×

คุณชายสุดซ่า ประทะยัยบ้าสุดแสบ

ยอดวิวรวม

4

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


4

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  28 ม.ค. 58 / 00:00 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

1

ณ  หน้าโรงเรียนอาชีวะแห่งหนึ่ง        <   May  >

“เมย์รอด้วย”  เสียงยัยนิ่มเพื่อนสนิทของฉันตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล

“จ้า....ยัยนิ่มเร็วๆหน่อยดิ”  ฉันตอบกลับไป

“เมย์ วันนี้เลิกเรียนเร็ว  เราไปกินขนมก่อนกลับดีกว่า ^_^

“ดีเหมือนกัน  ฉันยังไม่อยากกลับบ้านเลย” 

แต่....พอเดินออกจากโรงเรียนฉันก็เหลือบไปเห็นพวกโรงเรียนเทคนิคที่อยู่ข้างๆกำแพงโรงเรียนมองมาที่ยัยนิ่มเพื่อนฉันและแล้วหนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับพูดกับยัยนิ่ม

“ น้องสาวครับ  ชื่ออะไรหรอพี่ขอเบอร์ได้ป่ะ”  พูดแล้วก็หันไปหัวเราะกับเพื่อนอีก 2-3 คน  มันคงไม่รู้ซินะว่าซะตากำลังจะขาดแล้ว

39 ใหญ่พอม่ะ ” นั่นไงล่ะ ว่าแล้วเชียว  พวกนั้นหยุดหัวเราะทันที

“เฮ้ย !!! น้องสาวรู้ไหมว่าพูดอยู่กับใครอยู่ฮ่ะ   ถ้ารู้แล้วเธอจะหนาว สาวน้อย  ฮึฮึ” ไอ้คนที่ขอเบอร์พูดขึ้น   แต่ฉันว่านะคนที่จะหนาวคือแกมากกว่านะ

“ทำไมเหรอ  บ้านนายขายน้ำแข็งหรือไง”   นั่นไง

“เอ๊ะ  นังนี่”  มันพูดพร้อมฝ่ามือจะฟาดลงบนหน้ายัยนิ่มเพื่อนรักของฉัน   แต่ยัยนิ่มก็สวนหมัดหนักๆไปโดนจมูกของมันก่อน

“รังแกผู้หญิงไม่หน้าตัวเมียไปหน่อยเหรอ”  เสียงยัยนิ่มพูดขึ้น ยัยนิ่มก็ปล่อยหมัดสอยคางไอ้บ้าปากหมาอีกทันที  แล้วก็ส่งมันไปนอนเรียนวิชาดูดาวด้วยความปรารถนาดี  ไม่รู้ซะแล้วละสิว่าเพื่อนฉันทั้งสวย   เก่ง  กวนประสาท  นักเลง  ซาดิตถ์ หมัดหนัก  พูดดีกับใครไม่ค่อยเป็น  ไม่มีความเรียบร้อย  ยัยนี่นะชื่อนิ่มซะเปล่า  แต่ไม่มีความนิ่มนวลเอาซะเลย   ฯลฯ  (  เอ๊ะ  !!!   นี่ฉันชมหรือว่าด่าเพื่อนรักของฉันกันแน่  Y_Y )

“ปะ  ยัยเมย์ไปกินขนมแก้ซวยดีกว่า”  ยัยนิ่มรีบดึงแขนฉันไป  ก่อนที่พวกไทยมุงจะแห่กันมาเยอะกว่านี้  พอยัยนิ่มลาก  ( ขอเน้นว่าลาก )  ร่างอันบอบบาง (?) ของฉันมาถึงหน้ามินิมาร์ชข้างโรงเรียนยัยนิ่มก็นั่งลงโต๊ะเพื่อรอให้ฉันไปซื้อขนมมาให้คุณเธอได้กระซวก  ฉันเลือกขนมและเครื่องดื่มที่พวกเรากินประจำ   และฉันก็เอาขนมมาประเคนให้คุณเธอได้กินซะก่อนที่คุณเธอจะโมโหหิว 

“กินเสร็จแล้วเราไปไหนต่ออ่ะ”  ยัยนิ่มถามหลังจากที่ได้กินขนมห่อที่หกหมด

“กลับบ้านดิ”   ฉันตอบกลับไปพร้อมกับเคี้ยวขนมที่อยู่ในมือ

“แต่ฉันยังไม่อยากกลับเลย  ฉันเบื่อ”

“ยังไงเธอก็ต้องกลับนะยัยนิ่ม”  

“เออๆ กลับก็กลับว่ะ”

ในขณะที่ลุกขึ้นจากโต๊ะเพื่อจะเดินกลับบ้านยัยนิ่มก็ดันไปชนกับผู้ชายคนหนึ่ง แถมหน้าตาหล่อโคตรๆ แต่จากที่ฉันมองดูตราโรงเรียนหน้ากระเป๋าเสื้อ  นี่มันโรงเรียนนานาชาติที่อยู่ใกล้ๆโรงเรียนฉันนี่น่า   แต่ก็มีแต่ลูกคนมีตังค์   และสมองขั้นหัวกะทิเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้เรียนที่นี่ คนอะไรทั้งรวย  ทั้งเก่ง  แถมทั้งหล่อโคตรๆ อีกด้วย  อ๊ากกกกก....  ^_^   ทำไมถึงหล่อขนาดนี้ฟะ   เฮ้ย !!! เเต่ทำไมเพื่อนฉันมันไม่ขอโทษ  แถมยังเดินหนีเฉยเลย  

“เฮ้ย !!!  อะไรวะ  เดินชนแล้วทำไมไม่ขอโทษอีก”  เสียงไอ้คนหน้าตาดีโคตรๆพูดขึ้น

“ก็ฉันไม่ได้เป็นคนชนนายนี่น่า”  เฮ้ย !!!  เพื่อนรักของช้าน  ทำไมถึงพูดกับคนหล่อขั้นเทพอย่างนั้นล่ะ ถ้าฉันคิดจะจีบก็คงจะไม่ติด  เพราะมีเธอเป็นเพื่อนนี่แหละ (Y_Y)

“อ้าว !!!  ไหงเธอพูดแมวๆ อย่างงี้อ่ะ”

“นายพูดอย่างงี้  โคตรเป็นสุภาพผ้าหลุดเลยวะ 555 ”  ยัยนิ่มพูดได้อย่างไม่สะทกสะท้าน  แล้วก็เดินหนีไอ้คนหน้าตาดีคนนั้น

“อ้าว  ยัยนิ่ม  ทำไมไปพูดกับเค้าอย่างนั้นล่ะ”  ฉันพูดกับเพื่อนรักของฉัน

“อะไรนะ  เธอพูดใหม่ทีซิ ยัยนี่ชื่อนิ่มหรอ  ทำไมนิสัยมันตรงกันข้ามอย่างนี้”   ไอ้บ้าหน้าตาดีหันมาถามฉัน   นั่นไง  พ่อหนุ่มรูปหล่อคนนี้คิดเหมือนฉันเลย

“มีอะไรกับชื่อฉันไม่ทราบ  ตระกูลนายมาตั้งชื่อให้ฉันหรือไง”

“นี่เธอ ( - - ) ”   พูดไม่ออกละสิ

“ทำไม   นายจะว่าฉันสวยหรอ”   ยัยนิ่มพูดได้อย่างหน้าตาเฉย   แต่ว่ายัยนี่ก็สวยจริงๆ แถมยังน่ารักอีกด้วย  แต่คนที่รู้จักกิตติศัพท์ของคุณเธอจะไม่ค่อยมีใครอยากยุ่งด้วยหรอก  เพราะนิสัยที่พูดไม่เข้าหูคนนี่แหละ

“โธ่โว๊ย!!  ฉันจะจับเธอหักคอแน่ยัยบ้า”

O_O  อุ๊ย กลัวๆๆ ฉันกลัวจังเลยอะ  อิอิ”  ยัยนี่ยังมีอารมณ์มากวนประสาทคนหล่ออีก   แต่ทำไมหน้าเธอมันฟ้องว่าไม่กลัวเลยซักนิดเลยอะ  ยัยเพื่อนบ้า   

“ยัย  ยัย  ยัย.......ยัยเน่า  เธอกล้าดียังไงมาท้าทายฉัน   ฉันจะฆ่าเธอ”  ไอ้หน้าหล่อวิ่งไล่ยัยนิ่ม   แต่ยัยนิ่มเพื่อนฉันไวกว่าเอากำปั้นสอยปลายคางหน้าคนหล่อซะจนไอ้หมอนั่นสลบเลย   อุ๊ย !! ฉันเสียดายหน้าคนหล่อ  >_<

“ฉันกลับก่อนนะยัยเมย์   ฉันเหม็นหน้าไอ้ขี้เก๊ก.....ชิ   พรุ่งนี้เจอกัน”   คุณเธอว่าแล้วก็เดินจากฉันไป  อ้าว  !!!  แล้วฉันจะกลับบ้านกับใครละเนี่ยะ 

“เฮ้ย  ไอ้ดิวแกเมาน้ำโค๊กหรือไงว่ะ   ถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้วะ”   ฉันหันไปตามต้นเสียง   เสียงเพื่อนไอ้หน้าหล่อเองหรอ  อ๋อที่แท้เค้าก็ชื่อ ดิวนี่เอง

“เอ่อ  คะ....คือว่าเค้าทะเลาะกับเพื่อนฉันนะค่ะ   แล้วเพื่อนฉันเลยชกเค้าจนเป็นแบบนี้แหละคะ”   เฮ้ย!!!  แล้วฉันจะไปอธิบายให้เค้าฟังทำไมละเนี่ยะ  แต่ว่าเพื่อนนายดิวนี่หล่อชะมัดเลย  ว้าว.....  อ๊ายยย  โรงเรียนนี่มีแต่คนหล่อๆเรียนหรื่อไงฟะ   ^_____^

“แล้วเพื่อนเธอชื่ออะไร”  เค้าพูดขึ้น  แต่ไม่ได้มองหน้าฉัน  ฉันเลยไม่ตอบ

“ฉันถามทำไมเธอไม่ตอบ   ห๊า”  เค้าตวาดฉัน  แต่ฉันก็ไม่ได้ตื่นกลัวหรอก   เพราะชินกับยัยนิ่มเป็นประจำซะแล้วละ

“คุ.....คุณถามฉันหรอคะ”

“อ้าวก็ใช่นะซิ    ยัยเอ๋อ   อยู่ตรงนี้มีแค่ฉันกับเธอ   เธอจะให้ฉันถามใคร”  เค้าพูดแบบไม่สบอารมณ์  เชอะ  หล่อซะเปล่า  แต่ทำไมไม่มีมารยาทเอาซะเลย  มารยาทไทยน่ะอยู่เซเว่นเล่มละ 7 บาทไปซื้อมาอ่านซิ   ไอ้บ้าหน้าตาดี

“ชื่อนิ่ม  เรียนอยู่ที่เดียวกันกับฉัน”  ฉันตอบกลับแบบไม่สบอารมณ์เช่นกัน   บังอาจมาว่าฉันเอ๋อ

“อ๋อ  ที่แท้ก็อยู่โรงเรียนอาชีวะใกล้ๆนี่เอง   แต่ผู้ชายอะไรชื่อนิ่มว่ะ   ชื่อเหมือนผู้หญิงเลย”  เค้าพูดพลางมองดูเข็มกลัดสัญลักษณ์โรงเรียนของฉัน

“อ้าว!!  ก็เพื่อนฉันเป็นผู้หญิงอ่ะ”    ฉันตอบกลับไป  ไอ้นี่มีอะไรนักหนากับชื่อเพื่อนฉันละเนี่ยะ

“ห๊า......ไอ้ดิวโดนผู้หญิงต่อยจนสลบหรอ  อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก..............เพื่อนกรุ”   ฉันว่าไอ้นี่ประสาทชัวร์   เดี๋ยวกวนประสาท  เดี๋ยวแหกปาก  ไอ้บ้าเอ๊ย  หล่อซะเปล่า....ชิ

 

 

วันนี้เป็นวันอะไรวะ  เจอแต่เรื่อง  และรู้สึกว่าเรื่องจะยังไม่หมดง่ายๆ      < Niem >

             ฉันกลับถึงบ้านตอน 6  โมงเย็น  แล้วก็ต้องเจอกับแม่  เมื่อแม่กลับถึงบ้านก่อน  เพราะปกติฉันจะกลับบ้านก่อนทุกคนในบ้าน  แล้วรีบทำงานเพื่อจะได้รีบเข้าห้อง และจะได้ไม่เจอแม่   ถ้าเจอทีไรจะต้องมีเรื่องโดนแม่ด่าประจำทุกทีไป

“แกไปเที่ยวไหนมา    วันนี้โรงเรียนแกเลิก  บ่ายโมงครึ่ง  แล้วทำไมกลับมาเอาป่านนี้  ห๊า”  แม่ไม่เคยพูดดีกับฉันเลย

“ทำรายงานกับเพื่อนอยู่”   ฉันปดแม่ แต่แม่มองฉันด้วยสายตาจับผิด

“อย่าให้ชั้นรู้นะว่าแกไปก่อเรื่องที่ไหนมา”   แม่พูดขึ้น   แต่ฉันไม่สนใจ   รีบขึ้นไปบนห้อง  อาบน้ำ ทำธุระส่วนตัวแล้วลงมากินข้าว

“วันนี้ทำไมกลับค่ำจังละ นิ่ม”  เสียงพี่น้ำ  พี่สาวแท้ๆของฉันถามในขณะที่กินข้าวอยู่

“มีเรื่องนิดหน่อยนะคะ”   ฉันจำเป็นต้องตอบไป

“ว่าแล้วเชียว   ดีนะที่แม่ออกไปสมาคมแล้ว  ไม่งั้นละก็บ้านแตกแน่ๆ   แล้วไปมีเรื่องกับใครละนิ่ม”

“กับนักเรียนเทคนิค   แล้วก็โรงเรียนนานาชาติคะ”

“เฮ้อ  !!!  นี่น้องสาวฉันหรอ  แต่ยังไงก็ระวังตัวแล้วกันนะ”

“ค่ะ”   ก็มีแต่พี่ฉันเท่านั้นแหละที่เป็นห่วงฉัน   ส่วนแม่นะหรอคอยหาแต่เรื่องจะด่าฉัน  ฉันยังสงสัยอยู่เลยว่าฉันเป็นลูกท่านหรือเปล่า     เพราะเวลาฉันอยากได้อะไรฉันก็มักจะไม่ได้อยู่เสมอ    แต่ถ้าเป็นพี่น้ำละก็แค่พี่เค้าคิดเค้าก็ได้แล้ว   นั่นก็เพราะว่าพี่น้ำจะตามใจแม่ทุกอย่าง  แม่อยากให้เรียนสายสามัญพี่น้ำก็เรียน  ให้อยู่แต่บ้านพี่น้ำก็อยู่   แต่ฉันซิแม่อยากให้เรียนสามัญแต่ฉันอยากเรียนสายอาชีพ    พอได้เรียนแล้ว   แม่อยากให้เรียนด้านจัดการบริหารแต่ฉันก็ไปเรียนการอาหารและโภชนาการ   พี่น้ำแม่ชี้นกต้องเป็นนก  ชี้ไม้ต้องเป็นไม้  แต่ฉันแม่ชี้นกกลับเป็นแร้งแทน  พี่น้ำก็เลยเป็นลูกรักของแม่   ส่วนฉันก็กลายเป็นหมาหัวเน่า  

“งั้นนิ่มไปทำการบ้านแล้วนอนเถอะ”
“ค่ะ  ขอบคุณนะคะพี่น้ำที่เข้าใจนิ่ม”
  


เช้าวันต่อมา

ที่โรงเรียนอาชีวะ

“เมย์รอด้วยสิ” ฉันส่งเสียงเรียกยัยเมย์เพื่อนรักของฉัน   ขณะกำลังจะเดินเข้าประตูโรงเรียน

“อ้าว นิ่มวันนี้มาแต่เช้าเลยนะ”  ยัยเมย์หันมาพูดกับฉันก่อนจะหยุดเดินเพื่อที่จะให้ฉันตามให้ทัน

“ไม่อยากอยู่บ้านนานน่ะ”   ฉันตอบกลับไป

“วันนี้เราอาจจะได้กลับบ้านก่อนเวลาก็ได้นะ”  ยัยเมย์พูดขึ้นทำเอาตาของมันวาวขึ้นมาทันที  ก่อนที่ฉันจะหันกลับไปซักเพื่อนรักต่อ

“ทำไมวันนี้เราต้องได้กลับก่อนเวลาด้วยอ่ะ”  ฉันพูดขึ้นก่อนที่ยัยเมย์จะชวนคุยเรื่องอื่น

“ก็วันนี้เป็นวันประชุมประจำเดือนนิ”  ยัยเมย์พูดขึ้นทำเอาความจำของฉันกลับคืนมาเลยแหละ  ฉันเดินคุยกับยัยเมย์จนมาถึงหน้าห้องเรียนเราสองคนก็พากันเดินเข้าห้องเรียนเพื่อที่จะเตรียมเรียนวิชาแรกในเช้าวันนี้

“นี่ยัยนิ่มวันนี้กลับบ้านก่อนเวลาเราไปกินขนมกันดีกว่านะแล้วค่อยกลับ”  ยัยเมย์พูดพลางก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสือ

OK แต่วันนี้แกเลี้ยงฉันนะ”   ฉันพูดขึ้น   ก่อนที่ยัยเมย์จะหันมามองฉันแล้วยิ้มหวานให้

“จร๊า” 

“เออ....ยัยนิ่มเมื่อวานนี้ทำไมแกไม่รอฉันล่ะ”   ยัยเมย์ถามฉัน

“เอ่อ....คือ.....ว่า”   ฉันจะกล้าบอกได้ไงล่ะว่าฉันลืม

“แกอย่าบอกน่ะว่าแกลืม”  ยัยเมย์มองฉันแบบคาดคั้น

“คือว่าฉันต้องรีบไปทำธุระให้พี่น้ำน่ะ”  ฉันรีบปดยัยเมย์ไป

“นี่   วรัญญา   ขวัญฤดีจะหยุดคุยกันเมื่อไหร่จ๊ะ?”  เสียงใครว่ะคุ้นๆ  เรียกชื่อฉันกับยัยเมย์ซะเต็มยศเชียว

“อย่ามายุ่งน่า”  ฉันตอกกลับไปเพราะรำคาญ

“แล้วอยากเรียนซ้ำชั้นไหมล่ะ”   ใครกันวะ  กวนจริงๆเลย   เพราะไม่เคยมีใครคุยกับฉันเกินสองคำนอกจากยัยเมย์  ฉันอยากรู้นักว่าใครบังอาจเอาเรื่องเรียนซ้ำมาเล่นกับฉัน  ขอดูหน้าหน่อยเถอะ  ฮึ่ม!!!

“ว่าไงจ๊ะ   ขวัญฤดีอยากเรียนซ้ำไหมจ๊ะ”  อุ๊ย   อาจารย์อำพันสุดโหดนี่เอง

“เอ่อ....ไม่ละคะ”  ฉันรีบตอบ  ในขณะที่ยัยเมย์พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน

“งั้นก็เลิกคุยกัน  แล้วตั้งใจเรียนได้แล้วจ๊ะ”  ถึงแม้น้ำเสียงจะหวาน   แต่ก็เย็นยะเยือกจนสัมผัสได้เลยล่ะ

 “ค่ะ  อาจารย์”  ฉันและยัยเมย์รีบตอบพร้อมกัน   แล้วตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือ   เดี๋ยวจะตก  และพยายามตั้งใจเรียนจนหมดคาบ

“นักเรียนเคารพ”  หัวหน้าห้องบอกเพื่อนๆ หลังจากหมดคาบ      

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันกับยัยเมย์รีบเก็บของเพื่อจะได้รีบไปหาขนมข้างโรงเรียนกิน 

“เฮ้ย!! ยัยนิ่มนั่นมันไอ้พวกโรงเรียนเทคนิคนี่หว่า”  ยัยเมย์พูดในขณะที่พวกเราเดินมาถึงซอยเปลี่ยว  ซึ่งไม่ค่อยมีคนผ่านนัก    

“แล้วไงล่ะ??”  ฉันตอบกลับไป  แต่ยังไม่ทันที่ยัยเมย์จะได้พูดอะไร  พวกนั้นก็สอดมาก่อน

“เมื่อวานทำพี่แสบเลยนะน้องสาว   แต่ไม่เป็นไร  วันนี้พี่จะเอาคืนให้สาสมเลย   555 ” พรรคพวกๆมันก็หัวเราะตามไอ้บ้านั่น 

“เฮ้ย  ล้อมมันไว้ซิ  555    มันบอกเพื่อนๆของมัน  ซึ่งพวกนั้นก็ทำตามโดยทันที

“ยัยเมย์  หลีกไปก่อน  ฉันฝากกระเป๋าด้วย”  ฉันให้ยัยเมย์หลบไปก่อน   พร้อมทั้งขว้างกระเป๋าไปให้ยัยเมย์ถือไว้ให้ก่อน

“ดะ....ได้สิ”

“เก่งนักนะน้องสาว  แต่ไม่เป็นไร  ถ้าน้องสาวบอกว่าจะเป็นของพี่  พี่จะไม่ทำอะไรเลย ว่ะ ฮ่ะ ฮ่ะฮ่ะ”  มันหัวเราะได้น่าถีบมากมากเลย

“แน่จริงก็เข้ามาเลย”    ฉันบอก  ซึ่งมันก็พร้อมใจกันเข้ามาตาย  โชคดีนะที่วันนี้ฉันใส่ชุดพละ  เลยเคลื่อนตัวง่ายหน่อย

ผวัะ

ผวัะ

ผวัะ

“อ๊ากกกกกกกกกกก”   อย่าแปลกใจเสียงของมัน  ไม่ใช่ฉัน

“เพี้ยะ”

“โอ๊ย”  แต่คราวนี้เป็นเสียงฉันเอง  เพราะไอ้หัวหน้ามันตบหน้าฉัน  ไม่มีใครเคยตบหน้าฉันเลยนะ   แกต้องตายแน่ ไอ้บ้าเอ้ย  อาศัยทีเผลอนี่หว่า

“พี่ให้โอกาสครั้งสุดท้ายนะน้องสาว   ถ้าตอบตกลงพี่จะไว้ชีวิตของน้อง  555  แล้วเราจะมาหาความสุขกัน 555”   แล้วเพื่อนมันก็หัวเราะตามอีกตามเคย  ไอ้พวกนี้สปิริตแรงจริงๆ  ขนาดเจ็บอยู่ยังมีอารมณ์ขยับปากวอนซะอีก

“ไปตายซะเถอะ”  ฉันตะคอกกลับไป

“อี่นี่   วอนซะแล้ว”  แล้วเพื่อนมันก็รีบมาจับแขนฉันไว้  ไอ้บ้านี่ก็ตบหน้าฉันจนชา   ไอ้หน้าตัวเมียเอ้ย รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง   อ่า..... นี่ฉันเริ่มจะไม่มีแรงซะแล้วซิ    สติฉันค่อยๆ   เลือนหายไป    ฉันได้ยินเสียงยัยเมย์ร้องเรียกให้คนช่วย   

“ยัยนิ่มมีคนมาช่วยแกแล้วนะ”  ยัยเมย์ร้องบอกฉัน   แต่คนที่มาช่วยฉันทำไมหน้ามันคุ้นๆนะ   นึกไม่ออกเลย  แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ขอบคุณ  สติของฉันก็ดับวูบไปซะก่อน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น