[Yaoi : KHR 805918] The Timer.

ตอนที่ 2 : Chapters 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 เม.ย. 57




* ไม่รับประกันความสั้น-ยาวของเนื้อหา เพราะไรต์หั่นชาร์ป แบ่งตอนอาจไม่เท่ากัน
** หากเนื้อหา สำนวนต่างๆ การเว้นบรรทัด อ่านแล้วไม่เข้าใจ ก็ขอให้เม้นท์มาได้เลย เพราะไรต์พิมพ์ใน note 8
*** ไรต์อัพฟิคช้านะ แต่ไม่ปิดฟิคจ้ะ ขอบคุณสำหรับการติดตามมาหลายบทความน๊าาา...






Chapters Two

 

 

'แล้ว....เอาไงต่อล่ะ'

เป็นครั้งแรกที่ผมมีอาการค้างชะงัก ทำอะไรไปไม่เป็น

เพิ่งจะรับปากจากเพื่อนที่แสนดีของผมว่าจะช่วยดูแลเด็กใหม่แสนจองหองคนนั้น...เวรกรรมอะไรแบบนี้

 

 

ในที่สุดผมก็เดินกลับไปที่โรงอาหารพร้อมกับซื้อขนมปังกับน้ำเปล่าขวดนึงแล้วถือหิ้วไปตามทาง

ใช่ครับ...ผมซื้อไปให้เด็กใหม่ที่ผมไม่ถูกชะตาด้วยอย่างจำใจ เพราะสึนะคนเดียว
ไม่งั้นผมจะไม่ทำเพื่อเด็กใหม่คนนั้นหรอกจริงๆ

 

 

ผมเดินออกจากห้องอาหารแล้วสาวเท้าตรงไปหาเด็กใหม่ที่ห้องเรียน
เพราะผมคิดว่าเค้าคงจะเก็บตัวขลุกอยู่แต่ในห้องคนเดียว

 

 

'นี่ทำไมเราต้องมาง้อ เอาใจกับคนแบบนี้ด้วยล่ะเนี่ยะ'

ผมถอนหายใจก่อนที่จะเปิดประตูห้องเรียน และเมื่อผมเปิดประตู...

....ในห้องกลับไม่มีใครอยู่?....

 

 

'แปลกแฮะ...ไม่อยู่ที่นี่งั้นหรอ?..'

 

 

"จะยืนเกะกะขวางทางทำไม"

เสียงไม่คุ้นหูก็ทำให้ผมสะดุ้งตัวใหญ่แล้วรีบหันกลับหลังหันไปหาต้นเสียงทันที

 

 

เด็กใหม่นี่นา...แถมยังซื้อน้ำอัดลมมา...กะจะกินแค่เนี๊ยะน่ะหรอ? เอาจริงดิ!?

 

 

"เอ่อ...ชั้น..."

ผมพยายามจะพูดให้มันเป็นประโยคนะ แต่ปากไม่ค่อยจะขยับตามใจเท่าไหร่เลย

 

 

"ถอยไป"

ร่างบางดันตัวผมแล้วรีบเดินเข้าห้องไปโดยไม่แยแสตัวผมเลยซักนิด

 

 

แล้วทำไมเราถึงพูดด้วยไม่ออกล่ะเนี่ย หรือเพราะหน้าตาบอกบุญไม่รับของเด็กใหม่ก็เลยทำให้ผมเซงรึเปล่า

วันนี้ผมรู้สึกว่าผมจะทำอะไรไม่ค่อยถูก ไม่เป็นตัวของตัวเองเท่าไหร่แหะ ไม่ไหวๆ...

 

 

ผมสะบัดหัวตัวเองแล้วค่อยๆ สูดอากาศเข้าปอดช้าๆ

เอาล่ะ...ต้องใจเย็นๆ หน่อย อย่างน้อยก็ทำเพื่อสึนะ คิดแบบนี้สิ!

 

 

เมื่อผมรวบรวมสมาธิได้ ผมจึงเดินเข้าไปในห้องเรียน และเดินตรงไปที่นั่งของผมเองที่มีเด็กใหม่นั่งอยู่ข้างๆ โต๊ะผม

 

 

"......โก...เอ่อ...นายกินแค่นั้นจะพอหรอ?"

อ๊าากกกกกก!! ทำไมพูดชื่อของเด็กใหม่ไม่ได้ล่ะเนี่ยะะะ อยากจะบ้าตาย!

ผมจะเกร็งอะไรขนาดนี้ กลัวก็ไม่ใช่ เกลียดก็ไม่เชิง แต่ผมก็ไม่ชอบความรู้แบบนี้เลยซักนิด

จะฝืนได้อีกนานมั้ยนะ ขอแค่อย่างน้อยก็ให้มันผ่านวันนี้ไปได้ก็พอ!

 

 

"......"

ร่างบางชะงักตัวเล็กน้อย เขามองยามาโมโตะที่กำลังพยายามจะพูดบางสิ่งกับเขาด้วยหางตา

 

 

โกคุเดระจึงเลิกดื่มน้ำอัดลมแล้วมองหน้าร่างสูงที่ยืนค้ำตนเอง

 

 

'หมอนี่มัน.....ใครกันฟร่ะ?...'

(#ยามาโมโตะก็อยู่ข้างๆ สึนะมาตั้งนาน เธอเพิ่งจะสังเกตหรอที่รักขาาาา -0-!!)

 

 

"...ชั้น..ชั้นว่า นายกินแค่นั้นมันคงจะไม่อิ่มหรอกนะ.."

อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาเลยซักนิด แถมมันโคตรแย่กว่าเดิมอีกต่างหาก!

นี่ผมพยายามเต็มที่แล้วนะ ผมจะต้องง้อเด็กใหม่ไปอีกนานแค่ไหน ใครก็ได้เร่งเวลาตรงนี้ให้ผมทีเถอะ...

 

 

"แล้วไง?"

นั่น....จุกครับ ได้ยินแบบนี้แล้วหมดอารมณ์คูณสองจริงๆ

ไอ้เราก็หวังดีที่จะให้เค้าอิ่มท้อง ดันมาพูดว่า แล้วไง ใส่อีก ผมชักใกล้หมดความอดทนแล้วนะ!

 

 

"...คือ..."

โว๊ะ!! ผมต้องพยายามเท่าไหร่ถึงจะยอมพูดจาดีๆ กับผมเนี่ยะ

มันลำบากใจจนอยากจะร้องไห้ การง้อคนแบบนี้ มันยากยิ่งกว่าสอบวิชาคณิตศาสตร์ซะอีก ผมไปไม่เป็นแล้วนะ...

 

 

"..นายจะยืนอีกนานมั้ย? นั่งลงได้แล้ว"

เสียงของเด็กใหม่พูดแทรกความคิดของผม ทำให้ผมตกใจเล็กน้อย



.....นั่นสิ เราจะยืนคุยทำไมนะ?

วันนี้คือวันที่เลวร้ายที่สุดของผมจริงๆ สาบานได้!

 

 

"..อะ อื้ออ..นั่นสินะ"

ผมค่อยๆ นั่งลงตามที่เด็กใหม่พูด และในที่สุด....ห้องเรียนนี้ก็เงียบอีกครั้ง

 

 

'บรรยากาศมาคุอีกแล้วสิ ยังไม่หมดคาบพักอีกหรอ วันนี้อยากเรียนอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ'

 

 

เห้ออออ...ผมควรจะทำยังไงดี ไม่อยากจะชวนคุยเลย...

ผมไม่อยากได้ยินประโยคห้วนๆ และสีหน้าไม่รับใครแบบนั้น ผมไม่ชอบจริงๆ

แต่สึนะเพิ่งจะขอร้องผมไม่นาน...เห็นแก่สึนะคนเดียวนะ นายมันโชคดีเท่าไหร่แล้ว เด็กใหม่!

 

 

"...ช ชั้นซื้อขนมปังมาให้...จะกินมั้ย?.."

ร่างบางหันมาสนใจกับคำพูดของผม แล้วก็มองหน้าผมแบบเดิมๆ

 

 

".....ม่..."

ครืดดดดด ดดด ดด...~~

 

 

ไม่ทันได้พูดเป็นคำตอบ เสียงจากท้องของเขากลับตอบแทนปากที่กำลังจะพูดแทน

ร่างบางจึงรีบเอามือทั้งสองข้างปิดท้องที่ส่งเสียงอย่างรีบร้อน

 

 

'ปากบอกว่าไม่ แต่เสียงท้องร้องนั่นมันอะไรเนี่ยะ'

 

 

"ฮ่าๆ กินนี่เถอะนะ จะได้ไม่หิวไง"

ผมกลั้นความตลกแบบนี้ไม่ไหว จะพูดไงดีล่ะ เหมือนคนขี้เก๊กสะดุดขาตัวเองแล้วล้มหน้าทิ่ม อะไรแบบนั้นเลยอ่ะ
(#แกแอบสะใจใช่มั้ย? ยาโม๊ะ
! ระวังแม่ยกก๊กจังรุมฆ่านะคะ นายเนียน - -+)

 

 

มือบางจึงคว้าขนมปังจากมือยามาโมโตะแล้วรีบแกะกินด้วยความหิวอย่างไม่เกรงใจเพราะความอายและกลัวเสียหน้า

 

 

'ท่าทางจะหิวจริงๆ สินะ...'

เหมือนเราเริ่มจะสงบใจลงได้นิดหน่อยแล้วล่ะ เพราะเมื่อกี้เลยทำให้บรรยากาศตึงเครียดหายไป

 

 

ดูเหมือนจะหิว แต่ก็กินอย่างไม่รีบร้อนอะไร ท่าทางจะเป็นเด็กที่มีฐานะเหมือนกัน

ลักษณะการกินก็ดูเรียบร้อย ถ้าตัดความหยิ่งของเด็กใหม่ออกไป เค้าก็ดูน่าคบหาไม่น้อยล่ะนะ

รูปลักษณ์ภายนอกดูดีเอาเรื่องเลยล่ะ แถมหน้าตาก็คงจะเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงด้วยสิ

 

 

'....เรากำลังนั่งมอง นั่งสังเกตพฤติกรรมของเด็กใหม่งั้นหรอ?!...'

 

 

ในระหว่างที่ยามาโมโตะกำลังนั่งมองร่างบางที่กำลังละเลียดกินขนมปัง

ด้วยเซ้นส์ความรู้สึกไวของตน เขาก็หันไปมองหน้าร่างสูงที่นั่งเท้าคางมองตัวเอง

เพราะรู้สึกถึงความกดดันและเหมือนถูกจ้องมองนาน

 

 

"...จะมองชั้นทำไม ไม่เคยเห็นคนกินขนมปังรึไง?"

อ่ะ...อีกแล้ว โดนพูดด้วยประโยคไม่เข้าหูอีกแล้ว ผมกำลังจะปรับเปลี่บนทัศนคติของเด็กใหม่ให้ดีขึ้นแท้ๆ

...เข้ากันไม่ได้จริงๆ ด้วย

 

 

"..ขอโทษๆ ชั้นไม่ได้ตั้งใจจริงๆ.."

 

 

"//// ห้ามมาจ้องชั้นอีก ชั้นไม่ชอบ!"

หว๋าาา...หนักกว่าเดิมอีกแฮะ คราวนี้ตวาดใส่เลย ท่าทางจะไม่ชอบให้ใครมองจริงๆ ด้วยสิ

คนเค้าอุตส่าห์ซื้อขนมปังมาให้ยาไส้กินกันตาย มาพูดกับคนที่หวังดีแบบนี้ได้ยังไงกัน เสียมารยาท

แค่จ้องหน่อยเดียว ไม่ได้อยากจะมองหรอกนะ แต่มันไม่คุ้นนิหว่า...

 

 

เดี๋ยวก่อน...เมื่อกี้เราเห็นท่าทางที่มันไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเด็กใหม่นะ

 

 

.....เค้ากำลังหน้าแดง อย่าบอกนะว่า ประหม่าน่ะ!?.....

 

 

เข้าใจล่ะ เป็นคนประเภทที่เข้าหาใครก่อนไม่เป็น ขี้อาย แถมยังพูดไม่เก่ง

ถ้าตัดคำพูดห้วนๆ และนิสัยวางมาดโอหังซะหน่อย ก็คงจะเป็นคนที่พอจะคุยได้ล่ะนะ

แต่นี่ดันพูดจาไม่ไว้หน้ากันเท่าไหร่ คำขอบคุณก็ยัง...

 

 

"ขอบใจ.."

เสียงของเด็กใหม่ที่พูดอย่างแผ่วๆ หลังจากกินขนมปังที่ผมซื้อมาให้เสร็จ

มันทำให้ผมผงะจนเลิกคิดเรื่องแย่ๆ ทันทีที่ได้ยินประโยคที่รอมานาน

เป็นครั้งแรกอีกครั้งที่รู้สึกว่า ดีใจอย่างบอกไม่ถูก หูฝาดรึเปล่า...แต่ผมดีใจจริงๆ นะเนี่ยะ!

 

 

"อะไร...จะมองหน้าชั้นทำไม ก็ขอบคุณแล้วไง"

 

 

"..อ๋อ เปล่าๆ ชั้น...ชั้นแค่ ชั้นแค่....ไม่เป็นไรหรอก..."

กำลังจะชมว่า พูดดีๆ ก็เป็นเหมือนกัน แต่ความรู้สึกเมื่อกี้ที่เค้าพูดแทงใจมามันทำให้ผมหมดอารมณ์ทันที

....เอาใจยากชะมัด

 

 

กรี้งงงงง...

 

 

'ได้เวลาเรียนแล้ว....ไชโย!!'

ผมไม่เคยกระดี้กระด้าในใจมากมายขนาดนี้ ให้ตายเถอะครับ
วันนี้อยากจะเรียน ตั้งใจฟังอาจารย์และขยันจดเลคเชอร์ชะมัด

ไม่อยากจะฝืนทำอะไรที่มันเหนื่อยใจแบบนี้อีกแล้ว ยอมทนเรียนดีกว่ามาทนกับคนหยิ่งๆ อย่างนี้

 

 

ในที่สุด ก็ได้เวลาเรียนช่วงคาบบ่าย....

ส่วนทางด้านของสึนะที่กำลังวิ่งไปที่บ้าน...กำลังจะมีเหตุการณ์เกิดขึ้น....

 


 


-- Talkinggggg --

เย้ เย! อัพต่อตอนที่สองแล้วน๊าาาา 555555
บอกแล้วว่าแล้วแต่อารมณ์ไรต์ ปากบอกจะอัพอาทิตย์ละตอน
ดูแล้วกัน....ตอนที่สองต่อจ่อมาเลยยยย 555555
พอเริ่มมีคนมาเม้นท์ เราก็เริ่มมีแรงอยากจะอัพ เม้นท์แค่คน สองคนก็มีแรงใจเพียบ!!

//ขอร้องไห้แพ๊พ 55555 *น้ำตาซึม* เพราะไรต์ไม่ได้โปรโมทฟิคเลยไง แต่มีคนเข้ามาอ่านเอง
มันแบบ.......สุโค่ยยยยย >0< *ดีใจจนบ้า 555555*

ช่วงนี้ไรต์ติดเรียนซัมเมอร์อ่านะ = =" เลยไม่ได้อัพบทความ หรือฟิคอื่นๆ เลย
ดองปิดร้านดีไซน์ไว้ชั่วคราวด้วย ซัมเมอร์มันเร่งเรียนอ่าเนอะ เรียนเดือนเดียวสอบเลย =[ ]=!
เดี๋ยวไว้สอบบางวิชาเสร็จจะเริ่มอัพบทความ อัพฟิค แล้วค่อยโปรโมทเนอะ ><
รอหน่อยน๊าาาาา ขอขอบคุณสำหรับการติดตามผลงานกากๆ ของเรกินะ ^^


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น

  1. #14 KITZTIE.8059 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2558 / 00:45
    อ่านถึงตอนหนูก๊กท้องร้องละหลุดขำกร๊ากกเลยค่ะ สมเป็นหนูก๊กจริงๆเลยน้า เนื้อเรื่องน่ารักมากค่ะ รอติดตามนะคะ -////-

    #14
    0
  2. #10 {Tsunayoshi-} (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 11:05
    ต๊ายและะะะะ หนูก๊กคุงประเด็นคือเข้าหาคนไม่เก่งชิมิลูกกก ลูกไม่ได้หยิ่งเลยชิมิ #อวยสุดๆ
    ฟินนนนนน =///= ว่าแต่..จะเกิดอะไรขึ้นกับซือคุงงง ม่ายยยย =[]=
    #10
    0
  3. #7 mina.mimi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 21:29
    คู่นี้จะไปด้วยกันรอดมั้ยน่ะ หนูโกคุจังอย่าเย็นชาสิคะ เดี๋ยวยามะคุงเสียใจนะ
    ดูซิดู ง้อจนหนูอยากจะฆ่าคนแต่งเลยอ่า -..-+ #โดนพี่เรกิตบรัว
    #7
    0
  4. #5 Ren -[ตัวตนของความตาย]- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 17:14
     -................................- #รู้สึกฟิน 
    #5
    0