(Fic Gintama) My love รักวุ่นวายของเจ้าชายดาว S

ตอนที่ 52 : บทส่งท้าย ถ้าคำว่ารักมันพูดยากนักล่ะก็...พิสูจน์ด้วยการกระทำซะเลยสิ!!! (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,212
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    18 เม.ย. 58



 

                “ลัลลาๆๆ”

                คางุระฮัมเพลงอย่างอารมณ์พลางขยับมือหวีผมยาวสลวยที่ปล่อยสยายของตน มุมปากกระตุกยิ้มพอใจกับร่างแบบบางในชุดแสกรัดรูปสีแดงสดเน้นให้เห็นรูปร่างสวยงามที่ปรากฏในกระจกตรงหน้า ทั้งหน้าอกและสะโพกกลมกลึงจนผู้หญิงด้วยกันต้องอิจฉา ผู้ชายต้องหันมามองจนคอเคล็ด ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางซึ่งเรียนวิธีแต่งมาจากโอทาเอะ ถึงการแต่งตัวแบบนี้จะไม่ค่อยเหมือนตัวเธอเท่าไหร่ แต่ถ้าทำให้เจ้าคนซาดิสม์ตกใจจนอ้าปากตาค้างตามที่ซารุโทบิบอก เธอก็อยากลองทำดูล่ะนะ

                ช่วงนี้เธอรู้สึกว่าเขาดูเงียบขรึมผิดปกติ เหม่อลอยตลอดด้วย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงเป็นอย่างนั้น เธอก็เลยลองปรึกษาซารุโทบิ หล่อนแนะนำให้เธอลองเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเดิม เพื่อดึงดูดความสนใจจากโอคิตะ แถมยังให้ยืมชุดแสกนี่มาอีก เธอไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนจึงทำตามคำแนะนำ

                ขณะที่คางุระกำลังอารมณ์ดีอยู่นั้น เจ้าของผมหยักศกสีเงินที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงานก็กำลังอารมณ์เสียสุดๆ แม้จะทำทีเป็นอ่านซีคิดส์เหมือนไม่สนใจอะไร แต่ที่จริงใจกำลังเดือดปุดๆเหมือนภูเขาไฟที่รอวันปะทุ ดวงตาคมอ่านหนังสือในมือสลับกับเหลือบมองคางุระเป็นระยะ ชินปาจิสังเกตอาการของเขามานานทนไม่ไหว ต้องละมือจากการทำอาหารในครัว เดินเข้ามาในห้องรับแขกแทน

                “คุณกินครับ ทำอะไรอยู่น่ะ” กินโทกิถึงกลับสะดุ้งโหยง รีบละสายตาจะคางุระมาอ่านซีคิดส์ทันที

                “ก็อ่านหนังสืออยู่น่ะสิ ถามได้”

                “แหม หรือครับ ไม่ยักรู้นะครับว่าคุณอ่านหนังสือกลับหัวรู้เรื่องด้วย” ดวงตาคมมองลอดแว่นมาด้วยความเย็นชาแกมสมเพช

                “นี่มันก็แค่....เอ่อ...เป็นการฝึกฝนวิถีซามูไรอย่างหนึ่งไงล่ะปาสซัง นายไม่รู้ใช่มั้ยว่าการอ่านหนังสือกลับหัวช่วยเพิ่มสมาธิให้เราได้ด้วย”

                “เอาไปหลอกเด็กห้าขวบเถอะครับ” มองคางุระอย่างแวบหนึ่งก่อนจะหันกลับมาคุยกับกินโทกิ “เป็นห่วงคางุระจังก็บอกมาตรงๆเถอะ ไม่เห็นต้องปิดบังอะไรเลยนี่”

                “อะ...” เขากำลังจะปฏิเสธแต่เห็นสายตาเย็นชาของชินปาจิที่มองมาก็ต้องกลับคำ “ถะ...ถ้าใช่แล้วจะทำไมล่ะเจ้าบ้า!” ก็เขาเป็นห่วงจริงๆนี่ ไม่เห็นเข้าใจเลย ทำไมจู่ๆคางุระถึงลุกขึ้นมาแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้ขนาดนั้น ขืนแต่งอย่างนี้ออกไปเดินนอกบ้านมีหวังโดนผู้ชายโง่ๆที่ไหนมาฉุดไปแหงๆ แล้วผู้ชายคนนั้นก็ต้องจนชีวิตลงอย่างน่าอนาถเพราะความหน้ามืดตามัวของตัวเอง ช่างเป็นผู้ชายที่น่าสงสารจริงๆ เป็นห่วงผู้ชายที่ต้องตกเป็นเหยื่อของยัยหมวยพลังช้างสารเหลือเกิน

                “ก็ไม่ทำไมหรอกครับ ผมเองก็เป็นห่วงเหมือนกัน แต่งตัวสวยขนาดนั้นสงสัยจะไปเดทกับคุณโอคิตะแน่นอนเลย”

                “แกว่าไงนะ!!!

                คางุระหันขวับมาทางกินโทกิแล้วขึงตา “ลื้อจะเสียงดังทำไมน่ออากินจัง คุยกันเบาๆหน่อยไม่ได้หรือไงกันฮะ”

                “ทะ...อู้อี้ๆ” กินโทกิยังไม่พูดก็โดนชินปาจิเอามือมาปิดปากไว้ก่อน

                “ไม่มีหรอกครับคางุระจัง ว่าแต่...วันนี้จะออกไปไหนเหรอ แต่งตัวซะสวยเชียว”

                “อาตี๋ชวนอั๊วไปดูหนังแล้วก็กินข้าวด้วยน่อ” แก้มขาวเนียนกลับแดงระเรื่อ

                กินโทกิดึงมือที่ปิดปากตัวเองออก “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันกับชินปาจิไปดะ...”

“อ้อ! คราวนี้พวกลื้อไม่ต้องตามอั๊วไปด้วยนะ อั๊วไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับแล้ว” คางุระรีบปฏิเสธ ไม่รอให้กินโทกิพูดจบประโยค

ชินปาจิกับชินปาจิหันไปมองหน้ากัน สื่อสารกันทางสายตาประมาณรู้ๆกันว่าครั้งนี้คางุระจะไปเดทจริงๆจังๆกับโอคิตะ! แล้วยังไม่ให้พวกเขาตามไปด้วยเหมือนทุกครั้ง

ตั้งแต่โอคิตะกับคางุระคบกัน ทั้งคู่ก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เพียงแต่พวกเขาตามเธอไปด้วยทุกครั้ง ทางโอคิตะเองก็มีพวกคอนโด้กับฮิจิคาตะตามไปด้วยเหมือน จริงๆแล้วทั้งสองคนไม่ได้อยากให้พวกเขาตามไปด้วยเลย แต่ก็ยังดื้อตามมาอยู่นั่นแหละ ไล่ยังไงก็ไม่ยอมไป ทำอย่างกับพวกเธอเป็นเด็กๆ สุดท้ายเวลานัดกันไปเดททีไรกลายเป็นไปเที่ยวเป็นหมู่คณะทุกที คบกันมาหกเดือนเธอกับโอคิตะยังไม่ได้เดทกันเป็นเรื่องเป็นราวสักที ไม่ว่ายังไงวันนี้ก็ต้องไปเดทกับโอคิตะสองต่อสองให้ได้!

“ไม่ได้! ใครจะยอมให้เธอไปกับตัวอันตรายสองต่อสอง เกิดเจ้านั่นหน้ามืดพาเธอไปเล่น SM ขึ้นมาเธอจะทำยังไง”

“ถ้าเจ้าตี๋นั่นไม่กลัวโดนเจี๋ยนให้เป็ดกินก่อนน่ะนะ” เธอทำหูทวนลม แคะขี้มูกไปพลางๆ ไม่สนใจที่กินโทกิพูด

“ยังไงเธอก็ต้องระวังตัวไว้ เจ้าโอคิตะยังไงก็เป็นผู้ชาย แถมยังซาดิสม์อีกต่างหาก นอกจากคุณพ่อกับคุณกินแล้วขึ้นชื่อว่าผู้ชายไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งนั้น”

“อั๊วว่าลื้อนั่นแหละไม่น่าไว้ใจที่สุด” คางุระก้มตัวลงใส่รองเท้าแล้ววิ่งไปที่ประตูหน้าบ้าน ก่อนจะหันกลับมา “ไม่ต้องห่วงหรอกน่าอากินจัง ยังไงอั๊วก็ไม่เป็นอะไรอยู่แล้วน่อ ถ้าอาตี๋จะทำอะไรอั๊วจริงๆ อั๊วจะต่อยอาตี๋นั่นให้ฟันหักไปเลย เห็นอย่างนี้อั๊วก็ไม่ใช่ผู้หญิงใจง่ายน่อ” ว่าแล้วก็วิ่งออกจากบ้านไป

“เดี๋ยวสิครับคางุระจัง!

“เปล่าประโยชน์ ไม่ต้องเรียกหรอกชินปาจิ ท่าทางดื้อขนาดนั้นคงไม่ยอมทำตามที่พวกเราพูดแหงๆ” กินโทกิยังมองประตูที่เพิ่งถูกปิดลงเมื่อกี้ด้วยท่าทีสงบผิดปกติ

“แล้วอย่างนี้จะทำยังไงล่ะครับ”

“ก็ต้องแอบตามไปสิถามได้!

 

ยามเช้าแสนสดใส ท้องฟ้าโปร่ง แดดอ่อนๆ สายลมพัดเอื่อยๆ ทำให้อากาศเย็นสบาย เพราะสภาพอากาศดีขนาดนี้จึงทำให้สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในแห่งคาบุกิคลาคลั่งไปด้วยผู้คนหนาตากว่าวันธรรมดา บ้างก็ออกมาเที่ยวนอกบ้าน บ้างก็มาออกกำลังกายที่นี่ นอกจากนั้นยังมีบางสิ่งที่ทำให้คนเยอะกว่าปกติ นั่นคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดฮากามะซึ่งยืนนิ่งอยู่ที่นี่มาเกือบชั่วโมงแล้ว เหล่าผู้หญิงทั้งโสดและไม่โสดต่างก็มองไปที่หน้าสวยๆยิ่งกว่าผู้หญิงของเขา ผมสีน้ำตาลยาวสลวยซะจนพวกเธอแอบอิจฉา ทว่านัยย์ตาสีโกเมนอันแสนเย็นชานั่นช่วยเพิ่มความดุดันสมชายชาตรีให้กับเขาอย่างน่าประหลาด จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางได้รูป ท่าทางเย่อหยิ่งไม่ได้ทำเขาดูแย่ลง กลับเป็นเสน่ห์ ดูลึกลับชวนให้น่าค้นหายิ่งกว่าเดิม

คางุระรีบวิ่งมาที่สวนสาธารณะซึ่งนัดกับโอคิตะเอาไว้อย่างรีบร้อน พอเห็นเขายืนรออยู่ใต้ต้นไม้ก็ทำท่าจะโบกมือทักทาย แต่ต้องชะงักเพราะมีผู้หญิงสามคนเดินขึ้นไปหาเขาก่อน เปลวไฟลุกโชนในดวงตากลมโตของเธอโดยไม่รู้ตัว

“ขอโทษนะคะ คือ...จะว่าอะไรมั้ยคะ ถ้าพวกเราจะขอเบอร์โทรศัพท์ของคุณหน่อยน่ะค่ะ” สาวน้อยน่ารักที่สุดในกลุ่มพูดตะกุกตะกักอย่างขวยเขิน

โอคิตะเพียงแต่เหลือบมองเธอด้วยท่าทางเย็นชา ทำราวกับเธอเป็นธาตุอากาศ ไม่มีตัวตน แล้วจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พวกผู้หญิงเห็นอย่างนั้นก็ดีใจกันใหญ่ ขณะที่คางุระโมโหจนควันออกหู

ด้านกินโทกิกับชินปาจิซึ่งกำลังซุ่มดูอยู่ที่พุ่มไม้ก็โกรธไม่แพ้กัน ไม่คิดเลยว่าโอคิตะจะทำตัวเจ้าชู้ ทั้งที่คบกับคางุระอยู่แท้ๆ  อุตส่าห์ให้โอกาสยังมาทำตัวอย่างนี้อีกเหรอ!

“คุณกินถึงบอกแล้วไงว่าผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้ โดยเฉพาะผู้ชายซาดิสม์!

“คุณเองก็ซาดิสม์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ” ชินปาจิว่า

“มันเหมือนกันซะที่ไหน เจ้านั่นมันยิ่งกว่าฉันซะอีก ทั้งตัวมันสร้างขึ้นมาเจ้าความซาดิสม์ ส่วนตัวคุณกินสร้างขึ้นมาจากความหวานของน้ำตาล เพราะฉะนั้นไม่เหมือนกันแน่ๆ”

“เงียบๆกันหน่อยไม่ได้เหรอไงฟะ!” กินโทกิกับชินปาจิหันขวับไปที่ต้นเสียงคุ้นๆพร้อมกัน ที่แท้ก็เจ้าพวกบ้าชินเซ็นงุมินี่เอง

                ฮิจิคาตะและคอนโด้เองก็เพิ่งรู้ตัวว่านอกจากพวกเขาแล้วยังมีคนอื่นอยู่ในพุ่มไม้นี้ด้วย

                “เฮ้ย! พวกแกมาอยู่ตรงนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” ฮิจิคาตะตกใจจนเผลอตะโกนเสียงดัง

                “มาก่อนพวกแกล่ะกัน” กินโทกิทำหน้าตาย

                “ฮ่าๆๆๆ เอาน่าๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย พวกเรามาที่นี่ก็ด้วยจุดประสงค์เดียวกันทั้งนั้น พวกเราเป็นโรคจิตเหมือนกันถึงได้ตามสะกดรอยคนอื่นอย่างนี้ไง”

                “อย่าเอาฉันไปรวมกับคนอย่างแกนะเฟ้ย! เจ้ากอลิลล่า!!! เขาเผลอลุกขึ้นยืน ร่างจึงโผล่พ้นพุ่มไม้ออกมา

                “อย่าพูดเสียงดังสิครับคุณกิน เดี๋ยวพวกคางุระจังก็จับได้กันพอดี” ชินปาจิรีบลุกขึ้นดึงกินโทกิให้กลับลงมานั่งตามเดิม “ถ้าถูกจับได้ซวยแน่ ทุกคนช่วยดูอย่างเงียบๆกันหน่อยสิ”

                ทุกคนยอมนั่งดูเงียบๆตามเดิม โอคิตะยังก้มมองแต่โทรศัพท์ในมือ ไม่บอกเบอร์โทรให้ผู้หญิงพวกนั้นไปสักที พอรออยู่นานจึงซุบซิบกันแล้วเปลี่ยนแผน

                “เอ่อ...ถ้าคุณไม่สะดวกให้เบอร์โทรก็ขอเมลแทนไม่มั้ยคะ” เขายังไม่เงยหน้าจากหน้าจอ “คุณคะ...”

                “น่ารำคาญจริง!” เขาหันไปมองพวกหล่อนด้วยน้ำเสียงเสียงแข็งกระด้าง ดวงตาสีแดงนั่นดูหงุดหงิดเต็มที่ “อยากตายนักใช่มั้ย ยัยบ้า!

                “กรี๊ด!!! ขอโทษค่า!!!!!!” พวกผู้หญิงวิ่งหนีกันแทบไม่ทัน

                “อยากตายนักใช่มั้ยยัยหมวย! เลยเวลาตั้งชั่วโมงหนึ่งเลยยังไม่โผล่หัวมาอีก ถ้ามาเมื่อไหร่ฉันฆ่าเธอแน่ ยัยบ้าเอ้ย!” โอคิตะตะโกนระบายเพราะโมโหที่ถูกปล่อยให้รอนาน

                เมื่อกี้ที่เขาเอาโทรศัพท์ออกมาเพราะจะดูเวลา ที่เขาพูดถึงก็ไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นแต่เป็นคางุระ พวกกินโทกิเห็นอย่างนั้นจึงอารมณ์เย็นขึ้นมาหน่อย คางุระเองก็รีบเดินเข้าไปหาเขา

                “ว่าใครบ้าน่อ! ลื้อต่างหากล่ะที่บ้า อาตี๋หัวเป็ด”

                “มัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหนฮะ! บังอาจปล่อยให้ฉันรอเป็นชั่วโมงๆ” เขาก้มมากระซิบที่ข้างหูเธอแผ่วเบา “เธอโดนลงโทษแน่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #566 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 14:44
    กรี๊ดดดด -,.-
    #566
    0
  2. #520 doraham (@doraham) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 02:07
    ดิ้นนน อัพๆๆๆ
    #520
    0
  3. #509 Ulqui_O (@1896reborn2) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 10:14
    มาต่อเถอะนะค้า~~~~~
    #509
    0
  4. #508 Engon Phuttimanitpong (@engon6thsense) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 20:56
    ต่อหน่อยนะคร้าบบบบย หนุกๆๆ ฟินนนนนนนนน ><
    #508
    0
  5. #504 Hakuna Matata (@morgaina) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 19:18
    ไรท์จ๋าแต่งต่อเถอะน้าาาาาาาา จะติดตามไรท์ตลอดเล๊ยยยยย >/////<
    #504
    0
  6. #502 AtMosPhere ") (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 22:14
    ต่อเถ้อะนะ please T^T
    #502
    0
  7. #500 Mmmppp (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 21:45
    คางุระโดนลงโทษแน่-3-
    #500
    0
  8. #499 F^a^h (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 23:15
    มาต่อนะ รออยู่จ้า
    #499
    0
  9. #498 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 19:04
    สู้ๆนะคะ 
    #498
    0
  10. #497 serra (@serra-ploy) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 19:44
    อีก 60% เท่านั้น!!! สู้ๆนะไรต์
    #497
    0
  11. #494 ✿.。:Šổм .ゞ (@sommamaza) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 14:41
    มาต่อเถอะ พลีสสส!! กำลังฟิน > < 
    #494
    0