หางยาวเท้าปุย กับเส้นทางสู่ยอดปราการ (Yaoi)

ตอนที่ 20 : แปลงร่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 202 ครั้ง
    2 ม.ค. 61

*ลงครั้งแรก 3 มิ.ย. 60

*ปรับปรุงเนื้อหา 2 ม.ค. 61

 

 

 

ตอนนี้พวกเรากลับมาที่ห้องของคุณตาแล้วครับ หลังจากที่ทั้งเจ้าทาสและคุณตาผู้ใจดีเกิดอะไรเข้าสิงก็ไม่รู้ พากันกลายร่างเป็นไก่ชน พูดจิกกันไปจิกกันมาหน้าซากหอสังเกตการณ์ที่ยังไม่ทันได้หายร้อนดี ต่อหน้าประชาชีนับร้อย! คือ..เค้าสองคนอาจจะไม่รู้สึกอะไรนะ แต่ผมที่ติดแหง็กอยู่ในแขนคุณตาจนหนีไปไหนไม่ได้น่ะ... โคตรอายเลย ดีหน่อยที่ดูเหมือนท่านเจ้าเมืองที่เพิ่งตามมาถึงจะทนเห็นภาพบาดตาไม่ไหว เลยสั่งทหารตาดำ ๆ ที่นั่งหมดสภาพอยู่รอบ ๆ มาอัญเชิญทั้งคู่กลับมาที่นี่ แต่พอมาถึง ก็อีกแหละ... ทั้งสองคนก็เลือกนั่งกันคนละมุม แล้วก็เอาแต่จ้องหน้ากันนิ่ง ๆ เหมือนนักมวยตอนพักยกก่อนจะขึ้นชกกันยังไงอย่างงั้น

 

“ชิ”

 

นักดาบเวทอัคคีจากมุมสีแดงทางซ้ายเริ่มออกหมัดก่อนโดยการทำเสียงขึ้นจมูกแล้วสะบัดหน้าหนี จนคุณตานักดาบเวทวารีมุมน้ำเงินทางฝั่งขวาทนไม่ไหว เอ่ยปากขึ้นโต้ตอบครับ!

 

“ทำเสียงอย่างนั้นมันหมายความว่ายังไงไอ้หนูหน่อมแน้ม มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ไร้มารยาทสิ้นดี เจ้าเฒ่าชนวนคงมัวแต่สอนวิชากิ๊กก๊อก จนละเลยเรื่องมารยาทต่อผู้สูงวัยกว่าสินะ ถ้าตอนนั้นเจ้ามาส่งภารกิจเข้าสายวารีของข้าซะให้เสร็จ ไม่หลงผิดหัวอ่อนตามเหล่าสหายไร้หัวคิดของเจ้าไปเข้าสายอัคคีป่าเถื่อนนั่น ก็คงไม่ต้องมากลายเป็นพวกไร้มารยาทอย่างนี้หรอก เฮ้อ.. น่าเสียดาย.... น่าเสียดายพรสวรรค์แท้ ๆ”

 

ชายชรากล่าวขึ้น ส่ายหัวน้อย ๆ พร้อมทำหน้าสุดแสนเสียดายอย่างที่ใครมาดูก็รู้ว่าเสแสร้ง

 

“หึ! ไม่ต้องไปพาดพิงถึงท่านอาจารย์ พวกเราสายอัคคีทุกคนมีมารยาทพอ ก็ถ้าคนแก่ ๆ มันไม่ปากเสีย ทำตัวให้น่าเคารพเหมือนแรก ๆ ที่เจอกัน ถึงฝีมือจะไม่เข้าขั้น ตำแหน่งไม่สูงส่ง เจอกันที่ไหนฉันก็ให้เกียรติทั้งนั้น ในทางกลับกัน... ฮึ! ถ้านอกจากปากเสียแล้วยังไม่มีปัญญาคิดเองอีก ฉันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว”

 

“หนะ...หนะ.. หนอย ฮึ่ย!

 

เป๊ง! ยกที่ 1 ฝ่ายสีแดงได้คะแนนนำไปก่อนครับ

 

“เอาเถอะท่านทั้งสอง ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากัน ข้าว่าท่านเงาอัคคีต้องมีเรื่องสำคัญอยากจะปรึกษากับท่านผู้เฒ่าแน่เลย..ใช่ไหมท่าน”

 

ท่านเจ้าเมือง กรรมการห้ามมวยผู้ทรงเกียรติของศึกแห่งศักดิ์ศรีในวันนี้ ตรงเข้าไกล่เกลี่ย แยกคู่ต่อสู้ทั้งสองออกจากกันอย่างนุ่มนวล พร้อมหันไปถามเช็กสภาพของนักกีฬาทั้งคู่ เพื่อให้พร้อมกับต่อการต่อสู้ในยกต่อไป

 

“มี้ แม้ว ๆ !!

-ยกที่ 2 เริ่มได้!!-

 

ชายหนุ่มเหลือบนัยน์ตาสีเพลิงมองตามเสียงตะแง้ว ๆ ของแมวขนฟูที่กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะน้ำชากลางห้องเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น

 

“ที่จริง..ก็มีหลายเรื่อง... อย่างแรกก็เจ้าเหมียวตัวนี้ เขาเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน เพราะฉะนั้นอย่าได้ยื่นมือเหี่ยว ๆ เข้ามาสอดยุ่ง!

 

โอ้ววว เริ่มยกมา ฝ่ายแดงก็เล็งเข้าหาจุดอ่อนของผู้เฒ่าฝ่ายน้ำเงินก่อนเลยครับ เล่นตรงความอ่อนไหวต่อสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ เนี่ย โดนเข้าจัง ๆ !

 

“ว่ายังไงนะ! เจ้าแมวน้อยที่น่าสงสารนี่ ต้องมาเป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้าอย่างงั้นรึ มิน่าล่ะ มีเจ้านายหน่อมแน้มไม่เอาไหน ไม่มีปัญญาคุ้มครองแม้แต่สัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ เลยโดนคนใจร้ายลักพาตัวไปทรมานอย่างนี้ อา... เจ้าช่าง..น่าสงสารซะเสียจริงเจ้าเหมียวน้อย”

 

ชายชราฝ่ายน้ำเงินใช้หมัดอัปเปอร์คัตเสยปลายคางสวนกลับในระยะประชิด จนคู่ต่อสู้ติดสตันไปต่อไม่เป็น แถมยังหันมาส่งสายตาเห็นอกเห็นใจให้กับกรรมการผู้นับคะแนนอย่างผม ได้ใจกรรมการ จนได้คะแนนพิศวาสไปเพิ่ม เป๊ง! ยกนี้ฝ่ายน้ำเงินได้คะแนนไปครับ

 

“นั่น... ถึงเจ้าเหมียวนั่นจะเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน แต่จริง ๆ ก็เป็นผู้เล่นคนหนึ่ง การดูแลตัวเองก็เป็นสิ่งแรก ๆ ที่ต้องฝึกอยู่แล้ว เรื่องนี้ท่านก็เคยสอนไว้นี่”

 

“เจ้าเอาอะไรมาพูด เหมียวน้อยน่ารักนี่จะเป็นนักเดินทางเหมือนเจ้าได้อย่างไรกัน มีปลอกคอสวมไว้เช่นนี้ แถมยังไม่มีกำไลข้อมือแห่งทวยเทพด้วย หึ! คำพูดคำจาช่างขัดแย้งในตัวเอง นี่เจ้าแอบอ้างเป็นเจ้าของของแมวน้อยใช่ไหม อย่ามาหลอกลวงข้าซะให้ยาก!!

 

“หืม... ปลอกคอ!? นั่น.. ของใคร!

 

“แม้ว... มี้ เมี้ยว ๆๆ แม้ว ๆ ม้าว... มี้ ๆๆๆ ม้าว”

-อ่า... คือ ปลอกคอนี่มันไม่ใช่... ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ-

 

แมวน้อยพยายามปฏิเสธอย่างเอาเป็นเอาตาย หัวที่เต็มไปด้วยขนฟู ๆ หันส่ายไปมาอย่างสุดฤทธิ์

 

เฮ้ ท่าน ๆ จะชกกันก็อย่าดึงเอากรรมการอย่างผมเข้าไปมีเอี่ยวด้วยสิคร้าบ

 

“ว่าแล้วเชียว เจ้าหน่อมแน้มนี่โกหกเพื่อแอบอ้างเป็นเจ้าของเจ้าจริงสินะ”

 

“ปลอกคอนั่นมันหมายความว่ายังไงน่ะเจ้าตัวเล็ก!

 

ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำย่างสามขุมเข้าหาแมวตัวน้อย โดยไม่สนใจผู้เฒ่าที่กำลังพูดด้วย พร้อมกับเอื้อมมือเข้าหาหมายจะคว้าปลอกคอสีดำสนิทมาดูใกล้ ๆ

 

“แม้ว ๆๆ มี้ ๆ แม้ว!

-ไม่ได้นะ อันนี้น่ะของแพง!-

 

อัศวินสามสีส่ายหน้าพร้อมกับก้าวหนีถอยหลัง ทว่าก่อนที่มือใหญ่จะเอื้อมมาถึง กลับมีไม้เท้าสีแดงขัดเป็นมันปลาบมาขวางเอาไว้ซะก่อน

 

พรึบ!

 

“นั่นเจ้าจะทำอะไร โกหกไม่ได้ผล เลยคิดจะข่มขู่เจ้าเหมียวน้อยอย่างงั้นรึ”

 

ชายชราเจ้าของไม้เท้าเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม จ้องมองชายหนุ่มเขม็ง เปิดโอกาสให้เจ้าแมวตัวเล็กเอี้ยวตัวเอากระเป๋าด้านหลังแตะเก็บปลอกคอเจ้าปัญหาเข้าไปได้อย่างทันท่วงที

 

วูบบบ...

 

เสียงเอฟเฟคจากการเก็บของ ส่งผลให้คนที่กำลังจ้องดูเชิงกันอยู่ชะงักงัน แล้วพร้อมใจกันหันมามองแมวน้อยต้นเหตุ ที่นั่งนิ่งมองกลับมาตาใส

 

“มิ้ว”

-ต่อกันได้เลยครับ-

 

“หืม ปลอกคอนั่น... อ่า... ช่างเถอะ”

 

“เอ๊ะ ปลอกคอหายไปแล้ว นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เจ้าเหมียวน้อย”

 

“เหมียว มี้ ๆ แม้ว ๆๆๆ มี้ หม่าว ม้าว เหมียว”

-อา คุณตาครับ ถึงหมอนั่นจะดูเพี้ยน ๆ ไปบ้างแต่เค้าก็พูดความจริงอ่านะ-

 

“ก็บอกแล้วไงว่าเจ้าตัวนั้นน่ะเป็นผู้เล่น แค่ยังไม่ได้รับกำไลผู้เล่นเท่านั้นเอง ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวผมพาเจ้านี่ไปหาพ่อเฒ่าหางม้วนให้รับสกิลเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ก่อน แล้วค่อยพากลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก็ได้ พวกผู้เล่นเผ่าอสูรที่จะแปลงเป็นคน ก็ต้องไปหาพ่อเฒ่ากันก่อนทั้งนั้นแหละ”

 

อัศวินสามสีในร่างแมวเหมียวตัวเล็กพยักหน้าเห็นด้วยอย่างขันแข็ง หากเหมือนมันยังไม่พอที่จะทำให้พ่อเฒ่าไว้ใจ

 

“แล้ว... แล้วข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่ลักพาตัวพาเจ้าเหมียวไปทำมิดีมิร้าย จากนั้นก็ส่งคนอื่นมาแอบอ้างว่าเป็นร่างมนุษย์ของเจ้าเหมียวแทน หรือที่แย่กว่านั้น ก็คือหายไปเสียดื้อ ๆ ยังไงข้าก็ไม่ปล่อยให้แมวน้อยผู้น่าสงสารไปกับเจ้าแน่ ๆ กับคนไร้สัจจะที่เคยรับปากว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ แต่กลับเงียบหายไปแล้วไปเข้ากับฝ่ายตรงข้ามน่ะ ข้าไม่มีทางเชื่อถือหรอก ฮึ!

 

“เอ่อ... ขออภัยขอรับท่านผู้เฒ่า แต่ข้าขอเสนอแนะบางอย่างได้หรือไม่”

 

ในที่สุด ท่านเจ้าเมือง กรรมการห้ามมวยผู้นิ่งเงียบมานานก็มีโอกาสได้ทำหน้าที่กับเขาสักที ผมเชื่อมือท่านนะครับ ลุยเลย!

 

“ว่ามา”

 

“หากพวกท่านไม่มีปัญหาอะไร ข้าจะเชิญตัวพ่อเฒ่าหางม้วนจากโรงอาชาข้ามแดนมาที่นี่ แล้วให้ทำการพิสูจน์ตามที่ชายผู้นี้กล่าวอ้าง ข้าและท่านผู้เฒ่าจะได้เป็นสักขีพยานไปด้วย หากชายผู้นี้พูดความจริง เราจะได้หารือร่วมกันเพื่อมิให้เกิดเหตุการณ์ลักพาตัวเช่นนี้อีก แต่หากท่านเงาอัคคีพูดเท็จ...”

 

เจ้าเมืองผู้ดูสุภาพมาโดยตลอดเว้นจังหวะการพูด หันหน้าไปมองชายหนุ่มผมดำตรง ๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มลึกลับ ชวนให้แมวน้อยที่กำลังยืนอยู่บนโต๊ะด้านข้างรู้สึกเสียวสันหลังวาบแทน

 

“ข้าจะได้ดำเนินการลงโทษตามกฎเมือง พร้อมทั้งเพิ่มบทลงโทษพิเศษอีกเล็กน้อย ข้อหาที่ทำให้เจ้าหน้าที่ชั้นสูงสองคนต้องเสียเวลามาเป็นพยานในการกล่าวอ้างอันเลื่อนลอย พวกท่าน... เห็นว่าเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

 

“อืม ดี! ดีมาก ข้าเห็นด้วยที่จะทำตามที่ท่านว่า เจ้าคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม เจ้าหนุ่มหน่อมแน้ม”

 

“ฉันพร้อมจะพิสูจน์คำพูดของตัวเองทุกเมื่อ”

 

“ดี! แล้วเราจะได้รู้กัน”

 

 

*****-----*****-----*****

 

 

วิ้งงง...

 

แสงสีขาวสว่างจ้าค่อย ๆ จางหายไป เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างเล็กในชุดผู้เล่นเริ่มต้น ที่กำลังยืนหลับตาพริ้มก้มหน้าเล็กน้อย เหนือกลุ่มผมหนานุ่มสีน้ำตาลเข้ม มีหูปุกปุยเรียวแหลมสีส้มคู่หนึ่งโผล่ขึ้นมา หากมองลอดกลุ่มผมสีน้ำตาลที่ปรกหน้าผากดี ๆ สามารถมองเห็นอัญมณีกลมเกลี้ยงสีขาวใส ที่ฝังตัวอยู่กลางหน้าผากมนได้ลาง ๆ

 

“อา... เรื่องจริงรึนี่....”

 

เสียงรำพึงรำพันกับตนเองของชายชราส่งผลให้ใบหูเรียวกระดิกเล็กน้อยก่อนจะเบนไปหาต้นเสียง เปลือกตาบางค่อย ๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่โตสีฟ้าใส ชายหนุ่มกวาดสายตาคู่สวยไปโดยรอบห้อง จนเห็นสายตาเลื่อนลอยเหมือนสติจะหลุดไปสู่จักรวาลอันไกลโพ้นของผู้เฒ่าไม้เท้าแดง ใบหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้ายของท่านเจ้าเมือง แววตาปรานีของพ่อเฒ่าหางม้วน และสีหน้าตกตะลึงของทาสหนุ่มผมดำ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนคนตัวเล็กจะค่อย ๆ ลองขยับแขนขยับขาแล้วก้มลงมองดูร่างกายตนเอง

 

อืม... ก็ดูไม่น่าต่างจากร่างในโลกจริงสักเท่าไหร่

 

หากเมื่อขยับตัวไปมา ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลกลับเห็นบางสิ่งเลื่อนผ่านทางหางตา จนต้องเหลียวไปมองทางด้านหลัง หางยาวที่เต็มไปด้วยขนฟูหางหนึ่งทิ้งตัวจากเหนือบั้นท้ายของตน ก่อนจะตวัดไปทางด้านข้างลำตัว ปลายหางที่โค้งขึ้นเล็กลอยเรียดกับพื้น ขนฟูเป็นพวงสลับสีขาว ส้ม และน้ำตาลไหม้ดูแปลกตา

 

“หะ!? นั่น... หาง...”

 

“ก็หางของนายนั่นแหละ... รวมถึงหูคู่ที่สองนั่นด้วย”

 

หนุ่มนัยน์ตาสีเพลิงที่เหมือนจะได้สติแล้วเอ่ยขึ้นมา ทำให้เจ้าของหูและหางยกมือขึ้นคลำหาหูคู่ใหม่ที่อีกคนกล่าวถึงเป็นการใหญ่ พอหาเจอก็เริ่มขยำแล้วดึงทึ้ง

 

“โอ๊ย!

 

“โฮะ ๆๆ เบามือหน่อยพ่อหนุ่มน้อย สำหรับชาวอสูรอย่างเรา หูและหางในร่างมนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย และมีประโยชน์ไม่ต่างจากในร่างอสูร แต่หากโดนทำให้บาดเจ็บ ก็เจ็บไม่ต่างจากร่างอสูรเลยนะ เจ้าจงระวัง”

 

ชายชราตัวเตี้ยบนเก้าอี้ไม้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปรานี ผู้เฒ่าหางม้วนมีหางลิงสีน้ำตาลอ่อน ปลายหางม้วนขดเป็นวงใหญ่อยู่ด้านข้างลำตัว

 

“เมื่อได้ร่างมนุษย์แล้ว ก็จงใช้มันให้เป็นประโยชน์ต่อการสืบสานเจตนารมณ์ของเผ่าพันธุ์ของเจ้า อย่าลืมว่าอสูรอย่างพวกเราพัฒนาร่างมนุษย์มาเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีกับมวลมนุษย์ทั้งหลาย หากข้าจำไม่ผิด เผ่าอัศวินสามสีกำลังพัฒนาผลึกมนตราขั้นสูงอยู่ และยังขาดความรู้ด้านการจารึกมนตราอีกไม่น้อย ทางที่ดี จงหาเวลาเดินทางไปพบจอมเวทประภาฉาย หัวหน้าปราสาทสลักจันทร์แห่งปราการศิลาปราชญ์ จงเรียนรู้ศาสตร์การจารึกมนตราจากเหล่าจอมเวทที่นั่น แล้วเดินทางไปหาแม่เฒ่าอัลแห่งเผ่าอัศวินสามสีที่ป่ามายา สอนเวทจารึกให้นางสักบทสองบท ขี้คร้านจะได้รางวัลตอบแทนมามากมาย โฮะ ๆๆ”

 

“อ่า... ครับ ท่านผู้เฒ่า”

 

ตริ๊ง

 

/ ภารกิจ ตามหาผู้ถ่ายทอดเจตนารมณ์ (เสร็จสมบูรณ์)

พ่อเฒ่าหางม้วนได้ถ่ายทอดเจตนารมณ์แห่งเผ่าพันธุ์อสูร พร้อมมอบรางวัลเป็นทักษะเบื้องต้นให้แก่ท่าน

 

ท่านได้รับภารกิจใหม่ พัฒนาผลึกมนตราขั้นสูงของเผ่าพันธุ์ (เริ่มต้น)

พบจอมเวทประภาฉายที่ปราสาทสลักจันทร์ ดินแดนปราการศิลาปราชญ์ ขอเรียนรู้ศาสตร์จารึกมนตราเพื่อพัฒนาผลึกมนตราขั้นสูงของเผ่าพันธุ์อัศวินสามสี /

 

“อ้อ... ไหน ๆ ท่านเจ้าเมืองก็ได้เชิญข้ามาถึงนี่ และระดับของเจ้าก็ใกล้ข้ามผ่านขีดจำกัดอสูรฝึกหัดแล้ว อยากให้ข้าแนะนำเกี่ยวกับการพัฒนาขั้นต่อไปของเจ้าเลยไหมล่ะ”

 

“เอ๋!?

 

อัศวินสามสีทำหน้าเหลอหลากับคำถามชวนงงของท่านผู้เฒ่า

 

ขีดจำกัดอสูรฝึกหัด... การพัฒนาขั้นต่อไป... ไอ้พวกนี้มันคืออะไรกันง่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 202 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

759 ความคิดเห็น

  1. #673 milk-m.g.m (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 14:15
    ทาสจ๋าาาาแมวมาแล้วจ๊ะ~
    #673
    0
  2. #206 []SO_DadE[] (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 22:31
    ระหว่างเดินทางน้องจานฝต้องขี้เกียจ เกาะเจ้าทาสเดินต่อแน่นอน 5555
    #206
    0
  3. #199 Solarbeam (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 11:55
    เคะใส่หูแมวกับหางแมว คือเคะสายยั่วนี่นา!
    #199
    0
  4. #198 pompomy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 06:05
    คราวนี้ฉากหวานจะได้เริ่มซะที โฮะๆ เจ้าทาสมองตาค้างเลยนะ
    #198
    0
  5. #197 supine.ty (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 01:57
    น้องจาน่ารักละเซ่ 55555555
    #197
    0
  6. #196 ALOHA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 00:57
    เจ้าทาสมีอึ้ง 5555 เจ้าทาส อย่าสปอยนายท่านเยอะ เดี๋ยวทำไรไม่เป็น 5555
    #196
    0
  7. #195 Demon of Death (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:57
    ได้ร่างแล้ววววว>< เจ้าทาสตาค่างเลยทีเดียว ฮ่าาาๆๆ
    #195
    0
  8. #194 oDeeo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:42
    น้องจาาาา
    #194
    0
  9. #193 DarkSaylai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:39
    เย้ๆ แปลงร่างแล้ว
    เจ้าทาสมองตาค้างเลยทีเดียว อิอิ
    #193
    0
  10. วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:38
    พูดได้แล้ว งานนี้เจ้าทาสได้โดนจิกหัวใช้หนักกว่าเดิมแน่ๆ 
    #192
    0
  11. #191 แมวดำ มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:29
    ค้างอ่ะไรท์ ต่อเร็วๆน้าา~
    #191
    0
  12. #190 เต่าน้ำ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 23:28
    finally ในที่สุดนางก้กลายเป็นคนแล้ว เฮ! ไม่ใช่อะไรวงวารคุนทาสที่คุยกันไม่รู้เรื้อง55
    #190
    0