(Harry Potter Fanfiction) - Unlucky Princess

ตอนที่ 2 : Year 1 : New Start

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

 

 

แสงจากหลอดไฟบนเพดานกระทบลงบนหน้าขาวเปลือกตาค่อยปรือตาขึ้นเพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสง เธอค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะใช้นัยน์ตาสีกรีนไฟร์จะสังเกตไปรอบๆ ห้อง ผนังห้องและเพดานเป็นสีดำ ในห้องนี้มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากนัก มีเพียงแค่เตียง ตู้ โซฟา เท่านั้นเอง

ใครกันนะที่ช่วยเธอไว้?? นี่เธอยังไม่ตายอีกเหรอ

 

ข้อสงสัยของเธอถูกไขกระจ่างโดยเร็วเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมร่างของชายวัยกลางคนมีผมสีดำ จมูกงองุ้ม ใบหน้าเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้อง ในมือซีดถือถาดอาหารส่งกลิ่นหอมออกมาทำเอาท้องของเธอร้องออกมาเบา นัยน์ตาสีนิลของเขาจ้องมองเธอสักพักก่อนที่จะเอ่ยออกมา

 

"ทานอาหารก่อนที่จะมาเริ่มคุยเรื่องของเรา" เขาวางถาดอาหารลงบนเตียงตรงหน้าเธอก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟาในห้องก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านมันมีชื่อว่า การปรุงยาขั้นสูง สมัยนี้มันต้องปรุงยาด้วยเหรอ เดินเข้าไปในร้านขายยาก็ได้ยาแล้วมั้ย จะเสียเวลาปรุงทำไมหรือคุณอาเขาจะมีเวลาเยอะกันนะ เลอาเอียงคออย่างสงสัยแต่ก็ได้ไม่ถามอะไรออกไป เธอส่ายหัวเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไปก่อนที่จะลงมือทานอาหารตรงหน้าเงียบๆ

 

"หนูหลับไปนานแค่ไหนหรอคะ" เมื่อทานอาหารเสร็จเธอก็เอ่ยปากถามชายที่นั่งอยู่บนโซฟาทันที เขาเงยหน้าจากหนังสือนัยน์ตาสีนิลหันมามองเธอก่อนที่จะปิดหนังสือลงแล้วเอามือประสานไว้หน้าตักก่อนจะเริ่มการสนทนา

 

"3 วัน เธอหลับไป 3 วัน หนีออกจากบ้านมาสินะ บ้านเธออยู่ที่ไหนฉันจะไปส่ง" พวกเด็กสมัยนี้ก็แบบนี้ ชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง เวลาไม่ได้ดั้งใจก็ชอบทำการประท้วงโง่ๆ เช่นการหนีออกจากบ้านเป็นต้น

 

"หนูไม่บ้านหรอกค่ะ" เสียงราบเรียบตอบชายตรงหน้าไป ดวงตากลมโตของเธอสบตาเขาอย่างไม่หลบสายตา 

 

"ฉันคิดว่าเราควรเริ่มที่จะแนะนำตัวกันก่อน ฉันเซเวอร์รัส สเนป"

 

"หนูเลอา"

 

"แค่เลอาเหรอ นามสกุลล่ะ"

 

"ไม่มีค่ะ แค่เลอา" เซเวอร์รัสขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่จะไม่ให้สงสัยก็คงแปลกคนบ้าอะไรไม่มีนามสกุล ถึงอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพราก็ต้องมีนามสกุลอยู่ดีแล้วเด็กคนนี้อยู่ที่ไหน เมื่อเห็นชายตรงหน้าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเธอเด็กน้อยก็เล่าต่อ

 

"หนูอยู่กับยายแม่มดคนหนึ่งเธอชื่อแมรี่ เธอเลี้ยงหนูแย่กว่าสัตว์ให้กินอาหารเหลือๆ หมดอายุบ้าง ทุบตีหนู เธอบอกอยากฆ่าหนูให้ตายแต่ทำไม่ได้เพราะเธอบอกว่างานของเธอคือการเลี้ยงหนูไว้แล้วรอเวลาส่งให้ใครสักคนนั้นแหละที่หนูรู้ วันหนึ่งหนูทนไม่ไหวยัยนั้นจะฆ่าหนูอยู่ดีๆ ก็มีโซฟาก็ลอยขึ้นไปทับยัยนั้นไว้ หนูเลยหนีออกมาได้แล้วก็ไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในลอนดอน" ประโยคของเด็กหญิงทำให้เซเวอร์รัสแปลกใจไม่น้อย นี้เธอเป็นผู้วิเศษงั้นหรอ? เขาสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปได้แต่คิดในใจ

 

"แล้วทำไมถึงโดนแทงมาได้" เขาเลือกที่จะถามคำถามที่สงสัยมาตั้งแต่เจอเธอ 

 

"คนที่นั้นเรียกหนูว่าตัวประหลาดเพราะเบนดึงผมหนูอยู่ดีๆ เขาก็กระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้เอง คนที่นั้นก็เรียกหนูว่าตัวประหลาดทั้งๆ ที่หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้้ำ คืนนั้นโรสลูกสาวคนดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบอกจะพาหนูไปเลี้ยงไอศกรีมแล้วเธอก็ทิ้งหนูไว้ที่นั้น มีชายคนหนึ่งเขาเดินมากระชากสร้อยคอหนูแล้วเขาก็ลงไปนอนกับดิ้นกับพื้น หนูวิ่งหนีแต่เขาตามทันสุดท้ายมีดเขาก็เสียบหนู แล้วหนูก็หลับไปตอนแรกคิดว่าจะตายแล้วด้วยซึ่งนั้นก็ดี" เลอาเล่าเรื่องที่เธอเจอมาตั้งแต่ต้นจนจบ พร้อมสบสายตาของชายตรงหน้าด้วย ทำให้เธอรับรู้ถึงความไม่พอใจของชายตรงหน้า

 

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น มันเป็นความคิดที่โง่มาก เธอโชคดีแค่ไหนที่ฉันช่วยไว้ได้ทัน มีคนมากมายอยากมีชีวิตอยู่แต่เขาไม่ได้รับโอกาสนั้นแต่เธอกลับคิดที่อยากจะตาย ซึ่งมันเป็นความคนของคนขี้ขลาด" เซเวอร์รัสร่ายยาวอย่างขุ่นเคือง ยัยเด็กโง่นี้คิดอยากจะตายทั้งๆ ที่เขาพึ่งช่วยไว้นี้นะ ช่างโง่เง่าเสียเหลือเกิน รู้อย่างนี้เขาน่าจะทิ้งให้นอนตายอยู่ตรงนั้นซะ ไม่น่าเก็บมาให้เหนื่อยแรงเปล่า

 

"คุณไม่เป็นหนูคุณจะรู้อะไร " มือเล็กเปิดเสื้อให้ชายตรงหน้าได้ดูแผลตามลำตัวของเธอ "คุณไม่ควรตัดสินการตายของคนอื่นเพียงเพราะคุณไม่อยากตายหนูโดนทำร้ายมาตั้งแต่จำความได้จากผู้หญิงคนเดียวที่หนูรู้จัก สิ่งที่หนูเจอมามันยิ่งกว่านรก ยัยนั้นขังหนูเอาไว้ในห้องมืดๆ ใช้งานหนูยังกับทาสไม่ได้ดั้งใจก็ทำร้ายหนู พอหนีมาได้ก็โดนรังเกียจอีก โลกนี้ทำร้ายหนู โลกนี้เกลียดหนู แล้วหนูผิดอะไรที่อยากจะหนีโลกนี้ไปซะ" เลอาพูดทั้งน้ำตา การที่ชายตรงหน้าพูดขึ้นมันเหมือนเป็นการต่อว่าเธอและย้ำปมในใจของเธอ เซเวอร์รัสเมื่อได้ยินประโยคของเด็กตรงหน้าก็นิ่งไป บางทีเขาก็ลืมไปว่าเธอเป็นเพียงแค่เด็ก การที่โดนทำร้ายมากๆ แล้วอยากจะหนีปัญหามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรของเด็กสักเท่าไร

 

"ฉันว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนเธอเหนื่อยเกินไปแล้ว นอนซะ" เขาว่าพร้อมลุกขึ้นจากโซฟาและเดินมาเก็บถาดอาหารก่อนที่จะเดินไปยังประตูห้อง "ราตรีสวัสดิ์" เซเวอร์รัสเอ่ยก่อนที่จะปิดไฟและเดินออกจากห้องไป

 

 

หลังจากที่เซเวอร์รัสกลับมาถึงห้องเขาทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนทันที พลางครุ่นคิดเรื่องของเด็กที่เขาพึ่งช่วยเหลือมาก็อดสงสารไม่ได้ เธอเป็นแค่เด็กอายุไม่น่าถึง 10 ปีด้วยซ้ำกลับโดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ เซเวอร์รัสถอนหายใจออกมาก่อนที่จะเอามือก่ายหน้าผากไว้ แล้วเขาจะเอายังไงกับเธอต่อไปดี เธอเป็นแม่มดแน่ๆ ฟังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเป็นอาการของผู้วิเศษที่ควบคุมพลังในตัวไม่ได้ ดูเธอน่าจะมีพลังมากเพราะปกติผู้วิเศษที่ควบคุมพลังไม่ได้มักจะทำให้สิ่งของหายไปหรือไม่ก็ลอยขึ้น แต่ในกรณีของเลอาเธอเกือบจะฆ่าคนที่ทำร้ายเธอโดยการโดนพลังเธอบีบคอ การเลี้ยงเด็กสักคนไม่ใช่ปัญหาของเขาสักเท่าไรแต่ติดที่ว่าเขาไม่มีเวลาว่างพอที่จะเลี้ยงน่ะสิ เขาเป็นศาสตราจารย์ปรุงยาแค่งานที่โรงเรียนก็ยุ่งจะตายอยู่แล้วต้องดูแลลูกชาวบ้านเกือบพันชีวิตในวันธรรมดาแล้วเขาจะเอาเธอไปไว้ที่ไหน จะทิ้งไว้คนเดียวก็กลัวคิดสั้นอีก 

 

เขาคงต้องคุยกับเด็กคนนั้นในวันพรุ่งนี้อีกทีว่าจะเอายังไงต่อ ถ้าจะเอาไปส่งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็น่าสงสารอยู่ไม่น้อยคงไม่มีใครบ้าขนาดอยากอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอกแต่ถ้าเลอายอมรับข้อตกลงไม่ได้เขาก็คงต้องยอมเป็นคนใจร้ายพาเธอไปไว้ที่นั้นเหมือนเดิมแต่คงเปลี่ยนหลังตามที่เธอร้องขอ เซเวอร์รัสถอนหายใจออกอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินไปปิดไฟและเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด

 

 

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" เมื่อเห็นร่างของผู้เป็นเจ้าของบ้านที่เธออาศัยอยู่เดินลงมาเธอก็เอ่ยคำทักทายเขาทันที มือเล็กถือกระทะที่มีไข่ดาวก่อนที่จะเดินมายังโต๊ะอาหารก่อนที่จำนำไข่ดาววางลงบนจานของทั้งคู่เสิร์ฟคู่กับไส้กรอก ขนมปังปิ้งและนม "ขอโทษที่ใช้ครัวของคุณโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อนนะคะ"

 

"ไม่เป็นไร อยากจะใช้อะไรในบ้านก็ตามสบายแต่อย่าทำอะไรในบ้านฉันพังพอ" เขาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจก่อนที่จะลงมือทานมื้อเช้าตรงหน้า เมื่อทานมื้อเช้าเสร็จเซเวอร์รัสพาเธอมายังห้องนั่งเล่นของบ้าน

 

"คุณจะพาหนูไปบ้านเด็กกำพร้าใช่ไหม" เลอาเสียงสั่นเล็กน้อย เธอไม่อยากกลับไปที่นั้น มันเลวร้ายสำหรับเธอพอสมควรถึงจะไม่เท่าที่อยู่กับแมรี่ก็เถอะ

 

"ไม่ หรือเธออยากกลับไป" เสียงเรียบของเขาเอ่ยตอบเธอ เมื่อได้ยินว่าเขาไม่ได้จะส่งเธอกลับไปที่นั้นเธอก็เบาใจลง

 

"ไม่ค่ะ ไม่แม้แต่นิดเดียว" เซเวอร์รัสพยักหน้าให้เธออย่างเข้าใจ เขาคิดไว้แล้วว่าเธอคงไม่อยากกลับไป จะมีใครบ้างที่อยากอยู่บ้านเด็กกำพร้ากัน

 

"งั้นเราคงต้องทำข้อตกลงกันสักหน่อยก่อนที่จะอยู่ร่วมกัน" นิ้วชี้ของเขาชูขึ้นมา

 

"ข้อหนึ่ง จะออกไปไหนต้องบอกก่อน" ชูนิ้วกลาง

 

"ข้อที่สอง ห้ามทำร้ายตัวเองอีกเด็ดขาด" ชูนิ้วนาง

 

"ข้อสุดท้าย เธอห้ามดื้อกับฉัน ฉันพูดอะไรต้องฟังเพราะฉันไม่ชอบเด็กที่พูดไม่รู้เรื่องมันน่ารำคาญมากและฉันถูกเสมอ เข้าใจไหม" เซเวอร์รัสเลิกคิ้วเชิงถาม เขาร่ายกฎออกมา 3 ข้อ เลอาเขาใจทุกข้อยกเว้นข้อ 3 ตอนท้ายนิดหน่อย แต่ก็ต้องพยักหน้าไปตอบกลับไป เธอเข้าใจแต่ใช่ว่าเธอจะทำหนิ

 

"ฉันอาจจะไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเพราะฉันต้องสอนหนังสือ เธอคงต้องอยู่บ้านคนเดียวในช่วงเวลาที่ฉันเปิดเทอมแต่ฉันจะกลับบ้านมาทุกวันศุกร์และไปทำงานในเช้าวันจันทร์ พอเข้าใจไหม?" เขาเลิกคิ้วหนึ่งข้างถามเธอ

 

"เข้าใจค่ะ" หัวเล็กโค้งขึ้นลงเชิงเข้าใจทุกอย่าง

 

"เธอรู้ตัวมั้ยว่าเธอเป็นคนพิเศษ" เมื่อตกลงกันได้แล้วเซเวอร์รัสไม่รอช้าที่จะเข้าประเด็นสำคัญ

 

"หมายความว่าไงคะ'' คำพูดของเจ้าของบ้านนั้นทำให้เธองุ่นงงเป็นอย่างมาก พิเศษเหรอ? เด็กกำพร้าแบบเธอนี้นะ

 

"เธอเป็นแม่มด ซึ่งฉันก็ยังไม่แน่ใจต้องรอเธออายุสิบเอ็ดปีก่อน ซึ่งเหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นกับเธอทำให้ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเธอเป็นแม่มด"

 

"หนูว่าไม่ใช่หรอก หนู เอ่อ-- " ก่อนที่เธอจะปฏิเสธเซเวอร์รัสก็เอ่ยแทรกเธอก่อน

 

"แล้วเธอจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองยังไงล่ะ ทั้งโซฟาที่ลอยขึ้น เพื่อนที่เธอที่กระแทกต้นไม้ หรือแม้กระทั่งโจรขโมยสร้อยที่ลงไปดิ้นกับพื้น" ประโยคของชายตรงหน้าทำให้เลอาเงียบไปอย่างครุ่นคิด "อาการของเธอนั้นเป็นอาการของพ่อมดแม่มดที่ยังเด็กและควบคุมพลังของตัวไม่ได้ พลังของเหล่านี้จะแสดงออกมายามเธอโกรธหรือกลัวมากๆ"

 

"งั้นหนูก็เป็นแม่มดหรอคะ" เซเวอร์รัสพยักหน้าตอบรับ

 

"แต่ถ้าให้แน่ใจจริงๆ ต้องรอวันที่เธออายุครบสิบเอ็ดปีก่อน เธอจะได้ไปเรียนที่ฮอกวอตส์"

 

"มันคือที่ไหนเหรอคะ?" เลอาถามอย่างสงสัย 

 

"โรงเรียนของผู้วิเศษที่ฉันสอนอยู่ เพราะฉะนั้นฉันจะเป็นคนสอนพื้นฐานให้เธอเองไม่ให้เธอไปโชว์โง่หรือทำให้ฉันขายขี้หน้าใครเขา" เซเวอร์รัสพลางก้าวเดินไปที่ชั้นหนังสือ เขาหยิบมันออกมาหลายเล่มก่อนที่จะว่างมันตรงหน้าเธอ "แต่ก่อนหน้านั้นเธอจำเป็นต้องมีชื่อกลางและนามสกุลด้วย"

 

"คุณตั้งเลยค่ะ" เธอผายมือให้เขา

 

"เลอา แมรี่ สเนป"

 

"สาบานต่อหน้าทุกสิ่งบนโลก ถ้าคุณยังยืนยันที่จะใช้ชื่อยายปีศาจนั้นเป็นชื่อกลางหนู หนูจะวิ่งไปในครัวแล้วเอามีดแทงคอตัวเองให้มันตายๆ ไปซะ" เลอาพูดเสียงเหี้ยม เธอรู้ว่าเซเวอร์รัสไม่ได้ตั้งใจแต่ได้ยินชื่อยัยนั้นทีไรมันทำให้เธอหดหู่จนอยากตาย

 

"งั้น เลอา ลิเลียน สเนป เป็นไง" เธอพยักหน้าให้รั่วๆ

 

"หนูชอบชื่อนี้นะ" 

 

 

 

 

เวลาผ่านไปเกือบสองปีที่เลอามาอยู่กับเซเวอร์รัสได้ เธอปรับตัวได้รวดเร็วเธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับโลกเวทมนตร์ค่อนข้างมากและเข้ากับมันได้ดี เลอาค่อนข้างชอบโลกเวทมนตร์ มันเป็นโลกที่ทำให้เธอตื่นตาตื่นใจได้เสมอ มีสิ่งต่างๆ มากมายที่มันหาทฤษฎีและคำอธิบายไม่ได้ไม่เหมือนโลกมักเกิ้ลที่เธอเคยอยู่ มักเกิ้ลนั้นขี้สงสัยและชอบที่จะหาคำตอบ ช่างคิดช่างประดิษฐ์ ช่างสร้างสรรค์ มีทักษะในการเอาตัวรอดสูง พวกเขาสามารถอยู่กันได้โดยไม่ต้องพึ่งเวทมนต์เหมือนพวกผู้วิเศษและปฎิเสธไม่ได้เลยว่าพวกเขาฉลาดมากที่คิดค้นประดิษฐ์สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ได้มากมาย และเผลอๆ มันอาจจะสะดวกกว่าโลกเวทมนตร์เสียอีก

 

เซเวอร์รัสได้สอนเธอเกี่ยวกับการปรุงยาจนความสามารถของเธอตอนนี้เรียกได้ว่าเข้าขั้นเชียวชาญและอาจจะเก่งมากกว่าเด็กปีสี่ของเขาบางคนซะอีก อันนี้เซเวอร์รัสไม่ได้บอกเธอนะแต่เธอบอกเอง ก็แหมมีศาสตราจารย์ปรุงยามาสอนเองเลยนะ ไม่เก่งก็เกินไปหน่อย แถมเขายังเอาหนังสือต่างๆ มาให้เธออ่านอีกหลายเล่มอธิเช่นหนังสือประวัติศาสตร์เวทมนตร์ พืชพรรณสมุนไพร เวทมนตร์คาถาเบื้องต้น และอื่นๆ อีกมากมาย เรียกได้ว่าถ้าเอาทั้งหมดมาตั้งรวมกันคงเท่าตัวเธอสองคนต่อขึ้นไปเป็นแน่

 

ที่น่าตื่นเต้นที่สุดก็คงเป็นเซเวอร์รัสยอมให้เธออ่านหนังสือศาสตร์มืดด้วย แต่ก็แน่นอนเท่าที่เขายอมให้เธออ่าน เลอาอดยอมรับไม่ได้ว่าศาสตร์มืดนั้นเป็นศาสตร์เวทมนตร์ที่น่าพิศวงป็นอย่างมาก แม้ชื่อของมันจะค่อนข้างหน้ากลัวแต่ถ้าใช้ในทางที่ดีและถูกกาลเทศะไม่ว่าจะศาสตร์แขนงไหนก็มีประโยชน์ทั้งนั้น ศาสตร์มืดเป็นศาสตร์ที่มีประโยชน์แต่ก็มีโทษมากเช่นกัน ถ้าหากเปรียบดังดอกไม้ก็คงไม่พ้นดอกกุหลาบ สวยงามแต่มีหนามแหลมคมอยู่รอบด้าน หากจะตัดนำมาประดับตกแต่งแจกันก็คงต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก หากมิงั้นอาจจะถูกหนามแหลมของมันตำนิ้วและเกิดบาดแผลได้ 

  

ชีวิตของเธอมีความสุขมากความคิดที่อยากตายหายออกไปจากสมองเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้แต่ที่เธอรู้คือปัจจุบันนี้เธอมีความสุขมาก มีความสุขที่ได้อยู่กับเซเวอร์รัส เลอาได้แต่ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณเมอร์ลิน ขอบคุณตัวเองที่ดวงแข็งไม่ตายไปซะก่อน ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกที่ทำให้เธอได้เจอกับเซเวอร์รัส สเนป

 

ส่วนที่ตกลงกันไว้ไม่ใช่เธอหรอกที่ทำไม่ได้แต่เป็นเซเวอร์รัสต่างหาก เขาหนีบเอาเธอมาฮอกวอตส์ด้วยตั้งแต่ปีแรกที่เธอไปอยู่ด้วย แถมข้ออ้างสุดจะฟังไม่ขึ้นเช่นก็เดี้ยวเธอโง่ทำข้าวของบ้านฉันพังหรือไม่ก็อยู่แต่บ้านวันๆ เอาแต่ดูการ์ตูนไม่ทำอะไรเลยเดี๋ยวสมองจะนิ่มไปซะก่อน เลอาก็ได้แต่กลอกตาให้กับความปากแข็งของผู้ปกครอง ถึงจะมองมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเป็นห่วงกันแต่แค่ไม่ยอมรับเท่านั้นเอง

แต่ก็นะ ถ้ายอมรับง่ายๆ ก็ไม่ใช่เซเวอร์รัสสิ

 

เธอเดินทางมาฮอกวอตส์ด้วยการหายตัวมาที่ฮอกมี้ดส์แล้วเดินเท้าเข้ามาในโรงเรียน ครั้งแรกกับประสบการ์ณการหายตัวของเลอาไม่น่าจดจำแบบสุดๆ เธออ้วกทันทีที่เท้าแตะถึงพื้นดินไม่ได้สนใจปราสาทที่ดัมเบิ้ลดอร์ภูมิใจนำเสนอให้ฟังแม้แต่น้อย สมองของเธอว่างเปล่าเรียกได้ว่าลืมทุกสิ่งอย่างเหมือนคนความจำเสื่อมชั่วขณะ ถึงผู้ใหญ่ทั้งสองคนจะบอกว่าครั้งต่อไปมันก็จะดีขึ้นตามลำดับ อาการของเธอนั้นดีมากกว่าเด็กปีเดียวกันที่หายตัวครั้งแรกมากแต่ถ้าเลือกได้เลอาก็จะเลือกหายตัวให้น้อยที่สุดและถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เธอจะไม่หายตัวเป็นอันขาด!! หลังจากการหายตัวครั้งแรกของเธอเลอารู้สึกขอบคุณคนที่คิดวิธีการเดินทางแบบอื่นๆ ที่ไม่ใช่การหายตัวเป็นอย่างมากและในวันนั้นเธอก็รู้ตัวว่า เธอรักแผ่นดินที่อบอุ่นที่สุด…

 

ส่วนเวลาเซเวอร์รัสสอนหนังสือเธอก็จะอยู่ในห้องทำงานของของเขาที่อยู่ในห้องเรียนอีกที โดยแอบมองการสอนของเขาผ่านกระจกสีดำที่ลงคาถาพรางตาไว้คนข้างนอกไม่สามารถมองเขามาในห้องได้แต่เธอสามารถมองเห็นและได้ยินเสียงข้างนอกได้ เธอจ้องมองการสอนของเขาที่ลำเอียงมากๆ เขาจะทำดีกับพวกพี่ๆ ที่ใส่เนคไทสีเขียวแต่จะร้ายกับพวกเนคไทสีแดง เลอาก็ได้แต่เบะปากแล้วนินทาการกระทำที่แสนลำเอียงของเซเวอร์รัสโดยที่เขาไม่รู้และไม่สามารถรู้ได้หรือไม่เธอก็จะไปอยู่กับมาดามพินซ์หรือเออร์มา พินซ์ที่ห้องสมุดโดยนั่งอ่านหนังสืออยู่กับมาดามพินซ์ หรือไม่ก็ช่วยเป็นกำลังใจให้มาดามเพราะเวลาเธอจะช่วยเออร์มาก็จะสะบัดไม้กายสิทธิ์ไปแย่งเธอทำมันที

อย่าให้มีไม้กายสิทธิ์บ้างแล้วกันนะ!!

 

และงานของเธอที่เธอได้รับมอบหมายอีกอย่างก็คือการเดินส่งยาให้ป็อปปี้ พรอมฟรีย์ นางพยาบาลประจำฮอกวอตส์นั้นเอง เท้าเล็กของเธอก้าวเดินไปยังทางเดินไปห้องพยาบาลเพื่อที่จะนำยาที่เซเวอร์รัสปรุงไปให้มาดาม เธอยื่นขวดแก้วที่ภายในบรรจุน้ำยาสีใสไว้เต็มขวดส่งให้และได้รับรางวัลเป็นการหยิกแก้มเบาๆ อย่างเอ็นดูกับขนมเล็กน้อย หลังจากที่ทำภารกิจนำยาไปให้ป็อปปี้ที่ห้องพยาบาลเสร็จ ร่างเล็กของเลอาก็เดินกลับมายังห้องทำงานของเซเวอร์รัสทันที

 

"ทำไมไปนาน'' เซเวอร์รัสที่ตรวจงานอยู่หันมาถามทันทีเมื่อเห็นร่างเล็กของเด็กในปกครองของเขาเดินเข้ามาในห้อง

 

''หนูช่วยงานป็อปปี้อยู่ค่ะ​'' เธอตอบกลับพร้อมยกยิ้มอย่างภูมิใจที่สามารถสร้างประโยชน์ได้ เธอคาดหวังเล็กน้อยว่าชายตรงหน้าอาจจะกล่าวคำชมให้เธอสักเล็กน้อย

 

"ช่วยงานหรือสร้างงานให้ป็อปปี้เพิ่ม​" แต่ถ้าชมใครง่ายๆ ก็คงเป็นเซเวอร์รัสตัวปลอมเป็นแน่

 

"โธ่​ เซเวอร์รัสเห็นหนูเป็นคนยังไง​​กัน" เด็กสาวพูดเสียงอ่อยๆ พลางยู่หน้าเข้าหากัน

 

"เจ้าเล่ห์ พูดมาก หลงตัวเอง" เซเวอร์รัสตอบหน้าตาย ทำให้เลอาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อได้ยินประโยคของผู้ปกครองของตน แต่ก็สะบัดผมไปอ่านหนังสืออยู่มุมห้องปากเล็กขมุบขมิบตัดพ้อเซเวอร์รัสเบาๆ เพื่อกันไม่ให้เขาได้ยินแล้วปาอะไรมาโดนหัวเธอแต่ตาก็จ้องอ่านหนังสือไป นั้นทำให้เลอาพลาดที่จะเห็นรอยยิ้มและสายตาเอ็นดูจากผู้ปกครองของตน 

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนของเลอาที่เซเวอร์รัสยกให้เธอ หลังจากที่เขายกให้เลอาก็ขอทำการขอเปลี่ยนสีห้องนอนทันทีจากสีดำกลายสีครีม เฟอร์นิเจอร์ก็เพิ่มเข้ามาหลายอย่าง​ นัยน์ตาคู่สวยหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่ข้างผนังห้องพบว่าพึ่งจะ 7 โมง​ เลอาลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนที่จะหยิบของเข้าห้องน้ำก่อนที่จะทำมื้อเช้า​ ปานนี้เซเวอร์รัสคงคงตื่นแล้วล่ะ​ แต่ตาของเธอดันเหลือบไปเห็นซองจดหมายสีครีมประทับตราฮอกวอตส์อยู่บนโต๊ะข้างเตียงเสียก่อน

 

 

คุณ​ ล. สเนป

ห้องนอนซ้าย

โค้กเวิร์ธ บ้านสเนป

 

 

มือเล็กสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น​ เลอาสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกความมั่นใจก่อนที่จะเปิดจดหมายออกเพื่อที่จะอ่านเนื้อความข้างในจดหมาย​

 

โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์​ศาสตร์​ฮอกวอตส์

 

ศาสตราจารย์​ใหญ่​ อัมบัส​ ดัมเบิลดอร์

เหรียญตาเมอร์ลินชั้นหนึ่ง​ พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่​ หัวหน้าหมอผี​ อิสรชนสูงสุด​ พันธรัฐพ่อมด​นานาชาติ

 

เรียน​ คุณสเนป

เรามีความยินดีที่จะแจ้งให้คุณทราบว่าคุณได้เข้าศึกษาทราบว่าโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์​ศาสตร์​ฮอกวอตส์

ที่แนบพร้อมกันมานี้ คือรายละเอียดของหนังสือเรียนและของใช้จำเป็นที่ต้องใช้สำหรับการศึกษา

โรงเรียนเปิดวันที่​ 1​ กันยายน​ เราจะคอยนกฮูกของคุณถึงวันที่​ 31​ กรกฎาคม

 

ขอแสดงความนับถือ

มิเนอร์ว่า​ มักกอนนากัล

รองศาสตราจารย์​ใหญ่

 

ตึกๆๆๆๆ​

 

"ฉันว่าฉันเคยบอกเธอไปแล้วว่าอย่าวิ่งลงบันได​เลอา แต่เหมือนเธอจะจำมันไม่ได้" น้ำเสียงดุออกมาจากปากของผู้ปกครองเธอที่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารมือซีดกำลังถือหนังสือพิมพ์ที่ภาพสามารถขยับได้หรือที่โลกเวทมนต์เรียกว่าเดลี่พรอเฟ็ตปิดมันลงและดื่มกาแฟดำที่เลอาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเซเวอร์รัสกระเดือกลงคอลงไปได้ไงทุกวันๆ

ขมจะตาย​ อี๋

 

"เป็นห่วงหนูล่ะสิ"​ เลอาเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหารเพราะเนื่องจากเซเวอร์รัสทำอาหารให้เธอไว้แล้ว​ เธอจึงไม่ต้องลงมือทำเองเหมือนทุกวัน

 

"เปล่า​ ฉันกลัวว่าเธอจะตกลงมาทำบันไดบ้านฉันทรุดต่างหาก"​ เขากอดอกมองเด็กในปกครองของเขาที่พึ่งลงบันไดบ้านมา เลอาตอนนี้โตขึ้นแล้วใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยแผลตอนนี้ขาวใสไม่มีเค้าโครง​ของเด็กจรจัดอีกต่อไป​ ตอนนี้เธอเป็นเด็กน้อยที่น่ารักสมวัย

 

"โกหกอีกแล้วนะ​ เซเวอร์รัส"​ เธอหรี่ตามองชายตรงหน้าอย่างจับผิด​ทำเอาเซเวอรัสตีหน้าดุ เมื่อเห็นอย่างงั้นเธอก็หันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารเช้า ไม่งั้นเธอคงได้เรียนเสริมเพิ่มอีกแน่​ ถึงเลอาจะชอบอ่านหนังสือแต่การที่จะต้องฟังเซเวอร์รัสสอนหนังสือที่เหมือนท่องบทสวดให้ฟังเลอาก็แทบจะร้องไห้ เซเวอร์รัสน่ะไม่ควรสอนสิ่งที่เป็นทฤษฏี​เป็นอย่างมาก​เพราะเสียงยานคางชวนง่วงของเขาที่ฟังที่ไรก็คิดถึงหมอนบนห้องนอนของเธอตลอดเลย

 

"นี้เซเวอร์รัส​ หนูได้ไอ้นี้ด้วย"​ มือซ้ายของเธอชูจดหมายจากฮอกวอตส์​ให้เซเวอร์รัสดู ส่วนมือขวาก็ตัดไข่ข้นเข้าปาก​ "มันอยู่บนห้องหนูเมื่อเช้านี้"​ 

 

"แสดงว่าวันนี้วันเกิดเธอน่ะสิ​" เขาเอ่ยสันนิฐานพลางวางแก้วกาแฟที่วางเปล่าลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา

 

"เหมือนจะใช่ ไอ้สร้อยนี้มันเรืองแสงแปลกๆ​ตั้งแต่เมื่อคืนเหมือนปีที่แล้วเลย" เลอาหยิบสร้อยสมบัติ​ชิ้นเดียวที่เป็นของเขาจริงๆ ชูขึ้นมา​ "ตอนหนูไปตื่นมาเข้าห้องน้ำหนูตกใจแทบแย่ นึกว่ามันจะระเบิด"

 

 มือหนาและหยาบกร้านจากการทำงานหนักของเขาช้อนสร้อยขี้นดู​ จริงอย่างที่เลอาว่า​ สร้อยมันส่งแสงออกมาต่างจากทุกวัน​ มันเป็นสร้อยประหลาดที่ถอดยังไงก็ถอดไม่ออก​เขาเคยใช้มนต์​คาถาเพื่อที่จะปลดมันออกตามคำขอของเลอาแต่ก็ไม่เป็นผล​ ซึ่งก็ดีเพราะถ้ามันปลดออกได้ง่ายๆ ปานนี้สร้อยที่ดูล้ำค่าแบบนี้คงไม่ได้อยู่ที่คอยัยเด็กตรงหน้าแต่คงจะไปอยู่โรงรับจำนำแทนเพราะคนที่เคยดูแลเอวาคงต้องเอามันไปขายแน่ๆ

 

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอซื้อของ ส่วนวันนี้เธอจะออกไปเล่นก็ไป"​ เขาวางถ้วยกาแฟลง​ "อยากรู้ไหมว่าครอบครัวเธอเป็นใคร​ ถ้าอยากรู้ฉันจะพาเธอไปตรวจสายเลือด" เลอาวางช้อนลงทันทีที่ได้ยินประโยคของเซเวอร์รัส นันย์ตาสีเพริดอตคู่สวยเศร้าหมอง​ลงเมื่อความน้อยใจตีขึ้นมา​ตรวจสายเลือดเหรอ ตรวจทำไม เขาจะส่งเธอกลับบ้านเหรอ​ ไม่อยากเลี้ยงเธอแล้วเหรอ​ 

 

"อย่าคิดอะไรบ้าๆ​ ถ้าฉันคิดจะทิ้งเธอฉันทำไปตั้งนานแล้วไม่เลี้ยงให้เปลืองเงินมาตั้งสองปีหรอก สมองน่ะคิดตามไม่ใช่น้อยใจอะไรไปก่อน​ ฉันถามเธอว่าอยากรู้มั้ย​และยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะส่งกลับบ้าน" เซเวอร์รัสเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเห็นเด็กน้อยของเขาวางช้อนลง

 

"คุณพินิจ​ใจหนูเหรอ"

 

"ฉันไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นในเมื่อเธอแสดงอาการ​ออกมาชัดเจน​ ถึงจะพิสูจน์​ว่าเธอเป็นลูกใครฉันก็ไม่เอาเธอไปคืนให้มันลำบากฉันหรอกนะจะบอกให้รู้ไว้ด้วย​ ถ้าอยากได้เธอคืนก็ต้องเอาของมีค่ามากกว่าเธอมาแลก"​ ใช่​ ถ้าอยากได้เลอาคืนก็ต้องเอาของมีค่ามาแลก​ ตั้งแต่ลิลลี่จากไปชีวิตเขาก็อยู่ในความมืดมนมาโดยตลอดจนกระทั่งคืนนั้น​ คืนที่เขาเจอเลอานอนจมกองเลือดอยู่ที่แถวร้านหมอใหญ่รั่ว​ เขาตัดสินเอาเธอกลับมารักษาทั้งๆ ที่จะไปทิ้งไปที่เซนมังโกหรือจะปล่อยให้นอนตายอยู่ตรงนั้นก็ย่อมได้​ แต่เขาไม่ทำเขาเลือกที่จะดูแลเธอแล้วจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ​ เธอเป็นแสงสว่างแห่งเดียวที่เขามี​และเขาไม่ยอมที่จะเสียเธอไป​ แค่คิดว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีรอยยิ้มกับน้ำเสียงที่กวนประสาทของยัยเด็กนี้ใจเขาก็วูบโหวงแล้ว จะว่าเขาเห็นแก่ตัวก็ได้​เขายินดีที่จะน้อมรับไว้แต่โดยดี 

แต่ถ้าให้เอาไปคืนบอกเลยว่าฝันไปเถอะ

 

"งั้นต้องเสียใจด้วยนะเซเวอร์รัส​ ไม่มีอะไรมีค่ามากกว่าหนูแล้วละ​ คุณคงต้องเลี้ยงหนูไปจนแก่"​ เลอายักไหล่ให้อย่างกวนประสาทพร้อมยกยิ้มให้เขา​ เมื่อรู้แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ได้คิดจะทิ้งเธอ​เลอาก็สบายใจขึ้น 

 

เธอไม่ยอมหรอก​ เธออยู่กับเขามาตั้งนานจะคิดมาทิ้งง่ายๆตอนนี้ไม่ได้หรอก​ เขามอบชีวิต​ใหม่ให้กับเธอ​ เขาดึงเธอออกมาจากโลกที่มืดมน​ 

 

เขาต้องรับผิดชอบ! 

 

ใช่! เซเวอร์รัส สเนป จะต้องรับผิดชอบ​ รับผิดชอบที่ทำให้เธอไม่อยากจากโลกนี้ไปอีกแล้ว เธออยากอยู่กับเซเวอร์รัสผู้ชายปากแข็งคนนี้ คนที่เป็นเหมือนกับโลกทั้งใบของเธอ

 

"รีบๆกินเข้าไปแล้วไป แล้วไปตอบบจดหมายด้วย" เขาเอ่ยตัดบทพร้อมเดินหนีไป นี้เป็นครั้งแรกสินะ​ที่ยัยเด็กนี้พูดแล้วเขาไม่แย้ง​ ก็เธอมีค่าจริงๆ​ มากกว่าทุกสิ่งในบนโลก​สำหรับเขา​ 

 

เลอาก็คงไม่รู้ต่อไปว่านอกจากเซเวอร์รัสจะเหมือนโลกทั้งใบของเธอ​แล้ว เธอก็เหมือนโลกทั้งใบของเขาเช่นกัน...

 

 

 

 

 

ตกเย็นหลังจากที่เลอากลับมาจากเล่นกับเด็กแถวบ้านในตรอกปั่นฝ้ายเธอก็มานั่งดูเซเวอร์รัสปรุงยา เซเวอร์รัสถอนหายใจเสียงดังนัยน์ตาสีดำหันไปปลายตามองยัยเด็กที่นั่งกินขนมพร้อมดูการ์ตูนเสียงดังรบกวนสมาธิของเขา

 

"เลอา เบาเสียงลงซะ" เขาเอ่ยพร้อมมองแผ่นหลังของเด็กน้อยที่นั่งหันหลังให้เขาอยู่

 

"งื้อออออ" เธอส่งเสียงงุมงำในลำคอออกมา

 

"ถ้าเบามันไม่ได้ก็ปิดมันไปซะ" เซเวอร์รัสยื่นคำขาดให้เธอ นั้นทำให้มือเล็กเอื้อมไปหยิบรีโมทมากดลงเสียงลงให้อย่างรวดเร็ว

 

"วันนี้อ่านหนังสือหรือยัง" เลอาพยักหน้าขึ้นลงแต่ตาก็ยังจดจ้องอยู่กับโทรทัศน์อยู่อย่างไม่ละสายตา ปฎิกิริยาของเลอาทำเอาเซเวอร์รัสถอนหายใจออกมายาวเหยียด เดี๋ยวนี้เลอาชักจะติดการ์ตูนไปหน่อย ดูมาตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วโดยที่ไม่ยอมทำอะไรเลยนอกจากจ้องจอสี่เหลี่ยมโง่ๆ ของมักเกิ้ลที่แสดงภาพเคลื่อนไหวและมีเสียงไปมาชวนอ้วก

 

"เลอาหยุดดูทีวีแล้วมาช่วยฉันปรุงยา" แต่ก็ไม่ได้ผล เธอยังคงดูต่อไป

 

"เลอา ลิเลียน สเนป" เสียงงดุเอ่ยชื่อเต็มของเธอดังขึ้นเป็นการเตือนครั้งที่หนึ่ง ทำให้เลอาต้องเลิกดูการ์ตูนแล้วมาจับพายเพื่อที่จะปรุงยาแทนเซเวอร์รัสแทน 

 

"หนูกำลังสนุกเลย เซเวอร์รัส" ใบหน้าน่ารักง้ำงออย่างไม่สบอารมณ์เซเวอร์รัสชอบมาขัดความสนุกของเธอ เด็ก 11 ปีที่ไหนเขาก็ดูการ์ตูนกันทั้งนั้นแหละ เชื่อเถอะว่าไม่มีเด็กคนไหนต้องมานั่งจับพายปรุงยาหรืออ่านหนังสือวันละหลายเล่มแบบเธอหรอก แล้วแบบนี้พรุ่งนี้จะไปคุยกับอลิซรู้เรื่องได้ยังไงกัน

 

"ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ ดูการ์ตูนมากๆ สมองฝ่อหมด"

 

"ก็---"

 

"หยุดเถียงแล้วดูหม้อน้ำยาไป ฉันออกไทำมื้อเย็น แล้วอย่าคิดที่จะทำลายยาฉันไม่งั้นฉันจะให้เธอเรียนมารยาทเพิ่มด้วย" เขาชี้หน้าเธออย่างรู้ทัน นั้นทำให้เลอาเม้มปากเล็กน้อย แย่จังรู้ทันอีกแล้ว "ทำน้ำยาให้เสร็จแล้วค่อยไปทานมื้อเย็นที่โต๊ะ แล้วจัดการให้เรียบร้อย" นิ้วซีดชี้ที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์มากมายบนโต๊ะ

 

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงน้ำยาในหม้อสีสวยได้ที่พร้อมที่จะนำใส่ขวดแล้ว เลอาค่อยๆ เทน้ำยาลงขวดอย่างระมัดระวัง เมื่อเรียบร้อยแล้วเธอส่งสายตามองไปทางประตูเมื่อเห็นว่าทางสะดวกเซเวอร์รัสไม่อยู่ในระยะการมองเห็นในสิ่งที่เธอกำลังจะทำแน่นอน มือเล็กหยิบไม้กายสิทธิ์ของเซเวอร์รัสที่วางอยู่ในลิ้นชักขึ้นมาก่อนจะชี้ไปที่โต๊ะ

 

"สเกอจิฟาย" เมื่อเห็นว่าโต๊ะสะอาดเรียบร้อย เลอาถูมือไปมาพร้อมเท้าสะเอวมองผลงานตัวเองอย่างพอใจ เท้าเล็กสาวเท้าไปยันโต๊ะอาหารทันที ตาคู่สวยลุกวาวทันทีเมื่อเห็นอาหารน่ากิน 2-3 อย่างวางอยู่บนโต๊ะ

 

"น่ากินจังเลยยยยย" เลอาลากเสียงยาวพร้อมมองผู้ปกครองของเธอ "ทำเองจริงดิ" เธอพูดขึ้นอย่างไม่เชื่อ เซเวอร์รัสทำอาหารเป็นจริง อร่อยจริง แต่คนเย็นชาแบบเซเวอร์รัสไม่มีทางตบแต่งหน้าตาอาหารเป็นแน่ แค่ทานได้แล้วอร่อยก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา

 

"สั่งมา" เสียงเรียบของเซเวอร์รัสตอบอย่างไม่ใส่ใจ

 

"ไหนบอกจะทำไง ขี้ตู่นี่นาาาาา" เลอาลากเสียงล้อเลียนผู้ปกครองของเธอที่นั่งที่หัวโต๊ะ

 

"กินๆเข้าไปอย่าพูดมาก" เลอาจิ้มไส้กรอกจากจานอย่างแรงพร้อมส่งมันเข้าปาก

ว่าเก่งงงงงง ดุเก่งงงงงงงงง

 

เมื่อทานอาหารเสร็จเธอวางมีดและส้อมไว้ทางด้านขวาของจานตามมารยาทที่ถูกพร่ำสอนมาอย่างดี ก่อนที่จะหยิบผ้ามาเช็ดมุมปากเล็กน้อย

 

"ไปเอาน้ำมาสิ" เซเวอร์รัสที่ทานอาหารเสร็จแล้วเหมือนกันเอ่ยขึ้น เลอาเอียงคอมองอย่างงุ่นงง

 

"แล้วซ้ายมือคุณไม่ใช่น้ำเหรอ" เธอปลายตามองไปยังแก้วน้ำที่ตั้งอยู่ เลอาได้ยินเหมือนเสียงอะไรสักอย่างแตก คงเป็นหน้าของผู้ปกครองเธอเป็นแน่

 

"ฉันอยากกินน้ำเย็น ไปหยิบมา" 

 

"นี้มันก็เย็น--" แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยแยงจบ เซเวอร์รัสก็ยื่นคำขาดให้เธอ

 

"ไป-หยิบ-มา" เมื่อเซเวอร์รัสเล่นเน้นคำแบบนี้เลอาก็ต้องจำใจลุกขึ้นเข้าไปในครัวเพื่อที่จะไปหยิบน้ำในตู้เย็นให้เขา มือเล็กเปิดตู้เย็นเพื่อที่จะหยิบน้ำ แต่เธอดันเหลือบไปเห็นเค้กช็อกโกแลตที่เขียนคำว่าแฮปปี้เบิร์ดเดย์ในตู้เย็นก่อน ริมฝีปากบางฉีกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่ได้

บ้าเอ๊ย เซเวอร์รัสจะน่ารักไปแล้วนะ

 

เลอาหยิบเค้กขึ้นมาก่อนที่จะวิ่งไปที่โต๊ะพร้อมสวมกอดเซเวอร์รัสแน่น วันเกิดปีนี้ของเธอวิเศษสุดๆไปเลย ตั้งแต่เกิดมานี้เป็นเค้กวันเกิดก้อนแรกของเธอเลย เซเวอร์รัสทำให้เลอารู้สึกโชคดีและพิเศษอย่างบอกไม่ถูก คำพูดที่ดูเหมือนว่าร้ายแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยอยู่ในประโยคเสมอ การกระทำที่ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจแต่ก็รับรู้ได้ถึงความหวังดี หลายๆครั้งที่เลอาถามแต่เซเวอร์รัสก็ทำเพียงแค่ยื่นหนังสือให้ไปอ่านเอง ดูเหมือนไม่อยากจะเสวนาด้วยแต่ก็เปล่าเลย เซเวอร์รัสเพียงแค่อยากให้เธอค้นคว้าด้วยตัวเองตั้งหาก 

 

คนเรามีวิธีในการแสดงออกถึงความรักไม่เหมือนกัน บางคนก็มักแสดงว่าความรักด้วยถ้อยคำหวานหรือไม่ก็สิ่งของมีค่าต่างๆ แต่ความรักของเซเวอร์รัสไม่ได้มาในรูปแบบคำพูดหวานๆ หรือเงินทอง แต่เซเวอร์รัสให้สิ่งที่มากกว่านั้นกลับเธอนั้นก็คือความรู้ ซึ่งนี้ก็เป็นวิธีในการแสดงความรักของผู้ชายคนนี้ เซเวอร์รัส สเนป

 

"ก็แค่เค้กต้องดีใจขนาดนี้เลยเหรอ ทำยังกะไม่เคยกินไปได้" หลังจากที่ผละออกจากอ้อมกอด เซเวอร์รัสก็ว่าจิกกัดเธอทันที

 

"ก็นี้มันวันเกิดหนูหนิ มันเป็นวันพิเศษ" เลอาว่าพร้อมจิ้มเค้กกินต่ออย่างไม่สนใจ เธอรู้ว่าเซเวอร์รัสไม่กินของหวาน เธอเลยจิ้มกินทั้งปอนด์โดยไม่ตัดแบ่ง ถ้ากินไม่หมดก็ไปใช้ตู้เย็นไว้แล้วค่อยกินต่อในวันพรุ่งนี้

 

"อยากได้อะไรมั้ย" เสียงราบเรียบของเขาเอ่ยถาม

 

"หนูสิต้องถามคุณว่าอยากได้อะไรมั้ย" ตาแป๋วของเธอจ้องมองเขา

 

"วันนี้วันเกิดเธอสมองฝ่อจริงๆด้วย ฉันบอกแล้วว่าอย่าดู--" ก่อนที่เซเวอร์รัสจะพูดไปมากกว่านี้เลอาก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

 

"คุณเป็นคนที่ทำให้หนูมีวันนี้นะ ถามคุณน่ะถูกแล้ว"

 

"แล้วยังไง แต่ฉันถามเธอ"

 

"งั้นหนูขอเรียกคุณว่าพ่อได้มั้ย" เลอาเงียบไปสักพักก่อนที่จะเอ่ยคำขอที่เธอคิดอยู่นาน ความจริงเธออยากเรียกเซเวอร์รัสว่าพ่อมาตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากขอ แค่เขาให้ที่อยู่ ให้ข้าว ให้น้ำ ให้ความรู้มันก็มากเกินกว่าที่เธอจะกล้าร้องขออะไรจากเขาอีกแล้ว

 

เซเวอร์รัสเงียบอย่างใส่ความคิด พ่องั้นเหรอ คนอย่างเขามีสิทธิ์ที่จะเป็นพ่อคนด้วยเหรอ ทั้งชีวิตเขาไม่คิดที่จะสร้างครอบครัวเลยสักนิดตั้งแต่ที่ลิลลี่แต่งงานไปความคิดแบบนี้ก็ไม่เคยอยู่ในหัวเขาเลยแม้แต่น้อย ชีวิตก็เป็นอาจารย์งานยุ่งจะตายอยู่แล้ว แต่เมื่อพบเด็กคนนี้ถึงแม้เขาจะยุ่งเพียงใดก็สามารถเจียดเวลามาดูแลเธอได้เสมอ เขาหนีบเอาเธอไปฮอกวอตส์ด้วยเพราะไม่อยากให้เธอต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง สัปดาห์แรกที่ไม่ได้เอาเธอไปด้วยสมองเขาจินตนาการไปต่างๆ นาว่าจะมีใครมาทำร้ายเธอหรือเปล่าหากเขาปล่อยเธออยู่บ้านคนเดียว จะคิดทำร้ายตัวเองหรือไม่จนสัปดาห์ต่อมาเขาก็หนีบเธอไปด้วย

 

เหตุผลที่เขาเลี้ยงเลอาไว้ตอนแรกมันก็เป็นเพียงความสงสารแต่เมื่ออยู่ด้วยกันไปนานๆเข้า จากความสงสารก็เปลี่ยนเป็นความผูกพันธ์ในที่สุดเซเวอร์รัสไม่รู้ว่าสิ่งที่เขารู้สึกกับเลอามันเรียกว่าความรักได้มั้ย เขาเป็นห่วงเด็กน้อยของเขา เขาปรารถนาที่จะเห็นเลอาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี มีหน้าที่การงานที่ดี กินอิ่มนอนหลับ มีความสุขมากๆ และยิ้มเยอะๆเวลาเลอายิ้มเขารู้สึกเหมือนมีพระอาทิตย์ที่สดใสขึ้นในกลางดวงใจของเขา ไม่ว่าเขาจะเหนื่อยจากงานที่ทำขนาดไหนแต่พอเห็นรอยยิ้มที่น่ารักนั้นก็ทำให้เขาหายเหนื่อยได้อย่างน่าประหลาด

 

เขาเคยคิดที่อยากให้เธอเรียกพ่อแต่ถ้าไปบอกเธอตรงๆมันก็จะเป็นการบีบบังคับไปเสียหน่อย เซเวอร์รัสก็เลยเลือกที่จะรอวันที่เธอจะเอ่ยปากขอเขาเอง รอวันที่เธอจะเรียกเขาว่าพ่อด้วยความสมัครใจไม่ใช่ไปบอกให้เธอเรียกและในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

 

"ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรนะคะ" เลอาที่เห็นเซเวอร์รัสเงียบไปนานก็เอ่ยขึ้น

 

"อยากเรียกอะไรก็เรียกสิ ฉันไม่เคยห้ามสักหน่อย" เสียงราบเรียบของเซเวอร์รัสเอ่ยตอบ

 

"พ่อคะ" เสียใสของเลอาเอ่ยเรียกเซเวอร์รัสด้วยคำที่แปลกไปจากทุกวัน

 

"ว่ายังไง" เซเวอร์รัสเอ่ยตอบรับ ตอนนี้หัวใจของเซเวอร์รัสมันเต้นแรงขึ้นย่างไม่ทราบสาเหตุ ใบหน้าของเขาเริ่มร้อนขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็แสดงท่าทางทำเป็นนิ่งสงบภายใต้ใบหน้าเย็นชานี้

 

"พ่อคะ" เธอเอ่ยเรียกซ้ำอีกครั้ง

 

"ก็ถามว่ายังไง" เสียงของเขาเข้มขึ้นแต่ก็ไม่มากเมื่อลูกสาวหมาดๆ เรียกเขาแต่ก็ไม่ยอมพูดสักที

 

"ไม่มีอะไร หนูก็แค่อยากเรียกให้ชินปาก" เลอาฉีกยิ้มให้อย่างน่าเอ็นดูแต่มันดูกวนประสาทมากในสายตาของเจ้าของบ้าน

 

เขามองใบหน้าเล็กที่กวนประสาทของเลอาก่อนที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง ทำไมวันนี้ดวงจันทร์มันสวยจังนะ สงสัยเขาไม่ได้มองมันนานแน่ๆ เลย เซเวอร์รัสคิดในใจ ใช่! มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ เขาเหลือบสายตามองแม่ตัวดีที่นั่งนั่งทานเค้กอย่างสบายอารมณ์ข้างกาย เลอานั่งอมยิ้มพลางจิ้มเนื้อเค้กช็อคโกแลตเข้าปากราวกับว่ามันอร่อยมากจนอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

"อย่าลืมเก็บเค้กใส่ตู้เย็น แล้วตอนขึ้นบ้านก็อย่าลืมปิดไฟ" เซเวอร์รัสสั่งงานอีกเล็กน้อยก่อนที่จะขึ้นบ้านและหายไปในห้องนอนของเขา เลอามองชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณพ่อหมาดๆ ของเธอ ปากเล็กที่อมช้อนเค้กอยู่อมยิ้มออกมา เธอรู้ว่าเซเวอร์รัสกำลังเขินเดาได้จากใบหน้าเย็นชาที่ขึ้นสีแดงเล็กน้อย เอาเป็นว่าเรื่องราวของวันนี้เธอจะไม่ล้อเขาแล้วกันถือว่าเป็นการให้ของขวัญต้อนรับคุณพ่อป้ายแดงของเธอและตอบแทนของขวัญที่ล้ำค่ามากที่สุดในชีวิตของเธอ

ของขวัญที่เรียกว่าพ่อเซเวอร์รัส สเนป

 

 

talk::::

เซเวอร์รัสน่ารักจังค่ะ แงงงงงงงงง ใจไม่ดือเลยคุณพ่อหมาดๆของซันนนนนน คุณพ่อน่ารักมากๆ กอไก่ล้านตัวเลยยยยยยยยยยยย  งื้อออออ อบอุ่นเหมือนไมโครเวฟเลยงะเซเวอร์รัส //ทำเสียงอ่อน

 

มาส่งแล้วค่ะ ความจริงเราอัพไปแล้วครั้งหนึ่งแต่เด็กดีไม่เตือนเราเลยมาแก้ให้อีกครั้ง เพิ่มปริมาณเนื้อหามากขึ้นเป็นสองเท่า อ่านกันให้ตาแชะเลยนะ5555555555555555

 

ช่วงนี้เวลาอัพไม่แน่นอนนะคะ งานเรายุ่งมากๆ เรื่องเรียน เรื่องงาน แต่จะพยายามมาบ่อยๆนะคะ ช่วยสวดมนตร์ให้เรามีมู้ดและขยันในการอัพด้วยนะคะ เม้นท์สาทุ99ไว้ 5555555555555555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

212 ความคิดเห็น

  1. #208 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:01
    ดีมากกกกกกกกกกก น้องมาเป็นความสดใสให้เซฟ ไม่คืนให้ใครหรอกนะ! คูมพ่อมือใหม่ป้ายเเดงเขาก็เขินแหละน้า
    #208
    0
  2. #206 MaisieMaisie (@MaisieMaisie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 18:31
    ดูถ้าทางจะชอบภาพนี้นะ แหมน่ารักจุงเบย ฮิฮิฮิ
    #206
    0
  3. #194 MaRa_Lyn (@ZERO_OWL) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 18:39

    ....นุ่มนิ่ม
    #194
    0
  4. #184 galaxygold1234 (@galaxygold1234) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 23:47
    อบอุ่นเกินไปแล้ววว🥺
    #184
    0
  5. #173 keaw sl (@pitchayathida) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 21:41

    แง้ คูมพ่อออออ สัมผัสได้ถึงคว่มอบอุ่น
    #173
    0
  6. #172 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:31
    เราน้ำตาจะไหลเลยค่ะ ทั้งเซเวรัสกับน้องต่างเป็นแสงสว่างให้กันเป็นความรักที่บริสุทธิ์และอบอุ่น ครอบครัวของน้องฮื่อ
    #172
    1
    • #172-1 sunnylinda (@sunnylinda) (จากตอนที่ 2)
      12 กรกฎาคม 2563 / 14:33
      จริงคะ แงงงงงงงมันอบอุ่น
      #172-1
  7. วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 22:54
    อุแงง น่ารักอบอุ่นจังเลย🥺
    #170
    0
  8. #169 Ssoraly (@Ssoraly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 21:53

    เป็นคนปากแข็งที่อบอุ่นมากฮวือ

    #169
    0
  9. #126 pommier (@apple28012542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 18:07
    ยัยน้องงงงงง น่ารักมากเลยมาขโมยหัวใจรุ่นพี่ไปซะละ 555555
    #126
    0
  10. #57 Mogan (@Pannita6701) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 20:58
    นิ้วเบียดตรง เนค'ไท'สีเขียว
    #57
    0
  11. วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 12:28
    ทำไมรู้สึกแบบ... น้องน่ารักอ่ะ555
    #38
    0
  12. #8 Ssoraly (@Ssoraly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 05:43

    คุมวู้ด น้องน่ารักใชาไหมล่ะ!เอ็นดูเข้าไปปป

    #8
    0
  13. #6 Jamjam- (@Jamjam-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 22:48

    คุณวู้ดกินเด็ก!! ป๋าเนปมองแรงแล้วนะคะ น้องเลอาน่ารักมากก นุ่มนิ่มอ่านแล้วใจฟูเป็นปลาดุกฟูเลยค่ะ แง้

    #6
    0
  14. #4 ttn_ (@opal555555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 21:36
    น้องเลอาน่ารักมากกก ยังไม่ทันเข้าเรียนก็จะโดนจีบซะแล้ว ถ้าเข้าเรียนศจ.วิชาปรุงยาต้องตามหวงยัยน้องแน่ๆเลย //เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #4
    0
  15. #3 Nimayu (@nibtn4u) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 21:08
    อาจารย์ปรุงยามองแรงแล้ว5555
    #3
    0
  16. #2 My-love (@My-love) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 20:43

    ชอบมากค่าาาา
    #2
    1
    • #2-1 sunnylinda (@sunnylinda) (จากตอนที่ 2)
      28 พฤษภาคม 2563 / 20:48
      ขอบคุณนะคะ มีกำลังใจในการอัพอีกเลย
      #2-1