[MaHaDeL]ชายแห่งสมดุลโลก

ตอนที่ 2 : [SS1] ครอบครัวอีวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    7 ก.ค. 63




    


ในเช้าปีที่สิบเอ็ดหลังจากที่เรื่องราวของจอมมารได้สงบลง 


นายและนางอีเวน เจ้าของบ้านเลขที่สามทับสิบสองในหมู่บ้านเล็กๆที่มีแต่ชาวต่างชาติในพัทยา



นายและนางอีวานได้ตื่นจากเตียงอุ่นๆของเขาเหมือนทุกวัน สามีภรรยาชาวอังกฤษได้ใช้ชีวิตเหมือนทุกๆวันตามปกติ แต่สิ่งที่พิเศษของเขาคือวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดปีที่สิบสี่ของลูกสาวสุดที่รักของพวกเขา จนบางทีเขาก็ลืมบางสิ่งบางอย่างไป


เสียงโทรทัศน์ดังสนั่นไปทั่วบ้าน เด็กชายที่หลับไหลอยู่นั้นได้ปรือตาตื่นขึ้น นัยน์ตาสีฮาเซลนัทได้มองไปที่หน้าต่างบ้านเล็กๆของเขา ณ ห้องใต้หลังคา มือของเขาพลาวลูบผมสีน้ำตาลอย่างช้าๆ ก่อนที่จะลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปทานข้าว
 
 
 

"ไอ้เจ้าเด็กขี้แงตื่นได้แล้ว!" เสียงแหลมของสาววัยกลางคนได้ตะโกนปลุกหลานชายของตน โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลานของตนนั้นตื่นมาได้สักพักแล้ว เสียงจากโทรทัศน์ยังคงดังเช่นเดิม แต่ก็ดังสู้เสียงตะโกนของเกรซไม่ได้

"แม่!ไปเที่ยวกัน" เกรซตะโกนพร้อมกับลงบันได 

"ได้เลยค่ะคุณลูกของแม่--รออีกสักหน่อยนะคะ" นางอีวานได้หอมแก้มลูกสาวของเขา ก่อนที่จะหันมามองเด็กหนุ่มนัยน์ตาฮาเซลนัท เด็กคนนั้นได้มองไปที่กิริยาของอีกฝ่าย เขาคิดว่าคงไม่ใช่เวลาที่จะเหม่อลอยอีกแล้ว เขารีบมุ่งไปที่ห้องครัวในทันที
 
"นายเเดเนียลวันนี้ฉันขอโกโก้ร้อนๆนะ" "กาแฟดำด้วยเร็วหน่อยนะฉันจะรีบไปทำงาน"
เสียงพูดของพ่อลูกครอบครัวอีวานสั่งให้เด็กชายทำเครื่องดื่มของพวกเขาในวันนี้เหมือนทุกๆวัน พวกเขาเลี้ยงเเดนเหมือนเป็นคนรับใช้มากกว่าครอบครัวเสียอีก   "รีบๆหน่อยสิ ฉันอยากไปเที่ยวนะ" เด็กสาวตะคอกใส่เเดน ในขณะที่เเดนกำลังทำซุปเห็ดอยู่  เสียงตะคอกนั้นทำให้เเดนตกใจอย่างมากถึงมากที่สุด เขาไม่ชอบเสียงตะโกนเลยมันทำให้เขาตกใจและจิตไม่อยู่กับตัว 

"ถ้าเธอรีบนักก็ทำเองสิ!" เด็กสาวได้ยินดังนั้น เธอทำหน้าบูดเบี้ยว แก้มแดงกว่าปกติ เกรซซี่มองด้วยสายตาอาฆาต 
"พ่อฉันต้องรู้เรื่องนี้แน่" เธอพูด  เเดนหยุดชะงักไปสักพัก 

หน้าของเด็กชายเริ่มซีดเขานัยน์ตา      สีฮาเซลนัทเหมือนมีดวงไฟเล็กๆมองไปที่แววตาของเกรซี่ลูกพี่ลูกน้องของเขา ถึงแม้สีหน้าของเขาจะไม่ออกอารมณ์ขนาดนั้น(รึป่าว)แต่ในลึกๆจิตใจของเขาทั้งกลัวและโกธรพร้อมๆกัน 


 เด็กสาวหน้ากลมเหมือนหมูเบ้ปากดูถูกเล็กน้อย"นายไม่มีอะไรเหมือนกับฉันหรอก" แดเนียลเมื่อได้ยินทำพูดแทงใจดำนั้นของลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาอยากจะแหกปากเพื่อระบายอารมณ์แต่ก็คงไม่ได้ เขาคงได้แค่แหกปากกับตนเองในใจเท่านั้น 














หลายชั่วโมงผ่านไป ครอบครัวอีวานเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดออกไปเที่ยว เว้นแต่แดเนียลที่ใส่เสื้อยืดสีม่วงเก่าๆของญาติฝั่งพ่อของนายอีวานกับกางเกงขายาวของนายอีวานที่ใส่ไม่ได้แล้ว

แดนลงบันไดมาที่ห้องนั่งเล่นของบ้าน เขาเห็นนางอีวานที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าสว่างกับกางเกงยีนสี่ส่วน ส่วนนายอีวานเขาใส่เสื้อยืดสีขาวสะอาดกัยกางเกงสีดำสนิท แดเนียลพยายามแอบมองหาเกรซซี่ เขาอยากรู้จริงๆว่าเด็กสาวร่างหมูจะใส่ชุดอะไร


"แม่!ไม่มีสีอื่นเลยหรอ"เสียงของเกรซดังออกมาจากห้องนอนชั้นหนึ่ง เธอเดินออกมากับชุดเดรสสีขาวที่ยาวถึงแค่เข่าของเกรซี่ เธอผูกโบร์สีชมพูและใส่ถุงเท้าสีฟ้าที่มีขีดสีน้ำเงิน 

"ไปเปลี่ยนชุดสิไอ้หนู"เสียงของนายอีวานดังขึ้นจากด้านหลังของแดเนียล เขาสะดุ้งเล็กน้อย 


"ผมไม่มีชุดฮะ"  แดนตอบ


"ไปหยิบเสื้อยืดตัวเก่าของฉันมาใส่ไป"  แดเนียลได้ยินดังนั้น ตาของเขามีประกาย นานๆทีที่ลุงของเขาจะให้เสื้อใหม่ ถึงแม้จะเป็นเสื้อเก่าเน่าๆเขาก็ดีใจ 



แดเนียลรีบวิ่งไปที่ห้องเก็บของ เขารีบหาขุดชุดเก่าๆที่สะอาดมากที่สุด 

"นี่แหละ--"เขาพึมพำพลางสะบัดฝุ่นละอองที่ติดอยู่กับเสื้อออก 


แดนรีบเปลี่ยนเสื้อทันที เขาใส่เสื้อสีเนื้ออ่อนแล้วสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงสีน้ำตาลยาว 


"เร็วๆสิแดน!" เสียงแหลมของนางอีวานดังขึ้นมาจากหน้าบ้าน









"เสร็จแล้วฮะ" แดนเดินออกมาจากห้องและมุ่งหน้าไปที่รถยนต์ของนายอีวาน  

ทุกคนนั้นขึ้นรถไปกันหมดแล้วเหลือแค่เขาที่ยังไม่ได้ขึ้นรถ แดเนียลรีบเดินไปขึ้นรถ ก่อนที่นายอีวานจะมาตะคอกใส่เขา






หลายนาทีผ่านไปครอบครัวนี้ก็ยังไม่ถึงที่หมาย เขายังไม่รู้เลยจะไปที่ไหน พวกเขาขับรถไปเรื่อยตามถนน ทุกคนในเมืองนี้ต่างทำงานกันอย่างมีความสุข 


















อีกไม่กี่ชั่วโมงผ่านไปนายอีวานได้ขับรถมาถึงที่หมาย ที่นี่ดูโล่ง มีกลิ่นของน้ำเกลือมาเตะจมูกของแดเนียลนิดหน่อย 

"ทะเลงั้นหรอ" แดเนียลพึมพำพลางมองไปรอบตัวของเขา ครอบครัวอีวานเดินไปไหนต่อไหนแล้ว พวกเขาปูผ้าอะไรสักอย่างก่อนที่จะนั่งลงไป

"เร็วๆสิไอ้หนู" นายอีวานตะโกนเรียก

"ฮะ--ผมกำลังไป" แดนรีบวิ่งเข้าไป 




แดเนีบลลงไปนั่งกับพื้นทรายที่มีผ้าเก่าๆที่นางอีวานเตรียมมาให้เป็นพิเศษ แดนมองไปรอบตัวเขา มีเเกหลายคนที่วิ่งเล่นยู่บนหาดทราย และเด็กอีกหลายคนที่เล่นน้ำทะเลกันอย่าง สนุกสนาน 


เขาค่อยๆหลับตาไปชั่วหนึ่งก่อนที่จะปรือตามามองทะเลที่อยู่ตรงหน้าเขา เขามองไปที่เด็กอ้วนที่ที่ใส่ชุดว่ายน้ำสีชมพู เกรซไปเล่นน้ำเสียแล้ว ส่วนนายและนางอีวานนั่งดูลูกเขาเล่นน้ำอย่างมีความสุขซึ่งต่างจากแดเนียลสุดขั่ว


แดเนียลนั่งมองทุกคนเล่นกันอย่างสนุกสนาน เขาเบื่อที่ต้องมานั่งดูคนอื่นเล่นแบบนี้ 


"ป้าลิลี่ฮะ--ผมขอไปเดินเล่นนะฮะ"  นางอีวานมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจนักที่มาขัดจังหวะตอนที่เขาดูลูกหัวแก้วหัวแหวนอยู่ 


นางอีวานถอนหายใจ


"มาก่อนสี่โมงล่ะกัน" เมื่อได้ยินดังนั้นเขาดีใจอย่างสุดๆ เขารีบเดินออกไปที่ที่ไม่ค่อยมีคนมาชุมนุมกันเท่าไหร่ แดเนียลถอนหายใจใหญ่ 

"รู้สึกดีจริงๆ" เขาพูด พลางเหลือบสายตาไปเห็นหินที่วางอยู่ตรงต้นไม้ เขารีบวิ่งไปหยิบหินมาประมาณสามถึงสี่ก้อนมาไว้ในมือ ก่อนที่จะโยนออกไปอย่างจัง 


หินก้อนนั้นที่เขาโยน มันค่อยๆกระดอนไปบนผิวน้ำทะเล

หินก้อนที่สองเขาโยนขึ้นฟ้า ขณะที่มันกำลังลอยอยู่ระดับสายตาของแดน หินก้อนนั้นมันอยู่ชะงักกลางอากาศ อย่างมหัศจรรย์ 

แดเนียลตามองหินนั่นอย่างเป็นประกาย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เขาทำมันเรียกว่าอะไร








เราเป็นตัวไรกันแน่...












ถึงเวลาที่แดเนียลต้องกลับไปหานายอีวานที่รถ เขาจะไม่เล่าเรื่องนี้กลับใครแน่นอน ถ้าเขาเล่าไปละก็คงโดนเกรซซี่หัวเราะเยาะแน่ๆว่าเขาไร้สาระ ก็จริงเหมือนที่นายอีวานเคยบอกกับเขา 



"ตัวประหลาด!"



เสียงของนายอีวานดังเข้ามาในหัวก่อนที่แดนจะรีบวิ่งกลับไปที่รถอย่างปรกติ







ปล.ที่เราใช้คำว่าแดนสลับแดเนียลเพราะคำว่าแดเนียลออกเสียงเร็วๆจะเป็นคำว่าแดน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น