Not love sweet...รักไม่หวาน (SNSD EXO)

ตอนที่ 5 : ผู้หญิงที่ชื่อซันนี่ :THREE: [Londing...100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 ส.ค. 60

   

-เปลี่ยนจากเพื่อนมาเป็น คนรักว่ายากแล้ว 

ให้เปลี่ยนจากคนรักกลับไปเป็น เพื่อนว่ายากกว่าหลายเท่า-









วันต่อมา



วันนี้ฉันมาเรียนตามปกติแต่สิ่งที่ไม่ปกติคือดวงตาที่บวมช้ำซะจนเมคอัพเอาไม่อยู่



"โอ้มายก๊อด...นั่นตาเธอหรอซันนี่" ยูริที่มาถึงคลาสคนแรกหลังจากฉันเอ่ยทักขึ้น



"พอดีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" ฉันเอ่ยบอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะเปิดหนังสือเพื่อทบทวนก่อนที่จะถึงเวลาสอบ



"นี่มีเรื่องอะไรให้คิดก่อนสอบคะคุณเพื่อน" ยูริยังคงแซะต่อไม่หยุด



"เยอะแยะน่า...พูดมากขนาดนี้ยังไม่ได้กินข้าวมาหรือไง" ฉันย้อนกลับอย่างขอไปที



"กินมาแล้ว...แต่ไอ้ที่ถามอ่ะเป็นห่วงนะแก" แล้วก็หันมาสบตาฉันด้วยโครงหน้าที่จริงจังจนฉันต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ



"ไม่มีไรหรอกแก...อาทิตย์หน้าฉันจะทำเรื่องลาเรียนนะ" ฉันเอ่ยบอกยูริขึ้น



"เดี๋ยวๆ...ลาทำไม ลาไปไหน ใครไปอะไร...แล้วลานานแค่ไหน" นี่นับวันจะไม่ใช่เพื่อนฉันแล้วนะเนี่ย ทำตัวยิ่งกว่าแฟนฉันอีกคนนี้



"ฉันจะบินไปอเมริกาน่ะ...ไปงานเปิดตัวแบรนด์ของคุณแม่" ฉันเอ่ยบอกเหตุผล



"ลาด้วย ไปด้วย...แกอยู่ไหนฉันอยู่นั่น" ยูริส่งยิ้มน่ารักๆมาให้ก่อนที่อีกสามสาวจะเดินเข้ามาในคลาสเรียนพร้อมกัน



"สองคนนี้มาถึงก่อนอีกแล้วอ่ะพวกแก" แทยอนเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อนจะรีบๆนั่งลงข้างๆยูริตามด้วยยุนอา ส่วนเจสสิก้ามานั่งลงข้างๆฉัน



"วันนี้สอบแล้ว ทบทวนกันมาดีหรือยังสาวๆ" ยุนอาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มๆ



"ก็นิดหน่อยมั้งนะ" เจสสิก้าตอบก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย ถ้านางจะพูดประมาณนี้คือนางไม่ได้อ่านมากเลยมากกว่า



"ไม่ได้อ่านก็ยอมรับมา โอ้ะ...ซันนี่อ่า ตาบวมฉึ่งขนาดนั้นไปทำไรมา" ยุนอาที่ช่างสังเกตพอเห็นปุ๊ปก็ทักปั๊ป



"พอดีเครียดเรื่องสอบวันนี้นิดหน่อยน่ะ...ไม่เป็นไรมากหรอก" ฉันที่ไหวตัวทันเอาตัวรอดเก่งรีบๆแถไปตามสเต็ป



"โอเคใช่มั้ย...ฉันขอโทษนะ" เจสเอ่ยถามแต่ไอ้ประโยคสุดท้ายเธอพึมพำคนเดียวฉันจึงไม่ได้ยิน



"เธอพูดว่าอะไรนะ...ฉันโอเคดี" ฉันบอกกลับก่อนจะตบบ่าเธอเบาๆ



"วันนี้สอบเสร็จไปฉลองกัน" ยูริเอ่ยชวนทุกคนเริ่มเห็นดีเห็นงามด้วยซึ่งฉันก็ตอบตกลง เพราะว่ากำลังเครียดๆเรื่องเซฮุนอยู่เหมือนกัน



"โอ้ไม่...รอบนี้แกปฏิเสธไม่ได้ว่ะเจส" ยุนอาหันมาดุน้อยๆเมื่อเจสตั้งท่าจะเอ่ยปฏิเสธ



"เออ ใช่ แกเบี้ยวพวกเราหลายรอบแล้วนะขอบอก" สมทบด้วยแทยอน



"แกมีแฟนหรอ?" ฉันหันไปถามด้วยความสงสัย เจสเริ่มมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเหมือนไม่อยากจะตอบ



"มีก็มีสิ พวกเราไม่ได้ว่าซะหน่อย" ฉันบอกด้วยรอยยิ้ม



"เออ ทำตัวมีความลับกับเพื่อนจังนะย่ะ" แล้วก็ตามด้วยน้ำเสียงแขวะของยุนอา



"วันหลังพามาแนะนำด้วยล่ะ อยากรู้จัก" ยูริก็เอากับเค้าด้วยอีกคน



"แกจะมีแฟนพวกฉันไม่ได้ว่าเลยนะเว้ย ยัยซันมียังไม่ว่าเลย ติดแฟนใช่มั้ยล่ะแต่รอบนี้ขอเหอะกับเพื่อนบ้างก็ได้นะ" แทยอนเอ่ยขึ้น เจสได้ยิ้มแหย่ๆก่อนจะพยักหน้าตกลง



"เพราะแกก็จะตกลงคบกับแบคฮยอนตาหวานใช่มั้ยล้า" ยุนอาหันมาแซวแทยอนบ้าง



"อะไรของแกเนี่ย เลอะเลือนล่ะ" แทยอนตอบกลับก่อนจะตีแขนเนียนๆของยุนอาไปที



"แล้วพอหนุ่มหน้าหวานลู่หานล่ะ ไม่สนใจหรอ เห็นหมอนั่นตีสนิทแกนี่" ยูริก็เริ่มแซวยุนอาบ้าง



"เห้ยๆ เพื่อนกันทั้งนั้นแก" ฉันได้กลั้วหัวเราะขำออกมาน้อยๆกับการกระทำของยุนอา



 

ตกเย็น



ตื๊ดๆ



เสียงข้อความดังขึ้นขณะที่พวกเราทั้งห้าคนกำลังจะออกจากคลาสเรียนหลังจากที่ใช้เวลาไปสามชั่วโมงในการสอบ เป็นเซฮุนที่ส่งขอความมานั่นเอง



'มาเจอใต้ตึกคณะฉันหน่อยดิ'



ข้อความที่ส่งมาสั้นๆแต่ได้ใจความทำเอาฉันขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย



"วันนี้ไปคลับใช่มั้ย เดรสแบล็คตีมใช่มั้ย...งั้นฉันขอตัวไปหาเซฮุนก่อนนะ เค้ามีธุระกับฉันน่ะ" ทุกคนพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนที่พวกเราห้าคนจะแยกย้ายกันไป ฉันเดินตรงไปยังตึกคณะที่เซฮุนรออยู่ทันที เมื่อเห็นเค้ายืนอยู่หน้าตึกใต้ต้นไม้ก็รีบเดินไปหาทันที



"ว่าอะไร?" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง



"จะเจอแฟนต้องมีอะไรด้วยหรอ?" เซฮุนย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่



"ก็ได้...พูดดีๆหน่อยได้มั้ย เดี๋ยวฮุนอารมณ์แปรปรวนง่ายเนอะ" ฉันพูดเป็นเชิงไม่เข้าใจก่อนจะเอื้อมมือพลางเขย่งตัวไปหยี่ปากเซฮุนให้ฉีกยิ้มแต่เจ้าตัวกลับจับข้อมือฉันเข้าหาทำให้ฉันเซไปซบแผงอกแกร่งทันที



"ฮึ่ย! นี่มันมหาลัยเชียวนะฮุน" ฉันเสียงดังใส่เตรียมผลักตัวเค้าออก แต่มีหรือที่คนอย่างเค้าจะยอม



"อายทำไม ใครๆก็รู้ว่าเราคบกัน" ฉันถอนกอดออกก่อนจะเบ้ปากขั้นรุนแรงใส่



"แต่ดูนายไม่ค่อยจะภูมิใจเลยที่มีฉันเป็นแฟน"



"อย่างี่เง่าน่า!" ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าคำพูดพรรคนี้จะออกมาจากปากเซฮุน



"นายเป็นไร เดี๋ยวนี้กล้าพูดแบบนี้กับฉันหรอ?!" ฉันย้อนถามกลับพลางกอดออกจ้องมอง



"อย่าชวนทะเลาะน่า" แล้วก็ดึงฉันไปซบก่อนจะพาฉันเดินออกมาจากที่นั่นทันที



 

บ้านตระกูลโอ



"นั่นเธอจะไปไหนน่ะ...แล้วดูเลือกชุดดิ" เซฮุนที่นั่งจ้องมองฉันเลือกชุดอยู่บนเตียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจ



"ก็แค่วันนี้น่า มันเป็นตีมนะ" ฉันเอ่ยบอกกลับ



"ตีมอะไรของเธอซันนี่...ทำไมต้องสั้นจู๋ด้วยห้ะ" เอาแล้วสิ  เซฮุนเริ่มมีน้ำโหแล้วล่ะ



"นายหึงหรอ...แต่ฉันไม่ได้ใส่ไปยั่วใครหรือไปหาใครเลยนะ!" ฉันหันกลับมามองเค้าแต่ดูเหมือนสีหน้าของเค้าจะดูเจื่อนลงไปทันทีที่ฉันพูดจบ จนฉันอดที่จะแปลกใจไม่ได้ ช่วงนี้เซฮุนแปลกไปนะว่ามั้ย?



"นายเป็นอะไรไปน่ะเซฮุน" ฉันเดินเข้ามาถามเค้าด้วยความเป็นห่วงมือข้างขวาก็ไปแตะที่บ่าแต่เซฮุนกลับปัดออกทันที



"นาย...โกรธฉันงั้นหรอ?" เค้าจะโกรธฉันเพราะแค่ชุดงั้นหรอ?



"......." แต่สีหน้าของเซฮุนกลับนิ่งไปจนฉันเริ่มกลัว



"ฉันไม่ใส่ก็ได้ เดี๋ยวไปแก้ตัวกับเพื่อนๆเอาก็ได้นะ" ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมแต่เซฮุนก็ได้แต่จ้องหน้าฉันนิ่งๆ เค้าเป็นอะไรไป ฉันเริ่มใจไม่ดีแล้วนะ



Rrrrrrrrrrrr.



เสียงโทรศัพท์ของเซฮุนดังขึ้นขัดจังหวะ เซฮุนหยิบมันขึ้นมามองก่อนจะนิ่งไป



"ทำไมไม่รับล่ะ?" ฉันเอ่ยถามขึ้น



"ขอตัวแปปนะ" ว่าจบเค้าก็เตรียมตัวจะเดินออกจากห้องฉันไป



"ทำไม?...คนในสายนั่นน่ะ ฉันรับรู้ด้วยไม่ได้หรอ?!" ฉันหันกลับไปถามจนเซฮุนหยุดชะงักกะทันหัน



"แค่เพื่อนน่ะ...ไปล่ะ" เค้ากำลังนอกใจฉันใช่มั้ย ทำไมต้องมีความลับด้วย ฉันแอบเดินตามเซฮุนไปรับโทรศัพท์ที่หน้าระเบียงชั้นสองทันทีที่เริ่มสงสัย



"ยกเลิกนัดงั้นหรอ...ฉลอง...รู้แล้วน่า...เธอก็ห้ามแต่งตัวโป๊ล่ะฉันหวง!...ฉันก็รักเธอยัยขี้เซา" ฉันได้ยินมันชัดเต็มสองหูเลยล่ะ ห้ามแต่งตัวโป๊ ฉันหวง แถมยังบอกรักกันอีก



"นี่นายมีคนอื่นหรอ?!" ฉันเดินเข้าไปถามก่อนจะแย่งโทรศัพท์เซฮุนแต่เซฮุนกลับยื้อไว้ฉันจึงใช้แรงทั้งหมดขว้างมันทิ้งลงพื้นทันที เซอุนมองฉันอย่างอึ้งๆ



"นายทำแบบนี้กับฉันได้ไงว่ะฮุน!" ฉันถามก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างทุบอกเซฮุนรัวๆ



"ฉันไม่ดีตรงไหนอ่ะ...ตอบมาดิ ตอบมาเส่ อย่าเงียบขอร้อง...ฮึก...อย่าเงียบได้โปรดฮุนอ่า" แล้วน้ำตาของฉันก็ไหลมาเป็นสาย เซฮุนได้แต่นิ่ง



"ฉันขอโทษ...ฉันยังรักเธอนะ แต่ฉันกำลังคบคนอื่นอยู่" หัวใจของฉันแทบสลายตั้งแแต่วินาทีที่เซฮุนบอกความจริงว่าเค้ามีคนอื่นนอกจากฉัน นี่ใช่มั้ยที่เค้าเริ่มห่างจากฉันเมื่อปีสองเทอมสองน่ะ



"ทำไมล่ะ? นายบอกสิ ฉันผิดอะไร ฉันไม่ดียังไง ทำไมนายต้องมีคนอื่น!"



".........." เอาอีกแล้ว เซฮุนเงียบใส่ฉันอีกแล้ว



"ตอบมาสิ ตอบมาเส้!" ฉันตะโกนดังลั่นบ้านจนสุดเสียง ทุกอย่างมันระเบิดออกมาจนหมด ผู้ชายที่เป็นรักแรกของฉัน รักที่ฉันทุ่มเทให้ทั้งหมด ตอนนี้กำลังทำร้ายจิตใจของฉันอย่างหนักหน่วงเกินกว่าที่จะเยียวยาจริงๆ



"ฉันอึดอัดว่ะ...มันน่าเบื่อเกินไป" ฉึก! ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย



"อะ...อะไรนะ!"



"เพราะเราอยู่ใกล้กันแค่นี้ไงว่ะ...มันถึงอึดอัด!" ชัดแล้วใช่มั้ยลีซันนี่ เพราะว่าเราอยู่บ้านหลังเดียวกันมาเกือบสามปีเค้าถึงอึดอัดไง



"ฉันเข้าใจแล้ว..." ฉันผละออกจากตัวเซฮุนช้าๆน้ำตายังคงไหลต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเซฮุนยืนนิ่งไป ฉันเตรียมจะเดินหนีแต่เซฮุนก็คว้าข้อมือรั้งฉันเอาไว้ เอาแล้วไง ก๊อกที่สองกำลังจะประทุ



"อย่าให้ฉันอ่อนแอ...ดูแย่ในสายตานายไปมากกว่านี้เลยว่ะ!" ฉันเอ่ยบอกเสียงนิ่งโดยไม่หันกลับไปมองหน้าเค้าแม้แต่น้อย



"ซันนี่...."



"เรา...เลิกกันนะ!" สุดท้ายฉันก็เป็นฝ่ายที่เอ่ยคำๆนี้ออกมาจากปากเองแทนที่จะเป็นเค้า



"เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย?" ยังหวังที่จะเป็นเพื่อนอีกงั้นหรอ?



"ให้กลับไปเป็นเพื่อนกันฉันทำไม่ได้จริงๆว่ะ!"



คลับ S-M


"ชนแก้ว!" ฉันตะโกนเสียงดังลั่นจนทำเอายัยพวกนั้นงุนงงกันไปเป็นแถมบๆ หลังจากที่อึ้งตอนแรกที่เห็นสภาพฉันชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวจุ๋ดจู๋สีดำแหวกหลังเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่บวมฉ่ำผ่านศึกน้ำตามาอย่างหนักหน่วงขนาดเมคอัพหนาแน่นแล้วยังเอาไม่อยู่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามอะไร 



"เห้ยๆ ดื่มหนักขนาดนี้เดี๋ยวก็เมาหรอกซันนี่" ยูริเอ่ยห้ามปรามแต่มีหรือที่คนอย่างฉันจะหยุด



"ฉันคอแข็ง!" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงขรึมๆที่ดูเย็นชาจนทั้งสี่คนเริ่มมองฉันแบบแปลกใจ ใช่ แปลกอยู่แล้วล่ะ ฉันไม่เคยพูดแบบนี้กับพวกเธอนี่



"ใครทำอะไรแกว่ะซัน" ยุนอาที่เริ่มสงสัยเอ่ยถามขึ้น ฉันกระดกวอสก้าเข้าปากรวดเดียวจนหมดก่อนจะสั่งให้แทยอนรินอีก



"นี่แกดื่มเพียวๆมาจะสิบแก้วแล้วนะซันนี่" เจสสิก้าว่าฉันได้แต่นั่งยิ้มๆ



"ทำไมตาแดงๆแล้วล่ะ" แทยอนเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงซึ่งฉันเองก็รับรู้ได้ถึงใบหน้าที่เริ่มจะแดงกร่ำของตัวเองพวกกับขอบตาที่เริ่มแฉะ



"ฉันไม่ดีตรงไหนว่ะพวกแกตอบซิ!"  ฉันเอ่ยถามพลางจ้องหน้าทุกคนอย่างเอาเรื่อง



"แกดีไปหมดเลยเพื่อนรัก" ยูริเอ่ยบอกก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปกอด เท่านั้นแหละที่ฉันได้รับอ้อมกอดอบอุ่นน้ำตาของฉันก็ไหลทันที



"ดีงั้นหรอ...ถ้างั้นเซฮุนไม่คบซ้อนฉันหรอก ฮึก!" ฉันว่าก่อนจะกอดยูริแน่นพลางซุบหน้าไปอยู่ในอ้อมกอดเธอ



"ว่าไงนะ!" เสียงของทุกคนดังขึ้นพร้อมกัน



"เกิดอะไรขึ้น?" แทยอนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ



"มันคบซ้อนแกหรอ...อีนั่นเป็นใคร?!" ตามด้วยยุนอาฉันละออกจากยูริก่อนจะหันมากระดกวอสก้าเข้าปากอีกรอบ



"พอก่อนซันนี่" เจสสิก้ารีบแย่งแก้วไปจากฉัน



"เค้าคบซ้อนฉันมาเกือบจะปีนึงได้แล้วมั้ง...เค้าบอกว่าเค้าอึดอัดที่ฉันอยู่กับเค้า ฮึก! เค้าบอกว่าฉันน่าเบื่อ พวกแกได้ยินมั้ย? ฮึก ฉันผิดอะไร ผิดแค่เพราะฉันอยู่บ้านหลังเดียวกับเค้างั้นหรอ หรือผิดที่ผู้หญิงคนนั้นดีกว่าฉัน!" ฉันเริ่มระบายทุกอย่างออกมาให้ทุกคนฟังทั้งน้ำตา



"แกรู้งั้นหรอว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?!" เจสสิก้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ



"ไม่อ่ะ...ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน แต่ตอนนั้นฉันเผลอเขวี้ยงโทรศัพท์เซฮุนลงพื้นมันแตกกระจายจนหน้าจอดับไป ฮึก ฉันบอกเลิกเค้าแล้ว ฉันบอกเลิกเค้าแล้ว ฮืออออออ" มันคือความจริงที่ฉันบอกเลิกเค้าแล้ว และมันเป็นความที่แสนเจ็บปวดจนจะกระอักลมหายใจตายซะให้ได้คือเราเลิกกันแล้วจริงๆ



"อีนั่นมันเป็นใครกันว่ะ อย่าให้รู้เชียวนะ แม่จะตบเอาเลือดมาล้างเท้าเลยคอยดู" ยูริว่าขึ้น



"บางทีเค้าอาจจะรักกันก็ได้นะ" เจสสิก้าเอ่ยขึ้นทำให้ฉันหันควับไปมองทันที



"รักกันงั้นหรอ?...แล้วฉันล่ะ สองคนนั้นไม่เห็นหัวฉันเลยหรือไง!" คำพูดของฉันทำเอาเจสสิก้าสะอึกนิ่งเงียบไป



"ใช่ ไอ้ฮุนแม่งโคตรเลวเลยว่ะ...นี่ไงสาเหตุที่ฉันยังไม่อยากคบใคร" แทยอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น



"ใช่ ผู้ชายแม่งก็เหมือนกันทุกคน" ตามด้วยยุนอา



"แล้วจะเอาไงต่อไปล่ะ" เจสสิก้าถามต่อ



"ฉันจะย้ายออกจากบ้านหลังนั้น...แต่ฉันไม่สามารถอยู่บ้านคนเดียวได้ ฉันอยู่คนเดียวไม่ได้" พูดไปน้ำตาก็ไหลไป ให้มันได้อย่างนี้สิ  ลีซันนี่ผู้หญิงอ่อนแอ 2017



"มาอยู่คอนโดฉัน...ฉันจะดูแลแกเอง" ยูริว่าก่อนจะดึงฉันไปซบอีกครั้ง



"งั้นก็เมากันให้เต็มที่เลยนะทุกคนเพื่อยัยซัน" ยุนอาเอ่ยขึ้นก่อนในที่สุดทุกคนจะเริ่มชนแก้วกัน  ผ่านไปหลายชั่วโมงเกือบจะตีหนึ่งทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเหลือแต่ฉันกับยูริที่จะพาฉันไปส่งที่บ้านตระกูลโอเพื่อเก็บข้าวของออก ในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านและฉันต้องเผชิญความจริงกับมัน



"ฉันจะเข้าไปข้างในกับแก" ยูริเตรียมจะเดินเข้าไปข้างในด้วยกันแต่ฉันห้ามปรามไว้ก่อน



"อย่าเลย...ฉันจะรีบออกมานะ" 



"ถ้าเกิดอะไรขึ้นตะโกนนะฉันจะเข้าไปทันที" ฉันพยักหน้ารับน้อยๆก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านที่ตอนนี้แม้จะตีหนึ่งก็ยังเปิดอยู่ พอฉันเดินเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่ฉันเจอคือคุณแม่ ไม่สิ คุณหญิงซารางกำลังยืนรอฉันอยู่กับชานยอลด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงอย่างชัดเจน



"หนูซันกลับดึกจังลูกแม่เป็นห่วงมากเลยนะโทรก็ไม่ติด" คุณหญิงซารางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงก่อนจะเดินมากอดฉันทันที  พอดีฉันปิดเรื่องไม่อยากรับสายใครทั้งนั้น



"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง...ซันสบายดี" ฉันเอ่ยบอกกลับก่อนจะถอนกอดออก ชานยอลเดินเข้ามากอดฉันต่อ ฉันได้แต่กอดรับ



"คุณหนูของฉัน...ทำไมกลิ่นเหล้าหึ่งแบบนี้ ไหนจะตาบวมอีก!...เกิดอะไรขึ้น" ชานยอลถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงฉันมากๆเช่นกัน



"คือ...ฉันมีเรื่องจะบอกค่ะ..." ฉันถอนกอดออกจากชานยอลก่อนจะก้มหัวโค้งเก้าสิบองศาให้กับคุณหญิงซาราง



"ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ให้หนูได้อยู่ที่บ้านหลังนี้เกือบสามปี มันเต็มไปด้วยความทรงจำมากๆเลยค่ะ...แต่ว่าหนูจะย้ายออกแล้วค่ะ" ประโยคหลังของฉันสร้างความตกใจให้กับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก



"ทำไมล่ะ...ทำไมคุณหนูของฉันต้องย้ายออก ที่นี่ก็อยู่สบายดีนี่" ชานยอลถามขึ้นพลางจับมือฉันเพื่อคาดคั้น ฉันรู้ว่าเค้าเป็นห่วงฉันเองก็ไม่อยากไปจากที่นี่หรอก แต่มันดันเกิดเรื่องขึ้นแล้วน่ะสิ



"ทำไมล่ะลูก...แล้วเจ้าฮุนจะอยู่ยังไงถ้าหนูไป" ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้เมื่อคุณหญิงพูดถึงบุคคลที่สามที่ไม่ได้อยู่ ณ ที่ตรงนี้ด้วย



"เค้าอยู่ได้แน่นอนค่ะ...ซันเชื่ออย่างนั้นค่ะ"




Special : Sehun



"ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์ให้หนูได้อยู่ที่บ้านหลังนี้เกือบสามปี มันเต็มไปด้วยความทรงจำมากๆเลยค่ะ...แต่ว่าหนูจะย้ายออกแล้วค่ะ" เสียงรถของซันนี่จอดเทียบท่าที่หน้าบ้านทำให้ลุกจากเตียงนอนหลังจากที่ปิดขังตัวเองอยู่ในห้องมานานหลายชั่วโมง ผมเตรียมจะลงบันไดเพื่อที่จะมาคุยกับเธอแต่ดันได้ยินเสียงของคนข้างล่างคุยกันและที่ผมต้องชะงักไปหลายวิคือเสียงของซันนี่พูดว่าเธอกำลังจะย้ายออกไปจากที่นี่



"ทำไมล่ะ...ทำไมคุณหนูของฉันต้องย้ายออก ที่นี่ก็อยู่สบายดีนี่" ตามมาด้วยเสียงของพี่ชานยอลพี่ชายของผมที่ห่างกันไม่กี่นาที ดูก็รู้ว่าน้ำเสียงนั่นจริงจังและตกใจ เป็นห่วงแค่ไหน ผมเองก็รู้อยู่ลึกๆว่าพี่ชายผมน่ะแอบชอบแฟนของผมลึกๆเหมือนกัน



"ทำไมล่ะลูก...แล้วเจ้าฮุนจะอยู่ยังไงถ้าหนูไป" ตามมาด้วยเสียงของคุณแม่  นี่ทุกคนรอซันนี่กลับมากันหมดเลยงั้นหรอ



"เค้าอยู่ได้แน่นอนค่ะ...ซันเชื่ออย่างนั้นค่ะ" ผมนิ่งอึ้งไปหลายวิกับคำตอบที่ทำเอาผมสตั้นไป



"ลูกรู้ได้ไงว่าเจ้าฮุนจะอยู่ได้!" เสียงของคุณแม่ยังคงดังต่อเนื่อง



"เพื่อนซันรออยู่...ซันขอตัวไปเก็บกระเป๋าก่อนนะคะ" เธอเลือกที่จะปิดบังความจริงว่าเราเลิกกันแล้วเพื่อไม่ทำแม่ผมต้องทุกข์ใจอย่างงั้นหรอ  อันที่จริงผมก็ไม่อยากเลิกกับเธอเหมือนกันนะ แต่คนที่ทำให้ผมรู้สึกดีกว่าคือเจสสิก้า หรือผมแค่หลงไป ระหว่างที่กำลังคิดซันนี่ก็เดินขึ้นบันไดมาจนหยุดชะงักเมื่อเจอผม



"......." เธอไม่พูดอะไรแต่เลือกที่จะเดินผ่านผมไปแต่มีหรือที่ผมจะปล่อยเธอผ่านไปง่ายๆ ผมรีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้



"จะไปจริงๆหรอ?" ผมถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ



"อย่ารั้ง!" เธอต้อบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาทำเอาผมนิ่งไปทันที



"เธอเย็นชากับฉันนะ...เธอลืมสัญญาของเราไปงั้นหรอ?" ผมพูดขึ้นเธอหันมาสบตาผมช้าๆก่อนที่น้ำตาเม็ดสวยๆของเธอจะร่วงรินต่อหน้าต่อตาผม  อีกแล้ววันนี้เป็นรอบที่สองแล้วที่ผมรู้สึกแย่หลังจากที่เห็นน้ำตาของเธอ



"สัญญา!" เธอเอ่ยก่อนจะเค้นยิ้มแล้วหัวเราะออกมานิดหน่อยแล้วกลับมาตีหน้านิ่ง เธอปราดน้ำตาของเธอที่ยังคงไหลลงช้าๆ ผมเอื้อมมือจะไปเช็ดน้ำตาให้เธอแต่ก็ถูกปัดอย่างไร้เยื่อใย



"ฉันจำไม่ได้!" เธอเอ่ยบอกก่อนหันหลังเตรียมจะเดินหนี



"ถ้าวันนึงเราเลิกกัน สัญญานะว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม!...เธอลืมแล้วหรอ?" ผมเอ่ยทวนคำสัญญาเมื่อเกือบจะสามปีก่อนช่วงแรกๆที่เราทำข้อตกลงตอนเป็นแฟนกัน



'ทำไมฮุนถึงเลือกจะคบกับซันล่ะ?'


'เพราะว่าฉันชอบเธอมากๆเลยไงล่ะ'


'ชอบซันมากๆ...แล้วไม่กลัวเสียเพื่อนงั้นหรอ?'


'กลัวสิ...กลัวมากด้วย เลยอยากขอให้ซันสัญญาไงล่ะ'


'สัญญาอะไรงั้นหรอ?'


'ถ้าวันนึงเราเลิกกัน สัญญานะว่าจะกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม!'


'ทำไมต้องสัญญาด้วยล่ะ...อ่า ซันใจไม่ดีเลยนะ'


'แค่เผื่อไว้นะกันเสียเพื่อนระหว่างเราสองคน'


'ตกลง...ซันสัญญา'



"เธอลืมสัญญาของเราแล้วอย่างงั้นหรอ?" ผมเอ่ยทวนเสียงดังระบายออกมาเหมือนน้ำตาลูกผู้ชายของผมมันจะเอ่อล้นเหมือนกัน ซันนี่ค่อยๆหันกลับมามองที่ผมแล้วก้าวเท้าเดินมาหาผมทีละก้าวจนหยุดอยู่ที่หน้าผม



"นายลองมาเป็นฉันดูมั้ย?...ว่าการที่เราเลือกที่จะเป็นแฟนกันมากกว่าเพื่อน แล้วพอต้องเลิกกันจริงๆแม่งไม่คู่ไหนทำได้หรอกว่ะ...ฉันเป็นเพื่อนกับนายไม่ได้จริงๆ!" เธอตะโกนใส่หน้าผมเหมือนทุกอยากมันปะทะเต็มไปหมด ผมได้แต่ยืนนิ่งอึ้งพร้อมกับปล่อยให้เธอเข้าห้องไป ไม่นานมากนักเธอก็ออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเธอ



"ทำไมเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้...เราแค่เลิกกัน เราแค่กลับไปเป็นเพื่อนกันซันนี่" เธอที่เดินผ่านผมไปต้องหยุดชะงักผมรีบหันไปคว้าข้อมือเธอเอาไว้



"ฉันไม่อยากเสียเธอไปนะ" ผมยังคงเอ่ยวิงวอนขอร้องเธอ



"นายไม่ลิ้มรสความเจ็บปวดแบบฉันนายจะไปรู้อะไร..." เธอพูดพร้อมกับหันมาแสระยิ้มเย็นยะเยือกให้ผม นั้นเป็นการกระทำแรกที่ผมเห็นมันจากเธอ ซันนี่ดูขรึมจนน่ากลัว



"อ่อ ลืมไปนายไม่เคยโดนแบบฉันนี่ งั้นฉันขอให้ผู้หญิงที่นายคบด้วยทำแบบที่นายทำกับฉันล่ะกัน...จะได้รู้ไงว่าฉันจุกและเจ็บแค่ไหน" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา มันเย็นชามากจนผมรับรู้ได้ถึงความเย็นๆที่เกิดขึ้นรอบๆกาย



"ซันนี่...."



"และฉันก็ทำตามสัญญาไม่ได้จริงๆ ไม่มีเพื่อนคนไหนหรอกที่พอเลือกจะเป็นแฟนกันแล้วจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้ มันอึดอัด มันไม่เหมือนเดิม มันทำไม่ได้จริงๆว่ะ..."



"........." กลับกลายเป็นผมที่ได้แต่ยืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก



"ฉันไม่ได้แช่งให้นายนะ...แต่ฉันแค่อยากให้รับรู้ความเจ็บปวดจากฉันบ้างว่าการที่คนที่เรารักมากๆถูกหักหลังไปคบซ้อนคนอื่นมันจะกระอักแค่ไหนก็เท่านั้น..."



".........."



"นายจะต้องได้รับบทเดียวที่เคยทำกับฉันไว้โอเซฮุน...ฉันเชื่อว่าบาปกรรมมีจริง!"



".........."



"ฉันอาจจะเสียใจมากๆ เพราะนายเป็นรักแรกของฉัน ฉันรู้ว่าตลอดระยะเวลาที่เราคบกันนายรู้จักฉันดีว่าฉันเป็นคนยังไงโลกส่วนตัวที่สูงมากสำหรับฉัน ฉันให้นายเข้ามาได้คนเดียว แต่นายพังมันทุกอย่างด้วยฝีมือของนาย ถึงแม้ว่าวันนี้ฉันจะกระอักเลือดเกือบตาย...แต่อีกไม่นานจะต้องเป็นนายที่ต้องเสียใจที่เลือกจะทำแบบนี้กับผู้หญิงที่ทุ่มเททุกอย่างให้นายแน่นอนโอเซฮุน!" เธอว่าจบก็แกะมือของผมออกก่อนจะเดินลากกระเป๋าลงข้างล่างไป ผมรีบตามลงไปก็เห็นชานยอลกับซันนี่กำลังบอกลากันโดยมีคุณแม่ของผมกำลังร้องไห้อย่างหนัก ผมทำให้คุณแม่ต้องร้องไห้!



"ชานยอล...นายจะไม่หักหลังฉันใช่มั้ย?" ผมได้แต่ยืนฟังทั้งสองคนพูดกันอยู่ห่างๆ



"ฉันไม่มีวันหักหลังคุณหนูของฉันได้หรอก...เธอเป็นคุณหนูของฉันเสมอ ถึงฉันจะไม่ได้ดูแลเธอใกล้ๆแบบที่ผ่านมาอีกแล้ว แต่ฉันจะดูแลคุณหนูของฉันตลอดไป" เพราะว่าชานยอลรักซันนี่ไง!



"เพราะงั้นอย่าทำร้ายฉันให้เจ็บปวดไปมากกว่านี้เลยนะ" คำพูดของซันนี่เหมือนทำร้ายผมทางอ้อมอีกครั้ง ทั้งสองกอดลากันก่อนที่ซันนี่จะเดินไปกอดคุณแม่ของผมแล้วเดินลากกระเป๋าออกจากบ้านไป ผมรีบวิ่งออกไปหน้าบ้านก็เห็นว่าคนที่มาด้วยคือยูริ



"ไง เซฮุน" ยูริเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแต่วินาทีต่อมารอยยิ้มนั่นก็หายไป



เพียะ!



ฝ่ามือของเธอประทับเข้าที่หน้าของผมอย่างจังท่ามกลางต่อหน้าต่อหน้าของทุกกคนที่นี่ ซันนี่รีบเข้ามาห้ามปรามยูริไว้ก่อนที่เธอจะเล่นงานผมอีกรอบ



"พอเถอะยูริ...ทุกอย่างจบแล้ว" ซันนี่เอ่ยบอกเพื่อนของเธอ



"จบหรอ...นายแม่งโคตรเลวเลยว่ะ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าอีนั่นมันมีดีกว่าเพื่อนรักของฉันตรงไหน นายถึงได้คว้ามันมาแทนที่ซัน แต่ฉันขอบอกไว้ก่อนว่านายคิดผิด นายจะไม่มีวันได้ซันนี่กลับไปอีกเด็ดขาด เลิกคือเลิก แม้แต่เพื่อนฉันก็จะไม่ซันเป็นเพื่อนนาย!" ยูริลั่นประกาศิตเสียงดังฟังชัดทำเอาทุกคนในบ้านถึงกับอึ้ง



"เหตุผลที่หนูซันย้ายออกคือ...เจ้าฮุนมีคนอื่นงั้นหรอ?!" เหมือนคุณแม่ของผมจะอึ้งไป



"ไอ้ฮุนแกทำแบบนี้ได้ไงว่ะ!" แล้วตัวของผมก็โดนพี่ชานยอลกระชากคอเสื้อไปถามทันที  สีหน้าของพี่ชานยอลกำลังโกรธจัดและผมไม่เคยเห็นอาการแบบนี้ของพี่ชายตัวเองมาก่อน  มันน่ากลัวมาก



"หยุดเถอะชานยอล...สวัสดีค่ะคุณหญิง ลาก่อนชานยอล" ว่าจบซันนี่ก็เดินขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับโดยไม่คิดจะบอกลาผมเลย ผมคงกลายเป็นคนนอกสำหรับเธอไปแล้วสินะ แล้วรถของซันนี่ก็ถูกขับออกไปโดยมียูริเป็นคนขับ



"นาย!" แล้วกำปั้นหนักๆของพี่ชานยอลก็ฟาดลงมาที่ใบหน้าของผมจนตัวผมเซทรุดล้มลงไปกับพื้น



"ชานยอล!" เสียงของคุณแม่ดูจะตกใจที่พี่ชานยอลทำแบบนี้ใส่



"ฉันไม่มีวันให้อภัยนายแน่ไอ้เลว!" ทิ้งคำพูดเจ็บๆให้ผมจบก็เดินหนีเ้าบ้านไป คุณแม่เดินเข้ามาหาผมช้าๆแต่หน้าตากลับอมทุกข์จนผมรู้สึกเสียใจไปตามๆ



"แม่ผิดหวังในตัวลูกมากนะเซฮุน...ลูกทิ้งหนูซันได้ไง...แม่ ไม่มีอะไรจะพูดกับลูกจริงๆ!" แล้วก็เดินหนีเข้าบ้านไปอีกคน ทิ้งให้ผมอยู่หน้าบ้านกับความเจ็บปวดที่ถาถมกองทับซัดยิ่งกว่าคลื่นพายุลูกใหญ่ไว้



"ฉันขอโทษ!"









กระซิกๆ กว่าจะพยายามต่อพล็อตเรื่องให้ดีที่สุด

จบแล้วตอนนี้ กว่าจะมาต่อให้จบคือแบบน้ำตามาจ้า

แต่งไปเศร้าไป เสียใจแทนพี่ซันนี่มาก  พี่ฮุนไม่น่าทำแบบนี้เลยอ่ะ

มาดูอีพีต่อไปกันนะคะ ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ

ขอดูคอมเม้นต์ก่อนเนอะว่าควรกลับมาอัพต่อหรือป่าว ไรต์ต้องการกำลังใจจริงๆน้า










STAR
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

201 ความคิดเห็น

  1. #87 picasso_hs (@picasso_hs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:54
    จุดๆนี้คือสงสารพี่ซันมากไม่สงสารอิฮุนเลยติ้ดเดียว
    #87
    0
  2. #86 picasso_hs (@picasso_hs) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 14:54
    จุดๆนี้คือสงสารพี่ซันมากไม่สงสารอิฮุนเลยติ้ดเดียว
    #86
    0
  3. #81 nok5088 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 07:00
    สงสารซันนี่มาดเลย

    เซฮุนนายมันเลวมาก ขอให้กรรมตามสนอง
    #81
    0
  4. #80 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    เจ็บและเสียใจแค่วันนี้พอนะซันนี่ ทำให้ฮุนเห็นไปเลยว่าคิดผิดที่ทิ้งไป 
    #80
    0
  5. #79 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    เจ็บและเสียใจแค่วันนี้พอนะซันนี่ ทำให้ฮุนเห็นไปเลยว่าคิดผิดที่ทิ้งไป 
    #79
    0
  6. #78 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:53
    เจ็บและเสียใจแค่วันนี้พอนะซันนี่ ทำให้ฮุนเห็นไปเลยว่าคิดผิดที่ทิ้งไป 
    #78
    0
  7. #77 Sunyeol123 (@Sunyeol123) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 23:25
    แล้วนายจะเสียใจอิเน่ที่กล้าทิ้งซันนี่ไป ฮืออ สงสารซันมากๆ
    #77
    0
  8. #76 Spirit'Baby'Sunny (@spirit_baby) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:58
    ได้เวลาเอาคืนแล้วซัน จัดไปเลยค่ะ!
    #76
    0
  9. #75 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:52
    จะรอดูวันที่ฮุนจะเสียใจที่ทิ้งซัน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:53
    #75
    0
  10. #74 moza_Sunny^ ^ (@moozaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:12
    ชอบดราม่า แบบนี้ รอซันเอาคืน
    #74
    0
  11. #73 bow.baby (@bow_jerapa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 18:37
    เกลียดๆ เพื่อนรัก ทรยศ อย่าให้อภัยเด็ดขาดซันนี่ 
    #73
    0
  12. #72 EXOG (@EXOG) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 18:03
    เกลียดเจสสิก้าอยู่แล้วนะพอมาเรื่องนี้โคตรเกลียดเลย
    #72
    0
  13. #71 kooksun159 (@kooksun159) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 14:00
    ตัดสินใจถูกแล้วนะพี่ซันยอมเจ็บเลิกๆไปเถอะ หาคนใหม่ รีบๆมาอัพนะคะค้างมาก
    #71
    0
  14. #68 Spirit'Baby'Sunny (@spirit_baby) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 09:50
    สงสารซัน ไม่เป็นไรนะมีใหม่ไปเล้ยยย หาคนปลอบใจด่วน
    #68
    0
  15. #67 love sunny (@speek-now) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 02:33
    โอ๊ยยยยย ดีใจที่เลิกกับฮุน ขอให้ต่อจากนี้ไปซันสวยขึ้น ฮอตขึ้น จนทำให้อิฮุนมันเสียใจที่ทิ้งสิ่งที่มีค่าที่สุดไป
    #67
    0
  16. #66 Exosun515 (@Exosun515) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:22
    เจสขอโทษแต่ก็ยังทำอ่ะไม่โอเค ซันนี่น่าสงสารมาก ดีแล้วที่เลิก พี่ฮุนเลวมาก
    #66
    0
  17. #64 arielsoonkyu (@numkang_xii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:09
    ชั่ววววววว
    มีความอิน คือฮุนเห็นแก่ตัวมาก เหตุผลชุ่ยมาก เจสก็ไม่โอนางเลือกความรักไม่ได้เลือกเพื่อนมาขอโทษก็ยากให้อภัยนะเอาจริง มาอัพไวๆน้าอยากเห็นพิศันสะบัดบ็อบใส่ เชิ่ดๆไปเลย
    #64
    0
  18. #63 moza_Sunny^ ^ (@moozaza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:39
    อ่านแล้ว อยากเข้าไปกระชาก 555 ชอบพล็อตแบบนี่ มาต่อไวๆนะคะ
    #63
    0
  19. #62 Siopas (@cigarsun) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:16
    เซฮุนนี่ชั่วเนอะ เจสก็ใช่ย่อย ถ้ารักเพื่อนจริงก็ควรหยุดแต่นี้ไม่ (อินๆๆ) สงสารพี่ซันว่ะ
    #62
    0