(Fic Gintama) My love รักวุ่นวายของเจ้าชายดาว S

ตอนที่ 29 : บทที่ 12 ซาลาเปาน่ะต้องกินตอนร้อนๆถึงจะอร่อย (20%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,430
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    17 เม.ย. 58





                “วันนี้ก็แกงกระหรี่อีกแล้วเหรออากินจัง” คางุระนั่งเอามือเท้าคางอยู่บนโซฟาพลางกดรีโมทเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ เปิดไปช่องไหนๆก็เจอภาพนิ่งที่เขียนว่า ระงับการถ่ายทอดออกอากาศของสถานีโทรทัศน์ ยังดีที่ยังเปิดเพลงบรรเลงให้ฟังด้วย ฟังแล้วรู้สึกฮึกเหิมจริงๆ แต่ว่านะ...มีคนกำลังอยากดูละครอยู่ตรงนี้คนนึง

                “อย่าบ่นได้มั้ย ฉันอุตส่าห์เข้าครัวทำอาหารให้กินก็ดีเท่าไหร่แล้ว” กินโทกิตะโกนออกมาจากในครัว

                “ก็อั๊วอยากกินอย่างอื่นบ้างนี่นา กินแต่แกงกระหรี่ตั้งแต่กลับจากไหว้พระปีใหม่จนถึงวันนี้ มันเกือบจะอาทิตย์หนึ่งแล้วน่อ”

                “บ่นนั่นบ่นนี่อยู่ได้ ถ้าอยากกินอย่างอื่นก็หัดทำเองซะมั้งสิ ไม่ใช่อะไรๆก็ใช้แต่คุณกิน ทำอาหารไม่เป็นอย่างนี้จะขายไม่ออกนาเหวย มีหวังขึ้นคานแหงแซะ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ทำอาหารไม่เป็นหรอกนะบอกให้”

                “เชอะ! อั๊วก็ไม่คิดจะแต่งงานอยู่แล้วน่อ อั๊วจะเกาะอยู่ที่ร้านสารพัดรับจ้างจนแก่ตาย อย่าคิดไล่อั๊วไปซะให้ยาก”

                “ครับๆ คุณกินจะคอยดู” เท่าที่เห็นอยู่นี่ คางุระมีสิทธิ์ได้แต่งงานก่อนเขาและชินปาจิด้วยซ้ำไป แต่ยังไงเขาก็ไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานอยู่แล้ว ไม่เคยมีอยู่ในหัวเลยด้วย ก็นะ...อย่างคุณกินถึงไม่แต่งงาน ไม่มีความรักก็ไม่ตายหรอก

                “ขนาดอาชินปาจิยังเบื่อแกงกระหรี่ถึงขนาดยอมกลับไปกินไข่เจียวมรณะที่บ้านกับอาเจ้เลยน่อ อั๊วเองก็ไม่อยากกินเหมือนกัน” อยู่ดีๆก็คิดถึงซาลาเปาร้อนๆนุ่มๆ น่ากิน เหมือนกับมาซาลาเปาลอยมาอยู่ข้างหน้าจนเธอได้กลิ่นหอมลอยออกมาจากภาพมโนของตัวเอง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเช็ดน้ำลายซึ่งไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

                “อากินจัง อั๊วอยากกินซาลาเปาน่อ”

                “หา! ถึงคุณกินจะทำอาหารเก่งแต่ทำซาลาเปาไม่เป็นนะเฟ้ย”

                “อั๊วไม่อยากกินขี้มือลื้อหรอกน่อ เจ้าหัวมาม่า” คางุระวิ่งตึงตังเข้าไปในครัวก่อนจะแบมือขอเงินกินโทกิราวกับลูกขอเงินแม่ “เอาเงินมาให้อั๊วไปซื้อซาลาเปาซะดีๆ เผื่ออั๊วใจดีจะซื้อมาเผื่อด้วย”

                “รู้บ้างมั้ยว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว สามทุ่มจะสี่ทุ่มแล้วนาเหวย หลังสี่ทุ่มห้ามออกจากบ้าน ช่วงนี้รัฐบาลกำลังประกาศเคอร์ฟิวอยู่ด้วย”

                “ไม่รู้ล่ะ ก็อั๊วอยากกินนี่นา อั๊วอยากกินๆๆๆๆ” กินโทกิอดเสียงแวดๆที่ตะโกนข้างหูไม่ได้ เขาดันหัวคางุระออกไปห่างๆ

                “รู้แล้วๆๆ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันให้เธอแค่ร้อยเยนเท่านั้น อย่าเกินงบ เข้าใจบ่”

                “เชอะ! เจ้าหัวหยิกขี้ตืด” แค่ร้อยเยนจะไปซื้ออะไรได้ฟะ!!!

 

                ตื๊ดดึ่ง!

                เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กก้าวผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามาในร้านสะดวกซื้อซึ่งเธอมาซื้อของที่นี่เป็นประจำ

                “ยินดีต้อนรับครับ...อ้าว!ยัยหมวยร้านสารพัดรับจ้างนี่นา”

                “อามาดาโอะ” คางุระหันไปมองตามเสียงเรียกก็เจอคาเซงาว่าในชุดพนักงานร้านยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์คิดเงิน “ลื้อมาทำอะไรที่นี่น่อ”

                “ฉันเพิ่งได้งานใหม่ เป็นพนักงานที่ร้านนี้น่ะ”

                “โอ้ว! ยินดีด้วยน่อ อย่างนี้อั๊วต้องเลี้ยงฉลองให้ลื้อโดยการให้อั๊วซื้อของที่นี่โดยไม่ต้องจ่ายเงินซะแล้ว” เธอหยิบตะกร้าใส่ของเดินไปที่แผนกขนมทันที

                “ดะ...เดี๋ยวสิ! อย่างนั้นเขาไม่เรียกว่าเลี้ยงฉลองแล้ว เป็นการทำให้ฉันถูกไล่ออกจากงานมากกว่า ให้ตายเถอะ! ฉันเพิ่งจะได้งานใหม่นะ พวกเธอ อย่าทำให้ฉันต้องหางานใหม่ได้มั้ย”

                หลังจากที่หยิบขนมและอาหารสำเร็จรูปใส่ตะกร้าจนเต็มไปสองตะกร้า เธอตั้งใจจะเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อขอถุงใส่ของจากคาซางาว่า ระหว่างนั้นต้องเดินผ่านมุมหนังสือพอดี ที่นั่นเธอพบกับศัตรูคู่อาฆาตกำลังยืนอ่านหนังสือซึ่งมีหน้าปกเป็นรูปผู้หญิงเซ็กซี่ในชุดว่ายน้ำสุดวาบหวิว บนพื้นใกล้ตัวเขามีตะกร้าที่บรรจุหนังสือแนวเดียวกันอยู่เต็มอีกด้วย

                “อี๋! อาตี๋โรคจิต มาอ่านหนังสือโป๊กลางร้านขายของ น่าขยะแขยงจริงๆน่อ”

                “อยากอ่านใช่มั้ยล่ะ” โอคิตะยื่นหนังสือที่หน้าปกเขียนว่า โลลิค่อนมาให้เธอ “เล่มนี้ท่าทางจะเหมาะกับเธอ เอาไปให้ลูกพี่อ่านด้วยก็ดีนะ”

                เธอดึงหนังสือเล่มนั้นมาจากมือเขา ฉีกกระจุยกระจายเป็นชิ้นๆแล้วขว้างเศษกระดาษเหล่านั้นใส่หน้าโอคิตะ แต่เขาเบี่ยงตัวหลบทันซะก่อน “ลื้อคิดอกุศลอะไรอยู่ฮะ! อย่างอั๊วไม่มีทางชอบอากินจังเด็ดขาด แล้วอากินจังก็ไม่ได้เป็นโลลิค่อนด้วยน่อ”

                “ฉันยังไม่พูดสักหน่อยว่าเธอชอบลูกพี่ อย่าร้อนตัวได้มั้ย”

                “ก็ลื้อพูดหะ...”

                ปังๆๆ!!!

                เสียงปืนดังมาจากทางทางเคาน์เตอร์หลายนัด ที่นั่นมีผู้ชายสามคนใส่ชุดดำ สวมหมวกปิดหน้าปิดตาพกอาวุธคนละกระบอก ผู้ชายคนที่ตัวสูงที่สุดในกลุ่มซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มยิงปืนขึ้นกลางอากาศเพื่อข่มขู่คาซางาว่า เขานั่งยองๆลงกับพื้นเอามือปิดหูไว้

                “ทุกคนอย่าขยับ นี่คือการปล้น!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #363 net_269 (@net_269) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 10:49
    555 มาดาโอะซวยอีกและ -,,-
    #363
    0
  2. #181 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 21:38
    สู้ๆนะคะ
    #181
    0
  3. #178 Aomme Aommy (@aom_pichaya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 20:07
    555555เย้ๆไรค์มาอัพแล้วสองคนนี้อยู่ด้วยกันมีเรื่องทุกที่และคุนฮาเซงาว่านี้ทำงานทีไรไปไม่เคยรอดเลยวุ่นวายตลอด5555แอบมีเรื่องการเมื่องบ้านเราด้วย 55555ชอบค่ะๆ
    #178
    0
  4. #177 KuroKami (@kuronosakura) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 11:37
    อยู่ด้วยกันทีไรมีเรื่องทุกทีเลยสองคนนี้
    #177
    0