่สิครับ ร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะ ถ้าน้องจาติดใจ ร้านอยู่หลังโบสถ์ติดกับร้านสมุนไพร มองหาไม่ยาก พี่ซื้อบ่อยจนสนิทกับคนขายเลยด้วย เอ้า! ลองชิมดู”

 

วัตถุทรงกลมชุ่มฉ่ำด้วยน้ำบางอย่างส่งกลิ่นหอมฉุยดูเหมือนลอยอยู่เหนือศีรษะ ทำให้ดวงตาสีอำพันที่สะลึมสะลือเหลือบขึ้นมาเห็นจ้องมองตาม แล้วก่อนสมองจะได้เริ่มคิด ท้องก็สั่งให้ปากเล็กที่เต็มไปด้วยเขี้ยวคมยื่นเข้างับวัตถุแสนยั่วยวนลงกระเพาะด้วยความเร็วแสง จนมนุษย์อีกสองคนชะงัก

 

ง่ำ ๆๆ 

 

“ฮึ่ม แฮ่... โฮกกกกกกกกกก!

-ในที่สุด โอ้... อาหาร จงส่งเจ้าลูกกลม ๆ พวกนั้นมาให้ข้าเดี๋ยวนี้! -

 

ร่างที่ยังคงไร้เรี่ยวแรงสะบัดตัวเกือบหลุดจากอ้อมแขนจนร่างเล็กต้องรีบคว้าดึงตัวกลับมาแทบไม่ทัน ดวงตาสีอำพันจับจ้องไปยังทาโกะยากิที่ยังเหลืออีกเต็มถาดในมือเรียวสีเหลือบฟ้าอมเขียว อาการจับจ้องเหมือนต้องการบางสิ่งแบบเดียวกับเจ้าแมวขี้เกียจที่บ้าน ทำให้ชายหนุ่มในชุดขาวจิ้มลูกต่อไปแล้วยื่นให้อย่างไม่รู้ตัว

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“ฮึ่ม!

-อีก!-

 

“สะ.. เสือน้อย นายฟื้นแล้ว”

 

คำพูดน้องชายทำให้หนุ่มผมทองได้สติ จนมือที่จิ้มทาโกะยากิลูกต่อไปค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ให้พยัคฆ์ตัวน้อยร้องโวยวายประท้วง พร้อมดิ้นไปมา

 

“ฮึ่ม! แฮ่ โฮกกกกกกกกกกกก ฮึ่ม!

-เอามาอีกสิ! เจ้าคนใจร้าย ทิ้งข้าให้เกือบอดตายแล้วยังมาขัดลาภข้าอีกนะ เจ้าน่ะ ส่งเจ้าลูกนั้นมานี่ เร็ว ๆ เลย!-

 

“ขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งนายจริง ๆ เชื่อฉันนะ”

 

“โฮกกกกกกกก แฮ่!

-ข้าจะไม่เชื่อก็เพราะมาขวางการกินของข้านี่แหละ ส่งเจ้าลูกนั้นมาเดี๋ยวนี้!-

 

“พี่โจ้ ป้อนเสือน้อยต่อสิครับ”

 

“อะ..อืม”

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“ฮึ่ม!

-อีก!-

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“แฮ่ โฮกกกกกกกกกก ฮึ่ม!

-เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าน่ะต้องหิวจนท้องกิ่ว ก็พอล่าเหยื่อสองขาได้ จะลงมือกินทีไร พวกมันก็สลายเป็นแสงไปกันหมด คิดดูสิว่ามันทรมานขนาดไหน!-

 

“ขอโทษ”

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกก แฮ่!

-ส่วนเจ้าพวกกระจอกตัวเล็กตัวน้อย แค่ได้กลิ่นข้าก็พากันหนีหัวซุกหัวซุนไปสุดชายป่า จนข้าไล่จับไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว!-

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“ฮึ่มมม!

-อีกกก!-

 

ง่ำ ๆๆๆ

 

“แฮ่ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แฮ่ ฮึ่ม!

-นี่ยังไม่นับพวกลูกกระจ๊อกของเจ้าพวกสองขา พอข้าจะสังหารมันมาเป็นอาหารเท่านั้นแหละ กลายเป็นแสงวูบวาบโดนดูดหายไปไหนก็ไม่รู้ มันช่างน่าโมโหนัก! -

 

“ขอโทษนะ”

 

“ฮึ่ม!

-อีก!-

 

แล้วภายใต้แสงกองไฟกองเล็กนั้น ก็มีเพียงเสียงเขมือบและคำรามบ่นของเสือตัวน้อย สลับกับเสียงขอโทษของชายหนุ่มดวงตาสีฟ้าเป็นระยะ จนทาโกะยากิลูกแล้วลูกเล่า รวมไปถึงสารพัดอาหารที่พี่ชายคนดีตั้งใจขนมาปรนเปรอน้องชายคนเล็ก พากันอันตธารหายไปในกระเพาะหลุมดำของเสือขาวจนหมด ให้หนุ่มผมทองได้แต่นั่งน้ำตาตกใน

 

หมดกัน ของกินที่อุตส่าห์เลือกมาให้น้องจา ว่าแต่... ขนาดเข้ามาในเกม ก็ยังต้องมานั่งเอาใจให้อาหารแมวอีกเหรอเนี่ย เฮ้อ...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #609 [เสพศิลป์] (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 17:59
    บ้านนี้ลูกชายทั้งสามคนน่ารักหมดเลย แค่ไอสองพี่มันหวงน้องมากไปแค่นั้น55555
    #609
    1
    • #609-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      14 มีนาคม 2561 / 21:41
      นั่นสิน้า ก็ต้องรอลุ้นว่าอีก 1 หน่อที่เหลือนั่นจะรอดไหม
      #609-1
  2. #437 Kuroshio (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 18:52
    จงเป็นทาสแมวต่อไปเถอะ
    #437
    1
  3. #436 Atk. S. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 14:24
    ขำพี่ชายกับเสือน้อยมาาก555 น่าสงสารจริงๆ
    #436
    1
    • #436-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:11
      มีแต่คนสงสาร แต่ไม่มีคนห้ามไม่ให้คนเขียนรังแกมันเลย
      งั้นรังแกมันต่อปาย อิอิ
      #436-1
  4. #435 ดิวดิ้ว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:08
    กินหรือสูบ 55555
    #435
    1
    • #435-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:11
      แหม.. ก็เค้าโดนปล่อยให้หิวโซตั้งหลายวันอ่านะ เอาคืนให้คุ้ม
      #435-1
  5. #434 Carnelian (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 09:48
    โถถถ เสือน้อยผู้น่าสงสารร5555
    #434
    1
    • #434-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:12
      ฟังเหมือนจะมีความสะใจปนอยู้ในความสงสารนั้นนะ หุหุ
      #434-1
  6. #433 Whatever it is (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 08:25
    5555 พี่ชายตะละคน มีปกติบ้างมั่ย

    เสือน้อยน่าสงสารมาก
    #433
    1
    • #433-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 09:47
      จะว่าไป.. นั่นสินะ พีชายบ้านนี้มันเพี้ยน ๆ กันทุกคนจริง ๆ นั่นแหละ
      #433-1
  7. #432 phonphimon0123 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 07:33
    ต่อออออ
    #432
    1
    • #432-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:14
      เค้าจะพยายามนะ
      #432-1
  8. #431 C-Chinemon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 07:18
    น้องเสือน้อยผู้น่าสงสารรรรร 5555
    #431
    1
    • #431-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:13
      หัวเราะอย่างนี้คือสงสาร แต่ก็ชอบเห็นเสือน้อยโดนรังแกด้วยใช่ไหม
      #431-1
  9. #430 KARENA (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 03:08
    55555 ถถถถ พี่โจ้น่าสงสารจังเยยยยยย อิอิ
    #430
    2
    • #430-1 sunshadow(จากตอนที่ 40)
      13 กันยายน 2560 / 17:14
      มีคนสงสารคุณพี่ด้วย!
      #430-1
    • #430-2 KARENA(จากตอนที่ 40)
      19 กันยายน 2560 / 16:50
      5555 แอบขำมากกว่าค่ะไรท์ ส่วนสงสารแค่ของแถม 555
      #430-2