[งดอัพสักพัก]Exo x Snsd (HunSun) baby คุณเเม่วัยเรียน

ตอนที่ 2 : คุณเเม่วัยเรียน#2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 พ.ค. 62

โรงเรียนอนุบาลพิเศษ
ซันนี่"เอาล่ะสาวน้อยถึงโรงเรียนเเล้วค่ะ"

"ฉันเอ๋ยบอกกับลูกสาวตัวน้อยในขณะที่รถเเล่นมาจอดอยู่หน้าโรงเรียนของฮียูเเล้วก่อนจะหันไปปลดเข็มขัดให้"

ฮียู"สวยดีค่ะ"
ซันนี่"เเน่นอนจ๊ะ...ยูชอบรึเปล่า"
ฮียู"ค่ะ"
ซันนี่"โอเครงั้นตั้งใจเรียนน่ะค่ะสาวน้อยเเม่กับน้าฮโยจะมารับหนูตอน4โมงน่ะค่ะ"
ฮียู"ค่ะ!..เเต่เอ๊ะน้าฮโยมารับยูด้วยเหรอค่ะ!"
ซันนี่"ใช่เเล้วจ๊ะ"
ฮียู"เย้ๆ!ยูจะทานขนมอร่อยๆ"
ซันนี่"555จริงๆเลยเจ้ายูน้อย...เอาล่ะได้เวลาเข้าโรงเรียนเเล้ว"

"ฉันเอ๋ยบอกฮียูรู้หน้าที่จึงเปิดประตูออกไปส่วนฉันก็เอื้อมมือไปกระเป๋าเป้ใบเล็กน่ารักของยูที่เบาะหลังของรถก่อนจะเปิดประตูเเล้วเดินจับยูไปที่หน้าประตูโรงเรียนซึ่งมีคุณครูยืนรออยู่นั้นก็คือยัย'ยูลหรือยูริเพื่อนสาวคนสนิทอีกคนของฉันที่เคยเรียนมัธยมด้วยกันยัยยูลเป็นคนเก่งฉลาดมากเลยสามารถสอบบรรจุเป็นครูได้ทั้งที่อายุเเค่21ปีเเต่ก็ไม่ทิ้งการเรียนทำหน้าที่ครูด้วยเเละเรียนไปด้วย"


ฮียู"สวัสดีค่ะน้ายูล"
ยูล"สวัสดีจ๊ะหนูยู><"

"ยัยยูลรับคำสวัสดีจากลูกของฉันก่อนจะยิ้มหวานส่งไปให้ก่อนจะหันมาทักทายฉัน"

ยูล"ไง"
ซันนี่"หวัดดี"
ยูล"ยูจ๊ะเข้าโรงเรียนไปก่อนเลยน่ะน้าขอคุยกับเเม่ของยูหน่อย"
ฮียู"ค่ะน้ายูล"
ซันนี่"งั้นก็...ตั้งใจเรียนน่ะสาวน้อยอย่าดื้อล่ะ!"
ฮียู"ค่ะยูจะไม่ดื้อค่ะ"
ยูล"เข้าไปเลยจ๊ะเพื่อนๆรออยู่"
ฮียู"เเม่ซันสวัสดีค่ะ"
ซันนี่"ตั้งใจเรียนน่ะ...ฟอดดด~"ฉันเอ๋ยบอกกับลูกสาวก่อนจะหอมเเก้มไป1ฟอดเเล้วส่งกระเป๋านักเรียนให้...ยูรับมาสะพายก่อนจะวิ่งต๋อยๆไปหาเพื่อนใหม่ที่ยืนยิ้มอย่างน่ารักเเละโบกมือให้"
ยูล"น่ารักเนาะ...ไม่น่าเชื่อว่ามึงจะเลี้ยงดูยูได้โตขนาดนี้ทั้งที่ตัวคนเดียวเเถมยังเป็นเด็กที่น่ารักเเละอ่อนน้อมถ่อมตนมากมึงเก่งมากเลยน่ะซัน"
ซันนี่"ขอบใจ...ก็มีบ้างเเหล่ะที่เหนื่อยเเละก็ท้ออ่ะ"

"ใช่การที่ฉันต้องเลี้ยงดูฮียูมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยเพราะกว่าฉันจะเข้าใจความเป็นเเม่มันก็ยากพอควรฉันต้องมีความรับผิดชอบมากขึ้นเป็นเท่าตัวอย่างงั้นมันเลยมีหลายครั้งที่เหนื่อยมากเเต่ฉันก็เต็มใจที่จะเลี้ยงดูฮียูฉันสามารถทำให้ลูกของฉันมีความสุขได้เหมือนกัน"

ยูล"เฮ้อออ...สู้ๆ!ท้อได้เเต่อย่าถอยน่ะเว๊ยสู้มาถึงขนาดนี้เเล้วก็ต้องสู้ต่อไปให้ได้มันไม่ยากเกินความสามารถมึงหรอกเชื่อสิ"
ซันนี่"ไม่ถอยอยู่เเล้วในเมื่อเขาเกิดมาเเล้วกูก็จะดูเเลเขาถึงเขาจะเกิดจากความผิดพลาดก็ตาม"
ยูล"เเล้วเซฮุนล่ะ..."
ซันนี่"อย่าพูดถึงเลย"ฉันพูดเเทรกยัยยูลขึ้นมาทันทีที่ยัยยูลพูดชื่อนั้นขึ้นมาฉันไม่อยากได้ยินชื่อคนคนนั้นเเก้วมันเเก้วไปเเล้วต่อกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก...ต่างคนต่างอยู่กันไป"
ยูล"เเต่ซัน...มึงไม่คิดจะบอกให้เขารู้หน่อยเหรอ"
ซันนี่"ไม่จำเป็นไอ้ยูลจะบอกทำไมเขาไม่ได้รักลูกกูนิ"ขนาดฉันเองที่รักเขามากมากจนไม่คิดจะเผื่อใจไว้เจ็บเพราะไว้ใจเเละคิดว่าเขาเองก็รักฉันเหมือนกันเเต่สุดท้ายความรักที่เขามอบให้มันก็เสเเสร้งทั้งเพเเล้วลูกฉันล่ะ...เขาก็ไม่รักหรอกถึงจะเป็นเลื้อดเนื้อของเขาก็ตามเเต่บอกเเล้วไง"มันเกิดจากความผิดพลาดเเละหลวกลวง""
ยูล"ซันมึงรู้ได้ไงว่ามันไม่รักมึงเเน่ใจว่ามันไม่ได้รักมึง"

"ไม่รู้...ไม่เเน่ใจทำไมล่ะ?ทำต้องลังเลด้วยว่ะ!ตลอดเวลาที่คบกับเขาฉันมีความสุขมากเเต่เเล้วยังไงสิ่งที่เขาทำมันเรียกว่ารักเหรอฉันซะมากกว่าที่รักข้างเดียวมาตลอด"

ซันนี่"เขาไม่ได้รักกูเเละกูเองก็ไม่ได้รักเขา"
ยูล"มึงเเน่ใจช่วงเวลาที่มึงคบกับมันมึงไม่ได้รักมันเเละตลอด3ปีมานี้มึงไม่เคยคิดถึงมันเลยใช่มั้ย"
ซันนี่"......"ทำไมมันตอบไม่ออกว่ะ"
ยูล"มึงจะรู้ได้ไงถ้าไม่บอก"
ซันนี่"จะบอกทำไมยูลเขาไม่ได้รักกูลูกกูเขาก็ไม่รักหรอกดีไม่ดีถ้ากูบอกไปเเล้วเขาไม่บอกให้กูไปเเท้งเหรอว่ะ!"
ยูล"ซัน.."
ซันนี่"วันที่จะไปบอกความจริงว่ากูท้อง...คือวันที่กูควายที่สุด"
ยูล"...ซันกูขอโทษว่ะ...กูเเค่..."
ซันนี่"ไม่เป็นไรหรอกมึงเเต่อย่าพูดถึงอีกก็พอเขาก็อยู่ส่วนเขากูก็อยู่ส่วนกูไม่มีทางกลับมาเจออีกได้หรอก"
ยูล"ซัน"

"ยัยยูลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆก่อนจะรวบตัวฉันเข้าไปกอดไว้ซึ่งฉันเองก็กอดตอบ"

ยูล"กูเข้าใจๆ...สู้ๆเพื่อน!"
ซันนี่"อื้ม!..กูต้องไปเรียนเเล้วว่ะเดี๋ยวจะเข้าไม่เรียนทันไอ้ฮโยก็คงจะรอนานเเล้ว"
ยูล"อื้มมมมึงไม่ต้องห่วงยูน่ะกูจะดูเเลอย่างดีวันไหนเรียนยุ่งๆเดี๋ยวกูพายูไปส่งกับมึงเอง"
ซันนี่"ขอบใจมากเดี๋ยวเย็นกูกับฮโยจะมาหาน่ะ"
ยูล"ได้ฝากบอกไอ้ฮโยด้วยน่าคิดถึง"
ซันนี่"จะบอกให้...ไปก่อนน่ะ"
ยูล"บายยยย"

"หลังจากที่ยัยยูลลาฉันเสร็จก็เดินไปขึ้นรถเเล้วขับไปที่มหาลัยทันที"

มหาลัยโซลเเด

"ฉันใช่เวลาไม่นานในการขับรถมาที่มหาลัยเพราะฉันเหยียบด้วย160กิโลเมตรต่อชั่วโมง"

ซันนี่"ถึงซะทีคิดว่าตะไม่ทันซะเเล้วเหลืออีก5นาทีเกือบตาย"
Rrrrrrrr~~~
ซันนี่"ว่า"
ฮโยยอน"อยู่ไหน"
ซันนี่"มาถึงเเล้วกำลังเดินขึ้นห้องจะไปหาเนี๊ย"
ฮโยยอน"อ๋องั้นโอเคร...เอ่อไอ้ซันกูมีไรจะบอก"
ซันนี่"บอกไร...อ๋อ!ไม่ต้องหรอกเรื่องนั้นอ่ะเจ๊เเทบอกกูเเล้ว"
ฮโยยอน"เจ๊เเกบอกไรมึง"
ซันนี่"เอ้า!ก็เรื่องที่เจ๊เเทฝากมึงมาบอกกูว่าเจ๊เป็นที่ปรึกษาห้องเราไง...ไม่ใช่เหรอ"
ฮโยยอน"ไม่ใช่คนล่ะเรื่อง..ที่กูจะบอกมึงอ่ะไม่ใช่เรื่องครูที่ปรึกษาเเต่เป็นอีกเรื่องที่มึงต้องรู้เเละก็ต้องทำใจด้วย"
ซันนี่"หื้ม?"อะไรของมันว่ะเออไอ้ที่พูดมาอยู่เข้าใจหมดน่ะเเค่กูไม่เข้าใจไอ้ตรงที่มันบอกว่ามึงต้องรู้เเละทำใจ...คือไรว่ะ"
ฮโยยอน"มึงฟังกูน่ะฟังดีๆเเล้วอย่าตกใจ"

"เชี่ยยยอะไรว่ะ"

ซันนี่"อะไรของมึงเนี๊ยงึมงำๆอยู่ได้เเล้วทำไมกูต้องตกใจด้วย"
ฮโยยอน"ก็เพราะห้องเราอ่ะมีเเก๊งEx..."
?"!!!"
ซันนี่"⊙_⊙!!!Exo"
ฮโยยอน"ห๊ะ"

"เเก๊งExo!ตอนนี้เเก๊งExoทั้ง8คนอยู่ตรงหน้าฉัน!อย่างฝ่ายต่างหยุดชะงักต่างฝ่ายต่างจ้องกันอะไรกันทำไมมือถึงสั่นจนจะมือโทรศัพท์ไม่อยู่ฉันตกใจที่เจอพวกเขาเเละพวกเขาเองก็ตกใจที่เจอฉันโดยเฉพาะ.."
เซฮุน"ซันนี่"
จบ


มาต่อเเล้วจ้าาาาา555หายไปนานมากกกกกกกกเเต่มาต่อให้เเล้วน่าเมนต์ด้วยค่ะ

 









 
TF:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

8 ความคิดเห็น