(Harry Potter Fanfiction) - Unlucky Princess

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

 

 

ในค่ำคืนมืดมิดที่มีฝนตกพร่ำๆ กลางกรุงลอนดอนที่มีเพียงแค่แสงดวงจันทร์และแสงไฟสลัวๆ ของเสาไฟตามทางเดินที่คอยให้ความสว่างอันน้อยนิดอยู่นั้น แสดงให้เห็นร่างของเด็กสาววัยเพียง 9 ปี เท้าเล็กก้าวเดินอย่างอ่อนแรงไปตามทางเดินหินที่สกปรกท่ามกลางสายฝนนั้น มือเล็กเปื้อนไปด้วยเลือดของเธอเองที่กำลังกุมแผลฉกรรจ์จากการโดนแทงเอาไว้ ใบหน้าเล็กแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างปิดไม่อยู่

อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวก็ได้ตายสมใจแล้ว...

 

ตุ๊บ!!

 

เมื่อเดินต่อไปไม่ไว้ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนท่ามกลางพื้นหินที่สกปรกและเปียกชื้นของทางเดิน เด็กหญิงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมนแต่ก็คงไม่เท่าชีวิตเธอที่ผ่านมา คิดแล้วก็สมเพชตัวเองชะมัดตายๆไปได้ก็ดี เธอก็ไม่ต่างจากวิญญาณที่หลงทางดวงหนึ่งที่ไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตที่เน่าเฟะชีวิตนี้ดีการจากไปคงดีที่สุดสำหรับเธอ โลกที่พึ่งลืมตาดูได้แค่เพียงเก้าปีก็ต้องจากไปซะแล้ว คนหลายคนบอกว่าโลกใบนี้ช่างสวยงามแต่ไม่ใช่สำหรับทุกคน

อย่างน้อยก็สำหรับคนอย่างเธอ

 

ภาพความทรงจำที่ผ่านมาไหลเข้ามาในหัวดังสายน้ำตั้งแต่จำความได้เธอก็โดนทำร้ายมาทั้งชีวิตจากผู้หญิงคนเดียวที่เธอรู้จัก ภาพที่เธอโดนตบ ตี ทำร้ายร่างกายสาระพัดวิธี เสียงตะคอก เสียงด่าทอ เหตุการณ์ในอดีตลอยกลับเข้ามาในหัวเหมือนฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา

 

แกมันตัวซวย!!

 

ฉันเกลียดแก!!

 

แกนี้ มันน่าจะตายๆไปซะ!!

 

ถ้าไม่ติดว่างานของฉันคือการเลี้ยงแกให้มีชีวิตรอด ฉันจะฆ่าแกเดี้ยวนี้เลย!!

 

ในวันที่เธอนั่งกอดเข่าอยู่มุมของบ้านหลังเล็กๆ เด็กน้อยตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว มือหยาบกร้านของหญิงสาววัยกลางคนคว้าหมับเข้าที่เส้นผมสวยสีน้ำตาลเข้มของเธอและลากไปตามพื้นอย่างแรง เสียงร้องไห้สะอึกสะอืนดังมาจากปากน้อยไม่ขาดสาย มือเล็กพยายามปกป้องตัวเองเอาไว้จากมือหยาบกร้าน​ของหญิงวัยกลางคนตรงหน้าที่ทุบตีเธออยู่ ขณะในหัวเธอก็คิดว่าอยากหนีออกจากที่นี่

ออกไปจากนรกนี่!!

 

สติของเด็กน้อยได้หายพร้อมกับความสามารถในการควบคุมตัวเอง จู่ๆ ข้าวของในบ้านก็ลอยขึ้นเหนือพื้น ไฟฟ้าภายในบ้านติดๆ ดับๆ ราวกับมีใครมาสลับสวิตซ์ไฟเล่น หญิงใจร้ายหน้าซีดปากสั่นทันทีหล่อนรีบลนลานปล่อยมือออกจากเด็กน้อยพร้อมถอยห่าง แมรี่รู้ดีว่าต้องรับมือกับสถานะการณ์ตรงหน้ายังไง

 

ใจเย็นก่อนเลอา มือหยาบยกขึ้นมาเชิงห้าม น้ำเสียงของหล่อนอ่อนลงอย่างชัดเจน หล่อนรู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นพลังในตัวของยัยเด็กนี้ได้ตื่นขึ้นแล้ว

 

แต่ตอนนี้เด็กน้อยไม่สามารถควบคุมสติตัวเองได้แล้ว ร่างเล็กค่อยๆ ยันตัวขึ้นจากพื้นก่อนที่จะตวัดสายตาไปมองที่หญิงวัยกลางคน ของข้าวภายในบ้านพุ่งตรงเข้าหาหล่อนด้วยความเร็ว หญิงวัยกลางคนยกมือปัดป้องตัวเองจากสิ่งของต่างๆ ที่พุ่งตรงมายังตัวเธอ แต่หล่อนก็ต้องพ่ายแพ้ไปเมื่อโซฟาสีขาวพุ่งเข้ามาทับตัวเธอไว้

 

แก!! กล้าทำร้ายฉันเหรอ อีเด็กเปรต!! เสียงกรีดร้องของแมรี่ทำให้เลอาได้สติ นิ้วชึ้ของผู้หญิงคนนั้นชี้หน้าเธออย่างเกรี้ยวกราดทำให้เด็กสาวรู้ได้ทันทีว่าเธอต้องรีบไป ถ้าหล่อนลุกขึ้นได้เมื่อไรคราวนี้คนที่เจ็บตัวอาจจะไม่ใช่หล่อนแต่เป็นเธอแน่ เลอาวิ่งออกจากบ้านหลังเล็กไปแบบไม่คิดชีวิต ไม่สนเสียงกรีดร้องด่าทอของหญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่กลางบ้านเลยแม้แต่น้อย

 

ทางด้านแมรี่ที่ออกมาจากโซฟาได้ก็พลันเครียดขึ้นมาทันที ยัยเด็กนั้นไปแล้ว เจ้านายเอาเธอตายแน่ มือหยาบยกขึ้นมากุมหัวอย่างอย่างใช้ความคิดก่อนที่จะถอนหายใจออกมา ตั้งแต่เธอหนีออกมาจากพระราชวังได้ก็ต้องหนีหัวชุกหัวซุนมาโดยตลอด เธอไม่สามารถกลับไปที่โลกเวทมนตร์ได้อีกแล้ว สควิบแบบเธอได้รับโอกาสอันสูงส่งแต่ก็ต้องทิ้งไปเพราะความโลภที่เห็นแก่แกลเลียนของเธอแท้ๆ เธอได้ทรยศต่อนายเหนือหัวโดยการพาลูกสาวเขาหนีมาและรับใช้เจ้านายคนใหม่ เขาส่งเงินผ่านนกฮูกมาให้เธอเดือนละหลายพันปอนด์เพื่อเลี้ยงปากท้องตัวเองและเด็กน้อยนั้นอย่างดี แต่ก็ไม่เคยบอกเหตุผลว่าให้เธอพาเจ้าหญิงตัวน้อยหนีมาทำไมและไม่เคยเข้ามาดูความเป็นอยู่จริงสักครั้งว่าเธอเลี้ยงเด็กมายังไง แมรี่ใช้ความคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วคิดขึ้นมาได้ว่าเธออยู่ที่นี้ต่อไม่ได้แล้ว ยัยเด็กนั้นหนีไปแล้วเธอคงไม่อยู่รอให้เจ้านายมาสาปหรือใช้คาถาพิฆาตเพื่อปิดชีพเธอแน่ เมื่อคิดได้อย่างนั้นหญิงวัยกลางคนก็รีบลุกขึ้นเก็บข้าวของและออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็ว

 

 

เลอาวิ่งมาเลื่อยๆ จนมาหยุดถนนเส้นหนึ่งเธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ตึกรามบ้านช่องและผู้คนมากมายที่เดินสวนกันเต็มไปหมด เด็กน้อยไม่รู้ด้วยว่าสถานที่นี้คือที่ใดตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับแมรี่มาตลอดไม่เคยได้ออกไปไหนเลย เธอทำงานแต่ในบ้านในขณะที่ยัยปีศาจนั้นนั่งดูโทรทัศน์อย่างสบายใจ เลอาคอยๆ เดินอย่างกล้าๆ กลัวๆ ไปหาผู้หญิงท่าทางใจดีคนหนึ่งเพื่อของความช่วยเหลือ หล่อนใจดีมากเธอพาเด็กน้อยไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่งกลางกรุงลอนดอนก่อนที่จะซื้อขนมถุงโตให้และพาเธอไปส่งที่สถานีตำรวจ

 

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ถูกส่งตัวมายังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ากลางลอนดอน เลอารู้ว่าที่นี้คือลอนดอนจากสถานนีตำรวจพวกเขาได้ลงชื่อเธอในบันทึกคนหายไว้เรียบร้อยก่อนที่จะส่งเธอมายังสถานนีเลี้ยงกำพร้า เธอคิดได้ว่าสถานที่นี้ต้องเป็นบ้านที่เยี่ยมสำหรับเธอแน่นอน บ้านที่มีของกินและขนมมากมายไม่ใช่ของหมดอายุ ไม่ใช่ของเหลือแถมยังมีเพื่อนเล่นมากมาย

แต่... เธอคิดผิด

 

ไม่มีเด็กคนไหนเล่นกับเธอสักคน เลอานั่งแกว่งเท้าที่ชิงช้าของสวนอยู่คนเดียว ในขณะที่เด็กคนอื่นนั่งเล่นกันอยู่อีกฝากของสวน สายตาของเด็กเหล่านั้นมองเธอด้วยความไม่เป็นมิตร จนกระทั่งเด็กผู้ชายตัวอ้วนคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมดึงผมเปียกที่คนดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าถักให้ก่อนที่จะพลักเธอลงพื้นอย่างแรง เสียงหัวเราะสะใจดังขึ้น ใบหน้าเล็กหนองไปด้วยน้ำตาทั้งเจ็บทั้งอาย ภายในใจของเด็กสาวราวกับมีหมอกควันมาบังสติสัมปชัญญะเอาไว้อีกครั้ง เลอาตวัดสายตาไปมองเด็กชายร่างอ้วนก่อนที่จะเขาจะกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ เด็กที่เหลือถอยหลังก่อนจะวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัวโดยทิ้งเพื่อนร่างอ้วนนอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

 

 

วันรุ่งขึ้นเรื่องที่เธอทำร้ายเด็กก็แพร่ออกไปทั่วสถานนีเลี้ยงเด็กกำพร้า มาดามลีต้าไม่ได้ว่าอะไรเธอและไม่คิดว่าเธอเป็นทำด้วย ส่วนเด็กคนอื่นๆ แน่อยู่แล้ว ไม่มีใครเล่นกับเธอเหมือนกับทุกทีแถมยังพากันเรียกเธอว่า...ตัวประหลาด

 

และจนเมื่อวานนี้เธอถูกลูกสาวเจ้าของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลอกมาปล่อยเธอไว้แถวถนนชาริงคอส โดยโรสออกอุบายให้เธอรออยู่หน้าร้านไอศกรีมส่วนตัวเธอจะไปทำธุระกับเพื่อนแล้วจะกลับมารับ แต่จนนี้จะมืดแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะมารับเธอ มันทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่า

เธอถูกทิ้งแล้ว

 

เธอคาดหวังอะไรอยู่กันนะ จะมีใครที่ไหนอยากมาทำดีกับตัวประหลาดแบบเธอกัน แต่บางทีเธอก็คิดว่าโรสอาจจะไม่เหมือนคนอื่นที่เชื่ออะไรไร้สาระก็เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอยืนอยู่นิ่งๆ ไม่ได้ทำร้ายเบนแบบที่ใครกล่าวหา เด็กน้อยส่ายหัวของเธอก่อนที่จะก้าวเดินเพื่อกลับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เธอไม่รู้ทางหรอกแต่คงอาศัยถามคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหรือไม่ก็ขอให้พวกเขาพาเธอไปส่งที่สถานนีตำรวจ เท้าเล็กค่อยๆ ย่างกายไปเลื่อยๆ ก่อนที่จะเดินเข้าตรอกแคบๆ ตรอกหนึ่งเลอารู้สึกได้ว่ามีใครเดินตามเธอและสัญชาตญาณ​ของเธอก็ถูกมีชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามากระชากสร้อยที่คอขาวอย่างแรงแต่มันไม่หลุดติดมือของเขาไปอย่างที่เขาต้องการ โจรแก่น่ารังเกียจพลักเธอลงพื้นอย่างแรง ก่อนที่จะตามมาคร่อมตัวเธอเพื่อแกะสร้อยออก เธอพยายามดิ้นแต่ความอนทนของชายชราก็สิ้นสุดลง เขาฟาดมือลงบนหน้าเล็กอย่างแรง แต่อยู่ดีโจรคนนั้นก็ลงไปนอนดิ้นกับพื้นอย่างทรมาน

 

แก! ทำอะไรฉัน แต่เมื่อเขาลุกขึ้นมาเขาก็ชี้หน้าเธออย่างเอาเรื่อง ชายคนนั้นถือมีดชี้หน้าเด็กสาววัยเพียงเก้าปี

 

หนูป่าว เด็กน้อยปฏิเสธทันที เธอพยายามที่จะวิ่งหนีผู้ชายคนนั้น แต่ด้วยช่วงขาที่ต่างกันมากทำให้เธอวิ่งหนีเขาไม่ทัน โจรแก่กระชากแขนเธอและบีบอย่างแรง เขาพยายามที่จะกระชากสร้อยของเธออีกครั้ง เธอพยายามที่จะต่อสู้เพื่อปกป้องสมบัติชิ้นเดียวของเธอไว้จนมีดที่มือโจรหนุ่มพลาดแทงเขากลางลำตัวเธอ ของเหลวสีข้นไหลออกมาจากบาดแผลที่ตัวเธอ โจรคนนั้นมองเธออย่างเลิกลั่กก่อนที่จะวิ่งหายไปในความมืด

 

 

เมื่อคิดถึงความทรงจำเลวร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอน้ำสีใสก็ไหลออกมาจากนัยน์ตาสีเขียวคู่สวย มือเล็กจับร้อยสร้อยรูปหัวใจที่คอไว้แน่นพร้อมหลับตาลง เธอพ่นลมหายใจออกจากจมูกเบาๆ แค่หลับตาลงแล้วจะได้ไม่ต้องตื่นขึ้นมาพบเจอความเจ็บปวดเอง จะไม่ต้องเจ็บตัวอีกแล้ว

 

ลาก่อน.....

 

 

talk::::

ซันนี่อีสแบคค่าท่านผู้ชมมมมมมมมมมม ดิชั้นกลับมาแล้วหลังจากยุ่งกับงานตัวเองอยู่นานแถมยังหมดมู้ดแบบที่เคยบอกไปด้วยแต่อนนี้กลับมาแล้วค่า //โปรยดอกไม้

 

เราเริ่มแก้ให้แล้วนะคะคิดว่าจะแก้ถึงตอน Friends ที่ผิดพลาดเยอะๆ แล้วก็จะไล่ตรวจคำผิดให้แต่ถ้าไม่หมดก็ต้องขออภัยจริงๆ นะคะ สายตาไม่ค่อยจะดีเท่าไร ทั้งร่างกายจริงๆ มีอยู่สองอย่างที่ดีนั้นคือปากกับหน้าตา ล้อเล่นแหะๆ อย่าพึ่งสาปกันน้าาาาาาาาา

 

รอตอนต่อไปพรุ่งนี้กันได้เลยจ้า //มองรอดแว่นสายสั้น450 เอียงอีก 25

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

212 ความคิดเห็น

  1. #207 นกมาร์คมาก (@ayayay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 15:42
    ชีวิตน้องตกระกำลำบากมาก
    #207
    0
  2. #205 MaisieMaisie (@MaisieMaisie) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 17:48
    เอิ่ม . . . เนื้อหาข้างบนกับภาพด้านล่างขัดยังไงชอบกลแฮะ -_-;
    #205
    0
  3. #193 MaRa_Lyn (@ZERO_OWL) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2563 / 17:50
    ....น้อง
    #193
    0
  4. #171 Winterrin (@0875350549) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 14:20
    สงสารน้องมากก
    #171
    0
  5. #166 Liana-milky (@Liana-milky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 21:44
    ไรท์กลับมาแล้วววววววว คิดถึงมากกกกก
    #166
    0
  6. #165 icesupicha (@icesupicha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:41

    การใช้คำดีย์มากค่าา ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #165
    0
  7. #164 Ssoraly (@Ssoraly) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 18:38

    ยินดีต้อนรับคัมแบคนะคะ--

    #164
    0
  8. #163 Jamjam- (@Jamjam-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 17:38

    ไรต์มาแล้วว ยินดีต้องรับกลับนะคะ คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลย คำบรรยายสวยขึ้นมากเลยค่ะ! ยิ่งบีบให้เราสงสารน้องมากขึ้นไปอีก ;__; จะรอตอนต่อไปนะคะ ไฟต์ติ้ง!

    #163
    1
    • #163-1 sunnylinda (@sunnylinda) (จากตอนที่ 1)
      3 กรกฎาคม 2563 / 17:45
      แงงงงงง ขอบคุณค่ะเราจะพัฒนาขึ้นไปอีกนะคะ ยังไงก็ฝากติชมด้วยนา❣️
      #163-1
  9. #124 pommier (@apple28012542) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 17:13
    น้องน่าสงสารมากเลย แค่9ขวบเอง
    #124
    0
  10. #113 leyjila (@leyjila) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 00:00
    เปิดมาน้องก็เจ็บตัวเลยแง TT
    #113
    0
  11. #1 callmefang (@callmefang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:28

    มิสซิสโคลมารับไปอยู่กับทอมด่วน!!

    #1
    1
    • #1-1 sunnylinda (@sunnylinda) (จากตอนที่ 1)
      28 พฤษภาคม 2563 / 20:48
      ช้าไปแล้วค่ะ เซเวอร์รัสเอาไปแล้ว
      #1-1