ตอนที่ 18 : Cross the time to find love 10 บ้าน (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 171
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    8 ก.ค. 61

Cross the time to find love

ข้ามกาลเวลาตามหารัก

Jason x Tim


ตอนที่ 10  บ้าน  (จบ)
__________________________________________





ชื่อเพลง Wake Me Up Avicii Cover (feat. Fleurie)  Produced by Tommee Profitt




 

 

 

 

เจ็ดวันหลังสงครามที่ทิมสลบไป​  มีเรื่องต่างๆเกิดขึ้นมากมายในกอตแธม 

 

หลังการถล่มปราสาทและจับกุมตัวราส์ อัลกูลได้สำเร็จ  เหล่าประชาชนที่เป็นโอเมก้าทุกคนได้รับอิสระ  ครอบครัวตระกูลเวนย์ และทายาท ทาเลีย อัลกูล  เปิดโปงนำเอกสารการคดโกงทุจริต การค้ามนุษย์อย่างผิดฏกหมายอีกนับไม่ถ้วนป่าวประกาศต่อประชาชน โดยมีชาวโอเมก้าทุกคนเป็นพยานในการร้องฟ้องต่อศาล  กดดันให้ศาลดำเนินคดีกับเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่แสนเน่าเฟะ  ชื่อเสียงของเจสันถูกกล่าวขานใหม่จากกบฏเป็นวีรบุรุษที่น่ายกย่องควบคู่กับชื่อเสียงของบรูซเวนย์ นักสืบที่เก่งกาจที่สุด 

 

เจสันทำสำเร็จ  เขาควรมีความสุข

 

 

แต่กระนั้น  เขากลับไม่ยิ้มอีกเลยตั้งแต่วันนั้น

 

 

 

ในบ้านหลังงามแสนสงบ  มีผู้คนเดินขวักไขว่ตลอดเวลา  ทั้งที่สภาพอากาศแจ่มใส แต่พวกเขากลับไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิดเดียว  สาเหตคงไม่ต้องเอ่ยทุกคนคงรู้ดี


เจสันนั่งบนขอบเตียงเฝ้ามองเจ้าหญิงนิทราที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบมาตลอดหนึ่งสัปดาห์  แม้ร่างของทิมยังหายใจอยู่ตรงนี้ข้างกายเขา แต่เจสันกลับรู้สึกว่าทิมช่างห่างไกลเกินเอื้อม  ทั้งที่อาการสาหัสได้รับการรักษาจนหมดห่วงแต่เหตุใดถึงไม่ยอมตื่นเสียที  


ราวกับวิญญาณของทิมไม่ได้อยู่ที่นี่  หรือแท้จริงทิมไม่ต้องการตื่นมาอีกแล้ว 

 

เจสันสะอึกกับความคิดเมื่อครู่  นัยน์​ตาสีเขียวสวยมองร่างงามที่ยังหลับใหลอย่างเจ็บปวด  เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการรอคอยใครสักคนตื่นขึ้นมามันจะทรมานปางตายเพียงนี้  แม้จะสัมผัสร่างกายที่นอนหลับอยู่ได้  แต่กลับไม่รู้สึกถึงวิญญาณแม้แต่น้อย  มันช่างว่างเปล่า

 

นี่แกหนีไปอยู่ที่ไหนกัน ”  เจสันจับมือขาวซีดแน่น  “ ใจคอแกคิดทิ้งฉันไว้คนเดียวงั้นหรือ ”  เจสันสะกดเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา 

 

ร่างงามยังคงหลับเช่มเดิม

 

เจสันนึกย้อนเวลาเก่าๆที่ทั้งคู่เคยอยู่ด้วยกัน  รอยยิ้มที่ทิมมอบให้เจสันนั้น เขาจำได้เป็นอย่างดี ใบหน้าตึงเครียดเพราะคิดมากเรื่องเจสันนั้นก็ยังชัดเจนไม่เคยลืม  น้ำตาที่เขาเป็นคนทำให้ทิมเจ็บปวดนั้นไม่มีวันลบล้างไปแม้แต่วันเดียว  ทุกอย่างที่เป็นทิม  เจสันรักมันทั้งหมด  รักเกินกว่าจะขาดจากชีวิต

 

ใบหน้าคมบิดเบี้ยวเกินจะอดกลั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อล้น  เจสันเอื้อมมืออีกข้างลูบใบหน้างามช้าๆก่อนโน้มตัวประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนอย่างแผ่วเบาหวังให้ความรู้สึกทั้งหมดส่งไปถึงวิญญาณของใครคนหนึ่งที่แสนห่างไกลว่าเขาโหยหายมากแค่ไหน

 

กลับมาเถอะ  กลับมาหาฉันเถอะนะ

 

 

 

อืม...   ทิมครางในลำคออย่างแผ่วเบา  ปลายนิ้วที่ถูกมือหนากุมกำลังขยับ แม้จะเพียงเล็กน้อยแต่นั่นก็หมายความว่า...

 

ทิม!   เจสันเด้งตัวขึ้นด้วยความตกใจ  หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นกว่าครั้งไหน  เขามั่นใจว่าไม่ได้หูฟาดหรือคิดไปเอง  เจสันลองเขย่าร่างของทิม  และแล้ว...

 

-  เจ- -  ทิมค่อยๆลืมตาขึ้น

 

แกฟื้นแล้ว  ทิม!   เจสันร้องลั่นด้วยความดีใจก่อนโน้มร่างโตกอดทิมแน่น  ทำเอาร่างที่เพิ่งได้สติร้องด้วยความจุกจากแรงทับ

 

-  น่ะ  น้ำ   ทิมพูดเสียงแหบแห้งแทบไม่มีแรงออกเสียง

 

เจสันรีบลุกไปรินน้ำให้ด้วยความดีใจก่อนประคองร่างบอบบางให้นั่งพิงหัวเตียงโดยมีเจสันโอบไหล่เบาๆไม่ให้ห่าง  เมื่อทิมได้จิบน้ำจนชุ่มคอ ก็เริ่มมีแรงพอจะออกเสียง

 

ทิมลูบลำคอของตนก่อนลองไอเบาๆเพื่อทดลองเสียง  และเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงโดยไวทิมจึงนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะเงยหน้ามองชายร่างสูงที่อยู่ใกล้เขาไม่ให้ห่างพลันสายตาที่ยังเบลออยู่เล็กน้อยกลับเห็นขอบตาบวมเป่งและดวงตาสีแดงก่ำ  คุณ... ร้องไห้เหรอ...   ทิมพยายามยกมือลูบใบหน้าคมด้วยมืออันสั่นเทาเพราะไม่มีแรงหลังจากการหลับใหลอันยาวนาน  เจสันจับมือเรียวให้แนบกับใบหน้าตนมากขึ้น

 

ฝุ่นเข้าตาต่างหากเว้ย...   ปากว่าอย่างนั้นแต่น้ำตาเจ้ากรรมเริ่มเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง  ทิมเบิกตาโตแต่พอกำลังจะอ้าปากถาม

 

 

ทิม!!  โอ้พระเจ้า!  ทิมฟื้นแล้ว  ทุกคน!  ทิมฟื้นแล้ว!!! ”  ริชาร์ดซึ่งเปิดประตูเข้ามาโดยไม่บอกกล่าวเห็นทิมฟื้นก็ร้องตะโกนราวคนบ้า  ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้านับสิบคู่ก็กรูเข้ามาในห้องนอน ทำเอาภายในห้องดูคับแคบไปถนัดตา

 

เดเมี่ยนคือคนแรกที่วิ่งนำฝูงชนเข้ามาในห้อง  เด็กหนุ่มมีสีหน้าตื่นตกใจปนดีใจ  โห้ย  เดรค  เจ้าตายยากเอ้ย!   เด็กหนุ่มพุ่งตัวกอดเอวทิมแน่นจนร่างเพรียวแทบสำลักน้ำลาย  น่าแปลกที่การกอดแบบนี้ทำให้ทิมนึกถึงน้องสาวตัวแสบของเขา มือเรียวเผลอยกมาลูบกลุ่มผมเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู

 

อะไรกันเนี่ยทุกคน... อยู่กันพร้อมหน้าเลย   ทิมเงยหน้ามาก็ตกใจกับคนมากมายภายในห้อง มีครอบครัวตระกูลเวนย์เกือบทุกคน รวมถึงอัลเฟรด  ยกเว้นบรูซ กับ ทาเลีย  นอกจากนั้นก็เป็นเหล่าทหารคนสนิทของเจสัน  ริชาร์ดหรี่ตามองเดเมี่ยนที่ยังนั่งตักคนป่วยด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจนเด็กหนุ่มรับรู้ได้จึงรีบลงจากเตียงพลางมองค้อนแทบกินเลือดกินเนื้อ

 

ริชาร์ดตอบแทนทุกคน  พวกเราเป็นห่วงเธอน่ะสิ  รู้ไหมว่าเธอหลับตั้งเจ็ดวันเชียวนะ  เดเมี่ยนกับเจสันยังแอบร้องไห้ข้างเธอทุกวันเลย--  อั๊ก!!   ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนเดเมี่ยนเขวี้ยงหนังสือเล่มหนาเข้ากลางหน้าจนหนุ่มหล่อเหลาร้องลั่น

 

ใครบอกเจ้าว่าข้าร้องไห้กันฟะ!! / ฉันไม่ได้ร้องเฟ้ย!!   สองหนุ่มอัลฟ่าพูดพร้อมกัน

 

จริงสิ  หมอ เราควรให้คุณหมอมาดูคุณทีโมธี   ซาแมนธากล่าว

 

ผมเองครับ   อัลเฟรดถกแขนเสื้อพร้อมกล่องที่คาดว่าเป็นกล่องพยาบาล  ชายชราขอให้ทุกคนออกไปรอข้างนอกแม้แต่เจสันที่จะอ้อนวอนเพียงใดก็โดนไล่ออกไปเช่นเดียวกัน

 

เมื่อทั้งห้องเหลือเพียงทิมและอัลเฟรด  ทิมไม่รอช้าเอ่ยถามทันที  คุณอัลเฟรด  ช่วงที่ผมหลับไปเกิดอะไรขึ้นบ้างครับ  จับราส์ได้ไหม  ทุกคนปลอดภัยใช่ไหม   ทิมกล่าวทั้งที่ยังนั่งให้อัลเฟรดทำแผล

 

ชายชราเพียงสบตาก่อนเผยยิ้มออกมา ขณะเพิ่งฟื้นแท้ๆยังห่วงเรื่องงานอีกนะขอรับ  เหมือนคุณท่านจริงๆ

 

ชายชราหยิบผ้าพันแผล ขณะครี่ผ้าให้กางออก อัลเฟรดก็เล่าไปพลางๆ  คุณท่านบรูซ และ มิสทาเลีย  พวกเขาพาราส์ อัลกูล ไปขึ้นศาลในเมืองหลวงขอรับ  ด้วยเอกสารการทุจริต กักขังประชาชนบริสุทธิ์ การค้ามนุษย์และอีกมากมายสามารถโค่นล้มวงจรอุบาทจนเหี้ยนได้เพียงไม่กี่วัน  คุณท่านบรูซแสดงความเป็นห่วงถึงคุณทุกวันจึงส่งผมมาดูแลคุณ ส่วนท่านริชาร์ดและท่านเดเมี่ยนอาสาเฝ้าดูอาการคุณทิมแทนคุณท่านน่ะขอรับ

 

ทุกคนปลอดภัยสินะครับ... ดีใจจัง   ทิมยกยิ้มอย่างโล่งอก  ความหนักอึ้งถูกยกออก  สีหน้าผ่อนคลายลงพร้อมความเหนื่อยล้าทางร่างกายเข้ามาแทนที่

 

“ คุณเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะขอรับ  ช่วงนี้อย่าทำกิจกรรมที่ออกแรงหรือใช้ร่างกายเยอะ ห้ามรับประทานของร้อนและรสจัด  ผมจะอยู่ทำแผลให้คุณจนกว่าจะหายดีนะขอรับ   อัลเฟรดเก็บอุปกรณ์พยาบาลก่อนออกจากห้องพร้อมกะละมังบรรจุน้ำครึ่งถังพร้อมถ้าขนหนูผืนเล็กเพื่อเช็ดตัว ซึ่งทิมก็ให้ความร่วมมืออย่างดีเพราะกว่าเขาจะอาบน้ำอย่างคนปกติทั่วไปได้ก็ต้องรอแผลหายดี ถึงจะอายๆบ้างก็ตามแต่หลังเช็ดตัวมันช่วยให้ร่างกายสบายตัวขึ้นมากทีเดียว

 

พักผ่อนให้สบายนะขอรับ   ชายชราเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดและเตรียมตัวออกจากห้องเพื่อให้ทิมพักผ่อนต่อ

 

ขอบคุณคุณมากๆเลยครับ   ทิมก้มศรีษะขอบคุณ​ลา

 



หลังจากนั้นเพียงเจสันเข้ามาพร้อมถาดอาหาร " ไง... แกหิวไหม  ฉันเตรียมอาหารเช้ามาให้   เจสันวางถาดอาหารบนโต๊ะข้างหัวเตียงซึ่งมีโจ๊กร้อนๆ ขนมปังแผ่น น้ำเปล่า และแก้วน้ำที่บรรจุน้ำสีดำปริศนาให้พอเดาได้ว่ามันคือยาสมุนไพร

 

อืม... ป้อนหน่อยสิ   ทิมเอนตัว 45 องศาพิงหัวเตียงพลางหลับตาพักผ่อน

 

ฮะ!  อะ เอ่อ แกไม่ขอฉันก็ทำให้อยู่แล้วเว้ย   เจสันยืนอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนย่อตัวนั่งข้างหัวเตียง ในมือถือถ้วยใส่โจ๊กร้อนๆมาด้วย ใบหน้าขึ้นสีที่ทำตัวไม่ถูกนั้นเรียกรอยยิ้มกรุ้มกริ่มจากทิมได้ไม่น้อย

 

เป่าด้วยสิ   ร่างอ่อนแอเอ่ยเชิงขอร้อง  เจสันตักโจ๊กครึ่งช้อนมาเป่าเบาๆโดยไม่อิดออดก่อนยื่นมาให้ทิม

 

อ้าม ~

 

อุ๊บ  ฮ่า ฮ่า ฮ่า ”  จู่ๆทิมก็หัวเราะขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุทำเอาเจสันหน้านิ่วคิ้วขมวด

 

ขับอะไรฟะ  ฉันอุสาเป่าให้แล้วไง!  

 

กะ ก็  มันน่ารักดีที่คนอย่างคุณทำตัวเหมือนพี่เลี้ยงเด็กแบบนี้น่ะ  ฮ่า ฮ่า   ทิมยอม​สารภาพในที่สุด เจสันจากที่หน้าแดงด้วยความอายกลับกลายหน้าแดงด้วยความเขินปนโกรธขึ้นเสียไม่ได้​ 

 

งั้นกินเองเลยไป!   เจสันวางถ้วยโจ๊กบนตักทิมพลางทำเสียงฮึดฮัดกอดอกทำหน้าง้องอนหลบหน้าทิมคล้ายเด็กๆ

 

โทษทีๆ   ทิมหัวเราะเบาๆกับพฤติกรรมของเจสันแต่ก็ไม่คิดง้ออย่างใดเพราะถึงอย่างไรเจสันก็ไม่ได้โกรธเขาจริงๆ  ทิมเลือกตักโจ๊กรับประทานเองเงียบๆ

 

เจสันยังคงนั่งขอบเตียงเช่นเคยไม่ไปไหน  ความเงียบที่คุ้นเคยเข้าปกคลุมพวกเขาทั้งสอง แม้จะไม่อึดอัดแต่ความกระวนกระวายใจของอัลฟ่าหนุ่มก็ทำให้เขาเป็นฝ่ายลดทิฐิลง

 

ทิม   เจสันเอ่ยเรียกทั้งที่ยังหันหลังให้คู่สนทนา

 

ฮืม...   ทิมเองก็จัดการอาหารในมือโดยไม่เงยหน้ามองเช่นกัน

 

แกไปไหนมา  

 

 ทิม​ชะงัก​ชั่วครู่ก่อนปรับอารมณ์เป็นปกติเช่นเดิม “ รู้ด้วยเหรอ...  ฉัน  กลับบ้านมาน่ะ   ทิมรับประทานโจ๊กคำสุดท้ายช้าๆ

 

ว่าไงนะ   เจสันหันหน้ามาคุยกับทิมทันที

 

ทิมวางถ้วยลงบนถาดเช่นเดิมก่อนหยิบยาสมุนไพรร้อนๆไว้ในมือเพื่อให้ร่างกายสัมผัสความอบอุ่นต่อ พลันใบหน้างามที่เรียบเฉยก็ปรากฏรอยยิ้มที่แสนเศร้าขึ้นมา  เจ็ดวันที่ฉันหลับไป  ฉันได้กลับบ้านในอนาคตด้วยนะ  ฉันเล่าทุกอย่างๆให้พวกเขาฟังและใช้เวลาที่เหลือ อยู่กับพ่อแม่และน้องสาวแสนซนเต็มที่เลย  รวมถึงเพื่อนสนิทด้วย  แม้ตอนอำลาจะยากลำบากมากก็ตาม  แต่ทุกคนก็ยินดีที่ฉันอยู่ที่นี่

 

เจสันได้แต่นิ่งอึ้งพูดอะไรไม่ออกเป็นจังวะที่ทิมยกยาขึ้นดื่ม พลันใบหน้าก็บูดเบี้ยวคล้ายจะอาเจียน โอเมก้าหนุ่มจึงกลั้นพะอืดพะอมคว้าแก้วน้ำมาล้างคอ หลังจากปลงได้แล้วว่าลิ้นคงรับรสชาติไม่ได้อีกนานทิมก็ยังเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของเจสัน  โอเมก้าหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนอธิบาย  “ เอาเถอะ  มันเป็นเรื่องของห้วงเวลาที่ฉันเองก็หาคำอธิบายไม่ได้เหมือนกัน  แต่นาฬิกาได้ให้เวลาฉันเจ็ดวันเพื่อนบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายกับทุกคนที่ฉันรัก  

 

 หมายความว่าแกก็กลับอนาคตไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ   เจสันถามกลับ

 

อื้ม... เข้าใจถูกแล้ว   ทิมพยักหน้าก้มมองมือตนเองนิ่งๆด้วยแววตาที่เจสันอ่านไม่ออก

 

แล้วใจจริง แกอยากอยู่ที่นี่ไหม...

 

...  ทิมชะงักกับคำถามพลันดวงตาคู่สวยก็สั่นไหวเมื่อเห็นนาฬิกาเรือนสวยอันเดิมที่เขาได้มันมาจากอนาคตตั้งบนโต๊ะข้างเตียง  เจ้านาฬิกาเรือนนี้ที่นำพาเขามาถึงจุดนี้  ทิมหยิบมันมาไว้ในมือแล้วเปิดฝาออก  นิ้วเรียวไล่สัมผัสมันช้าๆ

 

...   เจสันปิดปากแน่นมองสีหน้าของทิมด้วยหัวใจหวาดหวั่น  แววตาอาลัยอาวรณ์​ต่อดินแดนและครอบครัวที่ตนจากมายังสะท้อนอยู่เต็มดวงตาที่เปรียบดั่งอัญมณีคู่สวยเด่นชัด  ทันใดนั้นทิมก็ยิ้มบางๆให้เจสัน

 

... อยากอยู่สิ  ก็มีคุณอยู่ด้วยนี่นา   เจสันเลิกคิ้วขึ้นรอฟังทิมกล่าวต่อ  ทิมกลับมามองนาฬิกาในมืออีกครั้งพลันน้ำตาเจ้ากรรมก็เอ่อล้นอย่างช่วยไม่ได้  ถึงจะปฏิเสธไม่ได้ก็ตามว่าฉันอยากกลับบ้านมากแค่ไหน  อยากอยู่กับพวกเขามากเพียงใด  แต่บางครั้งหนทางมันก็ไม่มีให้เราเลือกขนาดนั้น...

 

ทิม...   เหมือนหัวใจโดนบีบรัดจนหายใจไม่ออก  เจสันรู้สึกเจ็บปวดกับทางเลือกที่ทิมไม่มีทางกำหนด หากได้ในสิ่งที่ต้องการก็ต้องยอมเสียสิ่งสำคัญมาแลกเช่นกัน​  คงเป็นพระเจ้าองค์ใดสักองค์ขีดชะตากรรมให้ทิมต้องพลัดพรากจากคนที่รักและดินแดนบ้านเกิด 

 

บางครั้งเจสันก็น้อยใจที่เหตุใดพระเจ้าถึงไม่ให้พวกเขาเกิดในโลกเดียวกัน  ทำไมถึงแยกพวกเขาให้อยู่คนละโลกแล้วก็จับทิมให้มาเจอกับเขาในโลกนี้  พระเจ้าคงสนุกมากงั้นสินะ  แต่คนที่รักทิมอย่างเจสันกลับไม่สนุกเลยสักนิดที่ทิมทิ้งทุกอย่างทั้งที่เขาไม่ต้องการ  แน่นอน... คนที่รักทิมทางฝั่งนั้นก็ไม่ต้องการจากทิมเหมือนกันเขา

 

 

แต่เพราะมันไม่มีทางเลือกอื่น​ ...

 

 

เจสันกุมมือทั้งสองของทิมที่ยังประคองนาฬิกาไว้  เมื่อโอเมก้าหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและห่วงใยที่เจสันมอบให้ หยาดน้ำตาเจือไออุ่นพลันเอ่อล้นอาบแก้มนวลถึงปลายคางจนหยดตกลงหน้านาฬิกา  เหมือนครานั้น  ยามหยดน้ำที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกอันโหยหาและโศกเศร้า แสงสีทองเป็นประกายก็เปล่งแสงมาจากหน้านาฬิกา แต่เพียงกลุ่มแสงเล็กน้อยพอให้สองหนุ่มมองเห็น

 

มวลแสงสีทองก่อตัวเป็นเส้นมากมายเคลื่อนตัวเป็นวงกลมฝาด้านในเหมือนกระจกวิเศษที่กำลังร่ายมนตร์กล่าวคำทำนาย  เมื่อแสงสีทองเริ่มเลือนหาย สิ่งที่ปรากฏ​ตรงหน้าทิมกลับเพิ่มน้ำตาเป็นทวีคูณ​ เพราะมันคือรูปถ่ายครอบครัวของทิม รูปถ่ายรวมครั้งสุดท้ายของพวกเขาถูกจัดให้อยู่หลังฝาเปิดปิดนาฬิกา  แต่มันเป็นไปได้ยังไง...

 

 

พระเจ้ารับรู้ได้อย่างนั้นเหรอ  ถึงจะกลับไปไม่ได้แล้ว แต่พระองค์ก็ยังพาพวกเขามาให้ผม... ผมมันงี่เง่าสิ้นดีเลยนะ

แต่ก็... ขอบคุณ   ทิมเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆก่อนยกนาฬิกาที่มีรูปครอบครัวของเขามาแนบหน้าผากระหว่างคิ้ว

 

ขอบคุณที่นำครอบครัวมาให้ผม  ขอบคุณที่รับฟังเสียงของผม

 

 

เจสันขยับหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ  ใช่... เขาเองก็เห็นรูปนั้นแล้วเหมือนกัน  ต่อให้เห็นไม่ชัด แต่เขาก็มั่นใจว่าใช่  รอยยิ้มของทิมยามมองรูปใบนั้นทำให้เจสันรับรู้ได้ว่า ทิมได้ครอบครัวกลับมาแล้ว  ความรักที่พวกเขาส่งมาถึงทิมได้อัดแน่นอยู่ในรูปใบนี้  ความหนักอึ้งได้ถูกยกออกจากอกทั้งสอง  และตอนนี้ เจสันก็ปรารถนามอบความรู้สึกนี้ให้คนที่เขารักเช่นกัน เพื่อปลอบขวัญ เพื่อให้กำลังใจ และให้มั่นใจว่าพวกเขาจะไม่ถูกแยกจากกันอีกตลอดไป  ซึ่งทิมเองก็ยอมเงยหน้าสบตากับเจสันตรงๆพอดี  ทั้งสองจ้องมองกันเนิ่นนานพลันระยะห่างก็สั้นลงเรื่อยๆ

 

 

ถ้าไม่ติดว่า...

 

 

 

เฮ้!  เดรค!!   เสียงแหลมของเด็กหนุ่มบุตรชายแท้ๆตระกูลเวนย์เปิดประตู​เข้ามาโดยไม่มีการเคาะเรียกหรือให้สัญญาณใดๆทั้งสิ้น

 

“!!!”  ทิมสะดุ้งเฮือกจนเผลอพลักเจสันกระเด็นหน้าหงายตกจากเตียง

 

ริชาร์ดที่มาพร้อมเดเมี่ยนทันเห็นฉากหวานเพียงเสี้ยววินาทีก็รีบเอามือปิดตาเดเมี่ยนทันที โว้ๆ  ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะ   ริชาร์ดพยายามดึงเดเมี่ยนให้ออกมาแต่เด็กหนุ่มกลับปัดมือรุ่นพี่ทิ้งแล้วก้าวเท้าเข้าห้องอย่างไม่เกรงกลัวเจ้าของบ้านที่ยังนอนแผ่อยู่บนพื้น

 

เดเมี่ยนมองเหลือบส่งสายตายียวนกวนโหโหเจสัน

 

กรอด...  

 

ท่านแม่ของข้าฝากจดหมายฉบับนี้ให้เจ้า  เป็นจดหมายแสดงความขอบคุณ   เดเมี่ยนยื่นซองจดหมายสีขาวไข่มุกอมชมพร้อมกลิ่นหอมดอกไม้นานากลิ่น ทิมวางนาฬิกาข้างตัวก่อนรับจดหมายทั้งสองมือ

 

แค่จดหมายไม่เห็นต้องรีบให้ก็ได้หนิวะ   เจสันลุกขึ้นนั่งได้ก็โวยเสียงต่ำ ซึ่งการกระทำนั่นเรียกสายตาเหยียดหยามและรอยยิ้มชั่วร้ายแบบโจ่งแจ้งจากนัยน์ตาสีเขียวมรกตได้อย่างดี

 

จดหมายท่านแม่สำคัญกว่าความต้องการส่วนตัวของเจ้าแล้วกัน ทอดด์

 

เจ้าเด็ก***!!!

 

ริชาร์ดรีบพุ่งตัวขั้นกลางทันที  ใจเย็นๆ!!  เจสัน  ว่าแต่  นี่ยังไม่ให้ไอนั่นอีกเหรอ   ชายหนุ่มที่อายุมากที่สุดรีบเปลี่ยนเรื่อง

 

ไอนั่น?   ทิมทวนคำ  เจสันหน้าตื่นทันที

 

เจ้ามันขี้ขลาดน่ะสิ  ทอดด์   เดเมี่ยนเททับ

 

หนอย.... ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะเจ้าพวกบ้า!!!   เจสันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนโวยวายเสียงดัง

 

ไม่   เดเมี่ยนกอดอกเชิดหน้าท้าทายอำนาจ

 

ดะ เดเมี่ยน...   ริชาร์ดเหงื่อตกเมื่อตัวเองโดนกระแสไฟฟ้าจากสองสายตาพิฆาตเชือดเฉือน​ใส่กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

“  อย่างน้อยข้าต้องอยู่เป็นพยานสิเจ้าโง่ หากเดรคปฏิเสธคำขอ แต่งงาน แล้วเจ้าไม่ยอม​ คิดใช้กำลังขืนใจกับเจ้านี่จะทำอย่างไร เดเมี่ยนพูดออกมาหน้าตาเฉย  แต่อีกสามชีวิตกลับเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน

 

ฮะ!  แต่งงานอะไรนะ!  ทิมร้องลั่น

 

อ้ากกกกก!! ฉันจะฆ่าแกไอเด็กนรกกกกก!!!   เจสันฟิวส์ขาดเลือดขึ้นหน้าจนแดงก่ำ  ร่างสูงยกเก้าอี้เหนือหูอย่างเกรี้ยวกราดท่ามกลางสายตาของเหล่าพี่น้อง

 

  เผ่นเร็วเดเมี่ยนนนนนน!!   ริชาร์ดอุ้มเดเมี่ยนพาดบ่าในท่าคนงานแบกถุงปูนวิ่งหนีออกจากห้องราวติดสปีด

 

 

 

ปัง!

เสียงปิดประตูดังสนั่นพร้อมเสียงโวยวายของเด็กหนุ่มตะโกนด่าทอค่อยๆไกลออกไปจนเงียบสงบอีกครั้ง

 

แฮ่ก  แฮ่ก...  เจสันวางเก้าอี้ลงพลางหอบระบายความโกรธช้าๆไม่ให้สติแตกอีกรอบ

 

เจสัน... เมื่อกี้หมายความว่า--   

 

แม่*เอ๊ย!! ช่วยไม่ได้  มาถึงขั้นนี้แล้ว ... ”  เจสันขึ้นคร่อมยันมือข้างหนึ่งกับหัวเตียงไว้ก่อนหยิบบางอย่างออกมา

 

 

 

แต่งงานกับฉันนะ  ทิม!

 

 

 

!!   โอเมก้าหนุ่มกะพริบตาสองทีอย่างงุนงงกับแหวนเพรช1.5 กะรัต ที่เปล่งประกายแวววาวสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับสองวงที่ขนาดแตกต่างกันในกล่องใส่แหวนสีขาวนวลอยู่ตรงหน้า ใบหน้า​แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมสีหน้าตื่นตกใจจนตาค้างจ้องเขม่ง​ให้เจสัน

 

ยังสงสัยอะไรอีก เจ้าทึ่ม  ฉันรักแกนะเว้ย!  อยากใช้ชีวิจกับแกไปตลอดชีวิต--- ฉัน... ขาดแกไม่ได้   ใบหน้าคมเข้มเริ่มขึ้นสี  ดวงตาสีเขียวใบไม้สั่นไหวไปด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น

 

เดี๋ยวๆ  ฉันตั้งหลักไม่ทัน--   ทิมก็หน้าแดงเป็นลูกตำลึง เป็นครั้งแรกที่สมองอันชาญฉลาดของเขาเออเรอร์สูญเสียการควบคุมทั้งหมด

 

ฉันให้สัญญา  ฉันจะไม่มีวันทิ้งแก จะปกป้อง ดูแลจนวินาทีสุดท้ายของฉัน   น้ำเสียงที่มั่นคงของเจสันเรียกให้ทิมสบตากับเขาแบบจริงจัง

 

นัยน์ตาสีเขียวบัดนี้นิ่งสงบ แสดงถึงความรู้สึกที่มั่นคงและจริงใจกับคนที่รักเบื้องหน้า

 

...เธอยอมรับคำขอแต่งงานขอฉันไหม  ทิโมธี   เจสันโน้มตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น มือที่เคยยันกำแพงเลื่อนมากุมมือทิมให้มาสัมผัสกับกล่องใส่แหวน

 

ฉัน...  ทิมหน้าแดงก่ำคล้ายใกล้ร้องไห้อีกครา เพียงแต่มันต่างออกไป  มันคือความยินดี และความสุขที่เอ่อล้นออกมาเกินกว่าเขาจะรับได้ทั้งหมด  ทิมก้มหน้ามองแหวนในกล่องพลางเอามือทาบปากเบาๆ อะ อืม...   น้ำเสียงสั่นเครือที่กลั้นสะอื้นพยายามเอ่ยออกมา

 

พูดได้ไหม  ฉันอยากได้ยิน   อัลฟ่าหนุ่มยื่นใบหน้าเข้าใกล้ยิ่งขึ้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจกันและกัน มากพอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแทบระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

 

ทิมมือสั่นน้อยๆหลังปล่อยปากของตนให้เป็นอิสระ  ใบหน้างามปรากฏแก่สายตาอัลฟ่าหนุ่มอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มแสนหวานปานน้ำผึ้งที่ร่ายรำยามราตรีใต้แสงจันทร์  ประกายความสุขท่วมท้นในดวงตาสีมหาสมุทรยามรุ่งอรุณสาดแสง  


อึก... ตะ ตกลง...  ฉันตกลง

 


เหมือนทุกอย่างบนโลกหยุดนิ่ง เสียงอื่นใดในโลกล้วนเงียบลงเมื่อบุคคลอันเป็นที่รักเอือนเอ่ยถ้อยคำจากหัวใจถึงกัน จังหวะหัวใจเต้นสอดคล้องสร้างท้วงทำนองแห่งความสุขหล่อเลี้ยงร่างกายให้เปี่ยมล้นด้วยพลังที่พวกเขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน  เป็นดั่งห้วงเวลาอันเป็นนิรันดร์ ไร้อดีต ไร้อนาคต มีเพียงปัจจุบัน มีเพียงพวกเขาสองคนที่ได้ครอบครองช่วงเวลาเหล่านี้ ตลอดไป

 

ขอบคุณ  ทิม  ขอบคุณ   อัลฟ่าหนุ่มมอบรอยยิ้มหวานแสนสุขล้นให้คู่ชีวิตอย่างไม่รู้จักพอ  ถ้อยคำที่ใครก็สามารถพูดออกมาได้ แต่มีเพียงคู่รักเท่านั้นที่เข้าใจถึงความสำคัญของมัน  และคำนั้นคือ... 

 

 

 

ฉันรักเธอนะ

 

 

 

 

 

เฮ!!!  หัวหน้ามีเมียแล้ว  หัวหน้ามีเมียแล้ว หัวหน้ามีเมียแล้ว  ฮิ้วววววว!! ”  เสียงโฮร้องดังสนั่นพร้อมเสียงกลองบรรเลงราวทหารออกศึกที่ได้ชัยชนะก็ไม่ปาน​เรียกให้ทั้งสองได้สติกลับมาสู่โลกความเป็นจริงว่าห้องที่พวกเขาอยู่เปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้ และบัดนี้ ด้านนอกก็มีเหล่าทหารและสมาชิกในหมู่บ้านทุกคนร้องรำทำเพลงอยู่ข้างนอกทุกคน  รวมถึงริชาร์ดและเดเมี่ยน  แม้เดเมี่ยนจะเป็นคนเดียวที่ทำหน้าบึ้งไม่สบอารมณ์กับการโดนลากไปเต้นรำในกลุ่มชน

 

ปิดหมู่บ้านฉลอง  น้องผมออกเรือนแล้วโว้ยยยยย!!   เสียงของริชาร์ดประกาศอย่างไม่อายสื่อ  ในขณะที่เดเมี่ยนยืนโซเซตามแรงเหวี่ยงของพี่ชายบ้าจี้ด้วยใบหน้าคนใกล้วิญญาณออกจากร่าง

 

เห้ย!  พวกแก!!!   ในที่สุดเจสันก็ปีนหน้าต่างออกมาไล่พวกลูกน้องให้กลับบ้านของตัวเอง รวมถึงไล่กระทืบไอพี่ชายตัวดีที่กระริกระรี่ดีใจยิ่งกว่าตัวเขาเสียอีก  ยิ่งเห็นยิ่งหมั่นไส้...

 

 

 

ทิมมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม  มือเรียวถือนาฬิกาเรือนสวยอย่างทะนุถนอม  ถึงจะต้องผลัดพรากจากครอบครัวไกลแสนไกล แต่เขาก็ได้พบ  ครอบครัว อีกครั้ง  เขาต้องจากบ้านอันอบอุ่น  แต่เขาก็ได้ บ้าน ที่เขาพร้อมจะสร้างครอบครัวและชีวิตใหม่กับใครสักคนได้ตลอดชีวิต  แม้จะพบการสูญเสียแสนหนักหนาแต่เขาก็ได้รับสิ่งทดแทนมาอย่างคุ้มค่าเช่นกัน


ทิมมองแหวนเพชรเม็ดงามอย่างมีความสุขก่อนจะหยิบแหวนวงเล็กมาสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายพลางยิ้มไม่หยุด​  หลังนั่งรอเพียงไม่นาน ร่างของอัลฟ่าหนุ่มก็ปีนหน้าต่างกลับเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

 

 

 

ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ  ทิม

 

 

 

แน่นอน  เขาไม่มีทางจากบ้านหลังนี้ได้อีกต่อไปแล้วละ

 

 

 

 

 

 

 

 

จบ.

 


 

...............................................................................................................................................

ว้ากกกกกกกกกกกกกกก // พ่นไฟเป็นสายรุ้ง

เราแต่งจบแล้ว เรื่องแรกในชีวิตที่แต่งเกิน 100 หน้า แล้วจบ(??)  ฮือออออออออออ ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจะมีเรื่องยาวที่แต่งจบด้วย(??!!)  เราใช้เวลาทำใจนานมากกว่าจะกล้ากดอัพตอนจบนี้  ขอบคุณทุกท่านจริงๆนะคะที่คอยให้กำลังใจและอยู่เคียงข้างเราเสมอมา /ซับน้ำตาจริงจัง/  เรามีความสุขมากที่ได้อยู่ด้อม Batfam และได้รู้จักทิม ได้ลองแต่งทั้งที่ยอมรับว่าตัวเองยังหาข้อมูลไม่แน่นพอ แต่ทุกคนก็ยังให้กำลังใจและแนะนำเราเสมอมาจนถึงตอนจบของเรื่องยาวเรื่องนี้


แน่นอนว่าเรายังวางโครงไว้อีกหลายเรื่องเลย  เพราะเป็นคนมีความคิดสร้างสรรค์สูงแต่พลังในการแต่งจนจบมีน้อย 5555 


จะว่ายังไงดีล่ะ เราชอบอ่านการ์ตูนยอดนักสืบโคนัน กับ หนังสือแนวสืบสวนสอบสวน( 'สืบจากศพ' เผื่อใครรู้จัก )  ความรู้เลยเน้นไปทางเรื่องที่อ่านประจำ  เราจึงไม่แน่นในข้อมูลตัวละครนอกจากศึกษาเองในอินเตอร์เน็ต ( ทั้งที่อยากอ่านแทบตายจะได้ตามคนอื่นทันบ้าง T T) เพราะฉะนั้น หลังจากนี้ หากเราเน้นแต่งAUก็อย่าได้แปลกใจ  เพราะเรากำลังเลี่ยงการเขียนข้อมูลที่อ้างอิงจาก Comic ที่เราไม่ชัวร์(เดี๋ยวโดนแฟนคลับท้วง) แต่ถ้าแนวการสืบสวน, จิตวิทยา,   ศิลปะจิตกรรมและดราม่าทะลวงตับไว้ใจเรา // ชูนิ้วโป้งอย่างมั่นใจ


ท้ายที่สุด เราก็ขอขอบคุณแฟนคลับทุกท่าน และนักอ่านเงาทุกคนมากๆนะคะที่สนใจฟิคของเรา การหาเพื่อนในด้อมนี้ช่างยากเย็น หากไม่แต่งฟิคเพื่อประกาศว่าเราเชียร์คู่นี้ก็จะไม่มีทางได้พูดคุยกับพวกคุณแน่นอนค่ะ เรามีความสุขจริงๆนะคะ  หวังว่าจะได้เจอกันอีกในตอนต่อๆไปนะคะ  บ๊ายบ่ายคร้าาาาา ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #65 RedJay (@khemjira6645) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 20:38
    ฮืออออ ชอบแนวนี้มากๆเลย ;__; เป็นกำลังใจให้ไรต์นะคะ ชอบภาษากับสำนวนที่ไรต์เขียน ขอยกตัวเองไปเป็นแฟนคลับไรต์เลยยย
    #65
    1
  2. #62 yongyeethamdy123 (@yongyeethamdy123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 02:24

    อ่านรวดเดียวจนถึงตี2เลยค่ะ>< เนื้อเรื่องครบรสมาก หวาน ฟิน เศร้า แอกชั่น ลุ้นนักมาก คุณแต่งได้สนุกมาก เราหยุดอ่านไม่ได้เลยจนถึงตอนนี้ เราคงได้อ่านเรื่องนี้ช้ำอีกแน่ๆ เพราะรู้สึกพลาดรายละเอียดเล็กๆน้อยๆไปมาก เรานับถือที่คุณว่างพล็อตเรื่องได้ดีขนาดนี้ เรื่องในcomicของDC เราก็พอรู้แบบงูๆปลาๆแบบไรท์นั้นแหละค่ะ//แบบอ่านข้ามๆเพราะภาษาอิงกากมาก//5555แต่เราก็หาข้อมูลตัวละครต่างๆของDCอยู่เสมอนะ ส่วนคาแรกเตอร์ตัวละคร เรารู้สึกว่าตัวละครในแบทแฟมไรท์เขียนได้ไม่หลุดคาเลยนะ ออกจะชอบด้วยช้ำ เราอยากบอกว่าขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้และอยู่เรือนี้กับพวกเรานะคะ จะตามไปอ่านเรื่องอื่นของAllTimอีก //กราบงามๆ// มีโอกาศไรท์จะร่วมเล่มมั๊ยคะ เราอยากเก็บมากๆเลย :3 สุดท้ายนี้อยากบอกเหมือนกันค่ะ ว่าเดเมี่ยนนี่แย่งซีนแรงพระเอกของเรื่องมากเลยนะ ฮ่าฮาๆๆๆๆๆๆๆ//หลบลูกปื่น

    #62
    1
    • 5 สิงหาคม 2561 / 10:52
      ตกใจมากๆเลยค่ะที่อ่านรวดเดียวจนจบเลย แต่เราขอบคุณจริงๆค่ะ คอมเม้นของคุณสร้างกำลังใจกับเรามากเลยค่ะ แล้วยิ่งคุณบอกว่าไม่ค่อยได้อ่านคอมมิกแค่ก็ตามอ่านข้อมูลในเน็ตเหมือนเราแทนก็ปลื้มปลิ่มมากที่ได้รับคำชมขนาดนี้

      ในส่วนรวมเล่ม จากใจจริงคืออยากทำมากค่ะ ไหนๆเราก็พอมีทักษะวาดรูปด้วยก็อยากวาดเอง ออกแบบเอง แต่งเองมาก แต่ตอนนี้เราเปิดเทอมแล้ว เราคงต้องรอปิดเทอมใหญ่ในอีก1ปีเลยอะค่ะ แล้วก็ เพราะเรายังไม่แน่ใจเรื่องจำนวนคนอยากสั่งน่ะสิคะ เราเพิ่งเปิดได้ไม่นานคงยังไม่ค่อยมีใครรู้จักเท่าไหร่ ตอนนี้ก็จะแต่งอัพลงอย่างเดียวไปก่อน ไว้ปิดเทอมคราวหน้าเราจะลองเริ่มต้นทำรวมเล่มดูนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะที่คุณชื่นชอบฟิคเรื่องนี้ จุ๊บๆ
      #62-1
  3. #54 GD19971997 (@GD19971997) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 21:35
    ทั้งสนุกทั้งขำตอนจบ แต่จบแฮปปี้แล้วมันก็ซึ้งใจ ฮรืออออ สู้ๆค่ะไรท์ รอผลงานเรื่องอื่นๆนะคะ สู้ๆค่ะ
    #54
    1
  4. #53 std5930594 (@std5930594) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 20:54
    มีความเเบบรอมานานมากกกก!!ฮืออออ ตอนเเรกนึกว่าจะจบเเบบปวดตับ ถึงขนาดรอซับน้ำตาวนๆเเต่ในที่สุดดดด!!เป็นเรื่ิองราวที่สนุกสุดๆ ชอบค่ะมากๆด้วย(ไม่ได้อวยนะค่ะ เรื่องจริง)รอติดตามต่อไปนะค่ะสู้ๆค่ะ
    #53
    2
  5. #52 -TAMARINE- (@TamarineZKA) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:59
    โอ้ยยยย ยิ้มไม่หุบเลยค่ะไรต์ /รู้สึกเหงือกแห้ง5555555

    ขำคุณพี่ริชาร์ดเหลือเกิน ไม่ไหวแล้วว5555 ตอนนี้น่ารักมากกกก อ่านแล้วก็เขินมากๆเช่นเดียวกันค่ะ ฮื่อออ เรื่องนี้สนุกมากๆเลย แต่ก็จบแล้วว /ซับน้ำตา

    รอเรื่องต่อๆไปของไรต์นะคะ สู้ๆ /ชูป้ายไฟ
    #52
    5
    • 8 กรกฎาคม 2561 / 19:33
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ เราดีใจมากๆเลยที่มีคุณมี่ให้กำลังใจมาสม่ำเสมอ และคอยให้ข้อมูลที่เราหาอ่านไม่ได้ด้วย เป็นพระคุณมากๆค่ะ // กอดเหนียวแน่น

      เราชื่อ โม ค่า //ชื่อนี่ซ้ำเป็นล้าน 5555
      ยินดีที่ได้รู้จักคุณมี่อย่างเป็นทางการนะคะ //จับมือ
      #52-3
    • 8 กรกฎาคม 2561 / 19:44
      จากนี้ไปก็มาพยายามด้วยกันเพื่อนเรือที่เราเชิดชูกันเถอะค่ะ!! // ชูไม้พาย
      #52-5
  6. #51 mintpoor (@mintpoor) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:48
    มันฟินเเบบบอกไม่ถูก อยากได้ jaytim อีก
    ไม่อยากให้จบเลย /ปล่อยโฮเเปป&#128516;&#128516;&#128516;&#128547;&#128547;&#128547;&#128547;&#128547;
    #51
    3
    • 8 กรกฎาคม 2561 / 18:58
      เราเหงามากอะพอต้องกดอัพตอนจบ เพราะ&#8203;อยู่กับเรื่องนี้มานาน 5555
      แต่ยังมีฟิคJayTimอีกแน่นอนค่ะ เรือเอกของเรา~

      ขอบคุณที่ติดตามและคอมเม้นให้กำลังใจเราตลอดมานะคะ
      #51-1
    • 8 กรกฎาคม 2561 / 19:09
      &#10084;&#65039;&#10084;&#65039;&#128159;&#128159;&#128158;&#128158;&#128150;&#128150; ใช่ที่สุดค่ะ //ส่งหัวใจรัวๆ
      #51-3
  7. #50 paperaqua (@paperaqua) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 18:24
    ต่อไปขอ เดเมี่ยนทิมนะ &#128516;
    #50
    1