Not love sweet...รักไม่หวาน (SNSD EXO)

ตอนที่ 9 : ผู้หญิงที่ชื่อซันนี่ :SEVEN: [Londing...100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ก.ย. 60


-ถึงฉันจะเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้ แต่ฉันสามารถปล่อยมันไปได้

และตอนนี้ฉันพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นใหม่กับใครอีกคน-














2 ปีต่อมา



แม่เสียใจที่ทำให้ลูกต้องบินกลับไปเกาหลีอีกครั้ง...แต่ว่าแม่จำเป็นต้องส่งหนูไปดูแลธุรกิจที่เปิดตัวที่นั่นฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานได้แต่นั่งนิ่งรับฟังคุณแม่ที่นั่งยืนอธิบายอยู่ตรงหน้าก่อนที่สองมือจะเริ่มกุมขมับเล็กน้อย เพราะว่าหลังจากที่ฉันเรียนจบฉันก็หันมาเรียนด้านธุรกิจเพิ่มเติมและทำงานควบคู่ไปด้วยเพื่อช่วยสานต่อธุรกิจแบรนด์ของคุณแม่ แต่คุณแม่จำเป็นต้องเปิดสาขาที่เกาหลีและฉันจะต้องย้ายไปดูแลที่นั่น



โอเคค่ะ...แม่มีธุระแค่นี้ใช่มั้ย ซันจะได้ไปงานรับปริญญาของควานลิน...นี่ซันสายมากแล้วค่ะฉันเงยหน้าขึ้นไปบอกคุณแม่ที่เริ่มคลี่ยิ้มออกมาด้วยท่าทางสบายใจ



ลูกโอเคใช่มั้ยที่จะกลับไป...อีกสักเดือนสองเดือนแม่จะรีบตามไป



ซันโอเคค่ะ...เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ซันลืมไปหมดแล้วล่ะค่ะฉันเอ่ยบอกจบก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกมาจากห้องทำงานของตัวเองแล้วเดินไปที่รถก่อนจะขับออกมาเพื่อไปยังงานของควานลินที่ตอนนี้น่าจะถึงช่วงสำคัญแล้ว ถ้าฉันไปถึงคงจะได้แค่ถ่ายรูปร่วมเฟรมแค่นั้นล่ะมั้ง



Rrrrrrrrrrr.



ฉันกดรับสายจากบลูทูธหลังจากที่ดูเบอขึ้นโชว์จากหน้าจอว่าใครเป็นคนที่โทรเข้ามา



อ้อ...กำลังจะไป โทษทีมีงานด่วนเข้ามาเลยต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนฉันเอ่ยบอกปลายสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ



[รีบๆหน่อยก็ดีแก...อีกไม่นานก็จะจบพิธีแล้ว...มาแล้วเฟรมน้องมันหน่อยก็ดีนะ]



คึกคักอะไรของแกว่ะเนี่ย...เป็นห่วงกันเหลือเกินนะ น้องหรือแฟนย่ะฉันเอ่ยแซวเพื่อนตัวเองด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ



[น้องก็น้องสิว่ะ...แกจะมาแซวฉันแบบนี้ทำไม!] นั่นดูสิทำเป็นโกรธแก้เขิน



ฉันเห็นแกดูแลดียิ่งกว่าแค่คำว่าน้องซะอีก...คิดอะไรกับควานลินก็บอกเด็กมันไปตรงๆ โตๆกันแล้ว



[ว่าแต่เรื่องของฉันเหอะ...แล้วเมื่อไหร่แกกับน้องแดเนียลจะเลื่อนสถานะจากคนสำคัญเป็นคนของใจสักทีล่ะย่ะ] เป็นฉันบ้างที่เริ่มนิ่งเงียบ




แค่เป็นแบบทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว...ไม่เห็นต้องรีบใช้คำว่าแฟนเลยนี่



[ฉันก็เหมือนกับแกไง...เป็นพี่น้องดูแลกันแบบนี้ไปก่อนอ่ะดีแล้ว แกก็รู้ว่าฉันมีปมอคติกับผู้ชาย!]

เจ้าค่า...แค่นี้นะ ใกล้ถึงแล้ว!”



 

@พิธีจบการศึกษาปริญญาตรี



คนจะเยอะไปไหนว่ะเนี่ย?” ฉันเอ่ยบ่นขึ้นก่อนจะเดินตามหาเพื่อนๆที่ไม่รู้ตอนนี้อยู่ไหน



หมับ!



ข้อมือของฉันถูกคว้าไปจับทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นไปสแกนว่าเป็นใครก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วตีหน้านิ่งเหมือนเดิม



รู้ว่าต้องหลงแน่ๆเลยมารอหน้างานน่ะทำมาเป็นรู้ดีอีก



เห้ย! ที่จริงอีกแปปเดียวก็หาเจอ...แต่มาก็ดีล่ะ นำไปสิ จะได้ไปแสดงความยินดีกับควานลินมันฉันเอ่ยบอกขึ้นก่อนจะตบบ่าคังแดเนียลประมาณว่านำไปเลย



รู้สึกว่าจะดีใจมากกว่าตอนผมจบอีกนะเดินนำแต่ไม่ยอมปล่อยมือนะ แถมยังพูดจางอนๆใส่ฉันอีก



ก็ดีใจทั้งคู่นั่นแหละ...จะหาเรื่องหรือไงเนี่ยฉันว่าก่อนจะเดินขึ้นไปเทียบเท่าแล้วหันไปมองใบหน้าหล่อๆของเค้าด้วยความสงสัยพร้อมกับมืออีกข้างที่ไม่ได้ถูกแดเนียลกุมไว้เอื้อมไปบีบจมูกเค้าเล็กน้อย



อย่าโอเวอร์...ไปอิจฉาน้องมันเชียวคนตัวสูงกว่าหันมามองค้อนเล็กน้อยแต่ก็ได้แค่ค้อนนั่นแหละ ไม่นานเราสองคนก็มาถึงจุดถ่ายรูปที่ควานลินกับยูริรออยู่มีเพื่อนๆของควานลินอยู่ด้วยนิดหน่อยประมาณ 2-3 คน



โทษทีนะควานลินที่พี่มาช้าไป...พี่ดีใจด้วยนะในที่สุดนายก็เรียนจบกับเค้าสักที เอ้อ ช่อดอกไม้พี่อยู่ในรถอ่ะ ไว้ค่อยเอานะพอนึกถึงช่อดอกไม้ได้ก็เลยคิดได้ว่ารีบจัดจนลืมช่อดอกไม้ไว้ในรถ



แค่พี่ซันมาผมก็ดีใจมากแล้วล่ะครับเจ้าตัวเอ่ยยิ้มๆก่อนจะจะหันไปคุยกับเพื่อนๆ ฉันที่สวมกล้องเอาไว้ดันคังแดเนียลให้เข้าไปอยู่ในเฟรมทันที



เดี๋ยวพี่ถ่ายให้...เด็กๆมองกล้องนะครับฉันเอ่ยก่อนจะหนับหนึ่งถึงสามแล้วกดชัดเตอร์ ก่อนที่ทุกอย่างในวันนี้มันจะผ่านพ้นไปรวดเร็วจนฉันเองก็ตั้งตัวไม่ทัน  หลังจากที่กลับมาถึงบ้านฉันเล่ารายละเอียดทุกอย่างให้สองหนุ่มฟัง หลังจากที่เล่าเสร็จสองหนุ่มก็มีท่าทีที่นิ่งไป



พี่ว่าเราคงอยู่ด้วยกันได้แค่นี้อ่ะ...ไปยูริ ขึ้นไปเก็บกระเป๋า ฉันจองตั๋วเดินทางพรุ่งนี้เอาไว้แล้วฉันเอ่ยขึ้นเตรียมจะเดินผ่านแต่กลับถูกแดเนียลรั้งข้อมือไว้เสียก่อน



พี่ยูล...ไปคุยกับผมหน่อยครับหันไปมองยูริก็เห็นว่าควานลินจับมือพายูริออกไปทางด้านริมสระ



มีอะไรหรือป่าว?” หันไปถามพลางก้มมองมือที่ถูกจับเล็กน้อยแล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้า



ผมไปด้วยนะ...ผมอยากไปกับพี่จริงๆนะแดเนียลว่าก่อนจะเริ่มทำหน้าเศร้า



ขออนุญาติผู้ใหญ่แล้วหรอ?...แม่เราน่ะจะให้ไปหรอ?”



แค่มีพี่ยังไงท่านก็ให้ไปด้วยอยู่แล้ว...ผมเรียนจบแล้วนะ โตแล้วด้วย อีกอย่างผมกลัวใจพี่!”คำพูดสุดท้ายของคังแดเนียลทำให้ฉันต้องกุมมือเค้าที่กำลังสั่นๆ



ก็ได้...ไปเกาหลีด้วยกันนะ!”



แล้วหลังจากที่เอ่ยบอกกับแดเนียลจบก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกหาผู้เป็นมารดาทันที


แม่คะ...ซันฝากจัดการตั๋วเดินทางวันพรุ่งนี้เพิ่มอีกสองใบนะคะ ขอที่นั่งใกล้กันค่ะ ซันฝากแม่จัดการคุยเรื่องให้หลานๆของแม่ด้วยนะคะ...ไม่รู้สิคะ หนูห้ามไม่ได้เพราะเด็กมันเล่นอ้อนจนหนูอ่อนระทวยเลย จัดการด้วยนะคะรักแม่นะ ฉันประชดปลายสายเสร็จก็หันไปยิ้มแห้งๆให้คังแดเนียลที่ตอนนี้ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แกว่งมือฉันไปแกว่งมือฉันมา



เลิกอ้อนพี่ได้แล้ว...และก็รีบไปจัดกระเป๋าซะ...ถ้าตื่นไม่ทันพี่ไม่รอนะ พี่กลับไปทำงานไม่ได้ไปเที่ยวแบบเรา!



ผมก็ต้องตามไปดูแลคนพิเศษของผมสิ...ผมกลัวพี่กลับไปหาผู้ชายคนนั้น!



อยู่ด้วยกันมาสองปีแล้วนะ...ยังไม่เลิกคิดอีกหรือไง พี่ลืมเรื่องนั้นไปแล้ว อีกอย่างแผลที่ใจพี่มันหายแล้วนะ! ว่าพลางเอื้อมมือไปขยี้หัวเค้าให้พองเล็กน้อย



แต่คนเก่าแถมพี่ยังรักมาก...มันไม่มีทางลืมได้หรอกผมรู้ดี เพราะทุกวันนี้พี่ยังไม่ใช้คำว่าแฟนกับผมเลย! เตรียมจะเดินหนีขึ้นห้องเพราะนอยด์ฉัน ฉันจึงรีบสวมกอดเค้าจากทางด้านหลังทันที



ขอร้องล่ะ...ช่วยอย่าคิดมากได้มั้ยพี่ใจไม่ดี ถึงพี่จะไม่ยอมใช้คำว่าแฟนกับนาย แต่นายก็น่าจะรู้ตัวดีว่าสำหรับพี่นายคือคนสำคัญ มันมากกว่าคำว่าแฟนความผูกพันของเรา พี่ไม่อยากใช้คำนั้นเพราะแค่ทุกวันนี้ที่เรามีกันมันดีแล้วไม่ใช่หรอ?



...... แดเนียลค่อยๆหมุนตัวกลับมามองฉันก่อนจะก้มลงมากอมแก้มฉันช้าๆทั้งสองข้างเสียงดังฟังชัด



ผมรู้...ผมแค่กลัว ผมกลัวว่าพี่จะทิ้งผมไปหาคนเก่าของพี่!



พี่เลือกแล้ว...คือเลือกเลย พี่ไม่ใช่คนที่จมปลักอยู่แต่กับอดีต นายคือคนที่ดูแลพี่เสมอเพราะฉะนั้นพี่ไม่ทิ้งนาย! แล้วฉันก็โผล่สวมกอดเค้าด้วยเขินอายทันที มันไม่บ่อยมากนักที่เราสองคนจะพูดคุยดีๆกันสักเท่าไหร่และมันไม่บ่อยมากนักที่ฉันและแดเนียลจะพูดจาหวานๆใส่กัน เพราะแดเนียลไม่ใช่ผู้ชายที่ออกไปทางเอาใจผู้หญิงหรืออ่อนโยนมากนัก แดเนียลเป็นเด็กที่พูดจากวนๆติดลูกเล่นและไม่ค่อยพูดดีกับฉันสักเท่าไหร่นั่นแหละคือเสน่ห์ของเค้าที่ฉันหาไม่ได้จากตัวเซฮุนสักนิดเดียว ถึงทุกอย่างแดเยีนลจะมีอะไรคล้ายๆกับเซฮุนอยู่เยอะแต่ที่แตกต่างราวคนละขั้วคือนิสัยที่เห็นได้ชัด ส่วนฉันเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ออกจะไปในทางเรียบร้อยเท่าไหร่ เพราะฉันมีโลกส่วนตัวสูงค่อนข้างเก็บตัว และก็เป็นผู้หญิงที่นิ่งๆออกขรึมๆด้วยซ้ำ แต่แดเนียลคือเด็กที่ค่อยๆปีนกำแพงข้ามเข้ามาในโลกส่วนตัวของฉันทีละเล็กน้อยไม่ปุปปัป และฉันพร้อมแล้วที่จะให้เค้าเข้ามาในโลกส่วนตัวของฉันที่น้อยคนนักจะได้เข้าถึงมัน แดเนียลคือผู้ชายที่ฉันเลือกแล้ว!




SPECIAL : YURI



นายจะลากพี่ออกมาทำไมเนี่ย! ฉันหยุดเดินทันทีหลังจากที่ถูกดึงตัวมาที่ริมสระพลางแกะข้อมือออกจากควานลิน



กลับเกาหลี?...ได้ยังไงอ่ะ!



ก็อย่างที่ซันบอกนั่นแหละ...นายโตแล้วนะควานลินแค่ไม่มีฉันอยู่นายไม่ตายหรอกน่า!



พี่ก็พูดง่ายนี่...พี่แม่งไม่ใช่ผมสักหน่อย!! คำพูดจริงจังของควานลินทำฉันนิ่งไป



นายเป็นอะไรของนายไปควานลิน...นี่มันเป็นวันของนายนะ อารมณ์ดีๆหน่อยสิ



ผมจะไปอารมณ์ดีได้ยังไงในเมื่อพรุ่งนี้พี่จะกลับเกาหลีแล้วนี่ มันก็จริงของควานลินนะ



นายอยากไปด้วยกันหรอ? ฉันย้อนถามกลับด้วยความสงสัย



พี่จะทิ้งผมไปง่ายๆงั้นสิ!



โอเคๆ...พี่จะลองไปคุยกับซันนี่ให้ก็ได้ แล้วก็เดินเข้าไปลูบหัวเค้าช้าๆแล้วคลี่ยิ้มออกมา



เรื่องแค่นี้ทำเป็นน้อยใจพี่ไปได้นะควานลิน...นายไม่ใช่เด็กแล้วนะ!



สำหรับพี่...ผมมันก็เป็นแค่เด็กใช่มั้ย? สายตาที่จริงจังของควานลินทำเอาฉันชะงักนิ่งไปอยู่นานหลายวิ



ก็...เด็ก...อุ้บส์! จู่ๆควานลินก็ฉุดกระชากตัวฉันเข้าไปกดจูบอย่างถือวิสาสะ แรงกดจูบของควานลินทำเอาตัวฉันร้อนผ่าวๆลิ้นร้อนๆแทรกม้วนผ่านเข้ามาชวนชิมเริ่มแรกมันรุนแรงและเต็มไปด้วยความร้อนแรงแต่สักพักผ่านไปมันก็อ่อนหวานและละมุนจนฉันยังเคลิ้มไปอย่างลืมตัว



โทษทีที่ขัดจังหวะ! เสียงของซันนี่ดังแทรกขึ้นทำเอาฉันได้สติรีบผลักควานลินออกไปไกลๆแล้วเบนหน้าหนีซันนี่เพื่อกลบความหน้าแดงของตัวเอง



เอ่อ...แค่จะมาบอกว่าควานลินต้องรีบไปเก็บกระเป๋านะ พี่จองตั๋วให้เราแล้ว...ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ แสดงความรักกันต่อได้เลยนะ! ฉันหันขวับไปมองซันนี่ที่อมยิ้มกรุ่มกริ่มแล้วรีบเดินหนีเข้าไปในบ้าน



"ก็ตามนั้นนะ...นายไปเกาหลีได้แล้ว!" ฉันว่าจบก็รีบเดินหนีเข้าไปในบ้านทันที ถ้ายังขืนอยู่ต่อมีหวังฉันต้องรีบหาอะไรมาใส่หัวคลุมความอายของตัวเองแน่ๆ



วันต่อมา



ทางด้านเซฮุน



"นี่ไอ้ยอล...ลงมาทานได้แล้วมั้ง! หายโกรธฉันได้แล้วน่าไอ้พี่ชาย" เซฮุนเอ่ยขึ้นอยู่หน้าห้องของชานยอลที่สักพักประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าที่เรียบนิ่งที่อยู่ในชุดสูท



"หลีกไป...ฉันจะรีบไปทำงาน!" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น



"เรื่องมันก็ผ่านไปสองปีแล้วนะเว้ย!...แกช่วยหายแค้นฉันสักทีได้ม้ะ"



"ฉันไม่ได้เกลียดแกเหมือนแต่ก่อน...แค่นี้ก็พอแล้วมั้ง!"



"แต่ว่าฉันขอโทษกับสิ่งที่ฉันทำพลาดในอดีตจริงๆนะเว้ย!"



"เออ...ฉันรับรู้ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วเว้ย อย่าโวยวายไอ้ฮุน ถึงแกกับเจสสิก้าจะเลิกกันมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับฉัน แกเลิกเพราะสาเหตุอะไรฉันไม่รู้แต่อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยว ขอร้องฉันไม่ได้เกลียดแกแล้ว เพราะฉะนั้นหลบไปจะลงไปทานข้าวสายมากแล้วฉันต้องไปประชุมวันนี้!"



"เออ ไอ้ผู้บริหารระดับสูง น่านับถือเหลือเกิน!" ยอมหลีกทางให้เดินผ่านไปแต่ก็ไม่วายบ่นตามหลัง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆอย่างน้อยพี่ชายของเค้าก็ยอมให้อภัยลงบ้างแล้ว



"เรื่องทุกอย่างมันย้อนกลับมาไม่ได้แล้วนะเซฮุน...ซันนี่ไม่กลับมาหานายแล้ว!" เค้าได้แต่เอ่ยปลอบใจตัวเองเบาๆก่อนจะเดินลงไปด้านล่างด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถเอ่ยบอกใครได้



ทางด้านเจสสิก้า



"ไงแม่ตัวดี วันนี้จะไปเต๊าะหนุ่มที่ไหนกันคะ?" ยุนอาเอ่ยทักในขณะที่นั่งปัดแก้มอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ขณะที่คนถูกทักกำลังสวมใส่ส้นสูงอย่างระมัดระวัง



"บ้าน่าแก...ฉันไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วน่า...ฉันสำนึกผิดแล้วย่ะ!" หันมาบอกด้วยรอยยิ้ม



"แหม! ตั้งแต่เซฮุนขอเลิกกับแกด้วยเหตุผลที่บอกว่ายังรักซันนี่อยู่ แกก็ยอมรับด้วยดี...นี่เปลี่ยนแปลงตัวเองจริงๆดิ" ตามมาด้วยแทยอนที่ยังคงไม่ชินกับเพื่อนคนนี้ที่แม้จะผ่านมาแล้วหนึ่งปีที่เจสสิก้าและเซฮุนจะเลิกกันแล้วก็เถอะ



"เราสองคนตัดสินใจจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...เพราะฉะนั้นอย่ารื้อฟื้นเลยนะ...ฉันน่ะอยากขอโทษซันนี่จากใจจริงๆ วันนี้ถึงจะไปรับที่สนามบินไง" คำตอบของเจสสิก้าสร้างความแปลกใจให้กับสองสาวเป็นอย่างมาก



"ซันนี่จะบินกลับเกาหลีวันนี้หรอ?" แทยอนเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจเป็นอย่างมาก



"แล้วแกรู้ได้ยังไงในเมื่อซันนี่กับยูริเลือกที่จะไม่ติดต่อกับแกเลยนี่!" ตามมาด้วยยุนอาที่ยังคงแปลกใจไม่หายพอๆกับแทยอน



"อันที่จริงฉันรู้มาจากคุณแม่ที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับแฟชั่น...ท่านบอกว่าแบรนด์ Sunshiner จะมาเปิดสาขาที่เกาหลีและคนที่จะมาดูแลคือลูกสาว เดินทางถึงเกาหลีวันนี้ ฉันก็เลยจะไปรับน่ะ" เจสสิก้าเอ่ยบอกรายละเอียดที่ได้รับรู้มา



"แล้วแกไม่กลัวโดนแหกตั้งแต่เจอหน้ากันเลยหรือไงว่ะเจส!" ยุนอาถามขึ้น



"กลัวสิ...แต่ฉันอยากเจอหน้าซันนี่กับยูริมากกว่า ถึงแม้จะรู้ผลที่ตามมาก็เหอะ"



"งั้นพวกฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง!" แทยอนเอ่ยจบปุ๊ปก็วิ่งเข้าไปในห้องแล้วออกมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายเตรียมพร้อมจะไปด้วยอีกคน



"โอเค...ฉันไปด้วย แต่งตัวเสร็จพอดี" แล้วทั้งสามคนก็ออกมาจากคอนโดแล้วมุ่งหน้าไปที่สนามบินอินชอนทันที



ทางด้านลู่หาน



"นี่ไอ้แบค...แกจะไม่ไปช่วยงานที่บริษัทพ่อฉันจริงหรอว่ะ?" ลู่หานเอ่ยถามขึ้น



"ฉันว่าจะไปถ่ายรูปที่ต่างประเทศสักปีสองปีว่ะ เบื่อๆที่นี่" แบคฮยอนเอ่ยบอกกลับ



"เรื่องแทยอนอีกแล้วอ่ะดิ!" คริสเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจ



"เรื่องของฉันกับแทยอนมันจบไปนานเป็นปีมะโว้เเล้วเว้ย! ขอร้องอย่าโยง!"



"จบหรือแกแค่อยากฝืนกันแน่ว่ะ...ดูก็รู้ว่าแกรักแทยอนมากแค่ไหน อีกอย่างคอยช่วยเหลือแทยอนห่างๆตลอด นี่น่ะหรอที่บอกว่าจบแล้ว!" ลู่หานเอ่ยบอกก่อนจะส่ายหน้าไปมากับความดื้อรั้นของเพื่อนตัวเอง



"แล้วแกจะให้ฉันทำยังไง ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสักนิด ว่าแต่ฉันเหอะแกกับยุนอาล่ะเป็นไงบ้าง!" แบคฮยอนเอ่ยถามกลับ



"ก็กำลังดี...แค่ยังไม่ใช้คำว่าแฟนก็เท่านั้น แล้วนี่แกหายโกรธไอ้ฮุนยังว่ะไอ้คริส" ลู่หานหันไปถามคริสที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา



"ไม่รู้สิ...แค่ยังไม่พร้อมที่จะให้โอกาสมันแก้ตัวสักเท่าไหร่"



"เหรอออ...แล้วทำไมต้องไปยุ่งกับเจสสิก้าด้วย!" แบคฮยอนจี้ถามต่อ



"ยัยนั่นน่ะหรอ?...ก็ไม่ได้อยากสนิทหรอก แต่วันที่ยัยนั่นถูกไอ้ฮุนหักอกก็ไปยืนเล่นเป็นนางเอก MV จนไข้จับเลยช่วยเหลือ...แต่ต่อมายัยนั่นพยายามที่จะสนิทกับฉันเอง ฉันไม่รู้ไม่ชี้!" คริสรีบอธิบายกลัวเพื่อนๆของเค้าจะเข้าใจผิด



"แล้วนี่จะไปหาไอ้ยอลมั้ย?" ลู่หานถามขึ้นต่อ



"ไม่...ฉันจะไปรับยัยเตี้ย วันนี้ยัยนั่นบินกลับมาแล้ว!" พอพูดถึงอีกคนที่ตอนนี้กำลังจะมาที่เกาหลีก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้



"อย่าบอกนะว่าแกชอบซันนี่น่ะ!" แบคฮยอนที่เริ่มจับพิรุธได้รีบเอ่ยทักทันที



"ไม่น่า...จริงหรอว่ะไอ้คริส!" ตามมาด้วยลู่หานที่ตกใจไม่แพ้กัน



"สำหรับฉันแล้วการที่ได้ชอบยัยเตี้ยไม่ได้หมายความว่าต้องใช้คำว่าแฟน ฉันไม่ได้ต้องการครอบครองเธอ แต่ฉันจะคอยดูแลและปกป้องเธอห่างๆ แม้เธอจะเลือกรักใครฉันก็จะมีความสุข เพราะฉันรักยัยเตี้ยมาก และไม่คิดจะครอบครองยัยเตี้ยด้วย ฉันกลัวการเสียเพื่อน เสียมิตรภาพ เพราะสำหรับยัยนั่นฉันรู้ดีว่าเธอให้ฉันได้แค่คำว่าเพื่อนและมิตรภาพ เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ทำให้ยัยเตี้ยต้องอึดอัดและลำบากใจเด็ดขาด!"



"เฉียบขาดมากว่ะเพื่อน!" แบคฮยอนเอ่ยปากชมอย่างใจจริง



"ซึ้งใจว่ะ...ความรักที่แกมีให้ซันนี่ มันลึกซึ้งจริงว่ะขอชื่นชม" ตบท้ายด้วยลู่หาน



"ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ...เดี๋ยวยัยเตี้ยงอนจะยุ่งเอา!" คริสเอ่ยขึ้นยิ้มๆ



"เออ...แล้วถ้าฉันรู้ว่าแกกับเจสสิก้ามีอะไรกันแล้วไม่บอกเพื่อนนะ มีงอนหนักนะครับ!" แบคฮยอนทิ้งท้ายด้วยคำขู่



"ใช่ๆ ไม่มีใครว่าหรอกถ้าจะสนิทกันน่ะ แต่ขอให้บอกเพื่อนด้วย" ลู่หานทัพเสริม



"ก็บอกว่าไม่มีอะไรไงว่ะ...อยากโดนสอยปากด้วยเท้ามั้ยครับเนี่ย!" ด่าเพื่อนทั้งสองจบก็รีบออกมาจากคอนโดหรูทันที




@สนามบิน



"แม่พี่สั่งให้คนขับรถมารับแล้ว...น่าจะรออยู่ข้างนอกนะ" หลังจากที่ลงจากเครื่องฝ่ายชายอย่างแดเนีบลและควานลินก็รับหน้าที่ขนกระเป๋าเดินทางไป ก่อนที่จะถึงทางออกฉันก็ต้องหยุดชะงักกึกเข้ากับภาพตรงหน้าที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ อดีตเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมา 2 ปีกว่าเต็มๆ



"เจสสิก้า" ฉันเอ่ยเรียกชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ  ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกันที่นี่



"ซันนี่" เจสสิก้าเองก็เรียกชื่อฉันกลับ ฉันมีท่าทีที่แน่นิ่งไปนานจนยูริเขย่าตัวเรียกฉันให้ตั้งสติเอาไว้



"ไม่คิดว่าจะต้องเจอเพื่อนเลวๆที่ตัดทิ้งไปแล้วอีกนะเนี่ย! โลกแม่งโคตรกลมจนหนีไม่พ้นเลยว่ะ!" ยูริเปิดฉากด่าเจสสิก้าก่อนฉันรีบเบรกยูริไว้ทันเมื่อเธอเกือบจะเดินเข้าไปหาร่างของเจสอย่างเอาเรื่อง



"ไม่หาเรื่องกันสิยูล" ฉันเอ่ยบอกเพื่อนสาว



"ซันนี่ฉันขอโทษนะ สำหรับเรื่องทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเธอถึงจะให้อภัย ฉันรู้ว่าเธอกับยูริเกลียดฉัน แต่ฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆนะ ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่แย่งเซฮุนมาจากเธอ" ประโยคสุดท้ายฉันรีบเขย่งตัวเอื้อมมือไปปิดหูทั้งสองข้างของแดเนียลเอาไว้เมื่อรู้ว่ายังไงเจสสิก้าก็จะต้องพูดชื่อบุคคลที่สามออกมาแน่ๆ



"ไม่ต้องทำมาปิดบังผมหรอก" แดเนียลก้มลงมากระซิบก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือมาจับมือฉันออกแล้วกุมบีบให้กำลังใจเอาไว้



"ฉันคิดถึงเธอมากนะซันนี่ ฉันพูดจากใจจริง ฉันคิดถึงเธอกับยูริมากๆ คิดถึงความเป็นเพื่อนของพวกเรา ฉันแค่อยากแก้ตัวอีกครั้ง แค่ครั้งเดียว" ทำไมฉันใจอ่อนได้ขนาดนี้ ฉันสงสารเจสสิก้ามากนะ ถึงแม้ว่าฉันจะลืมเรื่องเก่าๆไปแล้ว และไม่ติดค้างใจอะไรคิดถึงเจสสิก้า แทยอน และยุนอามากๆแต่มันกลับเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจสั่งให้อดทนเอาไว้อย่าเพิ่งใจอ่อนไปมากกว่านี้ อย่าเพิ่งยกโทษให้



"พวกเราคิดถึงพวกเธอนะ" แทยอนเอ่ยขึ้นก่อนที่น้ำตาจะไหลแล้วเดินเข้ามากอดฉันกับยูริ



"เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอว่ะเพื่อน?" ตามมาด้วยยุนอาที่เข้ามากอดพวกฉันสองคนเช่นกัน 



"เรื่องแบบนี้มันไม่ง่ายหรอกที่จะให้อภัยกันได้" ยูริเอ่ยขึ้นก่อนจะเขยิบออกห่างจากแทยอนและยุนอาไปหลบหลังควานลินคงไม่อยากเห็นหน้าสินะ



"ผมไม่รู้ว่าเรื่องราวมันเกิดอะไรขึ้นนะ...แต่ให้เวลาพี่ซันกับพี่ยูลก่อนนะครับ" แดเนียลเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนจะดันตัวฉันไปหลบหลังเค้า แดเนียลออกตัวรับแทนฉัน



"ซันนี่!!!" เสียงเรียกของคริสที่วิ่งมาทางพวกฉันพร้อมรอยยิ้มก่อนจะหุบยิ้มในวินาทีต่อมาเมื่อเจอเจสสิก้าเข้า



"เธอมาทำอะไรที่นี่!" คริสหันไปถามเจสสิก้าอย่างเอาเรื่อง



"ฉันแค่อยากมาเจอหน้าซันนี่...อยากมาขอโทษเธอ และก็อยากมาบอกว่าฉันกับเซฮุนเราเลิกกันมาปีกว่าๆแล้วนะ หลังจากที่เธอย้ายไปอยู่นิวยอร์กไม่กี่เดือนต่อมาเซฮุนก็ขอเลิกฉัน ซึ่งฉันคิดว่ามันถูกแล้ว เซฮุนยังรักซันนี่อยู่นะ" คำสารภาพของเจสสิก้าทำให้ฉันเอื้อมมือไปปิดหูแดเนียลไม่ทัน แดเนียลหันมามองฉันด้วยสีหน้าที่คาดเดาอะไรไม่ได้จนฉันเริ่มกังวล



"อย่ามองหน้าพี่อย่างนั้นขอร้อง!" ฉันกระซิบบอกกับแดเนียลก่อนจะกุมมือเค้าไว้แน่น



"เธอตามฉันมานี่" คริสเอ่ยบอกกับเจสสิก้าจบก็จับมือเธอเดินออกจากประตูทางออกไป ฉันหันกลับมามองสองสาวที่ยืนซึมๆ



"ฉันแวะไปหาพวกเธอบ้างได้มั้ย?" ยุนอาเอ่ยถามขึ้น



"อย่ามาเลย เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น" เป็นยูริแทนที่ให้คำตอบ



"ตัดเพื่อนกันแล้วจริงดิ...ไม่ติดต่อกันมาเลย" ตามมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆของแทยอน



"อย่าติดต่อกันเลย ในเมื่อเลือกที่อยู่คนละข้างกันแล้ว" ยูริยังคงพูดอย่างเด็ดเดี่ยวแม้ว่าตัวเองจะจุกที่พูดแบบนั้นออกไป  ฉันรู้ดีว่าตลอดที่ผ่านมายูริเองก็คิดถึงสองสาวมากเหมือนกัน



"ทำไมแกเปลี่ยนไปว่ะยูล...ใจร้ายจัง" แทยอนเอ่ยบอกทั้งน้ำตา



"ประสบการณ์สอนให้คนเราใจร้ายอยู่แล้วแทยอน" เป็นฉันเองที่เอ่ยขึ้นหลังจากที่นิ่งเงียบฟังมานาน



"ซันนี่" สองสาวเอ่ยชื่อฉันด้วยน้ำเสียงตกใจไม่คิดว่าฉันจะพูดแบบนี้ออกมา



"ขอบคุณที่อุตส่าห์มารับแล้วกันนะ" ยูริเอ่ยบอก



"ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอตัวก่อนนะ" ฉันว่าจบก็จับมือแดเนียลเดินออกมาจากตรงนั้นทันที




ทางด้านเจสสิก้า



"นายลากเราออกมาทำไมคริส? เรายังเห็นหน้าซันไม่ถึงสิบนาทีเลยนะ" เจสสิก้ารั้งตัวเองให้หยุดเดินตามคนที่ดึงดันลากเธออกมาไกลโพ้นในที่ที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านไปมา



"เธอมาที่นี่ทำไม?!" คริสเอ่ยถามขึ้น



"มารับเพื่อน ฉันผิดด้วยหรอ...แค่ฉันทำผิดครั้งเดียวมันเหมือนฉันฆ่าใครตายงั้นหรอ ฉันแค่อยากกลับไปเป็นเพื่อนของซันนี่ ฉันอยากเจอเธอ ฉันทำไม่ได้หรอ ฮึก!" แล้วจู่ๆน้ำตาที่กลั้นไว้ในสนามบินของเธอก็ค่อยๆไหลออกมา



"ทำอะไรก็ปรึกษาก่อนสิ...ไม่ใช่คิดอะไรก็ทำเลยแบบนี้ ซันนี่ยังไม่พร้อมเจอเธอหรอก!" คริสเอ่ยเตือน



"ก็ฉันคิดถึงเพื่อนของฉันนี่ ฮึก! ฉันแค่อยากเห็นใบหน้าของซันนี่ก็เท่านั้น ฮือออ" เธอเอ่ยทั้งน้ำตาที่ไหลริน



"เรื่องแบบนี้มันไม่ได้ให้อภัยกันง่ายหรอกนะ ฉันเข้าใจความรู้สึกเธอและฉันก็เข้าใจความรู้สึกของซันนี่เป็นอย่างดี"



"ฉันยอมให้เธอเกลียดถ้าฉันได้เห็นหน้าเธอ ฮือออ"



"แต่มันไม่ควรมั้ยเจสสิก้า?"



"แล้วถ้าคริสมีโอกาสได้เจอหน้าเพื่อนอีกครั้งคริสจะทำมันทุกทางมั้ย เพื่อนที่ไม่คิดอยากจะเจอหน้าเรา เพื่อนที่เกลียดเรา แค่มีโอกาสครั้งเดียวครั้งสุดท้ายเราก็จะทำมันอย่างไม่คิด ถ้าแค่ได้เจอหน้าเพื่อนที่เรารัก เรายอมให้เธอเกลียดเราคริส!" เจสสิก้าระบายออกมาทั้งน้ำตา ตอนนี้เธอไม่อายใครหน้าไหนทั้งนั้น



"หยุดร้องเถอะ...ฉันขอโทษ" คริสว่าจบก็ดึงตัวเจสสิก้าเข้าไปกอดปลอบด้วยเหตุสงสาร




@บ้านตระกูลลี



"ยูลพาควานลินไปดูห้องนะ...เดี๋ยวแดนพี่พาเราไปดูห้องเอง" ฉันเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ยูริกับควานลินปลีกตัวไปทางด้านซ้ายที่มีห้องว่างใกล้ๆยูริห้องนึง ส่วนฉันพาแดเนียลมาทางด้านขวาซึ่งห้องข้างๆฉันยังว่างอยู่



"เมื่อคืนพี่สั่งให้แม่บ้านของที่นี่กลับมาทำความสะอาดห้องทุกห้องไว้ให้แล้ว แดนชอบมั้ย?" ฉันเอ่ยถามหลังจากที่เปิดห้องให้เค้าเข้าไปสำรวจ แดเนียลนั่งหย่อนตัวลงบนเตียงนอนก่อนจะวางสัมภาระไว้ที่พื้นพรม



"ครับ" ฉันลอบสังเกตมองใบหน้าของแดนที่ตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ รู้สึกว่าจะทำหน้าแบบนี้ตั้งแต่ออกมาจากสนามบินแล้วล่ะมั้ง



"แดนเป็นอะไรหรือป่าว?" ฉันเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเค้า แล้วพยายามเบียดชิดกายจนแดเนียลต้องเขยิบออกห่างนิดหน่อย



"ผมสบายดีครับ" 



"เรื่องที่สนามบินหรอ? แดนถึงเก็บมาเครียดแบบนี้?!"



"จะกลับไปหาผู้ชายที่ชื่อเซฮุนมั้ยครับ?" คำถามของแดนที่หันมาถามด้วยสีหน้าที่กังวลทำให้ฉันแน่นิ่งไป  นี่แดนคิดมากเรื่องของเซฮุนไม่เปลี่ยนเลยอย่างนั้นหรอ?



"ทำไมแดนชอบคิดว่าพี่จะกลับไปหาล่ะ?" 



"เพราะผู้ชายคนนั้นเลิกกับเพื่อนของพี่แล้วไงครับ"



"แต่เพราะพี่ไม่ได้รักเซฮุนแล้วไง...ช่วยเลิกคิดมากทีนะ ไหนยิ้มซิ" ฉันว่าด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเค้าด้วยความเอ็นดู



"อย่ากลับไปนะครับ...ผมอยู่โดยไม่มีพี่ไม่ได้" แดนว่าจบก็รวบตัวฉันเข้าไปกอดแน่น แม้จะตกใจและอึดอัดอยู่นิดหน่อยแต่ฉันก็ได้แต่กอดปลอบ



"ตัวเล็กของนายไม่ทิ้งนายไปหรอกนะ" ฉันเอ่ยออกมาก่อนที่แดนจะผละฉันออกนิดหน่อยแต่ก็ยังคงกอดฉันเอาไว้หลวมๆอยู่ดี



"พี่ยอมให้ผมเรียกพี่ว่าตัวเล็กแล้วอย่างนั้นหรอครับ?"



"อื้ม...เพราะว่าแดนทำเพื่อพี่มาเยอะแล้ว นี่คือของขวัญตอบแทน" แล้วก็ยีผมเค้าเล่นเพื่อให้เค้าคลายความกังวล



"ผมรักพี่ซันนี่นะครับ" นี่เป็นครั้งแรกที่แดเนียลบอกรักฉันอย่างจริงจัง ไม่พูดเล่น ไม่กวน ไม่ชวนทะเลาะ แม้ฉันจะไม่เคยบอกหรือพูดคำว่ารักให้แดเนียลฟังเลยสักครั้ง แต่อีกไม่นานฉันคิดว่าฉันจะพูดคำๆนี้ให้เค้าฟังได้อย่างเต็มปากโดยไม่อัดอั้นใจอีก



วันต่อมา



"พี่มาทำงานนะ...นายไม่ต้องมาคอยดูแลพี่ถึงร้านก็ได้มั้ง?" ฉันหันไปมองคนที่นั่งเล่นอยู่กับเก้าอี้เลื่อนไปมาอย่างสนุกสนาน



"ทำไมล่ะตัวเล็ก...แดนอยากมาดูแลตัวเล็กนี่" ตั้งแต่ยอมให้เรียกว่าตัวเล็กเนี่ยแดเนียลไม่มีกวนฉันเลย เค้าพูดดีและยังอ่อนหวานกับฉันทุกคำ  ตัดสินใจถูกสินะที่ยอมให้เรียกแบบนี้ เราจะได้ไม่ต้องคอยทะเลาะหรือคอยกัดกันสักที



"นายรบกวนสมาธิพี่มากไง...พี่ทำงานไม่ได้เพราะเอาแต่มองหน้านายเนี่ย ฮะๆๆ" 



"ตัวเล็กคิดถึงผมล่ะสิ...แบรนด์น้ำหอมเนี่ยตัวเล็กจะทำที่สาขานี้จริงหรอ?"



"ดูๆไว้อยู่นะ...ถ้าคุณแม่ส่งข่าวมาเรื่องนี้ก็น่าจะเริ่มทำเลย"



"แล้วนี่ไอ้หลินมันหายไปไหน ผมไม่เห็นมันตั้งแต่เช้า"



"หลินมันไปช่วยงานยูลข้างนอกน่ะ...ไปสวีทกันด้วยมั้ง เห็นบอกว่ากำลังอยู่ในช่วงพัฒนาความสัมพันธ์"



กริ๊ง~~~



เสียงประตูร้านเปิดทำให้ฉันต้องหันไปมองก่อนจะคลี่รอยยิ้มกว้างออกมาแล้วอ้าแขนรอรับให้คนตัวสูงกว่าเดินเข้ามากอด



"พอฉันรู้ข่าวว่าเธอกลับมาก็รีบหาข้อมูลก่อนจะดิ่งตรงมาทันทีเลยนะซันนี่" ชานยอลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ



"ดีใจจังที่ได้เจอนายอีกครั้งฉันคิดถึงนายมากเลยนะ" ฉันว่ากลับก่อนจะกอดชานยอลเอาไว้แน่นๆ



"ฉันก็คิดถึงยัยคุณหนูของฉันมากๆเหมือนกันนะ"



"แฮะแฮ่ม" เสียงขัดองแดเนียลทำให้ฉันต้องรีบถอนกอดชานยอลออกก่อนจะหันไปมองแล้วพบว่าแดเนียลกำลังยืนมองมาที่ฉันด้วยตาขวาง



"น้องคนนั้นที่งานเปิดตัวคุณน้านี่" ชานยอลเอ่ยขึ้นหลังจากที่เห็นใบหน้าของแดเนียล



"แดนเดินมาหาพี่สิ...แดนนี่ชานยอลเพื่อนสนิทพี่ และก็ชานยอลนี่แดเนียลแฟนของเราเอง ขอโทษนะที่ตอนนั้นไม่ได้แนะนำตัวน้องอย่างเป็นทางการ" 




SPECIAL : DANIEL



"แดนนี่ชานยอลเพื่อนสนิทพี่ และก็ชานยอลนี่แดเนียลแฟนของเราเอง ขอโทษนะที่ตอนนั้นไม่ได้แนะนำตัวน้องอย่างเป็นทางการ" ผมหันไปมองพี่ซันด้วยสีหน้าอึ้งๆไม่คิดว่าเธอจะบอกว่าผมเป็นแฟนแล้ว  ผมกับพี่ซันไม่เคยตกลงกันว่าจะเป็นเเฟน เพราะว่าพี่เค้ายังไม่พร้อมและผมอดทนรอมาตลอดแต่จู่ๆก็มาแนะนำแบบนี้ผมก็อึ้งน่ะสิ  แต่พอได้สติกลับเขินยังไงไม่รู้ พอหันไปมองที่พี่ชานยอลก็เห็นว่าเค้าดูจะอึ้งมากพอสมควร



"ยินดีที่ได้รู้จักครับพี่ยอล" ผมเอ่ยก่อนจะยิ้มให้พอเป็นมิตร



"เอ่อ...เหมือนกันนะแดเนียล"  พี่เค้าดูไม่พอใจอะไรในตัวผมหรือป่าวเนี่ย? สีหน้าดูไม่ดีเลย!



"คุยกันไปก่อนนะพี่ไปดูเอกสารข้างบนแปป" พี่ซันหันมาบอกผมก่อนจะยิ้มให้พี่ชานยอลเล็กน้อยแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน จู่ๆก็เกิดบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัดขึ้นมา



"ความจริงแล้ว ฉันชอบซันนี่มาตั้งแต่ปีสองแล้วล่ะ" ผมชะงักไปเมื่อจู่ๆพี่ชานยอลก็เอ่ยขึ้นและเป็นประโยคที่ทำให้ผมช็อกเงิบขั้นรุนแรง



"พี่...." ผมพูดอะไรไม่ออกเลยว่ะ



"แต่ตอนนั้นฉันต้องข่มใจไว้เพราะว่าซันเป็นแฟนกับน้องชายของฉัน"



"น้องชายย....?"



"เซฮุนน่ะ"  แล้วผมก็ถึงบางอ้อ พี่ชานยอลกับพี่เซฮุนแฟนเก่าพี่ซันเป็นพี่น้องกัน และสองพี่น้องชอบพี่ซันนี่แฟนผม



"ฉันรู้ว่าพูดแบบนี้นายจะมองฉันแง่ลบแน่ๆ...ฉันเข้าใจว่าซันนี่ให้ฉันได้แค่เพื่อนเพราะซันเห็นฉันเป็นเพื่อนรักมาตลอดและฉันรับมันได้..."



"พี่ต้องการจะบอกอะไรกับผมกันแน่?"



"พี่ฝากเราดูแลซันนี่ด้วยนะ...ถ้าซันนี่เลือกแล้วคงจะคิดดีแล้วล่ะ  เพราะว่ารักแรกของซันนี่ทำให้ซันนี่เจ็บหนักพอสมควรแต่ถ้าเปิดใจรักคนใหม่ได้แล้วถือว่าซันคงลืมไอ้ฮุนได้แล้วจริงๆ"



"พี่ไม่โกรธผมหรือไง?" ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อจู่ๆคใบหน้าของพี่ชานยอลก็ยิ้มอ่อนๆแต่เป็นยิ้มที่ฝืน



"ซันนี่รักใครพี่ก็รักด้วยแหละ...แค่ทำให้ซันนี่มีความสุขก็พอ ฝากซันด้วยนะแดเนียล" 



"ผมรักเธอมากกว่าชีวิตของผมอยู่แล้ว...ไม่ต้องฝากผมก็พร้อมจะทำ เพราะถ้าผมเลือกแล้วผมไม่เคยเปลี่ยนใจ" ผมเป็นคนมั่นคงในเรื่องความรักอยู่แล้ว  ผมรักใคร ผมรักจริง ที่ผ่านมามีคนเข้ามจีบเข้ามายุ่งวุ่นวายเข้ามาวอแวกับผมตลอดแต่ผมไม่เล่นด้วยและปฏิเสธอย่างจริงจังออกไป  จนผมมาเจอพี่ซันนี่ที่เป็นรักครั้งแรกของผม และผมรักเธอมาก และผมเลือกเธอแล้วผมจะไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด








 








คือจะบอกว่าเนื้อเรื่องไรต์พร้อมจะเขียนหักมุมเสมอนะคะ

เน้นย้ำว่าหักมุมได้ทุกเมื่ออย่าเชื่อใจไรต์

ต้องลุ้นกันเอาเองว่าซันนี่จะลงเอยที่ใคร ระหว่าง เซฮุน แดเนียล 

ส่วนเจสก็ลุ้นกันเนอะว่าจะคู่ใคร คู่ที่ลงหลักปักฐานเลยมีแค่ แบคแท ลู่ยุน และ หลินยูล เท่านั้น!

เรื่องนี้ดำเนินครึ่งทางแล้วนะคะ ใกล้จะจบแล้วเพราะลงโครงสร้างจนจบเสร็จแล้ว

มาลุ้นกันว่าพี่ซันจะได้คู่กับแดเนียลอย่างมั่นคง  หรือว่ารีเทิร์นกลับไปหาพี่เซฮุนกันนะ










STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #166 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 21:36
    ดีใจด้วยนะแดน
    #166
    0
  2. #164 nok5088 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 15:52
    สุดท้ายก้อบอกเป็นแฟนแล้ว
    #164
    0
  3. #163 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 13:48
    จุดพลุฉลองแล้วจ้าเค้าเปิดตัวเป็นแฟนกันแล้ว น่ารักกก
    #163
    0
  4. #162 Sunyeol123 (@Sunyeol123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:30
    เค้าเปิดตัวกันแล้ว พี่ยอลก็เศร้าไปตามระเบียบมาซบไหลน้องมา วงวารมาก
    #162
    0
  5. #161 picasso_hs (@picasso_hs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:12
    เจสคริสนี่ยังไงอะไรอ่ะซัมติงแน่ๆ แต่ตอนนี้ฟินแลนด์แล้วจ้า เค้าเป็นแฟนกันแล้วววว
    #161
    0
  6. #160 picasso_hs (@picasso_hs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 11:12
    เจสคริสนี่ยังไงอะไรอ่ะซัมติงแน่ๆ แต่ตอนนี้ฟินแลนด์แล้วจ้า เค้าเป็นแฟนกันแล้วววว
    #160
    0
  7. #154 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 20:45
    พี่ซันนี่โคตรแมนอ่ะ แนะนำตัวแดนกับชานยอลว่าแฟนแล้ว เค้าเป็นแฟนกันแล้ว แอบสงสารสามสาวนะ โดยเฉพาะเจส
    #154
    0
  8. #153 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 20:45
    พี่ซันนี่โคตรแมนอ่ะ แนะนำตัวแดนกับชานยอลว่าแฟนแล้ว เค้าเป็นแฟนกันแล้ว แอบสงสารสามสาวนะ โดยเฉพาะเจส
    #153
    0
  9. #152 Sunyeol123 (@Sunyeol123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 19:37
    คริสเจสอะไรยังไง รอที่เหลือจ้าติดมาก
    #152
    0
  10. #151 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 16:02
    เจสกับคริสมีซัมติงกันจริงดิ ซึ้งในความรักของคริสอ่ะ แต่เชียร์แดนซันไปแล้ว 555
    #151
    0
  11. #150 nok5088 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 08:02
    ซันนี่จะกลับเกาหลีแล้วจะเจอเซฮุนแล้ว

    รอค่า
    #150
    0
  12. #149 MY_kessara (@MY_kessara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 06:23
    โอ้ยยเจสสเลิกกับฮุนแล้วมากินคริสต่อหรอออม่ายยยยย
    #149
    0
  13. #148 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:33
    ไม่นะะะะะะะ เจสอย่ามายุ่งกับคริสสิ คริสเป็นของซันนะ 
    #148
    0
  14. #147 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:27
    สุดท้ายฮุนกับเจสก็ไปกันไม่รอดเพราะฮุนรักซันสินะ  อยากรู้ว่าซันจะเลือกใครระหว่างฮุนกับแดเนียลอ่ะ
    #147
    0
  15. #146 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:27
    สุดท้ายฮุนกับเจสก็ไปกันไม่รอดเพราะฮุนรักซันสินะ  อยากรู้ว่าซันจะเลือกใครระหว่างฮุนกับแดเนียลอ่ะ
    #146
    0
  16. #145 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:27
    สุดท้ายฮุนกับเจสก็ไปกันไม่รอดเพราะฮุนรักซันสินะ  อยากรู้ว่าซันจะเลือกใครระหว่างฮุนกับแดเนียลอ่ะ
    #145
    0
  17. #144 bow.baby (@bow_jerapa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 19:25
    รอต่อค่ะ เรื่องราวจะเป็นยังไง
    #144
    0
  18. #142 Sunyeol123 (@Sunyeol123) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 02:53
    คบกับแดเนียลไปเลย เชียร์นะ
    #142
    0
  19. #141 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 22:34
    เริ่มรู้สึกอยากให้ซันนี่คบกับแดเนียลแล้วอ่า แดเนียลน่ารักมาก
    #141
    0
  20. #140 enjoyg7 (@kittiya-nkammank) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 17:58
    ชัดเจนไปเลยซันน้องมันก็น่ารักดีนะ
    #140
    0