(Fic Gintama) My love รักวุ่นวายของเจ้าชายดาว S

ตอนที่ 13 : บทที่ 5 บางครั้งคนซึนเดเระก็น่ารักเหมือนกันนะ (40%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    5 เม.ย. 58




                เท้าเล็กๆที่เปลือยเปล่าของร่างบอบบางเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย บรรยากาศรอบข้างของเธอตอนนี้ช่างครื้นเครงยิ่งนัก ดนตรีจากงานเทศกาลซึ่งอยู่ไม่ไกลชายหาดบรรเลงแผ่วๆมาตามลม เสียงคลื่นทะเลบริเวณนี้ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของผู้คนที่กำลังเล่นน้ำภายใต้แสงจันทร์นวลผ่อง

                ใบหน้างดงามทว่าดวงตาสีฟ้านั้นกลับหม่นเศร้ากำลังเงยขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี ดวงจันทร์เต็มดวงที่ส่องแสงสว่างนั้นเหมือนจะหัวเราะเยาะในความโง่เง่าของเธอ

                ใช่! เธอนี่มันช่างโง่เง่าเหลือเกิน โง่จริงๆที่รู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอทำเมื่อกี้ ทำไมเธอต้องรู้สึกอย่างนั้น ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายทำร้ายเธอก่อนแท้ๆ สิ่งที่เธอทำมันก็สมควรแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมต้องรู้สึกกังวลเพียงแค่เห็นหน้าเศร้าๆที่อาจจะเป็นแค่การเสแสร้งของเจ้าหมอนั่นด้วย ความรู้สึกของคนบ้าบออย่างโอคิตะเธอไม่ควรเก็บมาใส่ใจสักนิด

                “ไอ้อาตี๋บ้า คนบ้า คนผีทะเล!!!” ด้วยความโมโหจึงเตะกระป๋องน้ำอัดลมที่เป็นขยะถูกทิ้งอยู่ตรงหน้าไปสุดแรง

                “โอ๊ย! อะไรกันล่ะเนี่ย ฉันถูกลอบสังหารงั้นเหรอ”

                เสียงทุ้มต่ำดังมาจากความมืดในทิศที่เธอเพิ่งเตะกระป๋องไปเมื่อกี้ จากนั้นร่างสูงที่ดูคุ้นตาเดินมาทางที่คางุระยืนอยู่ ในมือของชายคนนั้นยังถือกระป๋องที่เธอเตะมาเป็นหลักฐาน

                “ใครกันที่มันกล้ามาลอบสังหารท่านคาซึระคนนี้!

                “อาซึระเหรอ”

                ใบหน้าหวานๆล้อมด้วยผมยาวดำสนิทดูนุ่มสลวยชนิดที่ผู้หญิงยังอาย ข้างๆยังมีตัวมาสคอสนกเพนกวินที่เจ้าตัวเรียกว่าสัตว์เลี้ยงนามว่าอลิซาเบธ ชัดเลย! คาซึระจริงๆด้วย

                “อ้าว นึกว่าใครที่แท้ก็หัวหน้าเองเหรอนี่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ” เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ศัตรู นักรบขับไล่อย่างเขาก็เปลี่ยนท่าทีไปทันที

                “อั๊ว...มาทำงาน” คิดอยู่นานกว่าจะตอบออกไป เพราะไม่รู้ว่าจะตอบยังไง จะบอกไปตรงๆก็คงไม่ได้ซะด้วยสิ

                “มาทำงานกับเจ้ากินโทกิใช่มั้ยครับ แล้วนี่พวกนั้นไปอยู่ไหนกันหมด ทำไมถึงปล่อยให้หัวหน้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวซะล่ะ"

                “เปล่า อั๊วมาคนเดียว”

                “มาคนเดียว! ได้ยังไงกัน ทำไมกินโทกิมันถึงได้ใจดำขนาดนี้นะ ใช้ให้เด็กผู้หญิงมาทำงานคนเดียวได้ยังไง ทำอย่างนี้มันใช้ไม่ได้เลยเนอะอลิซาเบธ” อลิซาเบธที่ถูกถามก็ชูป้ายเขียนว่า ก็ไม่รู้สินะ ขึ้นมาแทนคำตอบ

                “อากินจังไม่ได้ให้อั๊วมาหรอกน่อ อั๊วมาของอั๊วเอง”

                “เอ๋! เป็นงั้นไป”

                “ว่าแต่ลื้อเถอะ มาทำอะไรที่นี่” คนตัวโตสะดุ้งเมื่อได้ยินคำถาม เขาจะไปว่ายังไงดีล่ะเนี่ย!

                “เอ่อ...คือว่า...”

                “อะไรของลื้อน่ออาซึระ ตกลงลื้อมาทำอะไรที่นี่กันแน่”

                “คือ...ผมมาพักร้อนน่ะครับ” คาซึระหลบสายตาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย

                “อย่างลื้อน่ะเหรอจะมาพักร้อน” ทั้งๆที่พูดอย่างบ่อยๆว่าไม่มีเวลาทำเรื่องไร้สาระ เวลาของเขาทุ่มเทให้กับการขับไล่ชาวสวรรค์เท่านั้นไม่ใช่เหรอไง

                “แหม มันก็ต้องมีพักผ่อนกันบ้างสิครับหัวหน้า” เขาหันมามองหน้าคางุระ พอเห็นว่าเธอกำลังจ้องจับผิดเขาแทบไม่กระพริบตา เขาจึงเบือนหน้าหนีอีกครั้ง

                “แต่อั๊วว่าไม่ใช่น่อ ลื้อมาทำอะไรที่นี่!” ร่างเล็กทว่าแข็งแกร่งกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า “ตอบอั๊วมาตามตรงซะดีๆ อย่าให้อั๊วต้องใช้กำลังน่อ”

                “กะ...ก็ได้ แต่หัวหน้าปล่อยผมก่อนสิครับ” คางุระยอมปล่อยมือจากคอเสื้อเขาตามคำขอ

                “อั๊วปล่อยแล้ว รีบๆบอกมาสิน่อ”

                “จริงๆแล้วผมได้ข่าวมาว่าพวกโจรสลัดอวกาศฮารุซาเมะจะนัดเจรจาลับๆบางอย่างกับคนในรัฐบาลที่นี่ในวันพรุ่งนี้ครับ” คาซึระพูดด้วยท่าทางเคร่งเครียด “เรายังไม่รู้ว่าพวกนั้นจะนัดเจรจากันเรื่องอะไร แต่คงเป็นเรื่องสำคัญมาก สถานที่นัดพบถึงได้ไกลจากเอโดะขนาดนี้ พวกเรามีแผนจะลอบขึ้นเรือของเจ้าพวกนั้นที่จะมาเทียบฝั่งพรุ่งนี้เช้า”

                “แล้วทำไมลื้อถึงทำท่ายึกยักไม่อยากบอกลื้อด้วยน่อ”

                “แม้จะได้จากบางแหล่งข่าวว่าเป็นข่าวลือ แต่ผมค่อนข้างมั่นใจว่าพวกฮารุซาเมะที่มาที่นี่คือหัวหน้าหน่วยที่ 7 แห่งกองกำลังโจรสลัดอวกาศฮารุซาเมะหรือก็คือ...คามุอิ พี่ชายของหัวหน้า”

                ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายคนนั้นจะมาที่นี่ ทั้งๆที่คิดว่าถ้ามีโอกาสได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ เธอจะเป็นคนปลิดชีพเขาด้วยมือตัวเอง แต่พอเอาเข้าจริงๆ...เธอจะทำอย่างนั้นได้จริงเหรอ ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเธอกับคามุอิได้สิ้นสุดมาเนิ่นนานแล้ว พี่ชายของเธอเป็นคนทำลายมันลงด้วยตัวเอง หากเลือกได้เธอไม่ปรารถนาให้มันเป็นแบบนี้

                “เพราะรู้ว่าคามุอิเป็นพี่ชายของหัวหน้า ผมถึงไม่อยากบอก”

                “ดีที่ลื้อบอกอั๊วก่อนน่ออาซึระ” คางุระมองไปที่ท้องทะเลสีดำอย่างไร้จุดหมาย “ไม่อย่างนั้นลื้อได้เอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆแน่”

                “ที่ผมกังวลไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เป็นความรู้สึกของหัวหน้าตะ...” ถึงยังไงคางุระก็เป็นน้องของศัตรูของเขา ถ้าหากรู้ว่าเขาอาจจะไปฆ่าพี่ตัวเอง น้องที่ไหนจะทนได้

                “ลื้อไม่ต้องห่วงอั๊วหรอก ลื้อควรจะห่วงชีวิตตัวเองกับลูกน้องของลื้อมากกว่าน่อ ไม่มีทางที่มนุษย์ธรรมดาจะเอาชนะเผ่ายาโตะได้”

                “เรื่องนั้นมันไม่แน่เสมอไปหรอกหัวหน้า”

                “ถ้าเป็นยาโตะคนอื่นลื้ออาจเอาชนะได้ แต่นี่เป็น...คามุอิ หมอนั่นไม่เหมือนคนอื่น” เธอรู้ดีว่าคามุอิเป็นพวกโหดเหี้ยม สนุกกับการฆ่า การไล่ล่าศัตรู หมอนั่นเป็นตัวอันตราย “เพราะฉะนั้นอั๊วจะไปกับลื้อด้วย มีแต่อั๊วเท่านั้นที่จะจัดการเจ้านั่นได้”

                “หา! ไม่ได้นะครับ อย่างนั้นมันอันตรายเกินไป ขืนกินโทกิรู้เข้าได้ฆ่าผมตายแน่”

                “ก็อย่าบอกอากินจังสิน่อ ยังไงอั๊วก็จะไปด้วย อย่าคิดจะห้ามอั๊วซะให้ยาก”

                “แต่ว่า...” เผลอไปมองสายตาอันมุ่งมั่นของคางุระเข้า ทำให้คำพูดปฏิเสธที่คิดไว้ไม่สามารถพูดออกมาได้

                “เฮ้อ! เอาเข้าจนได้ ห้ามยังไงก็คงไม่ฟังสินะครับ เพราะอย่างนี้ไงผมถึงไม่อยากพูด งั้นพรุ่งนี้แปดโมงเช้ามาเจอกันที่นี่ล่ะกัน ถ้ามาช้ากว่านั้นผมไม่รอจริงๆด้วย” พูดจบคาซึระก็เดินจากไป

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

624 ความคิดเห็น

  1. #57 Ice:Erza (@rosara007) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 20:55
    สู้ๆนะคะ
    #57
    0
  2. #54 STAR (@dao9524) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 02:23
    คามุอิจะได้ออกโรงไม่นะ??
    #54
    0
  3. #52 Peach Ched (@peach_jung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 18:05
    อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ เดี้ยวนี้เลยนะ อยากอ่านนนนมากกกกกกกเลย
    #52
    0
  4. อัพต่อเลยค่ะๆ
    #51
    0