หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 39 : ความเป็นจริง ไม่อิงเรื่องเล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    11 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 3 ก.ย. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 11 ม.ค. 61


 

 

หนุ่มหน้าทะเล้นที่มักจะอารมณ์ดีอยู่เสมอย่างสามขุมเข้ามายังโต๊ะยาวตัวประจำของแก๊งซ่าขาใหญ่ประจำคณะอย่างเคร่งเครียดผิดวิสัย มือเรียวตบลงตรงโต๊ะไม้หน้า คิมหนึ่งในเพื่อนสนิทของตนแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาล ให้ผู้ร่วมโต๊ะที่เหลือสะดุ้งโหยง พากันเงียบเสียงลง แล้วหันมามองทั้งสองเป็นตาเดียวอย่างหวาด ๆ 

 

“ไอ้คิม! สายบอกมาว่าน้องจาของกรูโดนล่อลวง สารภาพมา! อะไร! ยังไง! ทำไม!!”

 

ทว่าหนุ่มเป้าหมายกลับทำหน้างง หากเมื่อสมองเริ่มทำงานจับใจความปะติดปะต่อเรื่องได้ก็แผ่ไอสังหารออกมารอบตัว แล้วถามสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่กลับให้ความรู้สึกดั่งภูเขาไฟคุกรุ่นที่รอเวลาปะทุ

 

“ใคร! มันเป็นใคร!! ก่อนออกมาฉันส่งไปที่ปลอดภัยแล้วแท้ ๆ นี่ไม่อยู่ด้วยแค่แป๊บเดียว โดนใครล่อไปไหนอีก!!

 

ใคร! ใครมันบังอาจมาล่อลวงเจ้าตัวเล็กของผม ลงทุนตีตราขอเป็นแฟนขนาดนี้แล้ว สิทธิ์ล่อลวงเจ้านั่น ต้องเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น!

 

เมื่อเห็นท่าทางเป็นเดือดเป็นร้อนจริงจังของเพื่อนสนิท อีกทั้งเปลวไฟลุกโชนในดวงตาและรังสีสังหารที่แผ่ออกมารอบร่าง พี่หวงน้องที่ร้อนมา พอเจอคนร้อนกว่าก็เริ่มเย็นลง ส่วนเพื่อน ๆ ที่เหลือ หากไม่ปลีกกายหนี ก็ขยับออกห่างสองเกลอจนไปกองกันอยู่ปลายอีกฝั่งของโต๊ะ เหลือทิ้งไว้เพียง โต้ ผู้นอนหลับได้ ไม่สะทกสะท้านแม้ยามพายุโหมกระหน่ำ

 

“กรูก็ไม่แน่ใจ แต่สายกรูบอกว่า เจ้านั่นมันทั้งโอบทั้งกอดทั้งอุ้มน้องจา อุ้มท่าเจ้าสาวด้วย! น้องกรูแท้ ๆ กรูยังไม่เคยได้อุ้มท่านั้นเลยนะ แล้วมัน มันเป็นใคร กล้าดียังไง อย่าให้เจอ กรูจะใส่ชุดเกราะเต็มสูบ จับล็อกคอทุ่มแล้วกระโดดทับให้แบน!!

 

“จัดไป! เจอตัวเมื่อไหร่เรียกด้วย ฉันจะช่วยอีกแรง!!

 

โอบ กอด อุ้มท่าอุ้มเจ้าสาว ใครมันช่างกล้า!! แต่จะว่าไป... แต่ละอย่างที่พูดมามันก็คุ้น ๆ เหมือนเราจะเคยทำมาหมดแล้วนะ.......

 

ชายหนุ่มร่างสูงคิดทบทวนพลางใบหน้าคมก็เริ่มจืดเจื่อน เหลือบตาไปมองเพื่อนจอมหวงน้องข้าง ๆ ที่ยังคงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันชวนสยองก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอ รวบรวมความกล้าแล้วถามขึ้น

 

“จ๋าย สายข่าวนายนี่ใคร เชื่อได้แค่ไหน เอ่อ... คราวที่แล้วที่น้องนายหาย ฉันวิ่งวุ่นหาตั้งนาน สุดท้าย เจ้าแมวนั่นแค่แอบไปเล่นสะกดรอยชาวบ้าน สมัครใจไปเองล้วน ๆ ฉันเลยถาม พวกเราอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้”

 

“ข่าวแม่นชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์! จากที่สายบอก เรื่องน่าจะเพิ่งเกิดช่วงออนไลน์ที่ผ่านมา ไอ้คิม เมิงอยู่กับน้องกรูแทบจะตลอดนี่หว่า บอกมาดิ๊ ใครมันน่าจะเป็นตัวการบ้าง”

 

กูเองเพื่อน...

 

คิดในใจแต่ไม่กล้าตอบ เมื่อสบเข้ากับสายตาร้อนแรงของพี่ชายดีเด่นแห่งชาติที่มองตรงมา ดวงตาคมก็เสหรุบลง ทำท่าทางเหมือนครุ่นคิด ชั่วขณะหนึ่ง ประกายวาบก็ฉายพาดผ่านนัยน์ตาที่กำลังจับจ้องอยู่ที่พื้น ให้รอยยิ้มลึกลับผุดขึ้นบนมุมปากเสี้ยววินาทีก่อนจางหายไป

 

“นึกออกละ ถ้าเอาแค่ออนไลน์ที่ผ่านมา น้องนายหายตัวไป 2 รอบ ถ้าไม่นับรอบที่หนีไปเล่นกับพวกเสือที่ไม่น่าจะเจอใคร ก็คงเป็นตอนที่ให้ไปฝึกลากม่อนคนเดียวแต่กลับหายหัว ส่วนคนที่น่าจะล่อลวงน้องนาย ก็คงมีแค่... ไอ้หนุ่มนั่น

 

“ไอ้หนุ่มนั่น! หนุ่มไหน มันเป็นใคร!

 

คนคิดไม่ซื่อแกล้งลากเสียงยาว ก่อนจะลงท้ายประโยคอย่างหนักแน่น ให้พี่หวงน้องถามกลับทันควัน

 

“พวกหลงหางยาว ๆ เท้าปุย ๆ เข้าขั้นคลั่งไคล้ นายพลอสูรเต็มเหนี่ยว! ตอนฉันเจอมัน มันกอดน้องจาทั้งตัวแล้วฟัด คิดดูสิ ตัวเท่าหมีควาย กอดเด็กตัวเล็ก ๆ ซะจมมิด ขนาดน้องนายขัดขืนแล้วมันยังไม่สะดุ้งสะเทือน ฉันเนี่ยเดือดจนเอาแอปเปิลปาอัด น้องจาเลยรอดออกมา คิดแล้วก็แค้น!

 

“ชิชะ ไอ้หมีควายนั่น แค่หลงสัตว์หน่อยก็คิดว่าจะไล่กอดน้องจาของกรูได้เหรอ มันต้องโดนท่าทุ่มปราบมังกือสะท้านโลกันตร์พลังพี่ชายของกรูให้หายบื้อ! เมิงไม่ต้องห่วง กรูไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่”

 

สองหนุ่มมองสบตาแลกเปลี่ยนความเคียดแค้นอย่างเข้าอกเข้าใจ ก่อนพี่ชายหน้าทะเล้นจะหันมองไปรอบ ๆ แล้วตะโกนเรียกหาเป้าหมายใหม่

 

“ไอ้เจ๋ง ไอ้เจ๋งโว้ย ไปไหนแล้วฟระ พวกนี้นี่พอจะใช้งานก็หายหัวไปหมด พอไม่อยากเจอนี่เสนอหน้ากันจัง ไอ้เจ๋ง โผล่หัวออกมา กรูมีงานล่ามาแรงให้เมิงทำ!

 

เมื่อเรียกหาไม่เจอ พี่ติดน้องก็ลุกออกตระเวนหา ทิ้งให้ชายหนุ่มตาคมมองตามแล้วกระตุกยิ้มมุมปากอย่างสมใจ หากเมื่อหันหน้ากลับมายังโต๊ะก็ต้องชะงัก เมื่อพบรอยยิ้มปริศนาของ โต้ ผู้ตื่นขึ้นมาเฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ

 

“มีเรื่องอะไรดี ๆ ไม่เล่าให้เพื่อนฝูงฟังบ้างเลยนะ เพื่อนคิม”

 

“ก็มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ฉันว่า... เรื่องของนายดังและน่าสนใจกว่าเยอะ ไม่คิดจะเล่าให้เพื่อนฟังบ้างเหรอ เพื่อนโต้”

 

“หึ! เปลี่ยนเรื่องหน้าด้าน ๆ เอาเถอะ ว่าแต่ที่พูดมา เอ็งหมายถึงเรื่องไหน ข้าบริสุทธิ์ใจ ไม่เคยมีความลับกับเพื่อนว่ะ ว่ามา เคลียได้เสมอ”

 

“งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะ”

 

ผู้ได้สิทธิ์ถามเงียบไปหลายอึดใจเพื่อเรียบเรียงคำพูด ก่อนเผยยิ้มแบบมีลับลมคมใน แล้วมองเข้าไปในดวงตาเพื่อนตรง ๆ

 

“ข่าวลือมีมูลดังไปทั่วกิลด์ ขนาดคนนอกอย่างฉันยังได้ข่าว เรื่องที่ว่า นาย กับ จ๋าย ดูใจกันอยู่... แบบคนรัก

 

“เฮ้ย! มั่วแล้วเอ็ง ข่าวบ้าอะไรกัน!!

 

“โวยวายไรฟระโต้ ขี้หูกรูเต้นระบำหมด เฮ้ยคิม ไม่ต้องเป็นห่วงนะ กรูสั่งงานไอ้เจ๋งเรียบร้อยแล้ว รับรอง ผ่านวันนี้ไป หมีควายตัวนั้นมันต้องอยู่ไม่เป็นสุข หนีหัวซุกหัวซุน ชดใช้ความผิดที่มันทำกับน้องกรู! หึ ๆๆ”

 

หัวเราะเจ้าเล่ห์อย่างพออกพอใจหากขัดอารมณ์ของคู่ขาตามข่าวเข้าอย่างจัง ทำผู้หงุดหงิดงุ่นง่านอยากพ่นไฟทำตาเขียวปั้ดใส่

 

“พักเรื่องบราค่อนของเอ็งไปก่อนเลย ตอนนี้มีเรื่องหนักหน่วงกว่ารอให้จัดการ คิม เอ็งพูดอีกรอบดิ๊ ขอรายละเอียด เอาแบบชัด ๆ”

 

“เรื่องอะไรฟระ สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะเฟร้ย”

 

“สำคัญ มาก! เรื่องคลาสของเฮียสมชายต้องชิดซ้าย!!

 

“งั้นก็ฟังดี ๆ ทั้งคู่เลย ข่าวกำลังมาแรงว่า นาย

 

คิมยกนิ้วขึ้นชี้อก โต้ ผู้จ้องกลับอย่างดุดัน ก่อนจะเบนนิ้วหันไปชี้ จ๋าย เพื่อนหน้าทะเล้นที่เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

 

“และ นาย กำลังสร้างความสัมพันธ์ แบบคนรัก

 

“เย้ยยยย!

 

“ข่าวบอกชัดว่าหัวหน้ากิลด์และรองหัวหน้ากิลด์หงส์เพลิง ระบุชื่อด้วยไม่ผิดตัวแน่ หลักฐานยืนยันมีตั้งแต่เรื่องเล่าปากต่อปากเรื่องการกอดคอใกล้ชิดแบบถึงเนื้อถึงตัว แล้วยังมีรูปฉากพลอดรักส่งความในใจกันสองต่อสอง รูปผ่านการพิสูจน์จากระบบเกม ยืนยันว่าเป็นของจริงไม่มีการตัดต่อแต่งเติม”

 

พูดพลางกดนาฬิกาข้อมือฉายรูปเจ้าปัญหาขึ้นเป็นโฮโลแกรมสามมิติตรงกลางโต๊ะ ภาพคมชัด เห็นเป็นชายหนุ่มในชุดเกราะหนักเต็มยศสีเงินสองคน ที่ถ้าหากรู้จักคุ้นเคยกันในเกม มองแค่แวบเดียวก็บอกได้ว่าเป็นใคร คนตัวใหญ่กว่ากึ่งนั่งกึ่งนอนเหยียดขาอยู่บนพื้น เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย สองมือหนาโอบเอวของคนตัวเล็กกว่าที่นั่งคร่อมอยู่ด้านบนเอาไว้ คนตัวเล็กกว่ากางขางอเข่านั่งคร่อมตักคนด้านล่าง ใกล้ซะจนลำตัวคนทั้งสองอิงแอบแนบชิด ทั้งยังพิงศีรษะซบไหล่กว้างดั่งกำลังออดอ้อน อีกทั้งสองมือเรียวที่เหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่บริเวณหน้าท้องของทั้งคู่ชวนให้สงสัย

 

ภาพที่ฉายขึ้นทำให้คู่ขาในข่าวช็อกตาค้างเมื่อได้เห็น แล้วแย่งกันตะครุบปิดเจ้าเครื่องฉายแทบไม่ทัน ก่อนจะพากันหันมองซ้ายขวาว่ามีใครเห็นบ้าง โชคดีที่ได้เลยเวลาเข้าเรียนไปแล้ว รอบด้านจึงเงียบสงบมีคนรอบ ๆ มีเพียงกลุ่มเพื่อนด้วยกันเองที่แต่ละคนมองมาตาไม่กะพริบ ทว่า ดูจะไม่มีใครตกใจเหมือนกับเห็นภาพนั้นมาแล้วหลายครั้ง

 

“ม่ายยย...”

 

“นะ..นั่น มันตอนไหนวะ”

 

“อะแฮ่ม! นอกจากรูป ก็ยังมีการตะโกนบอกรักให้ทุกคนในกิลด์รับรู้ผ่านช่องแชท แถมยังมีคนสนิทของทั้งคู่เป็นพยาน ทั้งยืนยันทั้งรายงานความคืบหน้าเป็นระยะอีก ใช่ไหม ปิง!

 

เสียงเน้นเข้มจนเจ้าของชื่อที่ตั้งท่าจะลุกหนีตั้งแต่ได้ยินคำว่า คนสนิท สะดุ้งเฮือก แล้วหันมายิ้มเจื่อน ๆ ให้บุคคลในข่าวทั้งสองที่หันไปจ้องเขม็ง

 

“แหะ ๆ แล้วมันไม่ใช่เหรอวะ โต้ จ๋าย ข้าเห็นพวกเอ็ง... สนิทกันขึ้นกว่าแต่ก่อนตั้งเยอะ แล้วยังรูปนั่น...”

 

คำบอกเล่าที่ทำเอาคนหนึ่งนั่งกุมขมับ ส่วนอีกคนโพล่งขึ้นมาเสียงดัง

 

“ดูปากกรูนะ มัน เป็น ไป ไม่ ได้ โว้ยยยยยย หล่อ ๆ อย่างกรู ถ้าจะมีแฟนสักคน มันก็ต้องเป็นสาวน้อยสดใสหน้าอกหน้าใจพอดีมือ ไม่ก็หนุ่มน้อยบอบบางน่ารัก อย่างน้อยก็น่ารักได้สักครึ่งหนึ่งของน้องกรู ส่วนไอ้พวกถึก บึกบึน ทนไม้ทนมืออย่างไอ้เนี่ย มันไม่ใช่สเปค ไม่ใช่แนว ไม่ใช่ทาง ไม่ใช่โว้ยยยยยยยยยยยย”

 

“งั้นที่ฉันเดาไว้ก็คงจริง ว่าแต่... นายยอมรับใช่ไหมว่าถึงเป็นผู้ชายก็โอเค”

 

คิมถามขึ้นพร้อมแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย ทว่าคนโดนถามกลับไม่มีอาการสะทกสะท้าน ยักไหล่แล้วตอบกลับชิล ๆ

 

“ก็ถ้ามันน่ารักได้อย่างน้องกรูอ่านะ อยู่กับน้องทุกวัน กรูรู้ฤทธิ์ความน่ารักดี อยู่ใกล้ ๆ มันก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ”

 

เสียงตอบฉะฉานเชิดหน้าอย่างมาดมั่นทำให้คนถามสะอึก ส่วนชายที่นั่งกุมขมับอยู่ข้าง ๆ เหล่มามองหน้าเหวอ

 

“ข้าเพิ่งรู้ว่าเอ็ง... นิยมปลูกป่ากับเขาด้วย”

 

“จ๋ายตอบแล้ว นายล่ะโต้”

 

คำถามขัดขึ้นมาตรง ๆ ทำเอาคนโดนถามยกมือขึ้นมากุมขมับอีกข้าง

 

“ข้าไม่รู้ ข้ามึน นี่มันอะไร ภาพพจน์หัวหน้ากิลด์ที่สั่งสมมา พัง พังหมด... ไม่น่าล่ะ ช่วงนี้เวลาเจอสาว ๆ ในกิลด์ ถ้าไม่ส่งสายตาน่าขนลุกหรือพูดอะไรประหลาด ๆ ก็มีแต่เมินหน้าหนี จบ จบแล้ว...”

 

พูดจบก็ซบหน้าลงไปนอนหมดอาลัยตายอยากลงกับโต๊ะ ให้จ๋ายเข้ามาโอบไหล่เอนหัวเข้าเกยบ่า แล้วตบปลอบใจเบา ๆ

 

“เรามันหัวอกเดียวกัน ไม่เป็นไร พวกเราต้องผ่านมันไปได้”

 

“เฮ้อ... ก็พวกเอ็งชอบทำท่าทำทางซะอย่างเงี้ย มันก็ชวนให้เข้าใจผิดสิวะ ไว้กูจะพยายามแก้ข่าวให้พวกมึงละกัน... ถ้ามันจะได้ผลละนะ”

 

ปิงถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำสีหน้าปลง ๆ ตรงข้ามกับคิมที่ยิ้มขำ ๆ

 

“ที่จริง ฉันว่าพวกนายลองคบกันดูจริง ๆ ก็ได้นะ ท่าจะรุ่ง”

 

“ไอ้คิม!!/ไอ้คิ้มมมม!!

 

สองเสียงตะโกนสอดประสานขึ้นอย่างพร้อมเพรียงชวนขบขัน เรียกเสียงหัวเราะของผองเพื่อนให้ดังขึ้นรอบตัว

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

“พี่โจ้นี่ช้าจังเลย ไปไหนของเค้ากันนะ”

 

ร่างเล็กในชุดคลุมสีเทาหม่นบ่นพลางหันมองสำรวจรอบ ๆ ลานหน้าปราการหลักใจกลางเมืองเริ่มต้นยังคงคึกคักเช่นเคย แม้ไม่ถึงขั้นพลุกพล่านเช่นช่วงเวลากลางคืนที่คนส่วนใหญ่ว่างเข้ามาเล่นกัน แต่ก็ยังมีหลายคนก็มายืนหันซ้ายหันขวารอเพื่อนเหมือนกับตน บางคนก็มารอแลกเปลี่ยนสินค้า สังเกตได้จากป้ายขนาดใหญ่ของทางระบบชัดเจนเหนือศีรษะ พร้อมข้อความอย่าง รอชุดเซตนักบุญ นี่ตั้มเอง บนหัวหนุ่มน้อยนักบวชข้าง ๆ หรือ ขายดาบสะบั้นวารี +8 5M สนใจคุย เหนือหัวนักดาบบนหลังหมาป่าที่ยืนถัดไป

 

บางคนก็มาตั้งห้องหาปาร์ตี้เพื่อออกล่า สังเกตจากป้ายเชิญชวนเด่นชัด อย่างพวก ดันผีลืมหลุม 45+ ขาดทุกอาชีพยกเว้นนักเวท หรือ เควสท์หมาป่าทะเลทราย แชร์ของแชร์ตัง ขาด 3 คน ครบแล้วออกเลยซึ่งนอกจากตัวป้ายแล้ว เอกลักษณ์อีกอย่างของห้องปาร์ตี้ก็คือกลุ่มผู้เล่นหลากหลายอาชีพที่มายืนมุงอยู่รอบ ๆ เหมือนกับนัดกันมาประท้วง เป็นภาพแห่งสีสัน ถัดออกไปจากกลุ่มคนทั้งหมด ไม่ไกลเท่าไหร่เป็นแนวร้านรวงของผู้เล่นสายพ่อค้าแม่ค้า ที่ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย เป็นภาพที่ผู้เล่นทั้งหลายเห็นกันจนชินตา

 

“เอ... หรือเราต้องตั้งห้องอย่างนั้น ว่าแต่..มันทำยังไงหว่า”

 

ดวงตาสีฟ้าใสเหลือบลงมองกำไลผู้เล่นของตัวเองแล้วกดลองผิดลองถูกเรื่อยเปื่อย หากในระหว่างนั้นเอง เสียงพูดคุยของคนที่เดินผ่านก็ทำให้หนุ่มร่างเล็กต้องหยุดมือแล้วเบนใบหูสีส้มฟูไปฟังอย่างสนอกสนใจ

 

“โหดชะมัด เนี่ย เราโดนมันกัดตายมาหลายรอบแล้ว เสียไปหลายเปอร์เซ็นต์ เจ้ามินท์ก็โดนกัด เกือบไม่รอด จนเราไม่กล้าเอามันออกจากแหวนเลยอะ ทำไมถึงมีมอนสเตอร์โหด ๆ หลุดมาแถวที่เปลี่ยนอาชีพมือใหม่อย่างนี้ได้นะ พวกพี่ ๆ ในกิลด์ก็ไม่อยู่กันด้วย เราไม่อยากตายอีกแต่ก็จะหมดเวลาส่งเควสท์แล้ว ถ้าส่งไม่ทัน ก็เปลี่ยนเป็นชาวนาไม่ได้ ทำไงดี ฮือออ...”

 

เด็กสาวในชุดมือใหม่ร้องโอดครวญกับเพื่อนข้าง ๆ น้ำตาใสไหลนองหน้าชวนให้สงสาร

 

“มันเป็นตัวอะไรยังไงเหรอ ถ้าไม่โหดมากพวกพี่ชายเราน่าจะพอสู้ไหว”

 

“มันเป็นแมวตัวใหญ่ สูงพอ ๆ กับเจ้ามินท์ได้ สีขาวแต่มีลายทางเหมือนเสือ เห็นไกล ๆ ก็ดูน่ารักนะ แต่พอเข้าไปในระยะของมันเท่านั้นแหละ มันวิ่งเข้าใส่เลย ถ้าเราตั้งท่าสู้มันก็จะเขามากัด แต่ถ้าวิ่งหนี มันจะยิงแสงอะไรไม่รู้ตูมเดียวตายอะ ฮือออ...”

 

“ฟังดูก็น่าจะโหดอยู่ เดี๋ยวเราลองถามพี่ชายดูก็แล้วกัน อาจจะพอช่วยได้”

 

“อืม ขอบใจมากนะ”

 

สองสาวเดินผ่านไปนานแล้ว แต่ชายหนุ่มร่างเล็กยังคงแข็งค้างอยู่ในท่าเดิม พร้อมกับดวงตากลมที่เบิกกว้าง

 

นึกออกแล้วว่าผมลืมอะไรไป เจ้าเสือน้อย!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #756 Radenfiallus (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 10:17
    ล่อลวงน้อง คิม:ใคร มันเป็นใคร
    เรา:ก็แกนั้นแหละโว้ย จะใครอีกล่ะ
    #756
    0
  2. #750 þ姆êl (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:50
    กูเองเพื่อน ชอบอะ5555555555
    #750
    0
  3. #521 MitsukiCarto (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:20
    กว่าจะนึกได้...
    #521
    0
  4. #429 l3oom--l3oom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 23:23
    สนุกดีครับ อ่านรวดเดียววันเดียว ค้างเลย
    #429
    1
    • #429-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      7 กันยายน 2560 / 09:28
      จงค้างอยู่บนนั้นต่อไป หึๆ
      #429-1
  5. #428 RajitpitSupo (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 10:09
    ร้ายยยยย
    #428
    1
    • #428-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:11
      อุ๊บ! หางจิ้งจอกพี่คิมแอบโผล่นิดหน่อย หลังจากแอบเป็นพวกร้ายนะแต่ไม่แสดงออกซะนาน
      #428-1
  6. #427 phonphimon0123 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:24
    ต่ออออออ
    #427
    0
  7. #426 Carnelian (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 07:56
    ร้านนะพี่คิม เนียนเลยน้าา55555 ลืมเสือน้อยได้ยังไง จะโดนงอนมั้ยเนี่ย5555
    #426
    1
    • #426-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:13
      จะโดนงอนมั้ย... ต้องติดตามตอนต่อไป
      #426-1
  8. #425 เจ้าหญิงแห่งสงคราม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 01:11
    แงงงงงงงงงง ลืมน้องเสือได้ไง คนใจร้าย โฮกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ว่าแต่จิ้นแรงอ่ะ พี่โต้กับจ๋าย สร้างสถานการณ์คู่นี้ให้ปิ๊งๆกันทีได้มั้ย กร๊ากๆ คนอ่านจิ้นไปไกลลิบลับแว้วววววว
    #425
    1
    • #425-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:14
      เอ... เค้าจะปิ้งกันไหมน้า ต้องรอดูต่อไปแล้วล่ะ
      #425-1
  9. #424 C-Chinemon (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:40
    โถ่.... น้องเสือโดนทิ้งงงง555+
    #424
    1
    • #424-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:17
      นี่สงสารหรือสมน้ำหน้าน้องเสือเนี่ย ><
      #424-1
  10. #423 นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 21:20
    เสือน้อยยยย น่าวงวารมากค้าาาา 55555
    #423
    1
    • #423-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:17
      เดี๋ยวเค้าก็ได้เจอเจ้าของแล้ว
      #423-1
  11. #421 Whatever it is (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 19:53
    555 กลายเป็นเสือถูกทิ้ง น่าฉงฉานจริงๆ
    #421
    1
    • #421-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:18
      เจ้าของใกล้มารับกลับละงับ
      #421-1
  12. #420 KARENA (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 18:28
    55555 สงสารน้องเสือ น้องเสือโดนทิ้ง ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวพี่จะไปรับกลับเองนะจ๊ะ (แอ็ก! โดน-ัดตาย) 555
    #420
    2
    • #420-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:19
      ทำไมมีแต่คนสงสารน้องเสือ ออกจะมีคนเข้าไปให้ตะปบเล่นเยอะ~
      #420-1
    • #420-2 KARENA(จากตอนที่ 39)
      19 กันยายน 2560 / 16:52
      555 น้องเสือหิวโซ น่าสงสารจะตายไรท์ คงมอมแมมน่าดู อิอิ
      #420-2
  13. #419 Atk. S. (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 18:13
    นึกออกสะที555
    #419
    1
    • #419-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:20
      นั่นสิน้า~
      #419-1
  14. #418 ดิวดิ้ว (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กันยายน 2560 / 17:33
    55555 คุณเพื่อนไปล่อลวงน้องเขาแล้วโบ้ยให้คนอื่นแบบนี้ 5555555 น้องเสือน่าสงสารแท้ๆ
    #418
    1
    • #418-1 sunshadow(จากตอนที่ 39)
      5 กันยายน 2560 / 23:21
      แหม... จะรับเองตรงๆ ก็กระไรอยู่
      #418-1