คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

3,758

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


3,758

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


82
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 พ.ย. 59 / 21:02 น.
นิยาย L I K E I ’ M G O N N A L O S E Y O U [Draco x Hermione]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Story by

M A D A M E    B O N J O U R


SONG : like I’m gonna lose you : Meghan Trainor   feat.John Leghend

cr.shl

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 พ.ย. 59 / 21:02



          “เดรโก เธออยู่ไหน?”

       หญิงสาวเจ้าของเลือนผมลอนสีน้ำตาลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว เธอมองไปรอบๆตัว สิ่งที่เธอเห็นมีเพียงท้องฟ้าที่ประดับประดาไปด้วยดวงดารานับล้าน ส่องแสงระยิบระยับ พร้อมกับดวงจันทราที่เจิดจรัสแสงไปทั่ว จนทำให้เธอสามารถมองเห็นพื้นที่รอบตัวได้ชัดเจน

       เฮอร์ไมโอนี่วิ่งไปเรื่อยๆ ด้วยเท้าที่เปลือยเปล่าอยู่ในสถานที่แห่งนั้น เธอกำลังตามหาคนรักของเธอนั่นเอง เธอตะโกนเรียกชื่อ แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเธอจะเจอเขาเลย ไม่มีสัญญาณใดบอกได้ว่าคนที่เธอโหยหาอยู่แห่งใด เฮอร์ไมโอนี่หยุดวิ่ง ทรุดเข่าลงกับพื้นหญ้าอย่างอ่อนล้า ยกฝ่ามือปิดใบหน้าร้องไห้อย่างสิ้นหวัง

       “เดรโก อย่าทิ้งฉันไป”

       เฮอร์ไมโอนี่พึมพำกับตัวเอง ก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น

       “เฮอร์ไมโอนี่...”

       เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนแว่วเข้ามาในหูของเธอ เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือ และมองหาที่มาของเสียงนั้น เธอลุกขึ้นอย่างกระตือลือล้น

       “เดรโก...” เธอเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหวัง

       “เฮอร์ไมโอนี่ ทางนี้”

       เสียงนั้นดังขึ้นอีก มันมาจากทางด้านหลังของเธอ เฮอร์ไมโอนี่หันไปด้านหลัง เจ้าของเสียงนั้นกระตุกยิ้มที่มุมปาก คนที่เธอตามหาอยู่นั่นเองที่เป็นคนเรียกเธอ เธอวิ่งไปหาเขาด้วยความดีใจ แต่ก่อนที่เธอจะถึงตัวเขา เดรโกก็เดินไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

       “เดรโก เดี๋ยว!!

        เฮอร์ไมโอนี่วิ่งตามเขาไปอย่างเหน็ดเหนื่อย เธอหยุดและหอบหายใจถี่ๆ ก้มเอามือเท้าไว้ที่หัวเข่าอย่างหมดแรง เมื่อเธอเห็นว่าเขาหยุดวิ่งแล้ว เฮอร์ไมโอนี่ยืดตัวขึ้นตรงๆ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆเพื่อปัดเป่าความเหน็ดเหนื่อยนั้นออกไป เธอเดินไปหาเขาและหยุดยืนอยู่ทางด้านหลังของเขา เดรโกที่รู้สึกว่าเธอมายืนอยู่ด้านหลังเขาแล้ว จึงหันมาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้ม

       “เหนื่อยมั้ย ที่รัก” เดรโกเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน และเอื้อมมือไปลืมที่ลอนผมสีน้ำตาลนั้นอย่างรักใคร่

       “เธอวิ่งหนีฉันทำไม แล้วเธอหายไปไหนมา” เฮอร์ไมโอนี่ถามเขาราวกับน้อยใจเขา

       “งั้นคุณก็ตามผมมาสิ ผมจะพาคุณไปดู”

       เดรโกเอ่ยน้ำเสียงเชิญชวน แววตาประกายวาววับ ก่อนจะก้าวถอยหลังไปช้าๆ ร่างของเธอและเขาเริ่มออกห่างกันทุกทีที่เดรโกก้าวขาไปด้านหลัง เฮอร์ไมโอนี่ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เมื่อเธอสังเกตว่า พื้นที่ที่เขากำลังจะก้าวไปถึงนั้น มันโล่งกว้างและว่างเปล่า มีเพียงอากาศและสายลมที่พัดผ่านเท่านั้น เฮอร์ไมโอนี่ใจหายวาบ เมื่อเธอเห็นว่าเดรโกกำลังจะตกลงไปในเหว อีกแค่ก้าวเดียวเท่านั้น!!!

       “เดรโก อย่า!!

       “ตามมาสิ ที่รัก...”

       เฮอร์ไมโอนี่ร้องห้าม แล้ววิ่งไปหาเขาหวังจะดึงร่างเขาออกมา แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ร่างของเดรโกตกลงไปในเหวนั้น ก่อนที่เธอจะไปถึง เฮอร์ไมโอนี่ทรุดอยู่ริมบนเหวนั้น เธอก้มหน้าร้องไห้และนึกถึงใบหน้าของคนที่เธอรัก หวีดร้องอย่างเจ็บปวด

       “เดรโก!!!!!!

..........

       “เดรโก!

       เฮอร์ไมโอนี่สะดุ้งตื่น เหงื่อมากมายซึมออกมาตามร่างกายของเธอ เธอลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตาไปทั่วห้อง และมองไปที่ที่นอนข้างตัว ที่ที่ควรจะมีเดรโกอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า เธอพบเพียงกระดาษโน้ตใบหนึ่งติดผนึกอยู่บนหมอน เฮอร์ไมโอนี่ดึงมันออกมาและอ่านข้อความบนนั้น

มาหาผมที่สวนหลังคฤหาสน์ ใส่ชุดนี้มาด้วย

                                         จาก ที่รักของคุณ

       เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าขึ้นมาจากจดหมาย แล้วหันไปมองชุดเดรสสีครีม ที่วางพาดอยู่บนโซฟาท้ายเตียงสี่เสาที่เธอกำลังนั่งอยู่ เธอรู้สึกแปลกใจ ก่อนที่เธอจะลุกจากเตียงเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระล้างร่างกายสักพัก และเดินออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมอาบน้ำ ที่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของเธอ เฮอร์ไมโอนี่มองไปที่ชุดเดรสนั้นอย่างพิจารณา เธอไล่นิ้วมือไปตามเนื้อผ้าอย่างหลงใหล ทำให้เธอสังเกตเห็นว่ามีรองเท้าหุ้มส้นสีครีมที่เข้ากันกับชุดวางอยู่อีกคู่หนึ่ง เฮอร์ไมโอนี่เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งขนาดกว้างและเริ่มแต่งแต้มใบหน้าและจัดแต่งทรงผมของตัวเองอย่างประณีต...

       เฮอร์ไมโอนี่อยู่ในชุดเดรสสีครีมกับรองเท้าที่เข้ากัน เธอยืนสำรวจตัวเองอยู่หน้ากระจกอีกครั้ง เพื่อความมั่นใจ เพราะเธอไม่ค่อยออกไปไหน นอกจากอยู่ภายในคฤหาสน์ จึงทำให้เธอไม่ค่อยได้แต่งตัวสักเท่าไหร่ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างสง่า...


..........


       เฮอร์ไมโอนี่เดินเหยียบไปตามพื้นหญ้าเบาๆ เธอพยายามมองหาว่าเขาอยู่ที่ไหน ทันใดนั้นเอง และเธอคิดว่าหูของเธอไม่ฝาด และนี่ก็ไม่ใช่ความฝัน เฮอร์ไมโอนี่ได้ยินเสียงเพลงดังแว่วๆมาจากที่ไหนสักแห่งในส่วนของสวนหลังคฤหาสน์ เธอก้าวเท้าตามเสียงนั้นไปสักพัก เธอหยุดยืนอยู่กับที่ มีผ้าม่านสีขาวบางๆที่สามารถมองทะลุผ่านไปได้นั้นขวางอยู่ และเสียงเพลงที่เธอได้ยินนั้น มันก็ดังมาจากหลังม่านนี้

       เฮอร์ไมโอนี่เอื้อมมือไปข้างหน้าช้าๆอย่างตื่นเต้น จับที่รอยแยกของผ้าม่านนั้นและเปิดออก พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า...

       เฮอร์ไมโอนี่กวาดสายตามองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ ดอกไม้นานาพันธุ์ถูกจัดตกแต่งเป็นช่อไว้อย่างงดงาม มีซุ้มดอกไม้หลากสีตั้งอยู่ตรงหน้า ลูกโปร่งมากมายที่กำลังลอยไปบนอากาศ เธอยิ้มราวกับเพ้อฝัน

       เธอกำลังตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น โดยไม่รู้ว่ามีคนก้าวมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอ แล้วสวมกอดเธออย่างอบอุ่น

       “คุณชอบมั้ย ผมทำเพื่อคุณเลยนะ...” เดรโกกระซิบเสียงอ่อนเสียงหวานที่ทำให้เธอราวกับอยู่ในห้วงแห่งความฝัน  พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆที่เขาเป็นคนจัดแจงขึ้นมา(โดยเอลฟ์และเวทมนต์)

       “เนื่องในโอกาสอะไร” เฮอร์ไมโอนี่หันมามองหน้าเขา และถามเสียงอ่อนเสียงหวานเช่นกัน

       เธอยิ้มให้เขาแต่สีหน้ากลับแสดงความสงสัยอย่างไร้เดียงสา เดรโกมองใบหน้าของเธออย่างหลงใหล และก้มลงไปหอมแก้มเธอหนึ่งทีอย่างรักใคร่

       “วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรานะ คุณจำไม่ได้รึไง” เดรโกพูด แกล้งทำสีหน้าน้อยใจ และลูบแก้มเธอเบาๆ

       “เปล่า ฉันจำได้...” เฮอร์ไมโอนี่ตอบ ใบหน้ายิ้มแย้มด้วยความตื้นตันอยู่ในใจ

       “มาเถอะ” เดรโกจูงมือเธอเดินลอดซุ้มดอกไม้มา และหยุดยืนอยู่กลางฟลอเต้นรำ เฮอร์ไมโอนี่เพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาใส่ชุดทักซิโดสีดำ ดูหรูหรา เหมาะกับการเต้นรำ เขาดูหล่อมากในความคิดของเธอ

       “ผมอยากเซอร์ไพซ์คุณ ชุดที่คุณใส่ผมเป็นคนเลือกเองเลย...” เดรโกพูดเสียงอ่อนโยน มองชุดเดรสที่เฮอร์ไมโอนี่ใส่อยู่ “คุณสวยมากเลยนะ อย่างกับเจ้าหญิงแน่ะ”

       “ขอบคุณค่ะ...ฉันชอบมาก ” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยรับคำชมของเขา ยิ้มอย่างเก้อเขิน

       เดรโกโอบเอวเธอเบา มือของทั้งสองสอดประสานกัน เฮอร์ไมโอนี่วางฝ่ามือไว้บนไหล่ของเขา เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่และเดรโกที่เคลื่อนไหวร่างกายไปตามจังหวะดนตรีช้าๆ ทั้งสองสบตากัน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มราวกับตกอยู่ในภวังค์ และเดรโกก็จ้องมองดวงตาสีน้ำตาลกลมโตแสนสวยคู่นั้นอย่างหลงใหล ทุกอย่างราวกับหยุดเวลา ร่างทั้งสองเคลื่อนกายช้าๆไปตามจังหวะดนตรีท่ามกลางดอกไม้นานาชนิดที่ผลิบานอย่างสวยงาม

I won't take you for granted 'cause we'll never know when
When we'll run out of time so I'm gonna love you

       เฮอร์ไมโอนี่หมุนตัว ก่อนที่ร่างขาวผ่องของเธอจะตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าที่เคยเปี่ยมสุขของเธอกลับฉายแววเศร้าใจออกมา

       “คุณเป็นอะไรไป ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า” เดรโกมองใบหน้าหมดจดของเธออย่างแปลกใจและเป็นห่วง

       “เปล่า ฉัน...ฉันฝันร้าย” เฮอร์ไมโอนี่ส่ายหน้าและเริ่มเล่าความฝันของเธอ “ฉันฝันว่าเธอทิ้งฉันไป ฉันกลัว ฉันกลัวว่าเธอจะทิ้งฉันไว้คนเดียว”

       เดรโกโอบกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น เมื่อเธอเล่าความฝันนั้นให้เขาฟัง ใบหน้าของเธอแนบชิดกับอกแกร่งนั้นอย่างอบอุ่น

       “ผมไม่มีวันทิ้งคุณ ” เดรโกพูดอย่างหนักแน่น

       เฮอร์ไมโอนี่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา

       “ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป ที่รัก” เดรโกเอ่ยอีกครั้ง และจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เพราะแบบนี้ไง ผมถึงไม่อยากให้คุณออกไปไหน ผมเองก็กลัวว่าจะเสียคุณไป ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้นานที่สุด ทุกวินาทีที่ผมยังหายใจ”

       เฮอร์ไมโอนี่ยกนิ้วของเธอจุ๊ที่ริมฝีปากของเขา มองเขาอย่างใจหาย เมื่อเขาพูดราวกับว่าจะไม่อยู่กับเธอ

       “อย่าพูดแบบนั้น เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีอะไรมาพรากเราสองคนได้” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยอย่างหนักแน่น สีหน้าจริงจัง

       “ใช่ เราจะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป ทุกลมหายใจของผมต้องมีคุณอยู่เคียงข้าง” เดรโกลูบไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ “ผมรักคุณมากนะ และมากขึ้นทุกวันเลยนะ เฮอร์ไมโอนี่ที่รัก”

       “ฉันก็รักคุณค่ะ จากนี้และชั่วนิรันดร์” เฮอร์ไมโอนี่เอ่ยอย่างปลื้มปีติ

       “ใช่ จากนี้และชั่วนิรันดร์” เดรโกทวนคำ

       ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดกัน ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะบรรจบกันอย่างแนบแน่น เดรโกบรรจงจูบเธออย่างดูดดื่ม ดื่มด่ำความหอมหวานภายใต้ริมฝีปากของเธอ โอบกอดเอวของเธอด้วยแขนทั้งสองข้าง เฮอร์ไมโอนี่หลับตาลง จูบตอบเขาอย่างอ่อนโยน สองแขนของเธอกอดรัดที่ต้นคอของเขาแน่น ก่อนที่เขาและเธอจะคลายจูบจากกัน

       “ผมหยุดเวลาที่มีเพียงเราสองคนไม่ได้ แต่ผมจะรักคุณให้เหมือนกับว่าผมจะเสียคุณไป เฮอร์ไมโอนี่” เดรโกเอ่ย

       “เช่นกันค่ะ ที่รัก” เฮอร์ไมโอนี่เงยหน้าพูด

       เดรโกคว้าร่างของเธอให้อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขาอีกครั้ง จรดริมฝีปากบางที่หน้าผากของเธออย่างเนิ่นนาน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างปลื้มปริ่ม

       ราวกับโลกนี้มีเพียงร่างของทั้งสอง จูบดูดดื่มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่เอ่อล้น หัวใจสองดวงที่เกี่ยวคล้องกันด้วยความรักและความผูกพัน ...ตราบนานเท่านาน...

 

So I'll kiss you longer baby
Any chance that I get
I'll make the most of the minutes and love with no regrets


'Cause no, we're not promised tomorrow
So I'm gonna love you
Like I'm gonna lose you
I'm gonna hold you
Like I'm saying goodbye wherever we're standing
I won't take you for granted 'cause we'll never know when
When we'll run out of time so I'm gonna love you
Like I'm gonna lose you
I'm gonna love you like I'm gonna lose you


- THE BEAUTIFUL ENDING -

 

ฟิคสั้นเรื่องนี้เราได้แรงบันดาลใจจากเพลง Like I’m Gonna Lose You นะคะ

หลายๆคน อาจจะเคยฟังมาแล้ว ความหมายไรท์ว่ามันก็ดีนะคะ

หลังจากที่ครั้งก่อนลงฟิคสั้นเรื่องเศร้าไปแล้ว ครั้งนี้เลยแต่งแบบหวานๆ จบลงไปอย่างสวยงาม

คิดว่าหลายคนอาจจะชอบนะคะ หรือถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรนะคะ

แต่ขอคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

D R A C O  M A L F O Y   &   H E R M I O N E  G R A N G E R

ผลงานอื่นๆ ของ Madame Bonjour

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. #10 0804452409 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 16:01
    อ่านตอนแรกกลัวมาก แต่ตอนจบแฮปปี้ เดรโกโรแมนติกมากกกก
    #10
    1
    • #10-1 sunisa_addmin(จากตอนที่ 1)
      8 มิถุนายน 2563 / 21:25
      พลิกล็อกเฉยย
      #10-1
  2. #9 ninko
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    น่ารักกก สนุกมาก ดีใจที่เป็นแค่หนูเฮอร์คิดไปเองว่าเดรจะทิ้งไป
    #9
    0
  3. วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 20:19
    บิดดดแรง น่าร๊ากกกก >\\\<
    #8
    1
    • 16 มกราคม 2560 / 17:15
      ฟินมากมาย
      #8-1
  4. #7 Guggig
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 20:56
    ชอบมากค่ะ จบได้มีความสุขมากๆ เดรก-เฮอร์มี น่าร้ากกก //จะรออ่านเรื่องหน้านะคะ
    #7
    1
    • 1 เมษายน 2559 / 15:39
      ขอบคุณนะคะ แล้วเดี๋ยวไรท์จะแต่งเรื่องใหม่มาให้อ่านนน
      #7-1
  5. #6 นั้มมมมม
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:49
    คู่นี้อ่านแล้วฟินอ่าๆ
    #6
    0
  6. วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 13:30
    โอ้ย!ฟินง่าาาาาา น่ารักๆๆ>< 

    #5
    1
    • 10 พฤศจิกายน 2558 / 13:06
      ง่าาาา ขอบคุณค่ะ
      #5-1
  7. #4 faiopa
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2558 / 19:24
    >< น่ารักมากๆเลยคะ

    #4
    1
    • 10 พฤศจิกายน 2558 / 13:08
      ขอบคุณน้าค้าาา
      #4-1
  8. วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 22:06
    คือดีงามอ่ะไรต์  ชอบการใช้ภาษามากๆอ่านแล้วลื่นไหลดีประทับใจค่ะ   เรารู้แล้วล่ะว่าที่ไรต์หายไปเพราะไปฝึกฝนการเขียนนิยายมาแน่ๆเลย   ชอบมากๆค่ะ  แต่งได้เหมือนกับมืออาชีพเลย
    #3
    1
    • 10 พฤศจิกายน 2558 / 13:11
      ขอบคุณเป็นอย่างยิ่งมากกกก กราบงามงามเลยค่ะ(เวอร์เกิ๊น!!555)
      #3-1
  9. วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 21:56
    คือดีงามอ่ะไรต์  แต่งได้ดีไหลลื่นดีใช้ภาษาได้สวยได้ชอบมากๆค่าาาา   
    #2
    1
    • 10 พฤศจิกายน 2558 / 13:12
      ที่จริงไรท์คิดว่ามันจะเวอร์เกินไปด้วยซ้ำนะคะนี่ อิอิอิ
      #2-1
  10. วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 22:23
    สนุกค่า~ >///<

    เดรกแบบ น่ารักมากกกกก 

    หนูเฮอร์ก็น่ารัก

    คู่รักชั่วนิรันดร์ 
    #1
    0