[Fic]-(Myungyeol)-INFINITE-Good boy

ตอนที่ 5 : C*2- [MyungYeol] - Good Boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มี.ค. 56

Chapter 2

 

ผมไล่ตามตัวเองในอดีตมาจนถึงบ้านร่างบาง ผมรู้สึกเหมือนจำได้ว่าเคยมาส่งซองจงแล้วขอกลับไปสะสางธุระบางอย่าง แต่...ทันทีที่ผม(ในอดีต)กลับไป ซองจงยังคงยืนเหม่ออยู่หน้าบ้านไม่ขยับไปไหน สายตาดูเศร้ามากเสียจนอยากจะตั้นหน้าตัวเองหากไม่ติดว่ากลัวเสียโฉม -_-

เฮ้อ ผมละสงสารจริงๆถ้ามีแฟนแบบนี้อยู่เป็นโสดดีกว่า

 

จริงสิ ผมกลับมาเพื่อที่จะแก้ไขอดีตนี่นา จะปล่อยให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้

ผมยิ้มย่อมในใจ แล้วก้าวถอยหลังจากพุ่มไม้เตี้ยๆข้างบ้านซองจงอย่างเงียบเฉียบ ดูจากสถานการณ์อันตรายแล้ว มันจะมากกว่านี้ถ้าหากไม่รีบออกมาจากที่หลบภัยชาวบ้านแถวนี้คงมองเป็นโรคจิตแน่ๆ

 

………………………………………………………...

 

ที่ใจกลางเมืองเกาหลี ย่านการค้าชื่อดังหลายแห่งเป็นที่สนใจของผู้คนเป็นอย่างมาก มีทั้งวัยเด็กประจวบวัยชราเลยทีเดียว ระหว่างเดินชมผมคิดของที่น่าจะพอเป็นของขวัญได้บ้าง จนสะดุดตากับกำไลข้อมือเล็กน่ารักดูดีมีราคา ถ้าไปประดับบนข้อมือบางนั่นคงจะสวยไมใช่น้อย

 

“สนใจชิ้นไหน ถามพี่ได้นะคะ” พี่พนักงานขายดินเข้ามายิ้มก่อนจะทำหน้าที่ของเธอต่อ

ผมชี้ไปยังกำไลเมื่อสักครู่ในกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่จัดอย่างสวยงามในตู้โชว์หรู ก่อนเธอจะหัวเราะเล็กน้อย

“คุณนี่ตาถึงเหมือนกันนะคะ กำไลรุ่นนี้มันเป็นรุ่นที่ทางร้านต้องสั่งจองนานมากกว่าจะได้เนื่องจากมันเป็นของที่ทำขึ้นจากวัสดุหายากน่ะค่ะ ถ้าสนใจจริงๆพี่จะต่อให้ราคาพิเศษเลย”

“มันสวยมากครับ แต่...มันคงแพงไม่ใช่เล่น” ผมเอ่ยเสียงเครียด คนตายที่ไหนเขาพกเงินติดตัวกัน แต่ เอ๋...ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงอย่างเคยชิน

“พี่ลดให้เหลือ 350,000 วอนจ๊ะ ช่วยๆกัน”

คงต้องถอนคำพูดซะใหม่ คนที่ตายแล้วเกิดใหม่อย่างผมเนี่ยแหละพกเงินเป็นปึ๊ก

 

ทันทีที่กลับมาบ้านซองจงอีกครั้ง ผมรู้สึกว่าบ้านมันเงียบชอบกล ทั้งๆที่ไฟบ้านก็เปิดไว้แท้ๆแต่ทำไมรู้สึกเหมือนคนจ้องตลอดเวลาก็ไม่รู้

 

ติ๊ง ต่อง

ผมกดกริ่งรัวสองสามครั้งจนร่างบางเดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง สายตาที่มองมาทำให้รุ้สึกกลัวไม่น้อย

มาทำไม มันดึกมากแล้วนะ” ร่างบางเอ่ยเสียงเข้ม

“เอาของมาให้น่ะ เดี๋ยวก็กลับแล้ว” ผมดึงมือคนสวยมาตรงหน้า ก่อนจะบรรจงสวมกำไลด้วยความรักไคร่

“จำได้ด้วยเหรอ? นึกว่าจะลืมซะแล้ว” ซองจงเผยรอยยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ฆ่าผมได้แม้เจ้าตัวจะยังไม่รู้ก็ตาม

“ฉัน รัก นายนะ ซองจง แม้จะผ่านไปนานแค่ไหน...ก็ยังจะรักนาย ตลอดไป ”

“เหมือนกัน ขอบคุณนะ” ร่างบางเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มจะสัมผัสแก้มของผมแผ่วเบา

ให้ตายสิ นายเป็นอย่างนี้ไง ชั้นถึงตัดใจจากนายไม่ได้

นิสัยที่โกรธง่ายหายเร็วของแฟนผม นี่มันแก้ไม่ได้สักทีนะไม่ว่าจะผ่านมาสักกี่ปีก็ทำไม่ได้ แต่เรื่องนี้อาจจะเป็นในหลายๆเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกดีล่ะมั้ง

 

………………………………………………….

ร่างสูงของซองยอลเดินมาได้ครึ่งทางว่า สำนึกได้ว่าตัวเองกลับไปยังบ้านอันอบอุ่นไม่ได้ จำต้องเดินไปยังสวนสาธารณะใกล้บ้านเป็นที่ซุกหัวนอน ชีวิตของคนหล่อมันก็มีขึ้นมีลงเหมือนกันนะ

 

แต่แล้ว

“นาย มาทำอะไรมืดๆค่ำๆแบบนี้ล่ะ” เสียงคล้ายเป็ดพูดขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะหันไปมองผ่านเงามืด ใครฟะ! ที่มาเหมือนผีแบบนี้!!!

“แล้วนายล่ะ ทำไมออกมาเดินมืดๆค่ำๆแบบนี้” ซองยอลถามด้วยความชั่งใจ

“ชั้นมาเดินเล่นน่ะมันใกล้บ้านชั้น ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ”

“บอกชื่อนายมาก่อนสิ”

“นายนี่กวนมากนะ ชั้นชื่อ คิม มยองซู ยินดีที่ได้รู้จักนะ ซองยอล” ร่างสูงอยากจะหัวเราะทั้งน้ำตา อยู่ๆก็เจอศรัตรูแบบนี้!!!

 

ว๊าบ

 แสงประหลาดก่อตัวในเงามืด จนทำให้ทั้งสองคนที่กำลังสนทนาอยู่นั้นเกิดหลับตาปี๋ทันทีโดยสัญชาติญาณ ซองยอลลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่า ตัวเองนั้นได้กลับเข้ามายังดินแดนแห่งความตาย ผมตายไปอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย ม่ายยยยยยยยยยยย

“อย่ามัวรำพึงรำพันไปเลย ซองยอล” เจ้าของชื่อมองไปยังต้นเสียง ทันทีที่เห็นคนพูด เจ้าตัวถึงกับตาโตด้วยความตกใจ

“พี่ ซองกยู อีแปะไร้ตา!!!

…………………………………………………..

 

เฮ้อ จู่ๆตัวละครก็โพล่ขึ้นมาเป็นฉากๆ ทุกคนรู้ใช่ไหมคะว่า

อีแปะ เป็นอะไร 5555

ถ้าเวลาว่างๆ หัวสมองแล่นๆจะกลับมาอัพใหม่นะคะ

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านแล้วเม้น จุ๊บค่ะ

20 ความคิดเห็น

  1. #9 frang (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 19:52
    อัพไวๆนะค่ะ
    #9
    0
  2. #5 ktsm (@ktsm1997) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 00:39
    ไรท์เตอร์ มาต่อไวๆนะนะ ^^
    #5
    0