(Fic Gintama) My love รักวุ่นวายของเจ้าชายดาว S

ตอนที่ 40 : บทที่ 17 ช็อกโกแลตที่หวานปนขมอร่อยกว่าพวกที่มีแต่รสหวานอย่างเดียว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    12 มิ.ย. 57


 


                “ใช่แล้วล่ะค่ะ วันนี้เราสองคนต้องเป็นคู่รักเลิฟๆกันนะคะ” เขาโดนยัยหมวยปีศาจสาหร่ายดองเล่นซะแล้วสิ!!

                “เชิญเธอเลิฟๆไปคนเดียวเถอะ ฉันจะกลับแล้ว”

                “เดี๋ยวสิคะคุณกิน!” หล่อนดึงแขนเขาไว้ก่อนที่เขาจะเดินจากไป “ไปเดทกับฉันเถอะนะคะฉันขอร้อง แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น แล้วฉันจะไม่ขออะไรจากคุณอีก” กินโทกิใจอ่อนยวบเมื่อมองดวงตากลมโตเว้าวอนผ่านเลนส์แว่น

                “ก็ได้ แต่ครึ่งวันเท่านั้นนะบอกให้” ซารุโทบิยิ้มกว้าง

                “ถ้าอย่างนั้นไปสวนสนุกกันดีกว่านะคะ”

                ซารุโทบิเกาะแขนกินโทกิไม่ยอมปล่อย สองคนนี้เล่นเครื่องเล่นด้วยกันหลายอย่าง ทั้งรถไฟเหาะพอลงมากินโทกิถึงกับอ้วกแตก ม้าหมุนที่มีแต่เด็กเล็กๆนั่ง บ้านผีสิง อันนี้กินโทกิกลัวจนเผลอกระโดดกอดซารุโทบิ เล่นเอาหล่อนใจเต้นตักตึกยิ่งกว่ากลัวผีซะอีก และที่สุดท้ายที่หล่อนลากเขามาคือชิงช้าสวรรค์ สถานที่ที่เหมาะจะสารภาพรักที่สุด แม้เขาจะอิดออดไม่อยากขึ้น แต่พอขู่ให้เอาเงินค่าจ้างคืนก็เลี่ยงทำตามคำสั่งไม่ได้ เงินค่าจ้างอะไรเขามีที่ไหนกันล่ะ

                “ว้าว! อยู่ตรงนี้เห็นวิวเอโดะทั่วทั้งเมืองเลยนะคะคุณกิน” เอาหน้าไปแนบกระจก

                “เออๆ รู้แล้วน่า เธอหัดนั่งอยู่เฉยๆเหมือนชาวบ้านเขาเป็นบ้างมั้ยเนี่ย”

                “คุณกินคะ” น้ำเสียงจริงจังผิดปกติเรียกให้กินโทกิหันมาสนใจคนตรงหน้า “ฉันมีอะไรอยากบอกคุณมานานแล้ว จะว่าไปฉันก็บอกคุณอยู่บ่อยๆ ในสายตาของคุณคงเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ฉันอยากบอกคุณจริงๆนะคะ อยากให้คุณกินฟังและตัดสินใจอย่างจริงๆจังๆด้วย”

                “พล่ามอะไรของเธออยู่น่ะ” กินโทกิทำเป็นแคะขี้หูแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่ใส่ใจคำพูดของหล่อน

                “ฉันชอบคุณกินค่ะ” เขาหันขวับมาทางเธอทันที “ฉันชอบคุณกินจริงๆ ความซาดิสม์ของคุณทำให้ฉันหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น แต่ว่าที่ฉันชอบไม่ใช่เฉพาะความซาดิสม์เท่านั้นนะคะ ฉันชอบทุกอย่างที่เป็นคุณ ทั้งดวงตาที่เหมือนปลาตาย ทั้งผมหยิกสีเงิน ฉันชอบทั้งหมด”

                ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศทันทีที่ซารุโทบิบอกความในใจของตัวเองให้เขารู้ หน้าแดงก่ำของหล่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีด หัวใจของเธอบีบรัดจนรวดร้าวไปทั้งอก น้ำใสๆเอ่อล้นดวงตาพยายามกระพริบตาถี่ไม่ให้มันไหลออกมา ไม่ตอบอะไรเลยอย่างนี้แปลว่าเขาคงปฏิเสธเธอสินะ ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องเป็นแบบนี้ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังแอบมีความหวังอยู่ แม้มันจะริบหรี่ก็ตามที คิดว่าสักวันกินโทกิอาจเปิดใจรักเธอได้บ้าง ดูเหมือนความคิดของเธอจะผิดทั้งหมด

                บังเอิญเหลือเกินที่ชิงช้าสวรรค์หมุนวนมาถึงจุดเริ่มต้นพอดี ซารุโทบิพยายามฝืนยิ้มให้เขา

                “ฉันรู้คำตอบของคุณแล้วล่ะค่ะคุณกิน ขอบคุณที่อุตส่าห์สละเวลามาเดทกับฉันนะคะ ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่ว่าฉันมีความสุขมากค่ะ” พูดจบก็รีบวิ่งลงชิงช้าสวรรค์ทันที กลัวว่าถ้าอยู่ต่อนานกว่านั้นอีกนิด เขาจะเห็นน้ำตาของเธอก็ได้

                กินโทกิมองตามแผ่นหลังของหล่อนไป โดยไม่คิดที่จะรั้งไว้เลย

                คนซุ่มดูอย่างคางุระอดสงสารซารุโทบิไม่ได้ เธอไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดเลยซักคนเดียว เธอรู้ดีว่ามันทรมานแค่ไหน ไปรักคนที่เขาไม่มีทางรักเราอย่างนั้นไม่ต่างจากการถูกเข็มแหลมๆนับพันเล่มทิ่มแทงใจตลอดเวลา แต่แผนการยังต้องดำเนินต่อไป คิดอย่างนั้นแล้วก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรเรียกซึคุโยะให้มายังสถานที่ที่นัดกันไว้

                กินโทกิเดินกลับมาที่สวนสาธารณะอีกครั้งเพื่อรอคอยคู่เดทคนที่สอง เขาอาจเป็นคนใจร้าย ทำร้ายจิตใจของซารุโทบิ แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวหล่อนเอง หล่อนจะได้เปลี่ยนใจจากเขาแล้วหันไปมองผู้ชายคนอื่นบ้าง ไม่ว่ายังไงเขาก็รักซารุโทบิไม่ได้จริงๆ

                “เอ่อ...ขอโทษที่มาช้า รอนานหรือเปล่า” เสียงของซึคุโยะช่วยปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ เขากวาดสายตามองเธอด้วยความแปลกใจ

                “อย่าบอกนะว่าเธอก็เป็นคนจ้างฉันมาเดทด้วย”

                “ข้าไม่ได้อยากมานักหรอก แต่ถูกขอร้องให้มาต่างหาก”

                รู้สึกเหมือนถูกหลอกมาขายเลยแฮะ “เฮ้อ! ช่างเถอะ ไหนๆก็มาแล้ว เธออยากไปที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าล่ะ”

                ซึคุโยะชี้ไปที่แม่น้ำในเขตสวนสาธารณะแห่งนี้แทนคำตอบ ที่นั่นมีเรือปั่นหลากหลายสีสันและรูปร่างคอยให้บริการนักท่องเที่ยว ซึ่งวันแห่งความรักอย่างนี้มักจะแน่นขนัดไปด้วยคู่รักจำนวนมาก  

                “อยากนั่งเรือนั่นเหรอไง”

                “ถ้าเจ้าไม่อยากนั่งก็ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้อยากไปนักหรอก” เธอทำท่าจะเดินกลับไปแต่กินโทกิดึงข้อมือเรียวให้เดินตามเขามาที่แม่น้ำเบื้องหน้า

                เธอมองมือหนาที่กุมมือเธอไว้สลับกับใบหน้าด้านข้างของเขา ดวงตาที่เหมือนปลาตายมองตรงไปข้างหน้า หน้าเขาแดงระเรื่อเล็กน้อย เป็นเพราะอากาศหนาวหรือเขากำลังเขินกันแน่ เธอดูไม่ออกเลย

                กินโทกิพาซึคุโยะไปนั่งเรือปั่นชมวิวทิวทัศน์รอบๆแม่น้ำ จากนั้นก็ไปทานอาหารที่ร้านอาหารใกล้ๆ แล้วจึงไปเดินเล่นด้วยกันจนเวลาล่วงโรยถึงตอนเย็นโดยไม่รู้ตัว ยามนี้พระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าเต็มที น้ำในแม่น้ำส่องแสงสีทองระยิบระยับราวกับเพชรน้ำเอกเพราะสะท้อนแสงจากพระอาทิตย์ ผู้คนในบริเวณนี้เริ่มบางตาลงไปทุกที

                ซึคุโยะมองแผ่นหลังกว้างของกินโทกิก็ตัวสั่นขึ้นมา กลัวว่าบอกเขาไปแล้วเขาจะปฏิเสธเธอ ถ้าเป็นอย่างนั้นต่อไปเวลาเจอกันเธอควรทำหน้ายังไงดี

                “ฉันว่าเรากลับกันได้แล้วล่ะมั้ง อีกเดี๋ยวก็จะมืดแล้วนาเหวย”

                “ดะ...เดี๋ยวก่อน” ซึคุโยะดึงแขนเสื้อของเขาไว้แน่น “ให้ข้าพูดอะไรสักอย่างก่อนได้มั้ย ขอเวลาอีกแค่แป๊บเดียว” รู้สึกร้อนๆหน้าเมื่อถูกกินโทกิจ้องมองอย่างไม่ละสายตา

                “อยากพูดอะไรก็รีบๆพูดมาสิ”

                เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมดแล้วบอกเขาไป “ขะ...ข้ารักเจ้า กินโทกิ”

                กินโทกิชะงักไปชั่วขณะด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าหล่อนจะพูดอย่างนี้ “อย่ามาล้อกันเล่นนะบอกให้ คำว่ารักใช่ว่าจะพูดพร่ำเพรื่อกับใครที่ไหนก็ได้ ถ้าไม่ใช่ความรู้สึกจากใจจริงแล้วล่ะก็...อย่าพูดอีกเลยจะดีกว่า” เขาทำท่าจะเดินจากไปแต่ซึคุโยะวิ่งมาขวางหน้าไว้ ชกหน้าเขาสุดแรงเกิด ร่างหนาลอยกระเด็นไปไกลถึงร้อยเมตร

                “ทำบ้าอะไรของเธอ! มันเจ็บนะ...” คำพูดที่คิดจะพูดเลือนหายไปหมด เพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาเห็นหยดน้ำใสๆไหลออกมาจากตาคู่สวย

                “กินโทกิคนโง่เง่า! เจ้าคิดว่าข้าจะเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นได้งั้นเหรอ ไม่รู้หรือว่าข้าต้องพยายามขนาดไหนถึงกล้ามายืนอยู่ตรงนี้ ถึงได้กล้ามาสารภาพความในใจกับเจ้า” ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ แต่น้ำตามันยังไหลลงมาอีกอยู่ดี

                เธอไม่น่ามารักผู้ชายซื่อบื้ออย่างเขาเลย “ความรู้สึกของข้าไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างที่เจ้าคิด อย่าดูถูกน้ำใจข้าให้มากนัก” พอกันที! ต่อไปเธอจะตัดใจจากเขา เธอจะไม่รักเขาอีกต่อไปแล้ว!!!

                เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ร่างบางก็ถูกกินโทกิกอดไว้จากทางด้านหลัง ลมหายใจร้อนๆปะทะต้นคอระหงโดยไม่ได้ตั้งใจ การกระทำของเขาส่งผลให้ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจของเธอเต้นรัวจนกลัวหัวใจจะวายตาย

                “ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจดูถูกเธอนะ แค่ไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกเท่านั้นเอง” รู้สึกแบบเดียวกัน ก็หมายความว่า...เขารักเธอเหมือนกันใช่มั้ย!

                “จะ...เจ้ารักข้า?

                “อืม รักสิ” ซึคุโยะยิ้มอย่างดีใจ “แต่เธอแน่ใจแล้วเหรอที่เลือกฉัน ไอ้ฉันก็เป็นแค่คนจนๆ ไม่มีปัญญาไปหาเงินห้าร้อยล้านมาให้เธอหรอกนะจะบอกให้”

                “เรื่องห้าร้อยล้านข้าแค่พูดเล่นเท่านั้น แล้วอีกอย่าง...ถ้าข้ารังเกียจ ข้าคงไม่มาสารภาพรักกับเจ้าหรอก” คำตอบของเธอทำให้กินโทกิกระชับกอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมจนแทบหายใจไม่ออก แต่เธอไม่คิดผลักเขาออก เธอชอบความรู้สึกอบอุ่นยามเขากอดเธอจริงๆ

                คางุระระบายยิ้มออกมาหลังจากเฝ้าเกาะติดสถานกาณ์ในพุ่มไม้เป็นเวลาหลายชั่วโมง ในที่สุดทุกอย่างก็จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งจนได้

                “ฮึก! ฮือๆๆ” เสียงร้องไห้โหยหวนที่ดังอยู่ข้างหูทำให้เธอต้องละสายตาจากกินโทกิกับซึคุโยะแล้วมองหาที่มาของเสียงนั้นแทน

                นินจาสาวแว่นผมสีม่วงกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆเธอ ไม่รู้ว่าหล่อนมาซุ่มดูอยู่กับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่าทางร้องไห้ปริ่มขาดใจของนางทำให้คางุระอดสงสารไม่ได้

                “อาซัทจังอย่าเสียใจไปเลยนะ ผู้ชายไม่ได้มีคนเดียวในโลกซักหน่อย หน้าตาอย่างลื้อหาผู้ชายที่ดีกว่าอากินจังได้แน่นอนน่อ”

                “ไม่เอาๆๆๆ ฉันจะเอาคุณกินคนเดียวเท่านั้น” คางุระทนท่าทางงอแงเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นไม่ไหวจึงเขกหัวม่วงๆไปทีหนึ่ง

                “เลิกบ้าซะเถอะได้มั้ย อั๊วทำอย่างนี้แล้วอากินจังจะหันมาชอบลื้อหรือไง”

                “เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว รู้อยู่แล้วว่ายังไงคุณกินก็ไม่มีทางชอบฉัน ฉันรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายมันต้องลงเอยแบบนี้ แต่ก็ยังห้ามใจตัวเองไม่ให้รักเขาไม่ได้” เพราะรักมากเกินไปจึงเจ็บมากจนแทบขาดใจ แต่เพื่อความสุขของกินโทกิเธอต้องอดทนใช่มั้ย เธอต้องพยายามตัดใจจากเขาให้ได้งั้นสิ ก็แน่ล่ะ...คนแพ้อย่างเธอจะทำอะไรนอกจากนี้ได้อีก ขืนเรียกร้องความรักจากเขามากกว่านี้รังแต่จะทำให้เขาเกลียดขี้หน้าเธอซะเปล่าๆ

                “ขอเวลาให้ฉันสักพักล่ะกัน ฉันจะพยายามตัดใจจากคุณกินให้ได้แล้วกลับมาเป็นซัทจังคนเดิม” ว่าแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้คางุระมองตามด้วยความสงสารแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

                เธอหวังว่าอีกไม่นานซารุโทบิจะกลับมาเป็นคนร่าเริงเหมือนเดิม การตัดใจจากใครสักคนมันต้องใช้เวลาเท่าไหร่กัน การเลิกรักใครคนหนึ่งที่เรารักมากมันทรมานมากแค่ไหนนะ อยากเข้มแข็งให้ได้อย่างซารุโทบิ เธอเองก็ไม่อยากรักเขาแล้ว เธอจะทำยังไงต่อไปดี

                มือเล็กๆหยิบกล่องของขวัญซึ่งภายในเต็มไปด้วยคุกกี้ช็อกโกแลตฝีมือตัวเองอยู่เต็มกล่องออกมาจากแขนเสื้อ

                ไหนๆก็ทำแล้วจะทิ้งไปเฉยๆมันน่าเสียดายออก เอาไปให้เขาด้วยตัวเองไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย ยังไงนี่ก็เป็นแค่ช็อกโกแลตตามมารยาทเท่านั้นแหละ

                คิดได้อย่างนั้นก็มุ่งหน้าไปที่ชินเซ็นงุมิทันที

 

                ร่างสูงใส่ผ้าปิดตาลายกวนประสาทกึ่งนอนกึ่งนั่งพิงเสาอยู่ในห้องของตัวเองรู้สึกหนักๆที่อกเหมือนถูกผีอำ พอเปิดผ้าปิดตาขึ้นก็เจอญิงสาวร่างเล็กกำลังนั่งตักพลางใช้มือลูบไล้แผงอกกว้างผ่านเสื้ออย่างยั่วเย้า

                เท้าข้างหนึ่งยกขึ้นมาถีบเข้าที่กลางตัวเล็กๆของผู้หญิงคนนั้นเต็มแรง ร่างบางลอยละลิ่วไปกระแทกผนัง ความจุเล่นงานที่ท้องน้อยทำให้หล่อนถึงกลับพูดไม่ออก

                “ไอ้บ้าตัวไหนอนุญาตให้เธอเข้ามาในนี้ไม่ทราบ” โอคิตะย่างสามขุมเข้าไปหาร่างเล็กนั่นก่อนจะชักดาบออกมาจ่อคอหอยหล่อนไว้ หญิงสาวเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะเพราะกลัวว่าถ้าหายใจแรงคมดาบของเขาอาจปลิดชีพตนได้ทุกเมื่อ

                หล่อนชันตัวลุกขึ้นช้าๆ “คุณโซโกะเป็นอะไรไปคะ นี่มิกะเองนะ ไม่ใช่คนร้ายที่ไหนสักหน่อย” ก็เพราะเป็นหล่อนนั่นแหละยิ่งต้องระวัง

                ใครกันที่โง่ขนาดปล่อยให้ตัวอันตรายเข้ามาในชินเซ็นงุมิอย่างนี้ มาถึงที่นี่เชียวเหรอ จะใจกล้าไปหน่อยมั้ย เข้ามาแล้วอย่าคิดจะได้กลับไปอย่างปลอดภัยเลย

                โอคิตะลดดาบลง “มิกะนี่เอง นึกว่าใครซะอีก คราวหลังอย่าทำอย่านี้อีกนะครับเพราะผมมันคนบ้าจี้ อาจเผลอฆ่าใครไปโดยไม่รู้ตัวก็ได้”

                เห็นเขาเก็บดาบเข้าฝักแล้วจึงกระแซะตัวเข้าหาเขาอีกครั้ง แต่เขากลับถอยหนี ทำท่ารังเกียจราวกับว่าเธอเป็นตัวเชื้อโรค หรือว่าโอคิตะจะเริ่มระแคะระคายอะไรขึ้นมาแล้ว

                “ขอโทษนะครับ ผมไม่ชอบให้ใครมาแตะตัว” นอกจากยัยหมวยของเขาคนเดียวเท่านั้น

                “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันผิดเองที่เป็นฝ่ายรุกคุณอย่างนั้น” เมื่อก่อนยังปล่อยให้เธอจับนั่นจับนี่ไม่เห็นบ่น ทำไมถึงตั้งท่ารังเกียจเอาตอนนี้ คนคนนี้ต้องรู้อะไรมาแน่ๆ

                “แล้วใครอนุญาตให้แกเข้ามา ผมหมายถึงใครเป็นคนบอกทางให้มิกะเข้ามาน่ะ”

                “คุณยามาซากิค่ะ” เจ้าบ้ายามาซากิอยากตายมากสินะ “เขาเห็นมิกะเป็นแฟนคุณก็เลยปล่อยให้เข้ามา อย่าโกรธเขาเลยนะคะ”

                “มิกะมีธุระอะไรหรือเปล่า” ถ้าไม่มีก็รีบไสหัวของหล่อนกลับไปได้แล้ว

                “มิกะเอาช็อกโกแลตวาเลนไทน์มาให้ นี่ค่ะ” มิกะยื่นกล่องช็อกโกแลตให้เขา แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะยื่นมือมารับไว้ หล่อนจึงยัดใส่มือเขาด้วยตัวเอง “ลองกินดูนะคะ มิกะทำเองด้วย รับรองว่าหวานแน่นอน”

                “ของหวานๆหรือของสวยๆงามๆมักจะอาบยาพิษเสมอ หวังว่าคงไม่รวมถึงช็อกโกแลตของมิกะด้วยนะครับ” รอยยิ้มเลือนหายไปจากใบหน้าชั่วขณะ ก่อนจะกลับมายิ้มแย้มเหมือนเดิม เขารู้ได้ยังไงกัน!

                “จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงกันคะ คุณโซโกะก็”

                “มิกะกลับไปได้แล้วล่ะมั้งครับ” ว่าแล้วก็ดันหลังให้เธอเดินออกไปจากห้อง

                “ดะ...เดี๋ยวสิคะคุณโซโกะ” พอมาถึงหน้าประตูยังไม่ทันได้เปิดออกไป ก็มีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาซะก่อน

                ผู้มาเยือนทั้งสองคนเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหินเพราะเข้ามาเห็นโอคิตะกับมิกะกำลังฉุดกระชากลากถูกันอยู่ วินาทีนี้พวกเขาอยากสลายกลายเป็นไอน้ำเลยดีกว่า

                “อ้าวคุณฮิจิคาตะกับคางุระจัง มีธุระอะไรกับคุณโซโกะหรือเปล่าคะ” มิกะทักทายพวกเขาเมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                “ขะ...ขอโทษที่มาขัดจังหวะน่อ” คางุระจะปิดประตูไว้ตามเดิม แต่โอคิตะยื่นมือไปจับประตูไว้ก่อน

                “ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ! ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้น” ดูหน้าก็รู้แล้วว่ายัยหมวยนี่ไม่เชื่อเขา โอคิตะรีบดันตัวมิกะให้ออกไป แล้วดึงคางุระเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูล็อกอย่างหนาแน่นเพราะไม่ต้องการให้ใครมาขัดจังหวะ

                มิกะกับฮิจิคาตะได้แต่มองตามตาปริบๆ ทั้งคู่หันมามองหน้ากันเหมือนจะถามอีกฝ่ายว่าเมื่อกี้นี้มันคืออะไร!

                “ปล่อยอั๊วนะ!” คางุระบิดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา “เป็นบ้าอะไรของลื้อน่อ”

                “ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมถึงไปอยู่กับคุณฮิจิคาตะ”

                “อะ...อั๊วเอาช็อกโกแลตมาให้ >///< เป็นช็อกโกแลตตามมารยาทเท่านั้นนะ อย่าเข้าใจผิดน่อ” คนตัวเล็กหน้าแดงก่ำ ยื่นกล่องช็อกโกแลตให้คนตรงหน้า แต่พอเห็นว่าในมือของเขามีช็อกโกแลตอยู่แล้วก็ชักมือกลับแทบไม่ทัน “ลื้อได้รับจากแฟนลื้อแล้ว ลื้อคงไม่อยากได้จากอั๊วหรอก”

                โอคิตเดินดุ่มๆเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับช็อกโกแลต เธอได้ยินเสียงกดชักโครก สักพักเขาก็ออกมามือเปล่า “มีที่ไหน ไม่มีสักหน่อย”

                “อย่าบอกนะว่าเมื่อกี้ลื้อเอาช็อกโกแลตของอามิกะไปทิ้งลงชักโครก”

                “ไร้สาระน่า” เขาแย่งช็อกโกแลตในมือคางุระไปแกะกินหน้าตาเฉย กินไปคำหนึ่งเขาก็หยุดกินแล้วหันมามองเธอ

                “ช็อกโกแลตนี่เธอทำเองเหรอ”

                “ถะ...ถ้าใช่แล้วจะทำไมน่อ ไม่อยากกินก็เอาคืนมาเลย” คางุระจะแย่งช็อกโกแลตจากเขา แต่เขาเขย่งตัวและยกมือขึ้นจนเธอกระโดดไม่ถึง

                เขาดีใจที่คางุระตั้งใจทำช็อกโกแลตมาให้เขาด้วยตัวเอง นับวันยิ่งน่ารักขึ้นทุกทีๆ อย่างนี้เขาจะอดทนได้นานแค่ไหนกัน

                โอคิตะเลื่อนมือข้างหหนึ่งมาโอบเอวคอดไว้แล้วดึงร่างเล็กเข้ามาใกล้ มือเรียวเล็กยันแผงอกกั้นระหว่างตัวเธอกับเขาไว้ ใบหน้าคมคายก้มลงมาใกล้จนริมฝีปากบางแทบชิดใบหูขาวสะอาด ลมหายใจร้อนๆที่ปะทะกับจุดชีพจรทำให้หน้านวลแดงระเรื่อ

                “ฉันจะบอกว่ามันอร่อยมากเลยต่างหาก” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างๆหูทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

                “อะ...อร่อยจริงๆเหรอ”

                “อือ อร่อยมาก ขอบใจนะยัยหมวย” คางุระยิ้มกว้างเมื่อได้รับคำชมจากเขา เธอดันตัวออกห่างจากเขาตอนเผลอ แล้วรีบวิ่งไปที่ประตู

                “อั๊วกลับก่อนล่ะ” ว่าแล้วก็วิ่งตึงตังจากไป

                โอคิตะจะหยิบช็อกโกแลตมากินอีกชิ้น ยามาซากิก็เดินเข้ามาในห้องซะก่อน เลยได้แต่ถือค้างไว้อย่างนั้น ยามาซากิเห็นช็อกโกแลตรงหน้าถึงกลับน้ำลายไหลเป็นน้ำตกไนแองการา เขาไม่ใช่หนุ่มฮอตอย่างฮิจิคาตะกับโอคิตะ เขาจึงไม่ได้รับช็อกโกแลตจากใครเลยซักคน กิเลสสั่งให้เขากระโจนเข้าไปแย่งช็อกโกแลตในมือโอคิตะมายัดใส่ปาก แล้วนั่นทำให้เขากลับมาคิดภายหลังว่าไม่น่าทำอย่างนั้นเลย

                กร้วก!

                “จ๊ากกกกกกก! ฟันผมหักแล้ว!!!” ยามาซากิคายฟันซี่หน้าสองซี่ออกมายื่นให้โอคิตะดู “หัวหน้าโอคิตะ! ทำไมถึงมีอาวุธลอบสังหารอยู่ในมือได้ล่ะครับ”

                “ไม่ใช่อาวุธลอบสังหาร ช็อกโกแลตต่างหาก แล้วใครใช้ให้นายมากินก่อนได้รับอนุญาตมิทราบ”

                “แข็งอย่างกับก้อนหินอย่างนั้น เขาไม่เรียกว่าช็อกโกแลตหรอกนะครับ” เขามองโอคิตะโยนช็อกโกแลตเข้าปากก่อนจะเคี้ยวหน้าตาเฉยอย่างตะลึง “นอกจากซาดิสม์แล้วยังชอบกินอะไรแปลกๆอีกเหรอคะ...” พูดยังไม่จบประโยคก็พูดถีบกระเด็น

                “ใครใช้ให้นายอนุญาตมิกะเข้ามาในชินเซ็นงุมิ ถ้าไม่อยากถูกกระซวกไส้คราวหลังอย่าให้ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาที่นี่อีกเด็ดขาด”

                “ทะ...ทำไมล่ะครับ คุณมิกะเป็นแฟนของหัวหน้าไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม...”

                “ไม่ต้องถามนั่นถามนี่ได้มั้ย แค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ”

                “ครับ” ถึงจะไม่เข้าใจแต่ต้องรับปากไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะถูกฆ่าตายโดยไม่มีใครรู้ว่าฆาตกรคือหัวหน้าหน่วยที่1ก็ได้






 

                ดีจ้ารีดเดอร์ทุกคน ^^ ไรเตอร์ขอบคุณทุกแรงใจและทุกคอมเม้นท์มากๆเลยนะคะ เพราะมันทำให้ไรท์หายท้อและมีแรงแต่งฟิคเรื่องนี้ต่อไป อยากบอกว่าเหนื่อยจริงๆค่ะ บางครั้งถึงกับท้อจนคิดจะเลิกแต่งไปหลายครั้ง แต่พอได้อ่านคอมเม้นท์ให้กำลังใจจากรีดเดอร์แล้วก็ทำให้ไรท์มีแรงฮึดแต่งต่อไปได้ ถ้าไม่มีนักอ่าน...ไรท์คงแต่งไม่ได้ถึงตอนนี้

                ยังรักษาสัญญาเดิม ยังไงก็จะแต่งให้จบค่ะ! ฝากติดตามด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #624 ปภาศินี สุวรรณพรม (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 19:22

    เอาแรงๆกว่านี้สิ เอาให้มิกะขาดใจตายไปได้ก็ดี ทำคาแรคเตอร์ มิซึบะ เสียหมดเลย5555

    #624
    0
  2. #603 maybo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 15:03
    มิกะอีสาละเลวไปตายซะคนชอบแย่งของคนอื่น

    &#9734;ทำได้ดีมากโซจัง

    &#9734;อยากให้คามุอิมีคู้เป็นผู้หญิง

    #603
    0
  3. #516 doraham (@doraham) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 03:44
    หึๆๆ สะใจนิดๆ
    #516
    0
  4. #377 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 14:09
    สู้ๆนะคะ
    #377
    0
  5. #376 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 14:04
    555 สมน้ำหน้ายัยมิกะ
    #376
    0
  6. #286 Otome (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 11:22
    เป็นฟิคที่ดีมากๆเลยเรื่องหนึ่ง จัดเต็มทุกตัวละครในกิมทามะ อย่าคิดมากฮะไรเตอร์
    มันขัดตาต้องที่ช่วงหลังแค่นั้นเอง นิดเดียวจริงๆ

    เหมือนมีคนมาจีบไรเตอร์แต่คนนั้นมีแฟนแล้ว กระนั้นเขาก็ยังคงจีบไรเตอร์อยู่ และไรเตอร์ก็ยอมเพราะรัก ถึงแม้ทุกคนรอบข้างจะมองว่าไรเตอร์เป็นแค่กิ๊กของเขาก็ตาม เข้าใจอารมณ์คนอ่านเนอะ
    คิดดูให้ช็อกโกแลตคนที่มีแฟนแล้วยังมันก็ดูแบบ ...นะ ยังไงจะติดตามจนจบเลยครับ
    #286
    0
  7. #281 AminoZ. (@soulkanny) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 08:57
    สู้ๆนะค้า เป้นกำลังใจให้ ^^
    #281
    0
  8. #275 holika (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 16:46
    เป็นกําลังใจให้นะคะ น่าติดตามมาก>
    #275
    0
  9. #274 spick (@spick) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 12:21
    สู้นะคะ ไฟท์!!!!!!!
    #274
    0
  10. #272 Iamlom (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 21:19
    ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะค้าา เราเป็นคนนึงที่ติดตามอ่านอยู่ตลอด สู้ๆคะนะไรท์
    #272
    0
  11. #271 สายลมหายนะ (@sakurasasori) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 20:29
    หวานๆๆๆๆ ไรเตอร์ไม่เหนื่อยเลย อัพติดต่อกันขนาดนี้
    #271
    0
  12. #269 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 18:48
    สู้ๆนะคะ 5555 มันเป็น สัจธรรม นะสิที่นางเอกส่วนมากจะทำอาหารได้ห่วยแตก อนุภาคเลวร้ายยิ่งกว่าอาวุธ สงคราม 5555 

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มิถุนายน 2557 / 18:49
    #269
    0
  13. #268 Bird (@tanakul12) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 18:48
    สะใจมิกะมากกกกกก>< โอคิตะน่าร้ากกกก แต่งให้จบนะคะ>3<
    #268
    0
  14. #267 DADA (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 17:47
    จะติดตามจนจบเลยค่ะ อย่าท้อนะค่ะ เป็นกำลังใจให้เสอมค่ะ ^^
    #267
    0
  15. #266 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 17:39
    กรี๊ดดดดดดดดดไรค์น่ารักมากๆอะเป็นกำลังใจมห้นะค่ะสู้ๆน่ะรักเรื่องนี้ที่สุดรักไรค์ที่สุดเล๊ยยยยยยมาอัพต่อเรื่องๆนะค่ะเพราะไรค์ดีอย่างงี้ไงรีดเดอร์เลยร๊ากกกกกกกกกกกสู้ๆน่ะค่ะเป็นกำลังใจให้จิงๆมาอัพตามสัญญาน่ะค่ะขอแบบน่ารักๆฟินๆมั้งน่ะค่าาาาา
    #266
    0
  16. #265 Chuu!Cream (@morgaina) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 16:46
    *[]* โซคุงน่าร๊าก #ตอนที่แล้วยังว่าโซคุงนิสัยไม่ดีอยู่เลยไม่ใช่เรอะ #ไรท์สู้ๆ ฟิคสนุกมาก ไรท์อัพเร็วดีชอบจัง รอตอนต่อไปอยู่น้า >3<

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 มิถุนายน 2557 / 19:31
    #265
    0
  17. #264 F^a^h (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 11:23
    อัพเร็วดีจัง 👍👍👍

    ตอนนี้โอคิตะน่ารักนะเนี้ยะ ฮ่าๆ
    #264
    0
  18. #262 TIMERจ้า (@MASTERTIMER) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 07:34
    อัพเร็วทันใจ ชอบจุง
    #262
    0