(Fic Gintama) My love รักวุ่นวายของเจ้าชายดาว S

ตอนที่ 42 : บทที่ 18 เมื่อยามซากุระผลิบาน (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    18 มิ.ย. 57


 


                “ดูตัว!!!

                กินโทกิกับชินปาจิตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ขณะที่คางุระตกใจจนเผลอพ่นน้ำชาใส่หน้าคนผมเงิน เขากัดฟันกรอดๆข่มอารมณ์ไว้ เอามือลูบหยดน้ำที่พราวอยู่บนใบหน้าของตัวเองออก

                “หมายความไงครับที่ว่าดูตัวน่ะ ก็คุณโอคิตะมีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ” ถ้าคำพูดทิ่มแทงร่างกายคนได้ ป่านนี้คางุระคงเลือดโชกไปทั้งตัวเพราะคำว่ามีแฟนแล้ว

                “เรื่องนั้นมีแค่พวกนาย คุณคอนโด้ คุณฮิจิคาตะแล้วก็ยามาซากิเท่านั้นล่ะที่รู้ พวกคนใหญ่คนโตในรัฐบาลบาคุฟุไม่ได้รู้ด้วยซักหน่อย เพราะอย่างนั้นป๋ามัตสึไดระเลยไปรับปากกับทางผู้ใหญ่ว่าจะทำการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างชินเซ็นงุมิกับมิมาวาริงุมิ โดยใช้การดูตัวเป็นสื่อกลาง”

                “มิมาวาริงุมิงั้นเหรอ คนที่นายต้องดูตัวด้วยเป็นใครกัน พวกฉันรู้จักหรือเปล่า”

                “เป็นคนที่ลูกพี่รู้จักดีเลยล่ะครับ” รู้ดีจนเขาไม่มั่นใจว่าจะอดใจฆ่าหล่อนได้มั้ย

                “อย่าบอกนะครับว่าเป็นคุณโนบุเมะน่ะ”

                “ถ้าไม่ใช่ยัยนั่นฉันคงไม่เดือดร้อนจนต้องมาที่นี่หรอก” หล่อนเป็นคนที่รับมือยากเหมือนกัน ถ้าจะให้สู้กันตัวต่อตัวยังดีกว่าจับเขาไปดูตัวล้านเท่า

                อิมาอิ โนบุเมะ ผู้หญิงหน้านิ่งที่ชื่นชอบพอนเดอะริงเป็นพิเศษ คือหนึ่งในหน่วยลอบสังหารของตำรวจชนชั้นสูงอย่างมิมาวาริงุมิ ฝีมือของหล่อนร้ายกาจมาก แต่ที่เหนือกว่าความร้ายกาจของฝีมือคือความซาดิสม์ของหล่อน มันอยู่ในระดับสูสีกับเขาเลยล่ะ  

                “หือ ยัยโดนัทนั่นก็สวยดีนี่ ทำไมนายไม่ตอบรับยัยนั่นมาอยู่ในฮาเร็มของนายเลยสิ โอกาสงามๆอย่างนี้ใช่จะหาได้ง่ายๆนะเฟ้ย”

                “ผมมีคนที่ผมรักอยู่แล้ว” ว่าพลางชำเลืองมองคนที่เขาพูดถึงซึ่งกำลังก้มหน้ามองมือเล็กๆที่กุมกันแน่นไว้บนตัก

                ทุกคนกลับเข้าใจว่าเขาพูดถึงผู้หญิงอีกคนที่ได้ชื่อว่าแฟนของเขา คางุระเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่พลุ่นพล่านอยู่ในใจ

                เขามีคนที่เขารัก...เรื่องนั้นเธอรู้ดี ก็แสดงออกอย่างชัดเจนซะขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องตอกย้ำก็ได้ อย่าทำให้เธอทรมานใจไปมากกว่านี้จะได้มั้ย

                “แล้วทำไมนายไม่ปฏิเสธไปซะ บอกเขาไปว่ามีแฟนแล้วก็ได้นี่”

                “คิดว่าผมไม่ทำหรือไง ผมปฏิเสธแล้ว แต่คุณฮิจิคาตะดันบอกป๋าไปว่าผมโกหก” คงคิดจะกีกกันเขาให้ห่างจากมิกะล่ะสิ ทั้งที่ไม่รู้อะไรแท้ๆแต่กลับยื่นมือมายุ่งไม่เข้าเรื่อง

                “จริงๆให้เจ้าบ้ามายองเนสไปดูตัวก็ได้นี่นา วันๆเห็นลอยชายไปมา ว่างออกจะตาย แฟนเฟินก็ไม่มีกับเขา เป็นถึงรองหัวหน้ายังไงก็ดูดีมีระดับกว่านายเห็นๆ”

                ไม่ค่อยชอบใจที่โดนเปรียบเทียบกับฮิจิคาตะเลยแฮะ “ผมบอกทางผู้ใหญ่ไปแล้ว แต่ป๋ามัตสึไดระไม่ยอม เขาบอกว่าอย่างคุณฮิจิคาตะรับมือกับโนบุเมะไม่ได้”

                “มั่นใจเหรอครับว่านั่นคือการดูตัว” ชินปาจิรู้สึกว่ามันเหมือนการส่งพลทหารหาญไปออกรบในสมรภูมิมากกว่ามั้ย

                กินโทกิเริ่มคล้อยตามความคิดของมัตสึไดระ ก็นะ...คนซาดิสม์กับคนซาดิสม์มันดูไปกันได้กว่าจริงๆนั่นแหละ เรื่องนั้นช่างหัวมันเถอะ สิ่งที่เขาต้องทำ ณ ตอนนี้คือการรีดไถ่เงินค่าจ้างจากโอคิตะ

                “ไอ้ช่วยมันก็ช่วยได้อยู่หรอกนะ ถ้ามีค่ามัดจำล่วงหน้าคงมีกำลังใจในการทำงานมะ...” ไม่รอให้เจ้าของดวงตาไร้ชีวิตชีวาพูดจบ โอคิตะหยิบเงินปึกใหญ่ออกจากกระเป๋ากางเกงมาวางบนโต๊ะ

                กินโทกิถึงกับตาลุกวาว จ้องเงินก้อนใหญ่ตรงหน้าตาไม่กระพริบพลางจินตนาการว่าจะเอาเงินนี้ไปนั่งชิวๆกินพาร์เฟ่ต์ในร้านหรูๆ

                “เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เดี๋ยวพวกฉันจัดการเอง รับรองสบายหายห่วง”

                “ฝากด้วยนะครับลูกพี่ พรุ่งนี้ตอนเก้าโมงที่ภัตตาคารxxx คิดว่าเจอทุกคนที่นั่น งานนี้ห้ามพลาดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับร้านนี้บ้าง” กินโทกิไม่ได้ฟังที่โอคิตะพูดก่อนเดินออกไปจากร้านด้วยซ้ำ เพราะเขากำลังนั่งนับเงินโดยไม่สนอะไรทั้งนั้นนอกจากเงิน

                ชินปาจิปลงกับนิสัยเห็นแก่เงินของกินโทกิจริงๆ เขาเบืยนสายตาจากคนผมสีเงินมาที่ร่างเล็กซึ่งนั่งนิ่งไม่พูดไม่จามาตั้งแต่เมื่อกี้

                “คางุระจังเป็นไป ไม่เห็นพูดอะไรเลย ไม่สบายหรือเปล่า”

                เสียงของชินปาจิไม่ได้ทะลุเข้าไปในโสตประสาทของเธอเลยซักนิด ตอนนี้ในหัวมีแต่เรื่องการดูตัวของโอคิตะ เขาต้องไปดูตัวกับผู้หญิงคนอื่น เขาอาจจะได้แต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น รู้ตัวหรือเปล่าว่าที่เขามาที่นี่มันทำให้แผลในหัวใจดวงน้อยเหวอะหวะยิ่งกว่าเดิม ทำไมต้องให้เธอมารับรู้เรื่องของเขาด้วยนะ มันเจ็บรู้มั้ย เจ้าตี๋ซาดิสม์!

                “คางุระจัง” ที่แขวนแว่นเรียกคางุระอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ “คางุระจางงงงง!!!

                ร่างบางสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของคนตรงหน้า “ลื้อจะเสียงดังทำไมน่ออาชินปาจิ”

                “ก็ผมเรียกตั้งนานแต่คางุระจังไม่ได้ยินเองนี่ เป็นอะไรมากมั้ย ทำไมถึงเงียบผิดปกติ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ”

                “เปล่า อั๊วไม่ได้เป็นอะไรน่อ” คนผมสีเงินเหลือบมองอาการของเธอเป็นระยะๆ ดวงตาสีฟ้าที่เคยสดใสเริ่มหม่นหมองลงทุกที

                “ชินปาจิ ช่วยไปซื้อนมรสสตอเบอรี่ให้หน่อยสิ” กินโทกิยัดเงินจำนวนหนึ่งใส่มือเขา “ซื้อเนื้อมาทำหม้อไฟด้วย ได้เงินเยอะอย่างนี้ต้องฉลองซักหน่อย”

                “อะไรกันครับคุณกิน ทำไมคุณไม่ไปซื้อเองล่ะ”

                “ฉันบอกให้ไปก็เถอะน่า” ว่าแล้วก็ใช้เท้าผลักชินปาจิออกไปนอกบ้าน แล้วล็อกประตูไม่ให้คนที่โวยวายอยู่ข้างนอกเข้ามาในบ้าน

                ที่ให้ชินปาจิออกไปไม่ใช่อะไรหรอก เขาแค่ต้องการคุยกับคางุระตามลำพังเรื่องของโอคิตะอย่างจริงๆจังๆสักที เขาทนเห็นลูกสาว เอ่อ...คางุระอยู่ในสภาพเหี่ยวแห้งไร้ชีวิตชีวาอย่างนี้ไม่ไหวแล้ว ต้องตัดรากถอนโคนบาดแผลในใจเพราะรักเขาข้างเดียว ข้าวเหนียวนึ่งทิ้งซะ ขืนปล่อยไว้มันจะกลายเป็นมะเร็งร้ายที่รักษายังไงก็ไม่มีวันหายดี หากเป็นอย่างนั้นคางุระต้องเจ็บมากกว่านี้แน่ๆ

                “คางุระ พรุ่งนี้เธอไม่ต้องไปทำงานก็ได้ ฉันกับเจ้าชินปาจิจะไปเอง”

                “ทำไมน่อ ทำไมถึงไม่ให้อั๊วไปด้วย อั๊วอยากไปน่อ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสงสัย

                “เธออยากจะไปจริงๆน่ะเหรอ” คำถามนี้เหมือนมีดคมๆกรีดลงกลางหัวใจ คำตอบในใจของเธอคือไม่อยากไปเลยสักนิด “แน่ใจเหรอว่าทนเห็นภาพบาดตาบาดใจได้”

                “พะ...พูดอะไรของลื้อ! ภาพบาดตาอะไรกันน่อ อั๊วไม่ได้รู้สึกอะไรซักหน่อย” เธอลนลานปฏิเสธ

                “คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไงว่าเธอชอบคนซาดิสม์อย่างเจ้าโอคิตะ เห็นอย่างนี้คุณกินก็ไม่ได้กินหญ้าเป็นอาหารนาเหวย”

                เขารู้! กินโทกิรู้แล้วว่าเธอชอบโอคิตะ!!! เขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ ถูกคนอื่นรู้ความในใจของตัวเองมันน่าอายจริงๆ ยิ่งคนที่รู้เป็นเจ้าหัวหยิกแล้วยิ่งน่าอายจนเธออยากจะแปลงกายเป็นขอมดำดินหนีไปอยู่สยามประเทศ

                สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือการนิ่งเงียบอย่างเดียว

                “ตัดใจซะคางุระ” รู้สึกเจ็บแปลบในอกข้างซ้าย “ผู้ชายคนนั้นไม่เหมาะสมกับเธอหรอกน่า เป็นพวกซาดิสม์ซะขนาดนั้น และที่สำคัญ...มันมีเจ้าของแล้ว ความรักของเธอไม่มีทางสมหวังได้หรอก อย่าฝืนดันทุรังไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเธอจะเจ็บหนัก”

                เสียงเคาะประตูยังดังไม่หยุด ชินปาจิไม่มีทีท่าจะไปซื้อของตามคำสั่งของกินโทกิ เขาจึงเดินออกไปเปิดประตูก่อนจะลากคอเจ้าแว่นโอตาคุไปซื้อของกับเขา ทิ้งให้คางุระอยู่ตามลำพัง

                “ถ้าการตัดใจมันทำได้ง่ายๆก็ดีสิน่อ อากินจัง” เธอกล่าวด้วยเสียงอันแผ่วเบาราวกับสายลมที่พัดมาเพียงชั่วครู่ก็หายไป

 





                ขอภัยเจ้าค่ะ!!! วันนี้ข้าน้อยก็ยังแต่งไม่จบบท(เพราะมัวแต่ไปลันลาในร้านหนังสือ) เอาไปครึ่งตอนก่อนล่ะกันนะคะ ไว้พรุ่งนี้จะมาต่อให้ รักคนมอง จองคนอ่าน คนน่ารักอ่านจบจบ ^3^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #379 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 14:32
    สงสารคางุระ T_T
    #379
    0
  2. #302 KuroKami (@kuronosakura) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 20:57
    โถๆๆๆๆๆ หนูคางุระะะะะะะ
    หนูจะซื่อบื้อไปไหนเนี่ยยยยย หนุ่มน้อยโอคิตะเค้าก็แสดงออกชัดเจนซะขนาดดดดดด

    #302
    0
  3. #301 Bird (@tanakul12) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 16:43
    สู้ๆนะะ รักคนเขียน >3<
    #301
    0
  4. #300 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 11:47
    สู้ๆนะคะ
    #300
    0
  5. #299 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 22:54
    ดราม่าก่อนนอนเลยอะไรค์ฮือออออจะร้องตามอะน้ำตาคลอเลยไรค์ทำร้ายคางุระจังของเขา(?)มากไปแล้วววสงสารอ่าโซโกะทำไมถึงทำแบบนี้ใจร้ายจิงงงชอบเห้นคนอื่นเจ้บปวดหรือไงซาดิสหรือไงหาาาา(เออมันก้ซาดิสจิงๆนี้หว่า-0-) รอๆๆไรค์มาอัพต่อน่ะค่ะสู้อๆน่ะค่ะไรค์ขอแบบฟินๆมั้ฝน่อจะมีคามุอิไหมอะไรค์บอกเขาหน่อยดิแบบพี่ชายมาหวงน้องสาวจะเอาไปเข้าพวกอะไรประมานนี้
    #299
    0
  6. #298 Hakuna Matata (@morgaina) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 22:43
    ลุ้นให้มีฉากเป็นแบบการ์ตูนที่คางุระอ่านง่ะ 555+ รอตอนต่อไปอยู่นะเออ สู้ๆน่อ
    #298
    0